Εικονικός θάνατος

Ο θάνατος ενός ιππότη σε έναν εικονικό κόσμο.

Γεννήθηκε στις αρχές του 2006 σε έναν εικονικό κόσμο. Χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να φτάσει στο ανώτερο επίπεδο, αποκτώντας αξιοπρεπή εξοπλισμό και περιουσία. Παλαδίνος ιππότης, θεραπευτής, βοτανολόγος και αλχημιστής, ένας από τους στρατηγούς της γκίλντας των Αρχόντων της Γαλήνης, έλαβε μέρος σε αμέτρητες μάχες, ομαδικές και ατομικές αποστολές, επιδρομές και μονομαχίες, περιπέτειες. Γνώρισε τη νίκη και την ήττα, τη δόξα και την ταπείνωση, τις επευφημίες και τον εμπαιγμό, την εξιλέωση και την απελπισία. Κέρδισε συμπάθειες και αντιπάθειες. Σήμερα, στις 6 Ιουλίου του 2008, έκανε μια τελευταία πτήση πάνω στον ιππόγρυπά του, επισκέφθηκε ξανά μετά από πολύ καιρό το σημείο στο οποίο είχε γεννηθεί, κοντά στα υπερήφανα τείχη της αστραφτερής πόλης του Στόρμγουιντ, για να χαζέψει μερικούς άλλους παίκτες που εκείνη τη στιγμή έκαναν, όπως και εκείνος κάποτε, τα πρώτα τους δειλά βήματα στον κόσμο του Άζεροθ.

Μετά, έγραψε μια επιστολή στον επικεφαλής της γκίλντας. Του ήταν συμπαθής και δεν ήθελε να τον αφήσει χωρίς ένα «γεια». Ήταν ένας οικογενειάρχης από μια χώρα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, είχαν συζητήσει αρκετά, έπαιζε και ο γιος του στο παιχνίδι. Μαζί με αυτή την επιστολή, του έστειλε και το χρυσό που είχε μαζέψει στο παιχνίδι «Διέθεσέ τον όπως θέλεις στα μέλη της γκίλντας, προτείνω να τον μοιράσεις σε νέους παίκτες που τον έχουν ανάγκη για να εξελιχθούν.» Ήταν μια διαθήκη, σκέφθηκε. Μετά από αυτό το τελευταίο «καθήκον», πήγε σε ένα ψηλό σημείο, κοίταξε μελαγχολικά γύρω τους άλλους παίκτες που έτρεχαν στις διάφορες ασχολίες τους και αποσυνδέθηκε για τελευταία φορά.

Η επιθυμία μου να αφιερώσω τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο μου σε πιο δημιουργικές ασχολίες, μεταξύ αυτών και στο παρόν ιστολόγιο, με οδήγησαν στην απόφαση να διακόψω οριστικά την ενασχόλησή μου με το World of Warcraft, ακυρώνοντας το λογαριασμό μου. Δεν περίμενα ότι θα ένοιωθα έτσι. Όταν φτάνει η στιγμή του χωρισμού, σε πονάει καθετί που έχεις αγαπήσει ή τουλάχιστον καθετί στο οποίο έχεις επενδύσει χρόνο και προσπάθεια, ακόμη και αν αυτό μοιάζει ανόητο στα μάτια των άλλων. Ήταν ένα καταφύγιο σε στιγμές όπου το μόνο που ήθελα ήταν να ξεφύγω από την οργή που ένοιωθα για πολλά γύρω μου. Ήταν μια φυγή σε έναν εικονικό κόσμο, με αληθινούς ανθρώπους. Είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει χαμένος χρόνος, κάθε εμπειρία κάτι αφήνει, έστω λίγο. Αυτός ο κύκλος έκλεισε.

.
Αντίο ιππότη, περάσαμε καλά μαζί, θα μου λείψεις.

Screenshot from WoW

Χαρούμενος νεκρός

- Μωρέ τι λιμπιστό πτωματάκι είναι αυτό!

- Ναι, αν και το μπλογκ του δεν τρωγότανε.

.

Πάντα τα καλοκαίρια ο θάνατος μυρίζει πιο βαριά.

Τουλάχιστον ησύχασε, σκέφθηκα. Ξαφνικά, σεισμός, τα μνήματα σείονται. Οι γραμμές του ηλεκτρικού περνούν δίπλα, ακριβώς έξω από τον τοίχο δίπλα στον οποίο είναι το μνήμα, σε μια γωνίτσα του νεκροταφείου. Οι ψαλμωδίες και οι θρήνοι, πνίγονται από το θόρυβο. Όλα είναι τόσο στριμωγμένα, το πλήθος είναι αναγκασμένο σχεδόν να στέκεται πάνω σε άλλα μνήματα. Το νεκροταφείο έχει την ίδια απουσία αισθητικής με αυτήν της πόλης. Μου θυμίζουν αυτοί οι τάφοι εισόδους πολυκατοικιών του εξήντα και του εβδομήντα. Η Κυψέλη και η Πλατεία Αμερικής των νεκρών, υπάρχουν ακόμη και πολυκατοικίες, τα κουτιά με τα οστά και τις γυναικούλες που τις βλέπω από μακριά κάτι να κάνουν, να συνεχίζουν να φροντίζουν και τώρα αυτούς που φρόντιζαν ζωντανούς. Καθάριζαν τα ρούχα, καθαρίζουν τώρα τα κόκαλα, για να μην ντρέπονται τους άλλους σκελετούς, «Τον Αντώνη μου τον είχα πάντα στην τρίχα». Υπερπληθυσμός και συνωστισμός ζωντανών, υπερπληθυσμός και συνωστισμός νεκρών. Παντού η αίσθηση ότι το μακάβριο εμπόριο του θανάτου κάνει θραύση, μια νοσηρή ατμόσφαιρα, μια νοσηρή αίσθηση ότι και στο θάνατό σου θα είσαι ένας μίζερος μικροαστός, πάντα ποίμνιο, εμπόρευμα και παίγνιο παπάδων και καπάτσων εμπόρων.

Πώς τη θέλετε την κηδεία, πώς θα είναι το φέρετρο, πόσο θα κρατήσετε τον τάφο, θα φυλάξετε τα οστά; Αγορά ακινήτων για ακίνητους. Τόσο το νοίκι, τόσο η αγορά, κηδειοδάνειο, ταφοδάνειο, πρέπει να μαζέψουμε το νοίκι του τάφου μη μας κάνουνε έξωση, αγωνία, τα λεφτά που μοιράζονται οι ζωντανοί με τους νεκρούς. Παντού γύρω εμποράκοι και έμποροι του θανάτου. Το πιο φυσιολογικό και απλό πράγμα του κόσμου έχει γίνει από την ανθρώπινη κοινωνία το πιο αρρωστημένο και σιχαμένο, καθρέπτης της δικής της αρρώστιας.

Σκεφτόμουνα για τον ιδανικό τρόπο διάθεσης των νεκρών, τουλάχιστον πέραν των οργάνων που χρησιμοποιούνται για μεταμοσχεύσεις. Η καύση σίγουρα πρέπει να επιτραπεί άνευ των περιορισμών που προσπαθεί να επιβάλει η εκκλησία, αλλά ούτε αυτή μου αρέσει. Πάει πολύ χρήσιμο υλικό χαμένο. Επιστρέφουν στη βασική τους μορφή τόσα συστατικά που δέθηκαν και κτίστηκαν σε πιο σύνθετες δομές, με τόση ενέργεια και κόπο, και που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σε πολύ περισσότερα πλάσματα της πυραμίδας της ζωής.

Μερικές φορές φαντάζομαι την ιδανική διάθεση της σορού μου, όταν έλθει η ώρα μου:

α) Εγκατάλειψη σε ερημικό τόπο, στη φύση, για να φάνε κάτι τα δυστυχισμένα τα αγρίμια, τα πετούμενα, το σκουλήκι, το σκαθάρι. Η ταχύτερη μέθοδος για επιστροφή στη ζωή, για να δώσεις πίσω τα δανικά, για να παραχωρήσεις τη θέση σου και τα υλικά σου στον επόμενο. Να ανοίξεις φτερά, να κουνήσεις ανέμελα τα φύλλα σου στον άνεμο, να απλώσεις φτερούγες, να τρέξεις σε βουνοκορφές να κυνηγήσεις εκείνη την όμορφη λύκαινα, να αφήσεις μικρά ίχνη στο χώμα με τα έξι ή περισσότερα ποδάρια σου, να γίνει ίσως πάλι, κάποια στιγμή, ξανά άνθρωπος.

β) Ταφή στον κήπο της μονοκατοικίας που θα έχω αποκτήσει (όλοι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν σε ένα σπιτάκι με κήπο, έτσι όπως τα ζωγραφίζαμε με το ένστικτό μας παιδιά, και ας μέναμε σε διαμέρισμα, να έχουμε γείτονα από κάτω μας τη γη και από πάνω μας τον ουρανό). Ένα μαντηλάκι στο πρόσωπο φτάνει, περισσότερο για τις ευαισθησίες των ζωντανών. Να γίνεσαι σιγά-σιγά χώμα και από πάνω να μοσχοβολάει ένα γιασεμί, να σκορπίζει ομορφιά μια τριανταφυλλιά, να δίνει νόστιμους και δροσερούς καρπούς ένα δέντρο.

γ) Ταφή στον αέρα, πλησιάζει στην την πρώτη επιλογή. Σε κάποια μέρη του Θιβέτ, είχα ακούσει κάποτε, όπου το χώμα και το ξύλο είναι σπάνια αγαθά, έχουν οι άνθρωποι συμφωνία με τα όρνεα. Σε πάνε σε μια μεγάλη πέτρα και σε ανοίγουνε, γύρω μαζεύονται τα πετούμενα. Οι μεζέδες μοιράζονται τελετουργικά, τα πουλιά διαλέγουνε ανάλογα με την ιεραρχία τους, τίποτα δεν πάει χαμένο, και τα οστά στο τέλος σπάνε με πέτρες, γίνονται πολτός με το μεδούλι και τα άλλα υπολείμματα και μοιράζονται. Δεν μένει τίποτα.

Πώς να γλιτώσεις όμως από τη μοίρα που περιγράφω στη αρχή; Ο θάνατος είναι προς το παρόν ακόμη μονοπώλιο των μαυροφορεμένων τσαρλατάνων. Θες δεν θες θα σε βάλουν στο μαντρί τους των νεκρών ή, σε ακραία περίπτωση, θα σε τιμωρήσουν για την απείθεια σου, βάζοντάς σε τιμωρία σε κάποια γωνιά του ή απ’ έξω, για να ζηλεύεις υποτίθεται τους από μέσα. Εγώ όμως δεν θέλω να είμαι πένθιμο πτώμα, σίγουρα δεν είναι φιλοδοξία μου να γίνω μούμια όπως ένας φαραώ ή να αγιάσω «άλιωτος» και να με βάλουν στη βιτρίνα ενός μοναστηριού, εγγύηση γνησιότητας του θρησκευτικού εμπορεύματος, θέλω να γίνει το σώμα μου γιορτή της φύσης, τσιμπούσι και πανηγύρι, θέλω να είμαι ένας χαρούμενος νεκρός.

...Σκουλήκια! Ω σύντροφοι, χωρίς αυτιά και μάτια, εμπρός!
Να ένας λεύτερος για σας, χαρούμενος νεκρός...

(Από το ποίημα Ο Χαρούμενος Νεκρός του Μπωντλαιρ, από τη συλλογή ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ, μετάφραση Γιώργη Σημηριώτη, εκδόσεις Γράμματα, 1991).

Συνέπεια

"Έζησα ως κλόουν", έλεγε, "δεν θα με κηδέψετε μεταμφιεσμένο σε τραπεζικό υπάλληλο".

Σημείωσις
Εμ... προσεπάθησα ειλικρινώς να ανεβάσω κάνα πιο χαρούμενο ποστ.