Ο πρωθυπουργός της πυρκαγιάς

Το μόνο που έλλειπε ήταν να ξαναδούμε τον Πρωθυπουργό με μπουφάν πιλότου να «συντονίζει». Τελικά, είδαμε εκείνη την ανεκδιήγητη εικόνα του υπουργού εσωτερικών, Προκόπη Παυλόπουλου, να μας διαβεβαιώνει ότι όλα γίνονται καλά, ότι τα ΜΜΕ δραματοποιούν την κατάσταση (!!!) και να προτρέπει να αναζητήσουμε «αυτούς που έχουν συμφέρον» και βρίσκονται πίσω από αυτά*! Πόσες Ελλάδες, πόσες Αθήνες πρέπει να καούν για να βγει από έναν πολιτικό σε αυτή τη χώρα μια αληθινή, ειλικρινής κουβέντα; Κάποιος να πέθαινε από αηδία...

Ακόμη είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε απολογισμό και για να πούμε ότι έχουμε δει το τέλος. Αδιάκριτες καταστροφές από ανεγκέφαλους, ξέσπασμα οργής από μια καταπιεσμένη, ταϊσμένη με τον οχετό των ΜΜΕ, αδικημένη - κανονικά και με το νόμο - γενιά, πλιατσικολόγοι μετανάστες, ανίκανη και ΥΠΟΠΤΗ αστυνομία, ανεπαρκείς πολιτικοί που μοιάζουν να έχουν χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία που ζητά, που έχει ανάγκη πια, ριζοσπαστικές αλλαγές. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο, οι δύο θητείες του Κώστα Καραμανλή θα μείνουν σημαδεμένες από τη φωτιά, από τις πυρκαγιές που έκαψαν τη μισή Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007 και το κάψιμο της Αθήνας από τα χθεσινά επεισόδια. Νομίζω ότι η εικόνα του λαμπαδιασμένου χριστουγεννιάτικου δέντρου του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα θα μείνει για καιρό χαραγμένη στη μνήμη σαν ένα σύμβολο εποχής.

Ας ελπίσουμε μόνο το χειρότερο να έχει περάσει. Μακάρι αυτοί που κυβερνούν και ασκούν εξουσία, αλλά και όλοι μας, όπου και αν δραστηριοποιούμαστε και αφήνουμε το στίγμα μας (και εσύ, ο φακελάκιας γιατρός, και εσύ, ο εφοριακός/δημόσιος υπάλληλος που τα πιάνει, και εσύ, ο παπάς που εμπορεύεσαι τη γέννηση και το θάνατο και δεν πληρώνει φόρους) να αντιληφθούμε την ανάγκη για αλλαγές σε θεμελιώδεις αντιλήψεις μας και συμπεριφορές. Σε θεσμικό επίπεδο, υπάρχουν εποχές όπου η συντήρηση και η παράδοση είναι καλές, υπάρχουν όμως και εποχές που απαιτούν ριζοσπαστικές αλλαγές, καθώς στη χύτρα της κοινωνίας μαγειρεύονται μεταβολές που αν δεν αναγνωριστούν και αν δεν τους δοθεί διέξοδος προκαλούν ανεξέλεγκτες εκρήξεις. Δυστυχώς, φοβάμαι πώς αυτό είναι ένα δύσκολο έργο και οι πολιτικοί μας των πολιτικών τζακιών πολύ λίγοι για να ανταποκριθούν σε αυτό.

Υ.Γ. Ως ελεύθερος άνθρωπος, επιφυλάσσομαι του δικαιώματος να υπερασπίζομαι τη φυσική μου ακεραιότητα και αξιοπρέπεια έναντι οποιουδήποτε, ακόμη και αν αυτός φορά στολή, με μέσο ανάλογο της απειλής. Ορίστε ένα δείγμα νοοτροπίας αστυνομικού, που φοβάμαι ότι κάθε άλλο παρά σπανίζει, στο ιστολόγιο του Ναυτίλου του Διαδικτύου, εδώ.

.

* Καλύτερα για τον κ. Παυλόπουλο να μην αναζητήσουμε ποιος έχει συμφέρον και να μη στραφούμε στη συνομωσιολογία, αν κρίνουμε με βάση την εκλογική νίκη του κυβερνώντος κόμματος μετά από τις πυρκαγιές του 2007! Βατοπαίδι; Ψιτ, Ψιτ! Βατοπαίδι; Πού είναι το Βατοπαίδι σήμερα; Στα ψιλά! Τα προβατάκια πρέπει να φοβούνται για να μένουν στο μαντρί. Αυτό είναι το παιχνίδι του νταβατζή και του νονού της νύχτας, τη μια σε καίει - ή σε αφήνει να καείς - και την άλλη σου πουλά προστασία!

Το αίτημα ας είναι...

Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α !

Θέλουμε ελευθερία και σεβασμό στον πολίτη, δεν θέλουμε να ζούμε στο κράτος του ιερομόναχων με τις οφσόρ και των πιστολέρο γενίτσαρων, δεν θέλουμε το ψευτοδημοκρατικό κράτος του Κωστάκη και του Γιωργάκη, δεν θέλουμε να ζούμε στο κράτος των τραπεζικών, των νονών και των καταπατητών, δεν θέλουμε τους υπουργούς του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», δεν θέλουμε διεφθαρμένους και ψευδεπίγραφους θεσμούς. Η οργή μεγαλώνει, το περιστατικό ήταν μόνο η θρυαλλίδα, αυτά δεν είναι γυμνάσια ρουτίνας κουκουλοφόρων, είναι ένα γενικευμένο ξέσπασμα. Υπάρχουν αναφορές για κατοίκους των Εξαρχείων που πετούσαν γλάστρες από τα μπαλκόνια και έβριζαν τα ΜΑΤ. Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές. Δεν ξέρω αν θα έχει συνέχεια και ποια θα είναι αυτή.

Το αίτημα ας είναι...

Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α !

Ακούστε αυτή τη συγκλονιστική μαρτυρία δημοσιογράφου για τη συμπεριφορά των γενιτσάρων, στο ιστολόγιο Παραπολιτική, εδώ. Τι άλλο θέλετε για να καταλάβετε πού ζείτε;
Διαδώστε, το, βάλτε όσο πιο πολλά link μπορείτε, αναγκάστε την αλητεία των ΜΜΕ να το παίξει στα κανάλια!

Καραμανλή, παραιτήσου! Δεν θα υπάρξει ένας βουλευτής να βάλει τέλος σε αυτό το αίσχος, σε αυτή τη χυδαιότητα;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ! Όχι στις αλόγιστες καταστροφές, όχι στις προβοκάτσιες, όχι σε ενέργειες που θα μας στείλουν δύο βήματα πίσω!

Άλλες αναφορές, για να μην ξεχνάμε:
Πιστολάδες στο απυρόβλητο

Λίγα μεμονωμένα περιστατικά

Μια αναφορά από μέσα για τα χθεσινά επεισόδια στην πορεία (της Κυριακής)

Το κράτος αυτό χάνει τη νομιμοποίησή του στα μάτια του λαού του. Όχι Γιαννάκου, δεν είναι οι πενηντάρηδες επαγγελματίες αντιεξουσιαστές που οργάνωσαν αυτή την αντίδραση (γιατί δεν κάνετε αρχηγούς της αστυνομίας αυτούς τους ικανούς στρατηλάτες τότε, απολύοντας τους ανίκανους που έχετε;), όπως δήλωσες το πρωί. Είναι ο λαός που ξεσηκώνεται σιγά-σιγά εναντίον σας. Δεν αισθάνεται ο λαός ότι πλέον η αστυνομία τον αφορά, αφού έχει πάψει από καιρό να ασχολείται στα σοβαρά με την προστασία του από το έγκλημα και λειτουργεί κυρίως ως όργανο καταστολής που διέπεται από μια φασίζουσα ιδεολογία.

Αν ο λαός αυτός ξαναψηφίσει μαζικά είτε Κωστάκη είτε Γιωργάκη και τους δώσει ξανά λευκή επιταγή, είναι άξιος της μοίρας του και καλό ποίμνιο των δεσποτάδων του.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ = ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

.

ΟΧΙ ΝΔ, ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ, ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ!

.

Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις; Ορίστε μια ιδέα!

(Πολεμική) ανταπόκριση περιπάτου

Βγήκα το μεσημέρι, μετά το φαγητό και από αρκετά κρασιά, να περπατήσω. Αρχικά, σκόπευα να αποφύγω όλες τις περιοχές που γίνονται ταραχές και διαδηλώσεις (κάτι αρκετά δύσκολο) τελικά όμως κάτι με τράβηξε στην αντίθετη κατεύθυνση και ουσιαστικά ακολούθησα από κάποια απόσταση την πορεία που είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Εκ τω υστέρων δηλώνω ότι δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόσες περιοχές της Αθήνας να έχουν σημαδευτεί σε τόση έκταση από επεισόδια αυτού του τύπου. Είναι σίγουρο ότι δεν μιλάμε πλέον για πενήντα ή εκατό ή διακόσια άτομα, γνωστούς-αγνώστους, αλλά για κάτι ευρύτερο, υποθέτω ότι μπορούμε να ευχαριστήσουμε για αυτό την ωραία κοινωνία μας και τους ικανούς πολιτικούς μας. Αλλά ας περάσουμε στην περιγραφή όσων είδα.

Στην Πατησίων υπήρχαν καταστροφές σε αρκετή απόσταση από το κέντρο, ακούω μάλιστα στα ΜΜΕ ότι τα επεισόδια εξακολουθούν. Ελάχιστες είναι οι βιτρίνες που είχαν μείνει αλώβητες και ο δρόμος είχε μεγάλη δραστηριότητα, από συνεργεία και καταστηματάρχες που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν όπως-όπως τις καταστροφές ή τουλάχιστον να κλείσουν με προσωρινά πετάσματα τις κατεστραμμένες βιτρίνες που άφηναν εκτεθειμένα τα εμπορεύματα. Πολλοί φωτογράφοι παντού, αυτό το διαπίστωσα και αργότερα, μεταξύ τους πολλοί, όπως και εγώ, με τα κινητά τους. Κάπου ένιωσα άσχημα, σαν να προσπαθούσα να αντλήσω φτηνές συγκινήσεις και να κάνω επίδειξη εδώ, στο ιστολόγιό μου, με το κατεστραμμένο αυτοκίνητο, το κατάστημα, την περιουσία κάποιου δυστυχούς.

Ανεβαίνοντας την Αλεξάνδρας τα σημάδια έγιναν εντονότερα, ακόμη και στάσεις λεωφορείων δεν είχαν γλιτώσει από την οργή του πλήθους. Οι τράπεζες, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, στόχοι επιλογής. Κάποιοι κατηφορίζουν από τη διαδήλωση, άλλοι ανηφορίζουν. Φωτιές καίνε στη μέση του δρόμου σε διάφορα σημεία. Η μυρωδιά του καμένου παντού. Όσο ανηφορίζω, τόσο ο θόρυβος μεγαλώνει. Κάποια στιγμή, βλέπω την κορυφή της πορείας να κατηφορίζει. Είναι οι αριστερές οργανώσεις. Στην κεφαλή της πορείας το ΚΚΕ, πιο πίσω άλλα μπλοκ. Βλέπω από το πεζοδρόμιο. Προσπαθώ πάντα να είμαι διακριτικός με τις φωτογραφίες, δεν θέλω να προκαλέσω κάποια αντίδραση. Παρά το γεγονός ότι υποτίθεται ότι αυτές οι οργανώσεις είναι πιο πειθαρχημένες, δεν διστάζουν να βάλουν στο σημάδι κάτι γραφεία της ΝΔ. Αυτά όμως είναι ψηλά και περισσότερο την πληρώνουν οι επιχειρήσεις από κάτω. Το πλήθος ζητωκραυγάζει σε κάθε πλήγμα. Σύνθημα που κυριαρχεί «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φονιάδες τους κρεμά». Σε διάφορα σημεία υπάρχουν οχήματα της πυροσβεστικής. Σε ένα σημείο καίγεται το υποκατάστημα μιας τράπεζας. Το φωτογραφίζω ενώ οι πυροσβέστες προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά.

Ανεβαίνω πιο ψηλά και, μετά από ένα κενό, προσέχω ότι ένα κομμάτι της διαδήλωσης έχει μείνει πίσω και συγκρούεται σφοδρά με τα ΜΑΤ. Ακούγονται συνεχείς κρότοι, πέφτουν μολότωφ και πέτρες. Στρίβω γρήγορα στα στενά προς την κατεύθυνση των Εξαρχείων. Δεν τολμώ να τραβήξω φωτό από κοντινή απόσταση, αυτό φαίνεται στην ποιότητα του υλικού. Σκέφτομαι να κατευθυνθώ ψηλότερα, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι γύρω μου τρέχουν και ομάδες διαδηλωτών/αντιεξουσιαστών. Είναι μέρος της τακτικής τους να μπαίνουν στα στενά. Δεν αισθάνομαι πολύ ασφαλής. Ένας τύπος με κοιτάζει περίεργα, να είναι τα rayban; Το κοντοκουρεμένο μαλλί μου; Το συντηρητικό ντύσιμο (τζιν, πουκάμισο, απλό μαύρο παπούτσι); Τον κοιτάζω και εγώ και μετά από λίγο απομακρύνεται. Προχωρώ λίγο και πέφτω στους «άλλους». Τα ΜΑΤ, με πλήρη εξάρτιση και φορώντας μάσκες έχουν στήσει μπλόκα σε διάφορα σημεία. Με ζώνουν τα φίδια, έχει γούστο να με περιλάβουν ή να με κουβαλήσουν σε καμιά ΓΑΔΑ με τίποτε προσαγωγές. Ψάχνω για διέξοδο σε αυτή την σκακιέρα των οικοδομικών τετραγώνων, ενώ από τις γωνίες πετάγονται ξαφνικά ομάδες «κουκουλοφόρων» που τρέχουν. Σε κάποια σημεία υπάρχουν δικοί τους που τους ενημερώνουν για τις κινήσεις της αστυνομίας «Από εδώ!», «Μην πάτε από εκεί, έχει μπλόκο!», «Είναι ασφαλές από εκεί;». Κάποιοι καταστηματάρχες και οι υπάλληλοί τους πανικοβάλλονται. Μια γυναίκα ουρλιάζει «Έρχονται! Είναι πολλοί!». Τελικά, βρίσκω ένα σχετικά ήσυχο δρόμο. Στο βάθος υπάρχει μπλόκο. Προχωρώ σαν να μην τρέχει τίποτα και περνώ από το πλάι.

Επιτέλους! Είμαι έξω από τον κλοιό. Βρίσκομαι στην Χαριλάου Τρικούπη, κατεβαίνω στην Ακαδημίας και περνώ στην Πανεπιστημίου. Παντού, εδώ και εκεί υπάρχουν σποραδικές καταστροφές ή τα ίχνη τους, καθώς τα συνεργεία του δήμου εργάζονταν από το πρωί. Τώρα, πάντως, τα πράγματα είναι ήσυχα. Συνεχίζω στην Σταδίου και νωχελικά πλέον κατευθύνομαι προς το Σύνταγμα. Εννοείται πως οι δρόμοι είναι όλοι άδειοι, εκτός από λίγα μηχανάκια. Ο καιρός είναι θαυμάσιος και υπό άλλες συνθήκες η βόλτα θα ήταν ευχάριστη, είναι αρκετά ευχάριστη και έτσι. Σχεδόν ξεχνώ τι συμβαίνει. Στο Σύνταγμα μπαίνω στην οδό Ερμού, για να διαπιστώσω και εγώ τις καταστροφές που άκουσα ότι έγιναν. Αρχικά, δεν βλέπω τίποτα, πιο χαμηλά όμως η εικόνα αλλάζει. Καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες, κάτω από την Καπνικαρέα ο δρόμος είναι αποκλεισμένος από αστυνομικούς.

Μοιάζει ειρωνικό...

Πόσο εκτός κλίματος (και από πλευράς καιρού και από πλευράς γεγονότων) το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα.

Αποφασίζω να επιστρέψω. Ξαναπερνώ από το Σύνταγμα και βλέπω ότι η πορεία έχει ανέβει από τη Σταδίου για να παραταχθεί μπροστά στη βουλή. Σταδίου, Πανεπιστημίου, Πατησίων, σπασμένα μάρμαρα, για πυρομαχικά. Πυκνός καπνός υψώνεται από την περιοχή του Πολυτεχνείου, στο βάθος. Προχωρώ όσο μπορώ και στρίβω κάτω, στη Γ' Σεπτεμβρίου. Φτάνοντας στη Στουρνάρη κοιτάζω προς τα πάνω, όλη η Στουρνάρη φλέγεται, καπνός, άγριες συγκρούσεις. Αυτό είναι φαίνεται το επίκεντρο των ταραχών προς το παρόν. Μερικοί μετανάστες γύρω μου τραβούν φωτογραφίες με τα κινητά τους, κάνω το ίδιο και απομακρύνομαι.

Αυτά που είδα ξεφεύγουν από κάθε προηγούμενη κλίμακα. Νομίζω ότι τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και η σήψη του κράτους έχουν τροφοδοτήσει τις τάξεις των αναρχοαυτόνομων. Η αστυνομία, ενεργώντας αντιεπαγγελματικά, με ψυχολογία χούλιγκαν (χαρακτηριστικό είναι ότι ανταλλάσσουν συνθήματα, ύβρεις και απειλές με τους διαδηλωτές - είναι αυτό συμπεριφορά αστυνομίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί το νόμο ή σύγκρουση μεταξύ χούλιγκαν διαφορετικών ομάδων;) έχει αποξενωθεί και απαξιωθεί από την κοινωνία, όπως και το κράτος και οι θεσμοί. Δεν πάμε καλά, υπάρχει ακυβερνησία, δεν ξέρω τι άλλο έχουμε να δούμε.

Κρίμα για τον νεαρό που σκοτώθηκε άδικα, κρίμα για όσους χάνουν τις περιουσίες τους και υποφέρουν, συνολικά όμως η κοινωνία μας παθαίνει ό,τι της αξίζει.

Xeftilo-ΝΕΤ

- Κακομαθημένο πλουσιόπαιδο καταστρέφει με το θάνατό του τη ζωή πτωχών πλην τίμιων ειδικών φρουρών.

Πληροφορούμαι το πρωί το φόνο του 16-χρονου από τους ειδικούς φρουρούς, κατά λάθος, από σφαίρα που έκανε ελιγμούς σαν F-16 και πέτυχε τον άνθρωπο στην καρδιά, ενώ ο πυροβολισμός ήταν α) στον αέρα, β) στο πεζοδρόμιο, γ) και τα δύο, δ) τίποτα από τα δύο. Βλέπω τις ειδήσης στην ΝΕΤ, στις 12 το μεσημέρι. Επισημαίνω στρατηγικά τοποθετημένες «φρασούλες» και «πληροφορίες» των δημοσιογράφων.

Σημειώνω:

Σχόλιο δημοσιογράφου 1: γιος ευκατάστατης οικογένειας, με μητέρα ιδιοκτήτρια κοσμηματοπωλείου στη Βουκουρεστίου (επιθυμητή αντίδραση τηλεθεατή: Α, το κακομαθημένο κωλόπαιδο, να ήταν γιος ανέργου να καταλάβω γιατί ήταν στα Εξάρχεια/αναρχικός! Τι ήθελε εκεί και δεν ήταν σε κανένα ναό του πολιτισμού στην παραλιακή;)

Σχόλιο δημοσιογράφου 2: Οι αναρχικοί συντονίζονται ηλεκτρονικά και μέσω ΜΠΛΟΓΚ (επιθυμητή αντίδραση τηλεθεατή: καθίκια μπλόγκερζ, πού θα πάτε; Λες και δεν ξέρουμε τι είστε! Πράμα του Σατανά το Internet!)

Σχόλιο δημοσιογράφου 3: Δύο οικογένειες καταστράφηκαν (επιθυμητή αντίδραση τηλεθεατή: του κωλοανάρχα και του τίμιου βιοπαλαιστή που του έτυχε η «κακιά η ώρα») (παρατήρηση δική μου: φονιάς και θύμα στην ίδια μοίρα).

Τελική, επιθυμητή πρόσληψη της είδησης από τον τηλεθεατή:
Κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, ταραξίας που πήγαινε γυρεύοντας επιτέθηκε, μαζί με καμιά εκατοστή άλλα άτομα, απρόκλητα, σε περιπολικό με φιλήσυχους βιοπαλαιστές που ήταν αφοσιωμένοι στον αγώνα της προστασίας του πολίτη και τους ανάγκασε να πυροβολήσουν για εκφοβισμό στον αέρα/στο πεζοδρόμιο. Δυστυχώς, το σύστημα κατεύθυνσης της σφαίρας έπαθε εμπλοκή με αποτέλεσμα αυτή α) να αρχίσει να κάνει ανεξέλεγκτους ελιγμούς, σβιιιιιιιιιιιιν, σβουυυυυυυυυυυυν, που την οδήγησαν να καρφωθεί στο στήθος του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου που πήγαινε γυρεύοντας ή β) εξοστρακίστηκε στο πεζοδρόμιο και καθώς επρόκειται για σφαίρα τύπου γαλλικού μπιλιάρδου, μετά από απανωτές καραμπόλες (έχει δει κανένας τι καραμπόλες κάνουν οι σφαίρες του Ρομποκοπ;) καρφώθηκε στο στήθος του κακομαθημένου νεαρού που πήγαινε γυρεύοντας.

Επισήμανση 1. Επειδή πολλά περίεργα ακούω, ακόμη δεν έχουμε μάθει για ποια αιτία έγινε το επεισόδιο με τους ειδικούς φρουρούς, αφήνω το ότι οι αυτόπτες μάρτυρες μιλούν για εν ψυχρώ εκτέλεση χωρίς να υπάρχει ουσιαστική απειλή για τους αστυνομικούς. Δεν ξέρω σε ποια εποχή ζουν μερικοί, αλλά το να κάνει κάποιος παρέα με αναρχικούς/να είναι αναρχικός/να φορά ρούχα που δεν αρέσουν στο χωροφύλακα/να έχει όποιες πολιτικές πεποιθήσεις θέλει δεν αποτελεί αιτία για να παρενοχλείται/να ελέγχεται/να καθυβρίζεται, να συλλαμβάνεται, ακόμη και αν είναι γιος κοσμηματοπώλισσας της Βουκουρεστίου. Κάνω λάθος;

Επισήμανση 2. Πολύ περίεργη υπόθεση.

Επισήμανση 3. Στους περιπάτους μου βλέπω συχνά τα όργανα της αταξίας και τη συμπεριφορά τους. Πολλές φορές δεν πρόκειται για τίποτε άλλο παρά για ένστολους αλήτες, για γενίτσαρους και όχι για επαγγελματίες. Συμπεριφέρονται ακόμη και σε «αξιοσέβαστους» πολίτες σαν να πρόκειται για σκουπίδια. Δρουν με τσαμπουκά και με εμπάθεια, σαν χουλιγκάνοι. Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε αυτή την αστυνομία, σε αυτή τη δικαιοσύνη, σε αυτό το κράτος.

Επισήμανση 4. Ακολουθεί σύντομα ανταπόκριση περιπάτου από την Αθήνα, το απόγευμα, με φωτογραφικό υλικό.

Συνεργάτης χωρίς να το ξέρω - Ενημέρωση 6/12: Υπήρξε επανόρθωση*

* Όπως με ενημέρωσαν οι άνθρωποι του Ελληνικού Καφενείου, και με μήνυμα και στα σχόλια, και όπως διαπίστωσα και ο ίδιος, υπάρχει πλέον αναφορά της πηγής. Τέλος καλό, όλα καλά. Είναι ευχάριστο να συναντώ τα σκίτσα μου να παίρνουν τον αέρα τους και αλλού, αλλά είναι καλό να υπάρχει αναφορά για το από πού κρατάει η σκούφια τους. Συνεπώς, αποφάσισα ότι εφόσον υπάρχει αναφορά της πηγής, μπορεί ο καθένας να τα χρησιμοποιήσει. Φιλικά, Περαστικός.

.

Κατόπιν ενημέρωσης από ανώνυμο αναγνώστη, στα σχόλια αυτής της ανάρτησης, διαπίστωσα ότι δύο αυτούσια σκίτσα και ένα τροποποιημένο σκίτσο μου (ευτυχώς αυτό με σβησμένη την υπογραφή) - αυτά εντόπισα - χρησιμοποιούνται, χωρίς καμία αναφορά της πηγής και χωρίς να έχω ερωτηθεί, στο δημοσιογραφικού τύπου πολυσυλεκτικό ιστολόγιο Ελληνικό Καφενείο. Γενικά, δεν έχω αντίρρηση και δεν έχω αρνηθεί μέχρι τώρα κάποιος άλλος ιστολόγος ή μη κερδοσκοπικός ιστότοπος να χρησιμοποιήσει σκίτσα μου ή και κείμενό μου (χωρίς παραποίηση όμως των θέσεών μου για την περίπτωση του κειμένου). Περιμένω όμως τη στοιχειώδη ευγένεια μιας προηγούμενης ερώτησης ή/και, τουλάχιστον, της αναφοράς στην πηγή (για τα σκίτσα που έχουν χρησιμοποιηθεί αυτούσια), ιδίως από ένα μεγάλο ιστολόγιο τύπου Ελληνικό Καφενείο. Το τυπικό νομικό καθεστώς είναι γνωστό, κάθε ιστολόγος διατηρεί πλήρως και με βάση τη σύμβαση με τον πάροχο (blogspot) την πνευματική ιδιοκτησία όλου του υλικού του οποίου είναι δημιουργός. Δεν προτίθεμαι να δώσω καμία συνέχεια και θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι η χρήση των σκίτσων μου από άλλους δεν με κολακεύει. Ωστόσο, ιδίως από ένα ιστολόγιο του τύπου Ελληνικό Καφενείο, που δεν ανήκει σε κάποιον έφηβο που κάτι του γυάλισε και το αντέγραψε με αθωότητα και χωρίς δεύτερη σκέψη, θα περίμενα περισσότερη ευγένεια και προσοχή σε τέτοια θέματα (εκτός αν είμαι οικτρά πλανημένος σε αυτή την υπόθεση).

.
Ακολουθούν οι πυροβολισμοί οθόνης (screenshot) από το εν λόγω ιστολόγιο:

.

Από εδώ (το πρωτότυπο, εδώ),

Από εδώ (το πρωτότυπο, εδώ),

Από εδώ (αυτό έχει επεμβάσεις, το πρωτότυπο, εδώ).

Καθώς αυτό είναι ένα θέμα που συζητείται πολύ στην εποχή μας, θα με ενδιέφεραν όλες οι απόψεις. Όπως αναφέρω και παραπάνω, η αντίδρασή μου δεν ήταν μόνο αρνητική, ενώ η αρνητική αντίδραση αφορούσε κυρίως στη μη αναφορά της πηγής (αν και φυσικά κάθε ιστολόγος πρέπει και να ερωτάται και για τη χρήση ενός δημιουργήματός του, εφόσον αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, εκτός αν δηλώνει κάτι άλλο στο ιστολόγιό του).

* Όπως με ενημέρωσαν οι άνθρωποι του Ελληνικού Καφενείου, και με μήνυμα και στα σχόλια, και όπως διαπίστωσα και ο ίδιος, υπάρχει πλέον αναφορά της πηγής. Τέλος καλό, όλα καλά. Είναι ευχάριστο να συναντώ τα σκίτσα μου να παίρνουν τον αέρα τους και αλλού, αλλά είναι καλό να υπάρχει αναφορά για το από πού κρατάει η σκούφια τους. Συνεπώς, αποφάσισα ότι εφόσον υπάρχει αναφορά της πηγής, μπορεί ο καθένας να τα χρησιμοποιήσει. Φιλικά, Περαστικός.

Τα σημάδια

Μας έλεγε ένας καθηγητής, πριν από πολλά χρόνια, σε ένα μάθημα διοίκησης επιχειρήσεων, ότι αν θέλεις να εκτιμήσεις την κατάσταση μιας επιχείρησης και το αν αυτή πηγαίνει για φούντο ή όχι, αντί να κοιτάζεις ατέλειωτες ώρες τους ισολογισμούς της και τις άλλες οικονομικές καταστάσεις και εκθέσεις της, είναι καλύτερα να κάνεις μια βόλτα από τα γραφεία της. Μπορείς τότε να προσέξεις πράγματα, φαινομενικά μικρά και ασήμαντα, που δεν φαίνονται στα χαρτιά και στα νούμερα, αλλά λένε πολλά με τον τρόπο τους. Πράγματα όπως η κατάσταση και το κλίμα στα γραφεία, η συμπεριφορά των εργαζομένων, η κατάσταση της γραφικής ύλης. Μοιάζουν τα πράγματα σαν να πρόκειται να συνεχίσουν ή μοιάζουν όλα "σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε"; Το θυμάμαι αυτό όλο και συχνότερα στις βόλτες μου, όταν βλέπω τις ενδείξεις της φθοράς και της εγκατάλειψης, όταν βλέπω τις άδειες, σκοτεινές βιτρίνες ή τα κατεβασμένα ρολά ξενοίκιαστων καταστημάτων να πληθαίνουν και τόσα πολλά φανάρια να είναι μισοχαλασμένα. Σε μερικά δεν λειτουργεί το κόκκινο, σε άλλα δεν λειτουργεί το πράσινο, και δεν πρόκειται για φανάρια σε παράδρομους, αλλά σε κεντρικές οδούς της Αθήνας, στην Πατησίων, στην Πανεπιστημίου. Κάτι άκουσα πριν από λίγες μέρες στο ραδιόφωνο, ότι κάποια σύμβαση περιμένουν να υπογραφεί και μετά θα αναλάβει ο εργολάβος να τα επιδιορθώσει, αλλά αυτά δεν με πείθουν.

Πάντα κάτι περιμένουν, στο ασφαλιστικό, στα νοσοκομεία, φόρους για το δημόσιο χρέος... Περίμενε λέει ο υπουργός ληστειών και εκβιασμών να εισπράξει δισεκατομμύρια από την περαίωση, αλλά ελάχιστες επιχειρήσεις συμμετείχαν τελικά, αφού δεν έχουν τους οικονομικούς πόρους για να αντεπεξέλθουν στον εκβιασμό, μερικά δεκάδες εκατομμύρια ήταν η μπάζα*. Υπολόγιζαν σε αυτά τα έσοδα για να κλείσουν τρύπες εδώ και εκεί, τι θα κάνουν τώρα; Το κόστος του δημόσιου δανεισμού έχει ανέβει στα ύψη. Η αγελάδα ψόφησε κύριοι, την σκοτώσατε. Ας φάει ο ένας εργολάβος/δημόσιος υπάλληλος/συνδικαλιστής/λαμόγιο/συμβουλάτορας υπουργού/κουμπάρος/κολλητός τον άλλο, αλλά ξέρω, πρώτα θα ξεκοκαλίσουν όλους τους άλλους. Πρώτοι θα φαγωθούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρές επιχειρήσεις, έχουν τη σειρά τους αυτά τα πράγματα. Μετά από τις τελευταίες φαιδρές και παλιομοδίτικες τηλεοπτικές διαφημίσεις περί φορολογικής συνείδησης, περιμένω τη σύσταση ταγμάτων θανάτου/εφοριακών που θα κυνηγούν τους ελεύθερους επαγγελματίες και θα τους διαπομπεύουν, πριν από τη δήμευση της περιουσίας και τη δημόσια εκτέλεσή τους. Το κράτος, μας λένε, εγγυάται τα πάντα, από τις τραπεζικές καταθέσεις μέχρι τις συντάξεις. Αυτό που δεν μας λένε είναι ποιος εγγυάται το ίδιο το κράτος. Όλα μοιάζουν να κρέμονται από μια κλωστή που ίσως και να έχει ήδη κοπεί.

Κατά τα άλλα, κάποιοι προτρέπουν να επιμείνουμε στο δικομματισμό για "ασφάλεια και σταθερότητα".

Πάμε ξανά το σύνθημα:

ΟΧΙ ΝΔ, ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ, ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ!!!

* Η είδηση και στοιχεία, εδώ.

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα της σαπουνόφουσκας

Με αφορμή την τελευταία ανάρτηση της Ou Ming, με ημερομηνία 2/12, θυμήθηκα τις πρώτες μου «φούσκες» και τη ρομαντική ιστορία που τις συνοδεύει. Είναι από τις πρώτες μου αναμνήσεις, δεν μπορώ να θυμηθώ καν αν είχα πάει στο νηπιαγωγείο. Η γιαγιά και ο παππούς από την πλευρά της μητέρας μου, πρόσφατα αφιχθέντες από την Κρήτη, έμεναν κάπου κοντά μας, στην πολύπαθη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, σε ένα υπόγειο που έβλεπε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Για εμένα, με το μυαλό της ηλικίας, αυτός ο ακάλυπτος ήταν ο μαγικός κήπος της γιαγιάς και του παππού, γεμάτος με γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια και μαγικά αντικείμενα, όπως σωλήνες, δεξαμενές, ρούχα που έπεφταν περιστασιακά από τις απλωμένες μπουγάδες στα μπαλκόνια των πάνω ορόφων και άλλα θαυμαστά που δεν μπορώ να θυμηθώ. Η καλύτερη παρέα μου ήταν οι αριστογάτες της περιοχής - ιδιαίτερα θυμάμαι ένα γατάκι, που κάποια στιγμή όμως χάθηκε προς μεγάλη μου λύπη.

Ήταν μεγάλη λοιπόν η χαρά μου όταν με πήγαιναν να περάσω λίγη ώρα, παρέα με τη γιαγιά κυρίως (ο παππούς δούλευε ακόμη), που με τάιζε πιάτα με τηγανιτές πατάτες, που πολύ μου άρεσαν, και μετά με άφηνε να περνάω την ώρα μου στον μαγικό κήπο, παρέα με τις γάτες και τα ξωτικά. Ήταν μια τέτοια μέρα που κοιτώντας ψηλά, στα μπαλκόνια μιας από τις πολυκατοικίες που περιστοίχιζαν τον ακάλυπτο, είδα τον ήλιο να λαμπυρίζει σε κάτι παράξενες φούσκες, που αιωρούνταν στο κενό, και εκείνη. Ήταν ένα κοριτσάκι, από ό,τι θυμάμαι μεγαλύτερό μου, που στο ένα χέρι του κρατούσε ένα πλαστικό ποτηράκι και στο άλλο ένα εργαλείο στο οποίο φυσούσε δημιουργώντας αυτά τα μαγικά, σχεδόν άυλα αντικείμενα που έλαμπαν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τις λεπτομέρειες της γνωριμίας μας δεν τις θυμάμαι, αλλά ήταν αρκετά διακριτική, καθώς η απόσταση δεν βοηθούσε τη λεκτική επικοινωνία. Επικοινωνούσαμε όμως με φούσκες! Από την αρχή της γνωριμίας μας μου είχε πετάξει ένα επιδέξια τυλιγμένο συρματάκι που σχημάτιζε βρόχο, όλα τα άλλα ήταν εύκολα. Ένα ποτηράκι με σαπουνόνερο και καθόμαστε με τις ώρες, εκείνη ψηλά στο μπαλκόνι της, σαν μια Ιουλιέτα, και εγώ χαμηλά, μέσα στον κήπο, σαν Ρωμαίος, να κάνουμε σαπουνόφουσκες ο ένας για να τις καμαρώνει ο άλλος. Μικρές, μεγάλες, πολλές, λίγες, όλες εφήμερες, σαν τα όνειρα των ανθρώπων και τους ανθρώπους τους ίδιους.

Λοιπόν, παρά το γεγονός ότι ήμουν σε μια τόσο τρυφερή ηλικία, πολύ με συγκινούσε η δεσποινίδα και ας λένε ότι τέτοια πράγματα μπαίνουν στο μυαλό των ανθρώπων με την εφηβεία. Βέβαια, οι περιστάσεις κάποτε μας χώρισαν σκληρά και άκαρδα. Ο παππούς και η γιαγιά μετακόμισαν σύντομα σε άλλο σπίτι και η σχέση μας έλαβε άδοξο, αλλά ευτυχώς όχι τραγικό, τέλος. Τι να έγιναν άραγε εκείνο το αγοράκι και εκείνο το κοριτσάκι; Μάλλον δεν υπάρχουν πια. Τα θυμάμαι φευγαλέα όταν εκεί που πλένω κάποιο πιάτο στην κουζίνα πετάει κάποια σαπουνόφουσκα στον αέρα. Ξέρω πάντως τι έγιναν οι δικές μου σαπουνόφουσκες, αναρτήσεις.