Κυριακή, Ιανουαρίου 29, 2006

Περπατώντας στο χρόνο


Τελικά δεν μπόρεσα να μείνω για πολύ καιρό μακριά από το blog μου.

Είμαι φανατικός περιπατητής. Όχι μόνο δεν έχω αυτοκίνητο, αλλά αποφεύγω να χρησιμοποιήσω ακόμη και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Διαδρομές της μίας ώρας δεν είναι κάτι το οποίο σκέπτομαι ιδιαίτερα. Αποφεύγω τους κινηματογράφους της γειτονιάς μου για να συνδυάζω το έργο που θέλω να δω με ένα καλό περπάτημα πριν και μετά.

Αυτές οι διαδρομές δεν είναι μεταβάσεις μόνο στο χώρο, αλλά και στο χρόνο. Συχνά περνώ από μέρη και θυμάμαι τις σκέψεις που έκανα περνώντας από τα ίδια σημεία χρόνια πριν. Σκέπτομαι πώς φανταζόμουν τότε ότι θα ήταν η ζωή μου σήμερα. Μερικές φορές χαμογελώ και άλλες μελαγχολώ. Σαν προσκυνητής σε ιερή πόλη, περνώ ευλαβικά από τα σημεία που συνδέονται με διάφορες αναμνήσεις μου - Σε αυτό το καφέ είχα καθίσει τότε με την τάδε, πριν από τόσα χρόνια... Σε αυτό τον κινηματογράφο είδα εκείνη την ταινία προσπαθώντας να ξεχάσω για λίγο εκείνη την αποτυχία... Παρατηρώ επίσης τις αλλαγές που συμβαίνουν στην κακορίζικη πόλη μου - Το ζαχαροπλαστείο όπου είχαμε φάει πάστες με τον φίλο που δεν είναι πια εδώ έχει κλείσει... Ο κινηματογράφος όπου είχα δει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες έγινε κατάστημα ρούχων... Όσο μεγαλώνω, τα φαντάσματα που στοιχειώνουν την πόλη πληθαίνουν και τα περισσότερα έχουν το δικό μου πρόσωπο. Να και εκείνος ο αραχτός τύπος με το ιδιαίτερα πλατύ χαμόγελο στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γνώριζε τόσο κόσμο μερικούς αιώνες μετά το θάνατό του.

Περαστικός εγώ, περαστικά και τα πρόσωπα της πόλης. Μόνο η ίδια η πόλη μένει και επιμένει. Αναρωτιέμαι, για πόσο ακόμη;

6 σχόλια:

mickey είπε...

Κι εγώ "περαστικός" ήμουν και είπα να πω μια καλημέρα. Μου αρέσει πολύ το δείγμα της γραφής σου και οι εικόνες είναι εξαιρετικές. Έμαθα από άλλο σχόλιο ότι τις φτιάχνεις εσύ (και ότι ήθελα να ρωτήσω πού στο καλό τις βρίσκεις). Συμφωνώ με όσα γράφεις στο post για τα ζώα. Καλή συνέχεια!

raffinata είπε...

να σου πω ένα μυστικό; να κοιτάς την πόλη σου σαν τουρίστας όποτε μπορείς... θα σου φανεί διαφορετική κι ας μην είναι
:)

Alexis Stamatis είπε...

περιπατητής ... βαδιζομανής όπως λεεει ο Σωτήρης Δημητρίου, πορειομανής όπως λένε άλλοι.. προτεινω το εξαιρετικο βιβλιο του σωτήρη δημητριου "Τα οπωροφόρα της αθήνας' τα λεει όλα επί του θέματος... ΥΓ Πολυ ωραιο το μπλογκ! κιπ γουόκιν!

περαστικός είπε...

Ευχαριστώ όλους για τα σχόλιά σας.
"Τα οπωροφόρα της Αθήνας" είναι πρώτα στη λίστα μου. Παρεμπιπτόντως, σχετικά πρόσφατα διάβασα το "Οδός Θησέως" και το απήλαυσα πολύ. Κιπ γουόκιν Αλέξη επίσης.

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Καλησπέρα,με τράβηξε το συγκεκριμένο κειμενό σου γιατί είμαι ένα παιδί της πόλης και μάλιστα της πιο μεγάλης πόλης, που αυτή τη στιγμή ζει εις τα εξοχάς.
Και ενώ όλοι θαυμάζουν την τύχη μου να απομακρυνθώ-εστω όχι και τόσα χιλιόμετρα- από την Αθήνα,εγώ δεν αντέχω μακριά της.Σχιζοφρενικό ή όχι πάντως εχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως σαν την μεγάλη πόλη δεν υπάρχει τίποτα άλλο.
Ειδικά για όσους την περπατούν και την αναπνέουν μέσα από το βάδισμα.

Μου άρεσε πολύ το σχολιό σου για το περπάτημα.

περαστικός είπε...

Σε καταλαβαίνω Regina, αυτό όμως που δεν αντέχω στην Αθήνα είναι η ζωή στο διαμέρισμα, ίσως αν κάποτε έβρισκα ένα νεοκλασσικό σε μια ήσυχη γειτονιά... (όνειρα)