- Για το καλό σας το κάνω, για να σας προστατεύσω, με χρειάζεστε, σας είμαι απαραίτητος.Πριν από λίγες μέρες, ανοίγοντας αργά το βράδυ την τηλεόραση, είδα αυτό που ήταν η αφορμή για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Σε ακόμη μία αμερικανική αστυνομική/περιπετειώδη/κατασκοπική σειρά, ο καλός βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση ώστε να είναι «αναγκασμένος» να καταφύγει στα βασανιστήρια για να σώσει αθώους/τη χώρα του/τον κόσμο. Είναι πλέον προφανές ότι στην εποχή του Γκουαντάναμο, της προσπάθειας περιστολής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας από τις πανάγαθες κυβερνήσεις μας, που επιθυμούν να προστατεύσουν τους αμνούς, τους πολίτες τους, από διάφορες υπαρκτές ή κατασκευασμένες απειλές, κάποιοι χρησιμοποιούν αυτό το εργαλείο κατασκευής συναίνεσης για να μας πείσουν ότι τα βασανιστήρια και οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι «ΟΚ» και να λύσουν τα χέρια των «τσοπανόσκυλων». Πρέπει να πειστούμε ότι τα βασανιστήρια είναι αποδεκτά και να συνηθίσουμε στην ιδέα τους. Για αυτό τον σκοπό, μας παρουσιάζονται διάφορα απίθανα σενάρια, όπου ο καλός πρωταγωνιστής, με βαριά καρδιά, αναλαμβάνει - ή επιτρέπει σε κάποιον άλλο να αναλάβει - το βαρύ έργο των βασανιστηρίων.
Όταν ο χαμηλών αντιστάσεων νους βομβαρδίζεται από τέτοια μηνύματα από την τηλεόραση, αλλάζει τρόπους αντίδρασης και επεξεργασίας των ειδήσεων. Όταν συστηματικά η τηλεόραση προβάλλει ήρωες σε σειρές (γυρισμένες από εταιρείες που χρηματοδοτούνται και ελέγχονται από κέντρα που δεν είναι ξένα προς την εξουσία και τους σκοπούς της) οι οποίοι υιοθετούν τέτοιες συμπεριφορές ή παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα για να προστατεύσουν εμάς, τους αδύναμους, τρυφηλούς και ευαισθητούληδες, που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, από κακούς που θέλουν να ανατινάξουν με πυρηνικά την πόλη μας ή από απαγωγείς που θάβουν τα θύματά τους μέσα σε ειδικά δοχεία στην έρημο με μόνο λεπτά ζωής να τους απομένουν, είναι φυσικό ότι θα προσλαμβάνουμε και με διαφορετικό τρόπο τις ειδήσεις για βασανιστήρια και ενδεχομένως να σκεφτόμαστε και ότι το Γκουαντάναμο ή μέθοδοι όπως οι απαγωγές της CIA ανά τον κόσμο ίσως να μην πρέπει να απορρίπτονται αβασάνιστα, ακόμη και αν υπάρχουν πιθανότητες το θύμα να είναι κάποιος αθώος (συμβαίνουν και αυτά βρε παιδιά, τι να κάνουμε; Σίγουρα αν καθόταν στα αβγά του ή αν δεν ήταν από λάθος περιοχή του κόσμου δεν θα το πάθαινε.).
Σε προηγούμενες δεκαετίες τέτοια σενάρια σε τηλεοπτικές σειρές ήταν αδιανόητα. Θυμάμαι αστυνομικές σειρές της δεκαετίας του 70 και του 80 που είχαν ακόμη και ανθρωπιστικά μηνύματα, αλλά ίσως τότε η ανθρωπότητα να είχε ακόμη ισχυρότερη μνήμη των αποτελεσμάτων της ολίσθησης στη βαρβαρότητα, καθώς δεν απείχε χρονικά τόσο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ παράλληλα μαινόταν και ένας ιδεολογικός πόλεμος στο πλαίσιο του οποίου η Δύση προσπαθούσε να προβάλλει μια εικόνα ηθικής ανωτερότητας και σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Σήμερα, κυριαρχούν συνθήματα, λογικές και προπαγάνδα που θα ζήλευε και το τρίτο ράιχ, οι γκεσταπίτες θα λείπανε;
.
Υ.Γ. Ολοκληρώνοντας αυτή την ανάρτηση, αναρωτήθηκα πόσοι είχαν ασχοληθεί με το θέμα, μια απλή αναζήτηση έφερε αμέσως αποτελέσματα, παραθέτω τρία που φαίνονται ενδιαφέρονται, εδώ , εδώ , εδώ (έπρεπε να το είχα φανταστεί ότι το περίφημο «24» είναι πνευματικό παιδί του Fox, υπερσυντηρητικού, λαϊκίστικου καναλιού, οργάνου των ρεπουμπλικάνων). Δεν το έψαξα πολύ και είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να βρείτε και άλλα.
