Ερωτόλογα

Περπατώ από πίσω τους, είναι ένα νέο ζευγάρι. Εκείνος σκύβει και της λέει στο αυτί, αλλά τόσο δυνατά ώστε ακούω «Είσαι σκατοκέφαλη!» Εκείνη δεν μένει πίσω «Εσένα το κεφάλι είναι γεμάτο σκατά!» όσο πιο δυνατά μπορεί μέσα από τα δόντια, με φωνή βιτριόλι.

Τα ζευγαράκια στο δρόμο μου δημιουργούν διάθεση για σαρκασμό, ακόμη και αν κρατιούνται από το χεράκι και στάζουν σιρόπια ή μάλλον ιδιαίτερα τότε. Μερικές φορές αισθάνομαι απελπισία, είναι οι υπεύθυνοι που αυτή η αθλιότητα διαιωνίζεται. «Σταματήστε άφρονες, δεν ξέρετε τι κάνετε;!» μου έρχεται μερικές φορές να τους φωνάξω.

Ο έρωτας, αυτή η τόσο δημοφιλής και εύθραυστη υπαρξιακή κρεμάστρα. Ένα στήριγμα που πολύ σύντομα αφήνει όσους κρεμιούνται από αυτό να πέσουν στο κενό. Τι παράλογο, ένας άνθρωπος να αναζητά τη δικαίωση της ύπαρξής του σε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτό που ξεκινάει μοιάζοντας μαγικό, ενώ είναι τόσο κοινότοπο, για να καταλήξει βαρετό, αποπνιχτικό, πολύ συχνά σχεδόν αηδιαστικό, απωθητικό, εξοργιστικό. Ένας χρυσαφί τενεκές. Ένα πλαστικό ποτηράκι που στην αρχή μοιάζει με το Άγιο Δισκοπότηρο. Η τάφρος όπου ακινητοποιείται το πνεύμα. Η χαύνωση. Η παγίδα που στήνουν από κοινού ζωή και θάνατος. Η αρχή του πόνου και του θανάτου. Αρχαίος τάφος.

Αρχαίος τάφος

Υ.Γ. Εμ... παρακαλούνται όσοι νομίζουν ότι θίγονται να είναι συγκρατημένοι στα σχόλιά τους.

Αγγελίαν

Σκίτσον παραδοσιακόν, παλαιών αρχών, σοβαρόν, ευσταλές, ευειδές, ανδροπρεπές, αποζητεί γνωριμίαν με σοβαρήν, εμφανίσιμον νέαν, εκ καλού οικογενείας, με σκοπόν τον πειραματισμόν εις το σεξ. Δεκταί και εξ επαρχίας.

Σμείωσις: Ζητείται συγγνώμη από τους επισκέπτας. Μας απείλησε ότι αν δεν το ανεβάζαμε θα μας έσπαζε τα παΐδια με τη μαγκούρα.

Η εξουσία των «αντιεξουσιαστών»

Επεισόδια και πάλι στο Φλοράλ από κάποιους που, αυτή τη φορά, δεν φορούσαν στολή. Σε παρουσίαση βιβλίου, ομάδα ατόμων «του χώρου» εισέβαλε και πετώντας αυγά θέλησε να διακόψει την εκδήλωση, απαιτώντας την αποχώρηση της συγγραφέως, στην οποία μάλιστα υπέδειξαν εφεξής να κάνει τις παρουσιάσεις της στο Κολωνάκι. Αν καταλαβαίνω καλά, η συγγραφέας είναι επίσης κάτοικος Εξαρχείων και κατά το παρελθόν έχει δεχθεί απειλές, όπως ότι θα πάθει ό,τι έπαθε η Κούνεβα (τόσος αντιεξουσιασμός οι αντιεξουσιαστές) και άλλα νόστιμα.

Δεν περιμένω, ΑΠΑΙΤΩ από την Αριστερά, τους προοδευτικούς, τους γνήσιους αντιεξουσιαστές να πάρουν σαφή θέση και να δημιουργήσουν τον ίδιο σαματά, τουλάχιστον, με αυτό που είχαν δημιουργήσει όταν στο Φλοράλ είχαν εισβάλει ένστολοι πριν από μερικές μέρες.

Έχω ξαναπεί ότι οι αυθαιρεσίες της αστυνομίας δεν είναι συγκρίσιμες με τα έκτροπα μεμονωμένων ατόμων ή ομάδων, καθώς στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται για εξορισμού παρανόμους των οποίων οι πράξεις εμπίπτουν στο ποινικό δίκαιο και δεν έχουν αντίστοιχο πολιτικό βάρος, δεν επηρεάζουν τη σχέση κάθε πολίτη με το κράτος και την εξουσία. Για αυτό το λόγο επέκρινα και όσους ζητούσαν δηλώσεις νομιμοφροσύνης από την Αριστερά όταν έγιναν τα επεισόδια του προηγούμενου Δεκεμβρίου. Ωστόσο, περιπτώσεις όπως η παραπάνω είναι σαφέστατα προσπάθειες μιας δράκας αληταράδων να εγκαθιδρύσουν τη δική τους ντε φάκτο απολυταρχική και τυραννική εξουσία σε μια περιοχή όπου και εγώ συχνάζω και αγαπώ για τα βιβλιοπωλεία της, τα καφέ της, το κλίμα της των πνευματικών και πολιτικών αναζητήσεων και τους ενδιαφέροντες ανθρώπους που μπορείς να συναντήσεις - και που δυστυχώς έχει και πολλά αρνητικά και θλιβερά. Δεν μπορώ να βλέπω να αντικαθίσταται η ελευθερία από την τρομοκρατία της κάθε ομάδας, δεν μπορώ τους κουκουλοφόρους, είτε φέρουν εθνόσημο είτε καίνε τη σημαία. Δεν αντέχω να βλέπω την ανοχή, τη διαφορετικότητα των απόψεων και το διάλογο που προκύπτει από αυτή να αντικαθίστανται από το φονταμενταλισμό, την εξουσία, την τρομοκρατία, τη βία, τη βλακεία των χουλιγκάνων.

Κακά τα ψέματα, φίλοι αριστεροί. Τρέμετε για το αυγό του φιδιού και το φασισμό, αλλά δεν βλέπετε τη δοκό στο μάτι σας. Στη μακαριότητά σας, δεν βλέπετε ότι το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται στο δικό σας κόρφο. Δεν ήταν, ιδεολογικά, φασίστες αυτοί που οργάνωσαν τον ξυλοδαρμό καθηγητή την ώρα που έκανε δημόσια ομιλία (περίπτωση Πανούση), δεν ήταν φασίστες αυτοί που έκτισαν πρύτανη μέσα στο γραφείο του, δεν είναι φασίστες αυτοί που καλλιεργούν κλίμα τρομοκρατίας και βίας στα πανεπιστήμια, δεν είναι φασίστες αυτοί που χωρίς καμία νομιμοποίηση επιβάλλον την εξουσία και τη θέλησή τους στους άλλους σε τόσους χώρους με την πιο σκληρή αυταρχικότητα και την απειλή της βίας. Υποτάσσοντας τα πάντα, συνειδητά ή ασυνείδητα, στην επαναστατική σας ιδεολογία και τυφλωμένοι από τις σκοπιμότητες και την πίστη ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, σκάβετε το λάκκο όλων μας. Δεν ζούμε στον 19ο αιώνα και θα έπρεπε να είχατε διδαχθεί κάτι από την ιστορία. Για να νικήσεις, πρέπει πρώτα να κερδίσεις τα μυαλά και τις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό είναι το αληθινό πεδίο της επανάστασης. Εάν αντιδράτε όταν φασίστες δέρνουν ανθρώπους για τις απόψεις τους, και πολύ σωστά, το ίδιο οφείλετε να κάνετε και όταν αναρχικοί/αριστεροί κάνουν το ίδιο. Οφείλουμε να αντιδρούμε όποτε κάποιος πέφτει θύμα βίας για τις απόψεις του και ιδεολογικές υποσημειώσεις δεν χωρούν.

Είναι ανάγκη να αντιδράσετε, να αποδοκιμάσετε και να τα ξεριζώσετε αυτά τα φαινόμενα, διαφορετικά θα είστε συνυπεύθυνοι για τις όποιες συνέπειες και για το αν κάποιοι χρησιμοποιήσουν αυτά τα φαινόμενα ως πάτημα για τον περιορισμό των ελευθεριών όλων μας και τη δική σας καταδίωξη.

Ως ελεύθερος πολίτης, αρνούμαι τα ψευτοδιλήμματα της ανοχής της αλητείας, της τρομοκρατίας και της βίας ανεξέλεγκτων ομάδων άλογων ανθρώπων ή της αποδοχής της αυταρχικής και ανεξέλεγκτης εξουσίας. Είναι ευθύνη του καθενός από εμάς να αρνηθούμε να εισέλθουμε σε αυτές τις συμπληγάδες και να αντιδράσουμε.
.
Την κλούβα και τα ΜΑΤ στην πλατεία μπορείς να τα αποσύρεις με μια διαταγή, από τον όχλο, όμως, πώς μπορείς να απαλλαγείς;

Υ.Γ. Το σκίτσο ξαναζεσταμένο, αλλά αφενός δεν είχα χρόνο και αφετέρου μου φάνηκε ταιριαστό.

Παλιογκουρμέδες

- Γουστάρεις ρε σκατοκαρ*όλη;! Σου αρέσει ρε γ*μογκουρμεδιάρη;! Θα σου δώσω μια κλωτσιά στη σαπιοκοιλιά να σκάσεις ρε κ*λογκουρμέ!

Ένα αναγκαίο χαρακτηριστικό του ηθικού ανθρώπου είναι η ικανότητα διαχωρισμού αυτών που επιβάλλει η ανάγκη από αυτά που συνιστούν υπέρμετρη, μη αναγκαία σκληρότητα, με αποκλειστικό σκοπό την τέρψη.

Προσωπικά, δέχομαι ότι η κρεατοφαγία δύσκολα μπορεί να εγκαταλειφθεί εντελώς από όλους (θα μπορούσαμε να μην παρέχουμε κρέας ούτε στα παιδιά;), αν και φυσικά μπορεί να περιοριστεί σημαντικά, με μάλλον ευεργετικά αποτελέσματα για την υγεία μας, ενώ οι συνθήκες εκτροφής και θανάτωσης των ζώων μπορούν και πρέπει να βελτιωθούν δραματικά. Σίγουρα όμως δεν μπορώ να δεχθώ με κανένα τρόπο πρακτικές όπως αυτές που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του φουά γκρα, όπου οι χήνες ή πάπιες υφίστανται εξαναγκαστικό τάισμα με την εισαγωγή σωλήνα στον οισοφάγο τους ώστε το συκώτι τους να γίνει υπερτροφικό και να αποκτήσει τη σωστή υφή, για να ικανοποιήσει τις ευαίσθητες γευστικές παλέτες κάποιων συνανθρώπων μας. Αυτό όμως είναι το λιγότερο, πολλά άλλα διαρρέουν για τα μαρτύρια που υφίστανται αυτά τα πτηνά. Περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε εδώ και, αν έχετε πολύ γερό στομάχι, δείτε αυτό το βίντεο.

Ένας ηθικός, ένας ελεύθερος άνθρωπος είναι καθ' όλα συνειδητός και εξετάζει κάθε πτυχή της ζωής του μη αποδεχόμενος τίποτε παθητικά. Ένας τέτοιος άνθρωπος προσπαθεί να ελαχιστοποιεί τον πόνο που προκαλεί το πέρασμά του από τον πλανήτη στους συνταξιδιώτες του, τα άλλα πλάσματα. Κατά πόσο μπορεί να είναι ηθικός ένας άνθρωπος που αποδέχεται αυτή τη μεταχείριση των ζώων, όχι για να τραφεί, αλλά για να απολαύσει μια λιχουδιά;

Χαιρετώ σας γκουρμεδιάρηδες του Διαδικτύου!

Υ.Γ.1. Αφιερώνεται στη γκουρμεδιάρα που για ένα διάστημα χρησιμοποιούσε το αβατάρ που της είχα φτιάξει.

Υ.Γ.2. Αφιερώνεται και σε ένα φίλο που, καθώς είναι εναντίον της σκυλοκατοχής (κατά το οπλοκατοχής), χρησιμοποίησε σήμερα, τσαντισμένος, καθώς είδε τον σκύλο της καφετέριας, το επιχείρημα ότι τα ζώα μολύνουν, επειδή χέζουν, και όταν του αντέταξα ότι οι άνθρωποι χέζουν πολύ περισσότερο, μου αντέταξε το ανυπέρβλητο επιχείρημα ότι τα σκατά των ανθρώπων υφίστανται, πλέον, επεξεργασία. Έμεινα άφωνος με τη λογική του. Συμφωνώ, έχει δίκιο, θα ήταν κέρδος για τον πλανήτη αν όλα τα ζώα που χέζουν εξαφανίζονταν, από τη στιγμή που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στον πλανήτη μας, μερικά (δισ-)εκατομμύρια χρόνια πριν. Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν αξίζει να κάνεις το μα*άκα για να έχεις φίλους... μπα, με τίποτα.

Υ.Γ.3. Ο λόγος που κάνω τις αναφορές στα πλάσματα του Υ.Γ.1 και του Υ.Γ.2. είναι τα δύο διπλά ουισκάκια που μόλις ήπια. Δεν θα αφιέρωνα χρόνο διαφορετικά.

Υ.Γ.4. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις συμβιβασμούς. Λυπάμαι που πολλές φορές δεν μπορώ να κάνω τους ανθρώπους να καταλάβουν αυτά που καταλαβαίνω. Το θεωρώ δική μου αδυναμία και πιστεύω ότι με αυτό τον τρόπο αδικώ αυτούς και τον κόσμο. Ας είμαστε ειλικρινείς εδώ μέσα, ποιος δεν αισθάνεται έτσι: «Είμαι πολύ ενάρετος για αυτό το συφερτό που με περιβάλλει»; (αυτοειρωνικό αυτό).

Δεν θα δεχθώ κανένα σχόλια για τα παραπάνω υστερόγραφα.

...and the pursuit of happiness*

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας από το κυνήγι της ευτυχίας.

Όσα επιτεύγματα και να σωρεύει κάποιος επίδοξος εραστής της ευτυχίας πάντα θα απέχει από το στόχο του, σαν σε ένα εφιάλτη που τρέχεις να φτάσεις κάπου μα όσο και αν τρέχεις δεν φτάνεις ποτέ. Συνήθως, όσο πιο αμάθητος στη στέρηση και στην αποτυχία είναι κάποιος τόσο πιο ευάλωτος θα είναι στην πρώτη αναποδιά, στο πρώτο όχι, όσο ασήμαντα και αν μοιάζουν αυτά σε κάποιον άλλο. Έπειτα, ακόμη και όταν καρφώνεις τη σημαία σου στην κορυφή, αμέσως ξεπροβάλλει πιο πέρα, πάνω από τα σύννεφα, ένα ακόμη πιο ψηλό βουνό και όσο πιο παθιασμένος είσαι, τόσο θα ξεθωριάζουν τα μέχρι τώρα επιτεύγματά σου μπροστά στον νέο στόχο, τόσο θα τρώγεσαι, τόσο θα μελαγχολείς μένοντας μακριά ή περιμένοντας να πραγματοποιήσεις τον νέο στόχο, ξέροντας ότι η αμείλικτη φθορά και ο βλοσυρός θεριστής που φέρνει ο χρόνος σε ακολουθούν. Κακό πράγμα η προσκόλληση, η επιδίωξη της ευτυχίας μέσω..., δηλαδή, ο δρόμος που οι πολλοί ακολουθούν.

Υπάρχει και ένα άλλο μονοπάτι. Η ευτυχία, όπως πολλές γυναίκες, περιφρονεί αυτούς που τρέχουν ξοπίσω της, αλλά συχνά πλησιάζει πικαρισμένη, προσπαθεί να σαγηνεύσει και τελικά δίνεται σε αυτούς που την αγνοούν. Αγνόησέ την, φίλος. Αρνήσου τα όλα. Λέγε συνέχεια στον εαυτό σου ότι δεν σου ανήκει τίποτα, ούτε η περιουσία σου, ούτε οι αγαπημένοι γύρω σου, ούτε όσα έχεις κάνει, καλά ή κακά, ούτε καν το σώμα σου ή η σκέψη σου. Αντί να ρωτάς τη στιγμή του πόνου «γιατί σε εμένα;», θύμιζε στον εαυτό σου «γιατί όχι σε εμένα;». Λέγε συνέχεια μέσα σου ότι η υπόστασή σου είναι μια χούφτα χώμα και λίγο νερό που πήραν μορφή και είναι ήδη στο δρόμο τους για να γίνουν κάτι άλλο. Άσε την ψεύτρα σκέψη και άνοιξε τη συνείδησή σου στον κόσμο, όπως είναι.

Ποθείς την αιωνιότητα, την αθανασία, τη θέωση, ξεχνώντας το πιο μικρό, το πιο ταπεινό συστατικό της ύπαρξης, το μόνο που σου ανήκει: τη στιγμή, το παρόν, το εδώ και τώρα. Η ζωή, ευτυχώς, μας δίνεται σε αυτά τα μικρά πακετάκια, είναι τόσο εύκολο να τα κουβαλήσεις στην τσέπη, μα εμείς επιμένουμε να κουβαλάμε διαρκώς στις αδύναμες πλάτες μας το σακί ολόκληρης τη ζωή μας, αν όχι και όλη την ιστορία, όλο τον κόσμο, ακόμη και φανταστικούς κόσμους πέρα από αυτόν, χάνοντάς τα με αυτό τον τρόπο όλα. Ζούμε με φαντάσματα, βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε, οσφραινόμαστε, αντιλαμβανόμαστε μόνο φαντάσματα, πλάσματα ενός νου που είναι απλώς το προϊόν κάποιων περιστάσεων. Είναι σαν να κοιτάμε τον κόσμο διαρκώς πίσω από μια γκρι, σκονισμένη κουρτίνα, ένα άθλιο παραπέτασμα που φοβόμαστε να παραμερίσουμε.

Τι ζωή θέλεις να κάνεις καημένε άνθρωπε όταν δεν είσαι ποτέ στο εδώ και στο τώρα; Άσε τα μεγαλεπίβολα και αντί να πασχίζεις για την αιωνιότητα, δες το θησαυρό που κρατάς στο χέρι, το μόνο που σου ανήκει και θα σου ανήκει ποτέ, κατάκτησε τη στιγμή, ξέχνα όλα τα άλλα και ίσως να πάρεις και μια γεύση, ένα κομματάκι τόσο δα, ένα κοψίδι αιωνιότητας, ... the intersection of the timeless with time**. Ο θάνατος και η φθορά είναι εγγενή σε αυτό που είμαστε, όσο πιο πολύ παλεύουμε να ξεφύγουμε από αυτή τη μοίρα, τόσο πιο πολύ μπλέκουμε στα βρόχια της δυστυχίας, σαν τα ψάρια που σπαρταράνε πιασμένα στο δίχτυ, στο υπαρξιακό δίκχτυ. Οι ίδιοι είμαστε ένα παροδικό φαινόμενο, όμοιοι με τη βροχή που πέφτει. Γεννηθήκαμε σε ένα σύννεφο και η ζωή μας είναι η πτώση προς τη γη. Ο άνθρωπος είναι τραγικός. Το «Εγώ ειμί ο Ων» είναι μόνο για το ένα, δηλαδή, για το όλο. Εμείς είμαστε το μερικό, το γίγνεσθαι, αλλά είμαστε και κομμάτι του όλου. Αν θέλουμε να γευθούμε το Ον, δεν πρέπει να παραχωρούμε στο γίγνεσθαι τίποτε περισσότερο από αυτό που του ανήκει, δηλαδή από τη στιγμή, δηλαδή το τίποτα. Είναι ωραίο να γεύεσαι τη γλυκάδα του κενού. Χαρές και λύπες γίνονται ένα μεθύσι, ένας χορός.

Αλλά οι λέξεις δεν βοηθούν πολύ σε αυτά. Θα κλείσω με μια μικρή ζενική ιστοριούλα που είχα διαβάσει πριν από χρόνια.

Περπατούσε κάποιος στην ερημιά, όταν του επιτέθηκε μια άγρια τίγρη. Φτάνοντας στο άκρο ενός γκρεμού, άρχισε να σκαρφαλώνει κάτω αρπάζοντας μια κληματίδα. Πλησιάζοντας κάτω, διαπίστωσε ότι τον περίμενε μια άλλη τίγρη, εξίσου επιθετική με την πρώτη. Κοιτάζει ο ανθρωπάκος πάνω και διαπιστώνει ότι δύο καθάρματα αρουραίοι έχουν αρχίσει και ροκανίζουν την κληματίδα από την οποία κρέμεται. Κοιτάζει τότε στο πλάι και βλέπει μια ωραία, ώριμη, κατακόκκινη, λιμπιστή φράουλα. Χωρίς να σκεφτεί τίποτε άλλο, την κόβει και την βάζει στο στόμα του με μεγάλη απόλαυση. Αυτή είναι η ζωή μας, μια αιώρηση ανάμεσα σε γέννηση και θάνατο. Το θέμα είναι, μπορείς να απολαύσεις τη φράουλα; Μπορείς να γευθείς τη ζουμερή στιγμή ή θα σπαταλήσεις όλη σου τη ζωή σε ελπίδες και φόβους;

* Life, liberty, and the pursuit of happiness (από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών)

** Από τα Τέσσερα Κουαρτέτα, Τ. Σ. Έλιοτ.

Ζεν πρεμιέ

Άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν είμαι αριστερός

Είχα γράψει στην προπροηγούμενη ανάρτηση ότι η έλλειψη διακριτικής/κριτικής ικανότητας των αριστερών κομμάτων είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν θα τα ψήφιζα ποτέ. Τι πειράζει αν ένας λιμενεργάτης έχει μεγαλύτερες αποδοχές από ένα υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος ή έναν επιτυχημένο μικρομεσαίο επιχειρηματία; Η ταξική του ταυτότητα, του προλετάριου (ενδεχομένως λόγω ενδυματολογικού κώδικα;), σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίζουμε όλα τα άδικά του. Υποτάσσουν τα πάντα στις σκοπιμότητες του ταξικού πολέμου και περιμένουν με θρησκευτική προσήλωση την αποκαλυπτική στιγμή της επανάστασης που θα φέρει τη χρυσή βασιλεία του Κυρίου, συγγνώμη, εννοούσα τη χρυσή σοσιαλιστική/κομουνιστική/αναρχοκομουνιστική κοινωνία.

Αξίες όπως αυτές της δικαιοσύνης, της τιμιότητας, της ευσπλαχνίας είναι μικροαστικές ανοησίες που εμποδίζουν την επανάσταση, η δικαιοσύνη έχει εφαρμογή μόνο με ταξικούς όρους. Ο γνήσιος, ο αγωνιστής αριστερός οφείλει να εντείνει τις αντιθέσεις στην κοινωνία, να μην είναι ειρηνοποιός, αλλά προβοκάτορας. Ό,τι ενδιάμεσο επιτυγχάνεται, στο πλαίσιο του υπάρχοντος συστήματος, δεν είναι παρά ένας πονηρός τρόπος για να κατευναστούν τα πνεύματα, στάχτη στα μάτια, αντιπερισπασμός, ψίχουλα που πετούν οι καπιταλιστές στις μάζες για να τις διατηρούν υποταγμένες. Μέχρι την έλευση της ιδανικής κοινωνίας, ο αγωνιστής αριστερός ζει σε εχθρικό έδαφος, σε εχθρικό κόσμο, σε ένα διαρκή πόλεμο... Κατά τα άλλα, απορεί όταν οι άλλοι τον κατηγορούν για στείρα, αρνητική στάση.

Η δική μου άποψη διαφέρει θεμελιωδώς. Ο καλύτερος κόσμος αποκτά υπόσταση όταν αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι εδώ και τώρα με τον τρόπο που θα συμπεριφερόσουν αν ζούσες ήδη στην ουτοπία. Αυτή είναι η υποχρέωση κάθε ελεύθερου και έντιμου ανθρώπου, να ζει πάντα στον κόσμο της ψυχής του, πάντα σε ειρήνη. Όποιος περιμένει ένα ιδανικό κόσμο για να συμπεριφερθεί ιδανικά, θα ζει πάντα σε μια κόλαση, πάντα μίζερα, πάντα δυσκοίλια, θα έχει μπροστά του δάση και θα βλέπει στάχτες. Όσες επαναστάσεις και να γίνουν, οι αφορμές για σκληρότητα, για υπολογισμούς, για σκοπιμότητες, για καχυποψία, για σαμποτάζ, δεν θα εκλείψουν.

Δεν πιστεύω σε κάποιο καθήκον επιδίωξης της αποσταθεροποίησης της υποτιθέμενης ανάποδης πυραμίδας (αυτή η άθλια πυραμίδα όλο ανάποδα πάει και στέκεται, ακόμη και μετά την επανάσταση πήγε και στάθηκε σε έναν Στάλιν) και της καταστροφής για να κτιστεί κάποιος υποτιθέμενος νέος, ιδανικός κόσμος από τα συντρίμμια του παλιού. Σέβομαι τη δημιουργία και όχι την καταστροφή. Πιστεύω στη δύναμη του ηθικού ανθρώπου να δημιουργεί και να θεραπεύει, να αντιστέκεται στην άδικη εξουσία, να υπερασπίζεται αμετακίνητος τις αρχές του και να συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτές, να λέει τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι, να αρνείται να αναγνωρίσει τη νομιμότητα της τυραννίας, της ανηθικότητας, της αδικίας και να μεταλλάσσει την κοινωνία δρώντας σαν καταλύτης, να οικοδομεί παραπλεύρως και να πείθει. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επανάσταση που ξέρω, η πιο επικίνδυνη και αποτελεσματική επανάσταση, η επανάσταση του ενός, του καθενός. Όλες οι άλλες επαναστάσεις δεν είναι παρά στροφές στο καρουζέλ της φρίκης και του αίματος όπου περιστρέφεται η ανθρωπότητα με την ψευδαίσθηση ότι προοδεύει.

Βέβαια, αν και είμαι φίλος της ειρήνης, αναγνωρίζω ότι ένας άνθρωπος ενδέχεται να βρεθεί σε θέση που δεν θα έχει πολλά περιθώρια για να αποφύγει τη σύγκρουση, ακόμη και τη βία και τον πόλεμο. Ωστόσο, δεν τα δέχομαι αυτά ως στόχους, έστω ενδιάμεσους, ως αναπόφευκτα στοιχεία κάποιου ιστορικού προγράμματος μετεξέλιξης της κοινωνίας. Δεν μπορείς να κτίσεις μια καλύτερη κοινωνία με ιδανικά την καταστροφή, τη βία και στη σφαγή, παίρνοντας το όπλο για να κτυπήσεις τον αδελφό σου, το γείτονά σου, που διαφωνούν μαζί σου ή έστω σπάζοντας τη βιτρίνα ενός μεροκαματιάρη ή γενικά συμπεριφερόμενος σαν κόπανος στη δουλειά σου όταν δεν έχεις άλλη αιτία πέρα από το ταξικό σου μίσος, δηλητηριάζοντας συνεχώς την ψυχή σου και απαγορεύοντάς της να αγαπά. Ναι, μπορείς με αυτό τον τρόπο να επηρεάσεις την ιστορία, αλλά να δημιουργήσεις κάτι καλύτερο; Αμφιβάλλω. Δεν δημιουργείς ένα καλύτερο κόσμο κάνοντας τον εαυτό σου χειρότερο. Πόσες επαναστάσεις δεν έφεραν χειρότερη τυραννία και καταπίεση, δεν εκφυλίστηκαν σε απολυταρχίες;

Τα γράφω αυτά διότι πολλές φορές έχω ακούσει και διαβάσει, και εδώ, στα μπλογκ, ότι είναι καθήκον η αποσταθεροποίηση του συστήματος, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Ότι πρέπει να δείχνουμε ανοχή στη βία και στην αδικία, αρκεί αυτή να προέρχεται από τη «σωστή» πλευρά. Ότι καλά κάνει η τάδε ή η δείνα συντεχνία που έχει ιδιοποιηθεί δημόσια περιουσία και τη χρησιμοποιεί για δικούς της σκοπούς και εκβιάζει το κοινωνικό σύνολο, καλά κάνει ο μπαχαλάκιας και σπάει ή δέρνει τον καθηγητή που έχει αντίθετη με αυτόν άποψη, καλά κάνουν οι μαθητές και καταλαμβάνουν τα σχολεία τους μη αφήνοντας τους «φύτουλες» που ενδιαφέρονται για μπανάλ και άχρηστα πράγματα, όπως η απόκτηση γνώσης πριν από την πράξη, να κάνουν μάθημα κ.ο.κ., αφού τέλος πάντων ζούμε σε αυτή την άθλια κοινωνία. Κατ΄ εμένα, αυτό είναι μεγάλο λάθος. Όλη μου η φύση αντιδρά σε αυτή την άποψη. Ο άνθρωπος που υιοθετεί την αδικία ωθούμενος από τους άλλους, από την κακούργα κοινωνία, έχει ήδη υποστεί τη μεγαλύτερη ήττα, την ήττα εντός του, και ας ανατρέψει το όποιο σύστημα, ας επικρατήσει η όποια επανάσταση.

Ας με συμπαθούν οι αριστεροί δικτυακοί και εξωδικτυακοί φίλοι, τα γράφω αυτά ακριβώς γιατί πολλούς τους σέβομαι και τους εκτιμώ πολύ και γνωρίζω ότι κάποιοι είναι εξαιρετικοί άνθρωποι. Κατανοώ και συμφωνώ σχεδόν πάντα με τη διάγνωσή τους, διαφωνώ με τη συνταγογράφησή τους. Με τους ακροδεξιούς δεν θα καταδεχόμουν ποτέ να ασχοληθώ, κερδίζουν σταθερά ως χώρος το στέμμα στα καλλιστεία της βλακείας.

Αν πιστεύετε σε ένα καλύτερο κόσμο, ζήστε τον τώρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και δυσκολότερη επανάσταση. Εναλλακτικοί τρόποι αντίδρασης και δημιουργίας υπάρχουν πολλοί, από την πολιτική ανυπακοή, μέχρι τη σύσταση παράπλευρων θεσμών και εναλλακτικών κοινοτήτων*.

Κάθε αντίλογος δεκτός.

* Ρίξτε μια ματιά σε αυτό. Η μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα μερικές φορές δεν είναι να το πολεμήσεις, αλλά να του γυρίσεις την πλάτη.