Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ για τα αδέσποτα

Και φέτος, το Stray.Gr διοργανώνει το χριστουγεννιάτικο μπαζάρ για τα αδέσποτα, στις 13 Δεκεμβρίου, στο χώρο Thission Lofts, Πειραιώς 123, Αθήνα. Σίγουρα θα περάσω από εκεί, ελπίζω και εσείς.
.

- Για να κάνουμε και εμείς γιορτές!

Indymedia

- Τα στοιχεία σας!

Με τις περισσότερες θέσεις το Indymedia, δεν συμφωνώ ιδεολογικά. Το Indymedia, το ελληνικό που ξέρω περισσότερο, δεν το θεωρώ πηγή αμερόληπτης ή έστω αξιόπιστης πληροφόρησης. Το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων του στερούνται αντικειμενικότητας, είναι γεμάτα με εμπάθεια, παρουσιάζουν τα γεγονότα από τη μία μόνο πλευρά. Ωστόσο, είναι περίπου το μόνο μέρος στο οποίο θα βρεις αυτή την «άλλη» πλευρά των πραγμάτων. Το Indymedia το διαβάζω συχνά, αφού περιδιαβώ στους επίσημους ειδησεογραφικούς τύπους, των portal των μεγαλοεκδοτών. Ξέρω ότι με ένα κριτικό μάτι μπορείς να ξεχωρίσεις το 5-10% των ειδήσεων που μετά από μερικές μέρες θα δεις να εμφανίζονται και στα ψευτο-αντικειμενικά τηλεοπτικά κανάλια της χυδαιότητας και της χειραγώγησης (των καταδικασμένων αμετάκλητα σε φυλάκιση καναλαρχών που σουλατσάρουν σε κοσμικές εκδηλώσεις), όταν πλέον θα έχουν φουσκώσει τόσο, ώστε να μην χωρούν κάτω από το χαλί, όταν πλέον θα έχει βουίξει το ανεξάρτητο Διαδίκτυο, τα ιστολόγια, οι διάφορες άλλες πλατφόρμες δικτύωσης, οι ανεξάρτητοι ιστότοποι.

Δεν ξέρω πώς έφτασε στο σημείο να πάρει τόση δημοσιότητα η υπόθεση Κούνεβα, αλλά, εγώ τουλάχιστον, για πρώτη φορά από το Indymedia την πληροφορήθηκα, όταν για τα άλλα μέσα της σειράς ή δεν υπήρχε ή ήταν απλώς μια ασήμαντη ξένη που μάλλον της επιτέθηκε ο φίλος της ή τρέχα γύρευε τώρα σε τι ήταν μπλεγμένη. Το Indymedia επίσης είναι το μέρος όπου πολλές φορές δημοσιεύονται για πρώτη φορά περιστατικά αστυνομικής βίας και κατάχρησης εξουσίας, παρουσιάζεται η άσχημη πραγματικότητα σε πολλούς χώρους εργασίας, ακούγονται οι αφιλτράριστες μαρτυρίες του δρόμου που αλλού αποσιωπούνται.

Πρόσφατα, στα πλαίσια αυτής της νέας Ιεράς Συμμαχίας κατά των ελευθεριών που διαμορφώνεται διεθνώς και με την εκστρατεία κατά της ανωνυμίας/ψευδωνυμίας και της ελευθερίας της έκφρασης (ναι, όταν υπάρχει τόση ασυμμετρία πόρων και μέσων μεταξύ του ισχυρού εργοδότη/επιχείρησης/εξουσίας/κράτους, κατάργηση της ανωνυμίας ισούται με καταδίωξη της αντίθετης άποψης) και εναντίον των ανεξάρτητων και εναλλακτικών μέσων, είδαμε τη δικαιοσύνη να στρέφεται εναντίον της πρυτανείας του ΕΜΠ λόγω της φιλοξενίας του ιστοτόπου του Indymedia στους εξυπηρετητές του ιδρύματος. Η δίωξη αυτή ακολουθεί σχετικές καταγγελίες του Λαϊκίστικου Απολυταρχικού Ομοφοβικού Σχηματισμού που εκπροσωπείται στη Βουλή και είχαν γίνει το περασμένο καλοκαίρι. Το πιθανότερο είναι ότι αυτή η υπόθεση θα ξεφουσκώσει, όπως τόσες άλλες διεθνώς και ότι πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια της εξουσίας να διερευνήσει τα όριά της και το πόση πίεση μπορεί να ασκήσει.

Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες δύσκολα καταργούνται από τη μία στιγμή στην άλλη. Ροκανίζονται όμως σιγά - σιγά από τα τρωκτικά, με τις κατάλληλες συγκυρίες, μετά από μια τρομοκρατική επίθεση που μουδιάζει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, μετά από μια δραπέτευση από τον Κορυδαλλό που με στέλνει τώρα να δηλώνω το καρτοκινητό μου τηλέφωνο για να το σώσω. Διαβάζω τις ειδήσεις και ακούω κάθε μέρα το ροκάνισμα, χρατς, χρουτς, χρατς, δουλεύουν υπογείως οι τυφλοπόντικες (ζητώ συγγνώμη από τα ζώα) που προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ελευθερίες, που πιστεύουν ότι όταν η κοινωνία αρχίζει να στρέφεται εναντίον του συστήματος, τότε πρέπει να μπαίνουν οι γύψοι. Σήμερα, έχουν τελειοποιήσει τις μεθόδους τους. Δουλεύουν διακριτικά, υποβάλλουν μηνύσεις, γνωμοδοτούν, ασκούν διώξεις, προτάσσουν την ασφάλεια, βολιδοσκοπούν αντιδράσεις. Δεν πειράζει αν προηγηθούν δέκα αποτυχίες, κάποια στιγμή θα καταφέρουν να ανοίξουν άλλη μια τρυπούλα στο πουκάμισο των ελευθεριών και των δικαιωμάτων μας. Έτσι, τρυπούλα την τρυπούλα, κάποια στιγμή δεν θα τολμάς να το φορέσεις του πουκαμισάκι.

Κάποτε, ο χαφιές και ο χωροφύλακας έκανε παρέα στον ψιλικατζή για να μαθαίνει και να βλέπει τη εφημερίδα αγοράζει ο καθένας. Σήμερα, ζητάει να μάθει τα IP αυτών που επισκέπτονται το Indymedia και απαγορεύει μάλιστα να γίνει και αναφορά σε αυτό του το αίτημα. Τι πειράζει που σήμερα αποτυγχάνει; Κάποια στιγμή θα του περάσει. Ομοίως, κάποιοι παραπονιούνται στην Ελλάδα για την ανωνυμία των ιστολογίων. Πώς θα βρεις αυτόν που παρανόμως δημοσίευσε μια δημοσκόπηση που προοριζόταν μόνο για τους αρχόντους και τους προεστούς; Πώς θα βρεις τον ασήμαντο που ενοχλεί; Πώς θα βρεις τον αλήτη που έθαψε τόσο τεκμηριωμένα την ταινιάρα της Οχετών A.E. να τον σαπίσεις στη μήνυση; (Δεν πειράζει και αν δικαιωθεί στο τέλος, θα έχει τιμωρηθεί αρκετά.)

Ίσως να έχουν δίκιο, είναι δυνατόν ο καθένας να γράφει ό,τι θέλει;

Ε λοιπόν, όσο εσείς θα είσαστε μπάτσοι, εμείς θα είμαστε Απάτσι!
.
Αφορμή το πολύ καλό άρθρο του Greek Rider, εδώ.

Περισσότερα στοιχεία για το Indymedia, εδώ και εδώ.

Εθισμοί

Με πλησίασε κρατώντας αγκαλιά ένα μπλε τετράδιο. «Καλησπέρα σας, σας τρόμαξα;» «Όχι, καθόλου.» (Το περίμενα ότι θα με πλησίαζε από τότε που την είδα, από πολλά μέτρα μακριά.) «Ξέρετε, είμαι μαθήτρια, πηγαίνω σε φροντιστήριο (Στην πλατεία Κάνιγγος γαρ) και χρειάζομαι μερικά ψιλά για να τηλεφωνήσω στο σπίτι μου, μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε;» (Τα σημάδια του εθισμού παντού, και στο παραμορφωμένο της πρόσωπο) «Λυπάμαι, δεν έχω». Υποθέτω ότι καθώς αρκετοί προσφέρονται πλέον να βοηθήσουν σε είδος, αγοράζοντας φαγητό, και όχι προσφέροντας χρήματα, ένα πρεζόνι πρέπει να είναι ευρηματικό στις μέρες μας για να εξασφαλίσει τα προς τη δόση του.

Απέκτησα νωρίτερα μια φιάλη Beaujolais Nouveau, τρίτη Πέμπτη του Νοεμβρίου γαρ. Η ζωή είναι ένα ταξίδι πόνου και όλοι προσπαθούν να βρουν τα παυσίπονά τους, τους εθισμούς τους. Απολαμβάνω και εγώ τη ρουμπινί δόση μου, με το φρουτώδες άρωμα που μου θυμίζει μπανάνα. Είμαστε όλοι πρεζόνια, ακόμη και αν πιστεύουμε το αντίθετο, εθισμένοι σε πολλά αυτού του κόσμου, άλλοτε αποδεκτά από τους άλλους και άλλοτε όχι. Εξαίρεση οι ελάχιστες αυτές ψυχές που έχουν αφήσει κάτω το σάκο με όλες τις πέτρες, τους Βούδες, και αυτοί δεν θα σήκωναν ποτέ το δάχτυλο, δεν θα κοιτούσαν ποτέ υποτιμητικά ένα πρεζόνι. Πιείτε λοιπόν άφοβα!

Le Beaujolais Nouveau est arrivé!

Εδώ Πολυτεχνείο...

...εκεί Πολυτεχνείο, πού είν' το Πολυτεχνείο;

Να είναι άραγε στους φοιτητές που τρώνε ξύλο στα αμφιθέατρα και στις βιβλιοθήκες, όχι από χωροφύλακες και παρακρατικούς, αλλά οργανωμένους κομματικούς στρατούς γενιτσάρων εξωκοινοβουλευτικών παρατάξεων και κοινοβουλευτικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των δύο κομμάτων εξουσίας; Να είναι στο φόβο του φοιτητή κάθε φορά που εισέρχεται στο πανεπιστημιακό άσυλο των παρανόμων, των μικροεγκληματιών, των βιαστών, των μικροπωλητών, των κάθε λογής εξω/ενδοπανεπιστημιακών τρελαμένων και αφιονισμένων φονταμενταλιστών κάθε είδους; Να είναι στο ματσό περιβάλλον ελεύθερης ανταλλαγής κλωτσομπουνιδίων; Να είναι στο κτίσιμο των γραφείων των καθηγητών, στις απειλές και στις επιθέσεις; Να είναι στην ελευθερία κάποιων να τρομοκρατούν και να φιμώνουν, να καταλαμβάνουν και να οικειοποιούνται, και ας είναι και εξωπανεπιστημιακοί; Να είναι στα εργαστήρια κατασκευής μολότοφ; Να είναι στη βρωμιά, στα πτυχία χωρίς αντίκρισμα; Να είναι στους αιώνιους φοιτητές;

Στη μεταπολίτευση, μέχρι έφηβος, θυμάμαι ότι πήγαινα στο Πολυτεχνείο με συγγενείς ή φίλους. Σήμερα, τέτοιες μέρες, αποφεύγω να περάσω και από την περιοχή. Με ενοχλούν οι στομφώδεις, ξύλινες ανακοινώσεις των νεολερών που σε κάνουν να νοιώθεις κρατούμενος σε κομουνιστικό στρατόπεδο αναμόρφωσης, οι στριγκές ντουντούκες που τρίζουν και τσιρίζουν γδέρνοντας τα αυτιά στην προσπάθεια να εκπέμψουν επαναστατικά εμβατήρια, τα κοριτσάκια-κράχτες και τα λερά αγοράκια της ΚΝΕ που προσπαθούν να σου πασάρουν κουπόνια και το Ριζοσπάστη κάθε πέντε μέτρα, με ύφος οπαδών θρησκευτικής αίρεσης που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Με ενοχλεί η βρωμιά και τα πανό από μουσαμά που κρέμονται παντού. Με ενοχλεί αυτό το πανηγυράκι της βρωμιάς, των κρωξιμάτων, της μιζέριας.

.
Το μόνο μέρος στο οποίο μπορώ να βρω λίγο Πολυτεχνείο, να έλθω λίγο σε επαφή με εκείνα τα γεγονότα, με εκείνη την ατμόσφαιρα, είναι κάποιες παιδικές αναμνήσεις. Είχα γράψει για κάποιες από αυτές, πέρυσι, εδώ.

Άλλη μια πληγή της πόλης

Άμουσοι μουσικοί του δρόμου, με ενισχυτές, ηχεία, ακόμη και με εξοπλισμό καραόκε, για να βασανίζουν και συνοδεία ορχήστρας.

Η ηθική των ζώων

Στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής υπήρχε αυτό το ωραίο άρθρο σχετικά με τη συμπεριφορά που εκδηλώνουν τα ζώα και η οποία είναι ενδεικτική ότι αυτά ή τουλάχιστον κάποια από αυτά έχουν μια ηθική αντίληψη. Ζώα που βοηθούν τους αδύναμους, ζώα που καταλαβαίνουν πότε αδικούνται, ζώα που παραμερίζουν το δικό τους, ατομικό όφελος για να μην βλάψουν κάποιο άλλο ζώο. Θυμήθηκα κάποιες ιστορίες που είχα αναφέρει εδώ, μεταξύ αυτών και την αυταπάρνηση με την οποία ένας σκύλος έσωσε από μια λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας έναν άλλο τραυματισμένο σκύλο.

Όπως αναφέρει και ο συγγραφέας του άρθρου, καλό θα ήταν να μη βιαστούν κάποιοι να τα βάλουν στην άκρη αυτά αποδίδοντάς τα σε κάποιους μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν κατά την εξέλιξη και απλώς ωφελούν την ομάδα, διότι η απάντηση, με τη μορφή ερώτησης, ακολουθεί αυτόματα. Πιστεύετε ότι στη δική σας περίπτωση ισχύει κάτι άλλο; Μήπως θέλετε να πείτε ότι η ηθική του ανθρώπινου ζώου προέρχεται από κάποια «θεϊκή σπίθα», είναι κάποιας άλλης, ανώτερη, μεταφυσικής ποιότητας, ενώ η ηθική του ζώου είναι απλώς αποτέλεσμα εξελικτικής διαδικασίας, κάποιου ενστίκτου- κάτι που δεν ισχύει για εσάς;

Κάποτε αναρωτιόμουν πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός ζώου. Δεν με προβληματίζει πια αυτό ιδιαίτερα. Η αντίληψή μας είναι η αντίληψη ενός ζώου. Είμαστε ζώα, οι ζωές μας και οι αντιλήψεις μας ορίζονται από τις ίδιες βασικές παραμέτρους, φόβο, επιθυμία για αναπαραγωγή, πείνα, ευχαρίστηση, συντροφικότητα και άλλα. Είμαστε άλλο ένα είδος του ζωικού βασιλείου και αν το κάναμε συνείδησή μας αυτό ίσως να είχαμε μια ελπίδα να γίνουμε κάτι καλύτερο από αυτό που είμαστε τώρα, ένα ξιπασμένο, καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό ζώο.

Το να διαχωρίζεις το είδος σου από τα υπόλοιπα είδη τοποθετώντας το σε κάποιου είδους διαφορετικού, μεταφυσικού ή άλλου τύπου βάθρο ανωτερότητας έτσι, ώστε να συμπεριφέρεσαι στα άλλα είδη με σκληρότητα και χωρίς ηθική δεν είναι παρά η αρχή του καταστροφικού μονοπατιού που ακολουθεί στην ιστορία της η ανθρωπότητα. Είμαι άνθρωπος και είμαι εκλεκτός του θεού/ανώτερος, είμαι άνδρας και είμαι εκλεκτός του θεού/ανώτερος, είμαι Έλληνας/Γερμανός/Τούρκος/Εβραίος και είμαι εκλεκτός του θεού/ανώτερος και έχω δικαίωμα να εκμεταλλευθώ, να κακομεταχειριστώ, να χρησιμοποιήσω, να εξαφανίσω τους άλλους που έχουν λιγότερη θεϊκή φύση, που είναι κατώτεροι.
.
Στο κάτω, κάτω, αν έχεις δικαίωμα να κακομεταχειριστείς ένα ζώο επειδή δεν μιλάει τη γλώσσα σου, επειδή είναι διαφορετικό από εσένα, γιατί να μην έχεις δικαίωμα να κάνεις το ίδιο με έναν άνθρωπο που δεν μιλάει τη γλώσσα σου, που είναι διαφορετικός από εσένα; Η κατωτερότητα του άλλου είναι πάντα εύκολο να αποδειχθεί, κοίτα τον, είναι όντως γεμάτος ελαττώματα...

Κλείνοντας το άρθρο, ο αρθρογράφος παραδέχεται ότι, πράγματι, τα ζώα συμπεριφέρονται και με σκληρότητα, αλλά πάλι, κανένα από αυτά δεν έφτασε στο σημείο να δολοφονήσει δεκάδες εκατομμύρια άλλα μέλη του είδους του μέσα σε πέντε χρόνια.

Ερωτόλογα

Περπατώ από πίσω τους, είναι ένα νέο ζευγάρι. Εκείνος σκύβει και της λέει στο αυτί, αλλά τόσο δυνατά που ακούω «Είσαι σκατοκέφαλη!» Εκείνη δεν μένει πίσω «Εσένα το κεφάλι είναι γεμάτο σκατά!» όσο πιο δυνατά μπορεί μέσα από τα δόντια, με φωνή βιτριόλι.

Τα ζευγαράκια στο δρόμο μου δημιουργούν διάθεση για σαρκασμό, ακόμη και αν κρατιούνται από το χεράκι και στάζουν σιρόπια ή μάλλον ιδιαίτερα τότε. Μερικές φορές αισθάνομαι απελπισία, είναι οι υπεύθυνοι που αυτή η αθλιότητα διαιωνίζεται. «Σταματήστε άφρονες, δεν ξέρετε τι κάνετε;!» μου έρχεται μερικές φορές να τους φωνάξω.

Ο έρωτας, αυτή η τόσο δημοφιλής και εύθραυστη υπαρξιακή κρεμάστρα. Ένα στήριγμα που πολύ σύντομα αφήνει όσους κρεμιούνται από αυτό να πέσουν στο κενό. Τι παράλογο, ένας άνθρωπος να αναζητά τη δικαίωση της ύπαρξής του σε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτό που ξεκινάει μοιάζοντας μαγικό, ενώ είναι τόσο κοινότοπο, για να καταλήξει βαρετό, αποπνιχτικό, πολύ συχνά σχεδόν αηδιαστικό, απωθητικό, εξοργιστικό. Ένας χρυσαφί τενεκές. Ένα πλαστικό ποτηράκι που στην αρχή μοιάζει με το Άγιο Δισκοπότηρο. Η τάφρος όπου ακινητοποιείται το πνεύμα. Η χαύνωση. Η παγίδα που στήνουν από κοινού ζωή και θάνατος. Η αρχή του πόνου και του θανάτου. Αρχαίος τάφος.

Αρχαίος τάφος

Υ.Γ. Εμ... παρακαλούνται όσοι νομίζουν ότι θίγονται να είναι συγκρατημένοι στα σχόλιά τους.