Χαρισμένο

Πήρα και εγώ ένα αποκωδικοποιητή ενόψει της έλευσης της ψηφιακής τηλεόρασης. Διαπίστωσα ότι η εσωτερική κεραιούλα που έχω λειτουργεί και με το παραπάνω με την ψηφιακή πλατφόρμα, καθώς έχω πλέον άριστη ποιότητα εικόνας, με την κεραία δίπλα στην μπαλκονόπορτα. Βέβαια, σε μια προσπάθεια να μας θυμίσουν τι σημαίνει κράτος, τα κρατικά κανάλια επιμένουν προς το παρόν αναλογικά και θα επιβιβαστούν στην ψηφιακή πλατφόρμα από τον Σεπτέμβριο. Υποθέτω ότι αδιαφορούν πλήρως για ταπεινά θέματα όπως η τηλεθέαση.

.

Όπως και να έχει, για να μην τα χάσω αυτά και για να μην βάζω-βγάζω βύσματα κάθε φορά που θέλω να ρίξω μια ματιά και σε αυτά και σε κάποια ομολογουμένως υψηλής ποιότητας προγράμματα που έχουν (και σε κανένα αγώνα του μουντιάλ), πήγα να πάρω ένα καλωδιάκι κεραίας με βύσματα για να συνδέσω την αναλογική έξοδο του αποκωδικοποιητή με την είσοδο κεραίας της τηλεόρασης. Στο κατάστημα από όπου είχα αγοράσει τον αποκωδικοποιητή το μόνο κατάλληλο καλώδιο που είχαν ήταν από τα ακριβά, πάνω από 12 ευρώ - τα πιο φθηνά είχαν εξαντληθεί. Πήγα λοιπόν σε ένα άλλο κατάστημα και τους περιέγραψα τι ήθελα. Ο υπάλληλος πήγε πίσω από κάτι τηλεοράσεις και τράβηξε ένα καλωδιάκι. «Σαν αυτό;» μου είπε. «Ναι, ακριβώς αυτό!» απάντησα. «Ορίστε» μου είπε. «Ευχαριστώ», είπα, «Τι οφείλω;» «Τίποτα». Ευχαρίστησα και έφυγα.

.

Μου έφτιαξε λίγο το κέφι ο άνθρωπος, να είναι καλά.

.

Κάποιος μπορεί να πει ότι το καλώδιο ήταν μεταχειρισμένο, ότι μπορεί να περίσσευε, ότι δεν ήταν κάτι σπουδαίο, αλλά τελικά η χειρονομία είναι που μετράει και οι μικρές υπερβάσεις ομορφαίνουν τη ζωή.

Εκδόται

Πήγα εχθές το βράδυ στο μπαζάρ βιβλίου που ανέφερα εδώ. Στον πάγκο μόνο μπλουζάκια και κοσμήματα και πιο πίσω κούτες γεμάτες με τα βιβλία που είχαν προσφέρει εθελοντές, κάποια ελάχιστα και εγώ. Όπως με ενημέρωσαν, δύο εκδότες, από την παρακείμενη έκθεση βιβλίου, είχαν αντιδράσει λόγω «αθέμιτου ανταγωνισμού», είχαν προκαλέσει μεγάλη φασαρία και, μετά από διαπραγματεύσεις, οι άνθρωποι του φιλοζωικού σωματείου δέχθηκαν να αποσύρουν τα βιβλία για να δοθεί ένα συμβιβαστικό τέλος στην υπόθεση.

.

Τόση μικροψυχία οι άνθρωποι ενός προϊόντος του πνεύματος, όπως είναι το βιβλίο. Σαν τους μανάβηδες της λαϊκής, θεώρησαν ότι ντομάτες πουλάνε αυτοί, τις ίδιες ντομάτες πουλάνε και οι διπλανοί σε χαμηλότερη τιμή, άρα τους κόβουν τη δουλειά. Καμία σκέψη ότι σε ένα μπαζάρ πωλούνται ετερόκλητα, μεμονωμένα και μεταχειρισμένα βιβλία, ότι πολλοί άνθρωποι που ξεκίνησαν όχι για την έκθεση βιβλίου, αλλά ειδικά για το μπαζάρ, που ήταν ένας επιπλέον πόλος έλξης, θα έκαναν μετά βόλτα και από τους δικούς τους πάγκους, αυξάνοντας τους επισκέπτες και τους πελάτες της έκθεσης.

.

Αντί να κυνηγάνε τους φιλόζωους, μήπως θα ήταν πιο έξυπνο εμπορικά να πήγαιναν μια σακούλα με λίγα δικά τους βιβλία και να τα προσέφεραν εν είδη χορηγίας στο μπαζάρ με ένα καρτελάκι που θα προσκαλούσε τους επισκέπτες να περάσουν και από το περίπτερό τους; Αλλά πού τέτοιες σκέψεις και ιδέες. Συνήθως, όπου υπάρχει μικροψυχία και μιζέρια από κοντά πάει και η φτώχεια. Δεν είναι τυχαίο ότι όλη η χώρα πάει στο διάβολο.

.

Ίσως να μην είναι τυχαίο ποιοι εκδότες αντέδρασαν. Δεν θα τους αναφέρω, αλλά για όσους γνωρίζουν πράγματα, θα πω ότι ο ένας είναι ο γνωστός που είχε την πάγια πρακτική - δεν ξέρω αν το κάνει ακόμη – να ξεκινά σειρές κόμικ αξιώσεων τις οποίες εγκατέλειπε στα πρώτα τεύχη, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τα κορόιδα, συγγνώμη, τους αναγνώστες ήθελα να πω, που του είχαν σκάσει τα λεφτουδάκια τους. Είχα πέσει και εγώ θύμα του 1-2 φορές και απλώς κάποια στιγμή έπαψα να ασχολούμαι, καθώς και οι υπόλοιπες εκδόσεις του δεν μου κινούν το ενδιαφέρον. Και ο έτερος οίκος ας πούμε ότι δεν έχει και κάποια μεγάλη συνεισφορά στο ποιοτικό βιβλίο και ότι οι εκδόσεις του λίγο διαφέρουν από ό,τι προσφέρει γνωστός γραφικός τηλεβιβλιοπώλης. Επόμενο είναι λοιπόν, αν τους έχει πειράξει η κρίση, να τους φταίνε τα φιλοζωικά μπαζάρ, η ΕΥΔΑΠ και οι ναυτοπρόσκοποι.

.

Προσωπικά, προγραμμάτιζα να περάσω και από την έκθεση βιβλίου και να αγοράσω ένα βιβλιαράκι. Όταν πληροφορήθηκα το περιστατικό, αποφάσισα ότι η έκθεση δεν με ενδιέφερε πια.

.

Το έχω ξαναγράψει, σε αυτή τη χώρα επιτρέπονται όλα εκτός από τα αγαπάς και να είσαι ακέραιος. Σε αυτή τη χώρα, όσοι αγαπάνε τρώνε βρώμικο ψωμί.

.

Γεια σας μεγάλοι αθρώποι του πνεύματου!

Σαφάρι στην Αθήνα

Ακούω ξαφνικά το ποδοβολητό τους στο απέναντι πεζοδρόμιο της Πατησίων. Μια ομάδα πανικόβλητες αφρικανικές γαζέλες ανεβαίνουν την Χαλκοκονδύλη. Τρέχουν προερχόμενες από την Γ΄ Σεπτεμβρίου όπου έκαναν πιάτσα και ξεχύνονται στην Πατησίων. Πίσω τους, ένα τζιπ στο οποίο επιβαίνουν οι διώκτες τους παίρνει τη στροφή μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα της Πατησίων προσπαθώντας να τις προλάβει. Κάποιες κρατούν τα πέδιλά τους στα χέρια για να τρέχουν γρηγορότερα. Οι κυνηγοί, καταλαβαίνοντας ότι δεν μπορούν να τις προλάβουν πεζοί, γκαζώνουν και λίγο παρακάτω ανεβαίνουν με το τζιπ κάθετα στο πεζοδρόμιο σε μια προσπάθεια να τους κόψουν το δρόμο. Μάταιος κόπος. Τα λυγερά μαύρα κορμιά σκορπάνε αστραπιαία σε όλες τις κατευθύνσεις με μεγάλους διασκελισμούς και άλματα. Λίγο πιο κάτω, στη γωνία με τη Στουρνάρη, μια από τις γαζέλες ρίχνει μια τελευταία ματιά πίσω της, με τα πεδιλάκια στα χέρια, σε μια αθέλητα χαριτωμένη χειρονομία, και μετά χάνεται στο δάσος των Εξαρχείων.

.

Μη ξεχνάτε...

Υπογράψτε...

Οι άθλιοι των Εξαρχείων

Σάββατο απόγευμα, Πλατεία Κάνιγγος, γυρνούσαμε το απόγευμα από τον σαββατιάτικο καφέ με τον Αερόστατο. Ο Αερόστατος θα επέστρεφε στο σπίτι του με τρόλεϊ και έτσι, σταματήσαμε σε ένα περίπτερο για να πάρει εισιτήριο. Μπροστά ήταν κάποιος άλλος που κρατούσε ένα κρουασάν. Ξαφνικά, ξέσπασε λογομαχία μεταξύ αυτού του άνδρα και του περιπτερά. Ο περιπτεράς του έλεγε να αφήσει το κρουασάν (ήταν ίδιο με άλλα κρουασάν που βρίσκονταν στο σημείο), ενώ ο άνδρας υποστήριζε με πάθος ότι το είχε αγοράσει από τι προηγούμενο περίπτερο. Πολύ γρήγορα τη λογομαχία ακολούθησαν οι χαριτωμένοι χαρακτηρισμοί και ο περιπτεράς εξήλθε του περιπτέρου με άγριες διαθέσεις, για να ακολουθήσουν σπρωξίματα, τραβήγματα και ατελέσφορες απόπειρες για κλωτσιές και άλλα πλήγματα και από τις δύο πλευρές. Ομολογώ ότι περισσότερο μου έκανε εντύπωση η επιθετικότητα του περιπτερά που άρχισε τη «σωματική επαφή» χωρίς χρονοτριβή και χωρίς, κατά τη γνώμη μου, να έχει εξαντλήσει άλλα μέσα.

.

Στο τέλος, το κρουασάν πετάχτηκε στο πεζοδρόμιο χωρίς να το διεκδικήσει κάποιος και, καθώς ο άνδρας έφευγε, φρόντισε να σωριάσει δύο σταντ με περιοδικά και να τραβήξει μερικές εφημερίδες από τα μανταλάκια τους πετώντας τις στο βρεγμένο από τη βροχή πεζοδρόμιο. Ο περιπτεράς βγήκε, κάνοντας αρχικά να τον καταδιώξει, υπό τις επευφημίες ενός καλοντυμένου διερχόμενου ηλικιωμένου - που δεν είχε δει καν από την αρχή τη σκηνή, αλλά μάλλον διψούσε για συγκινήσεις - και, μετά, για να μαζέψει την πραμάτεια του.

.

Με τον Αερόστατο, και άλλους παρισταμένους, περιοριστήκαμε να παρακολουθούμε. Η αίσθηση που είχα και που αργότερα μου είπε και ο φίλος μου ότι είχε κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, ήταν ότι δεν άξιζε να επέμβει κάποιος. Η όλη σκηνή έμοιαζε με καυγά ανάμεσα σε σχολιαρόπαιδα, σε εξίσου αντιπαθητικά σχολιαρόπαιδα. Η συμπεριφορά και η μάγκικη επιθετικότητα του περιπτερά τον έκανε αντιπαθητικό σε εμένα, καθώς κατέφυγε με μεγάλη ευκολία στη βία. Εν τέλει, ας έχανε και ένα κρουασάν λόγω αμφιβολιών, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τους τζίρους που κάνει αυτό το περίπτερο-σουπερμάρκετ στο συγκεκριμένο σημείο (καταλαμβάνοντας και νομίμως ή παρανόμως δημόσιο χώρο με την αφθονία των εμπορευμάτων του). Οφείλω βέβαια να ομολογήσω ότι μόνο να φανταστώ μπορώ τι θα τραβάνε οι περιπτεράδες του κέντρου από τους διάφορους εθισμένους συνανθρώπους μας.

.

Ο Αερόστατος αποφάσισε να μην αγοράσει από εκεί εισιτήριο και φύγαμε αναζητώντας άλλο περίπτερο, σχολιάζοντας την απουσία της αστυνομίας από ένα τόσο κεντρικό σημείο. «Κάπου θα την έχουν αράξει για να μη βρέχονται» απήντησα στη σχετική ρητορική ερώτηση του φίλου και, λίγα μέτρα πιο πέρα, βρήκαμε την απάντηση. Στο επόμενο περίπτερο, γύρω από τη γωνία, καμιά εικοσαριά μέτρα από το σημείο του επεισοδίου, δύο ογκώδη όργανα της τάξης έκρυβαν την πρόσοψη του περιπτέρου και χαριεντίζονταν αμέριμνα με την όμορφη περιπτερού, απερίσπαστοι από τον κόσμο. Προστασία του πολίτη, αρκεί ο πολίτης να έχει καμπύλες. Η διολίσθηση στη βία συνεχίζεται. Χαίρομαι που δεν έχω παιδιά να εκτίθενται σε τέτοια ωραία δρώμενα.

Άλλη μια ιστορία δρόμου

Με πλησίασε στον πεζόδρομο της Ερμού. Ήταν μικροκαμωμένη και αδύνατη, αλλά όχι χωρίς κάποια σπιρτάδα. Είχε έλθει από την επαρχία, μου είπε, αντιμετώπιζε προβλήματα στέγασης και έμενε στο δρόμο και να μην την περάσω για «πρεζάκι». Είχε, λέει, δεκαέξι (16) ευρώ και της λείπανε τέσσερα, διότι είχε κάνει συμφωνία με ένα ξενοδόχο να της παραχωρήσει ένα δωμάτιο έναντι 20 ευρώ για να πλυθεί και να φρεσκαριστεί λίγο. Τη διέκοψε κάποια στιγμή ένας νεαρός που μας ζήτησε μερικά λεπτά, τον έδιωξε, λέγοντάς του ότι την ίδια δουλειά κάνει, «πώς φαίνεται το πρεζάκι» μου είπε γελώντας πονηρά και συνωμοτικά μόλις απομακρύνθηκε ο νεαρός. Της αντιπρότεινα αντί να της δώσω χρήματα να πάμε μαζί στο ξενοδοχείο και να πληρώσω εγώ το δωμάτιο στη ρεσεψιόν και, εννοείται, να φύγω αμέσως. Αιφνιδιάστηκε, αλλά δεν τα έχασε. Είναι, λέει, κάθαρμα ο ξενοδόχος και σε μια κυρία που είχε κάνει το ίδιο της ζήτησε μετά σαράντα (40) ευρώ, διότι αυτή είναι η κανονική τιμή του δωματίου και η κυρία είχε τσατιστεί και είχε φύγει και ότι για είκοσι (20) ευρώ το άφηνε μόνο στην ίδια.

«Εγώ πάντως ήμουν ειλικρινής!» φώναξε καθώς απομακρυνόμουν.
.
Υ.Γ. Μου κάνει εντύπωση που, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κανένας από αυτούς τους δυστυχισμένους δεν παραδέχεται την κατάστασή του, προσπαθώντας, μάταια, να σε ξεγελάσουν, με τα παραμορφωμένα κορμιά, τα παραμορφωμένα πρόσωπα, τα χαλασμένα δόντια, το ακόρεστο πάθος στα μάτια.

Αναφορά συμβάντων - Αστυνομικό μπλόκο

- Ποιος είσαι εσύ που θα ελέγξεις τον μπλόγκερ Περαστικό, ρε;!

.
Επιστρέφαμε με τον homey στο pimp mobile του με δύο bitches στο πίσω κάθισμα κάνοντας joint και ακούγοντας gangsta rap όταν πέσαμε πάνω σε ένα μπλόκο και τα pigs μας έκαναν σήμα να κάνουμε pull over. Καθώς μας πλησίαζαν τα pigs, έκανα να βγάλω το κανόνι μου που είχα stashed κάτω από το κάθισμα για να κάνω μερικές mothers να κλαίνε και μερικές wives widows, αλλά ο bro με σταμάτησε...

Εντάξει, εντάξει, πραγματικά, εχθές, γυρνούσαμε με φίλο από επίσκεψη σε φίλο, δύο σιτεμένα παλικάρια, στο σεμνό αμαξάκι του, όταν όντως πέσαμε σε ένα μπλόκο της αστυνομίας όπου μάλλον έκαναν τυχαίους ελέγχους (εκτός αν μας έκοψαν για ύποπτες φάτσες). Μας έκαναν νόημα να σταματήσουμε και μας φώναξαν να ακουμπήσουμε τα χέρια στο ταμπλό του αυτοκινήτου, για να τα βλέπουν (όπως στο σινεμά), πρώτα έδωσαν την εντολή να βγει έξω ο οδηγός και μετά είπαν να βγει και ο συνοδηγός (ο γράφων). Βλέποντας την αγριοφατσάρα μου, μου είπαν να ακουμπήσω τα χέρια στο καπό και μου έκαναν σωματικό έλεγχο (frisk, όπως στο σινεμά) - ο οδηγός είχε πάει πιο πέρα. Μετά, με ρώτησαν αν υπήρχε κάτι παράνομο στο αυτοκίνητο και τι είχα στις τσέπες και μου είπαν να τις αδειάσω (όπως στο σινεμά). Μετά, μας πήραν τις ταυτότητες για να ελέγξουν αν υπήρχε κανένα ένταλμα σε βάρος μας (APB, όπως στο σινεμά). Έκαναν έλεγχο στο αυτοκίνητο και φάνηκαν να προβληματίζονται ιδιαίτερα από ένα σακουλάκι με χώμα που μετέφερα. Φυσικά, με ρώτησαν τι είναι και είπα «χώμα», περισσότερες διευκρινήσεις δεν ζήτησαν. Στο τέλος, αφού δεν βρήκαν κάτι σε βάρος μας, μας ευχήθηκαν καλό βράδυ, τους αντευχηθήκαμε και εμείς και φύγαμε.
.
Το κράτος πιάνει κυριολεκτικά τον κ*** του πολίτη για να αισθανθεί αυτός ασφαλής. Τι άλλο θέλουμε;

Σπασμένο πουλί

Σάββατο, 7 Μαρτίου, λίγο μετά τον καθιερωμένο απογευματινό καφέ με κάποιους φίλους. Επιστρέφω πεζός στο σπίτι όταν, στην Πατησίων, απέναντι από την Τοσίτσα, βλέπω ένα φριχτό θέαμα. Ένα περιστέρι, εντελώς παραμορφωμένο στο πίσω μέρος του σώματός του, προφανώς από κάποιο ατύχημα, σέρνεται στο πεζοδρόμιο. Το ένα πόδι του είναι σχεδόν στραμμένο προς τον ουρανό, του λείπουν πολλά φτερά και ισορροπεί περίπου στο ένα πόδι και στη μία φτερούγα ή σέρνεται στο σώμα του. Δεν βλέπω αίμα. Μένω εμβρόντητος να το κοιτάζω να υπομένει στωικά τη μοίρα του, καθώς στριμώχνεται σε ένα δέντρο για να αποφύγει τα πόδια των ανθρώπων. Μοιάζει περισσότερο με δημιούργημα μοντέρνου γλύπτη παρά με αληθινό πλάσμα. Δεν σκούζει, δεν δακρύζει... I never saw a wild thing sorry for itself...

Προσπαθώ να σκεφτώ ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος ενέργειας και παράλληλα αρχίζει να φουντώνει ο θυμός για αυτό που είναι γύρω μου, για τα παραμορφωμένα και απεχθή αδιάφορα πρόσωπα, για τον υποπολιτισμό των ανθρώπων που έκανε έτσι το πουλί (εικάζω ότι πρέπει να το πάτησε ή να συγκρούστηκε με αυτοκίνητο), για το σύμπαν που επιτρέπει να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το περιστέρι δεν μοιάζει να μπορεί να πάει πουθενά, φεύγω γρήγορα και περνάω από δύο κτηνιατρεία που ξέρω στην ευρύτερη περιοχή, μήπως και βρω από κάποιο ανοικτό, αλλά, όπως ανέμενα αυτή την ώρα και μέρα, η προσπάθεια είναι άκαρπη. Πάω στο σπίτι γρήγορα και πιάνω μια χάρτινη τσάντα στην οποία στρώνω χαρτί κουζίνας, μήπως πάρω το πουλί μαζί μου, για να το πάω κάπου από τη Δευτέρα, αν ζήσει μέχρι τότε. Το καλύτερο που φαντάζομαι ότι μπορεί να γίνει είναι ευθανασία.

Επιστρέφω στο σημείο. Το πουλί είναι ακόμη εκεί και, τι σουρεαλιστική εικόνα, κάποιος έχει αφήσει μερικά ψίχουλα και αυτό τρώει χοροπηδώντας στο ένα πόδι και σερνάμενο! Θυμάμαι ότι υπάρχει μια φίλη που ίσως να μπορεί να μου δώσει κάποια συμβουλή. Καλώ με το κινητό και μου δίνει του νούμερο της ορνιθολογικής εταιρείας. Θα ασχοληθούν άραγε με ένα ταπεινό περιστέρι; Βρίζοντας από μέσα μου τον δημιουργό του κόσμου, ρίχνω μια ματιά στο πουλί που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πέρα και καλώ τον αριθμό. Ακούω ένα μαγνητοφωνημένο εισαγωγικό μενού και σηκώνω το βλέμμα. Το πουλί έχει εξαφανιστεί! Διακόπτω την κλήση και πάω να δω πού έχει πάει. Κοιτάζω πίσω από το δέντρο, στο δρόμο, κάτω από ένα κάδο σκουπιδιών που βρίσκεται κοντά, κοιτάζω και ξανακοιτάζω παντού, είναι άφαντο, σαν να έχει γίνει καπνός. Το μόνο που έχει μείνει είναι τα ψίχουλα που τσιμπούσε. Δεν μπορώ να το πιστέψω, είναι δυνατόν να το πήρε κάποιος τη στιγμή που είχα πάρει το βλέμμα μου από πάνω του; Έμεινα αρκετή ώρα, κοίταξα ακόμη και μέσα στον κάδο με τα σκουπίδια, ακόμη και μέσα και ανάμεσα σε κάτι νάιλον τσάντες εκεί κοντά, τίποτα. Κάποιοι μπορεί να με πέρασαν για ρακοσυλλέκτη ή τρελαμένο πρεζόνι.

Για να ολοκληρωθεί το σουρεαλιστικό σκηνικό, την ώρα που έχω αρχίσει να απελπίζομαι με πλησιάζει κάποιος και μου προτάσσει μια παλιά φωτογραφική μηχανή με φιλμ, ζητώντας μου να τον βγάλω μια φωτογραφία με φόντο το πολυτεχνείο, μέσα σε όλη αυτή την αθλιότητα. Τον κοιτάζω λίγο και δέχομαι, μη ξέροντας τι άλλο να κάνω, μου φαίνεται και αυτός απίθανος. Το ντύσιμο και το φέρσιμό του με κάνουν να σκεφτώ ότι είναι επαρχιώτης, κρατάει ένα νάιλον με νερό και, ίσως, το κολατσιό του, θα είναι γύρω στα πενήντα. «Περίμενε να φύγει το τρόλει, να φαίνεται η πύλη του Πολυτεχνείου.» Τον τραβάω και του δίνω τη μηχανή, με ευχαριστεί, είναι από την Ξάνθη, λέει, μου ζητάει οδηγίες για τον πλησιέστερο σταθμό του μετρό. Ήδη καθώς μου μιλάει εγώ κοιτάζω ξανά τα σκουπίδια και το δρόμο. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που έχει συμβεί. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Φεύγω αργά και απρόθυμα από το σημείο, ομολογώ όχι χωρίς και κάποια ανακούφιση για το ότι απαλλάχθηκα από το πρόβλημα, την οποία όμως γρήγορα διαδέχεται η ενοχή και η ανησυχία για την τύχη του πουλιού.

Γυρνάω στο σπίτι με την άδεια τσάντα με το χαρτί κουζίνας και κοιτάζω σε μια γωνιά μια παλιά μπλούζα και κάτι εφημερίδες που είχα στρώσει για να υποδεχθώ το περιστέρι. Αυτή η πόλη γίνεται όλο και ποιο άσχημη, αναρωτιέμαι όλο και πιο συχνά όταν είναι να βγω έξω ποια καινούρια φρίκη μπορεί να αντικρίσω.
.
Υ.Γ. Βγήκα και την Κυριακή πάντως για να περπατήσω λίγο μετά το οικογενειακό γεύμα, παρά τη δουλειά που με περίμενε στο σπίτι. Ασχήμια, επαίτες, πρεζόνια, ένας νεαρός αστυνομικός σταματάει τρεις προφανώς άκακους, μικροκαμωμένους Πακιστανούς με αγενή και απότομο τρόπο, κάνοντας φιγούρα στην αστυνομικίνα δίπλα του... «Εσείς οι τρεις, στη σειρά και τα χαρτιά σας,», «δεν πιστεύω να ήσαστε στη χθεσινή διαδήλωση» τον ακούω να λέει καθώς απομακρύνομαι. Υποθέτω ότι στη σχολή δεν διδάσκουν τρόπους and I think to myself, what a wonderful world...

Πληροφορία: Αν βρείτε κάποιο τραυματισμένο πουλί, δείτε αυτές τις οδηγίες, εδώ.

Διχασμένος, τριχασμένος...

Τον είδα πάλι εχθές, τριάντα δύο μήνες και κάτι μέρες μετά (για την προηγούμενη συνάντηση, εδώ). Η ευχάριστη έκπληξη είναι ότι ήταν πολύ καλύτερα, τα μάτια του ήταν πιο καθαρά, δεν είχαν εκείνη τη θολούρα, ακόμη και τα δόντια του ήταν καλύτερα. Ήταν πλέον σαφές ότι τότε έκανε κατάχρηση ουσιών. Με ρώτησε πάλι αν είχα επαφή με κανέναν από το στρατό, τόσα χρόνια μετά. Του απάντησα αρνητικά. Του είπα ότι φαίνεται καλύτερα, το παραδέχτηκε, τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιος που τον βοηθά, μου είπε ότι έχει αδέλφια. Όπως ήταν αναμενόμενο, μου ζήτησε πάλι μια χάρη λίγο πριν να χωρίσουμε, δύο, τρία ευρώ, ένα τάλιρο, για να πάρει τσιγάρα. Του έδωσα πέντε ευρώ και χωρίσαμε αφού μου έδωσε ευχές. Του είπα πάλι να προσέχει και να βρει μια δουλειά. Χρήσιμο πράγμα τα μπλογκ για να παρακολουθείς την πορεία σου, διαβάζοντας την ανάρτησή μου πριν από τόσο καιρό βλέπω ότι του είχα πει πάνω-κάτω τα ίδια λόγια, τι φριχτά επαναλαμβανόμενος. Σκέφτηκα μήπως έπρεπε να του είχα δώσει περισσότερα, με έπιασαν προς στιγμήν ενοχές.

Περίεργο πράγμα να δίνεις βοήθεια, ιδίως ελεημοσύνη, πάντα πίστευα ότι αφήνει κάτι άσχημο και στον προσφέροντα και στον αποδέκτη, ό,τι και να γίνει. Λίγο αργότερα προσπέρασα βιαστικά μια άλλη γυναίκα που μου ζήτησε βοήθεια στο δρόμο. Αισθάνθηκα πάλι άσχημα. Δίνω ελεημοσύνη και αισθάνομαι άσχημα διότι μάλλον θα καταλήξει στην τσέπη κάποιου πρεζέμπορα ή προστάτη, δεν δίνω και αισθάνομαι πάλι άσχημα. Αρκετή ώρα μετά, έχοντας φτάσει από τα Πατήσια στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δίνω λίγα χρήματα σε κάποιον που μου τα ζήτησε διότι, όπως μου είπε, ήταν άστεγος. Του έδωσα λίγα ψιλά σχεδόν με ανακούφιση. Η μοίρα μου έδινε την ευκαιρία να εξαγοράσω τις προηγούμενες τύψεις, εξασφαλίζοντας ίσως και λίγη ικανοποίηση, και μόνο η συνειδητοποίηση αυτών των ανόητων σκέψεων με έκανε να αισθανθώ ακόμη πιο άσχημα. Τι πωλεί ένας επαίτης σε εκείνον που του δίνει ελεημοσύνη; Ανωτερότητα, ανακούφιση ότι δεν βρίσκεται στην ίδια μοίρα, ελπίδα για σωτηρία της ψυχής του, απόδειξη ψευτοκαλοσύνης σε ένα κατασκευασμένο, τρελό εγώ που πάντα κρίνει. Ίσως να μην είναι κακή η τιμή που πωλούν οι άνθρωποι αυτοί την πραμάτεια τους, το έργο τους είναι κοινωνικό. Τις περισσότερες φορές δεν δίνω τίποτα, όταν περπατά κάποιος τόσο είναι αδύνατον να μην τον σταματήσουν στην Αθήνα τουλάχιστον δύο ή τρεις φορές για να του ζητήσουν μισό ευρώ ή ό,τι προαιρείται, άτομα που προφανώς ψάχνουν τη δόση τους και επαγγελματίες επαίτες, χώρια οι «παθητικοί» ζητιάνοι που κάθονται στις γωνίες με απλωμένο το χέρι ή ένα πιατάκι. Δεν νοιώθω ποτέ καλά μετά από μια συνάντηση με έναν επαίτη, είτε έχω δώσει κάτι είτε όχι. Αν η επιστήμη ξεκλειδώσει όλα τα μυστικά του σύμπαντος, θα μου δώσει απάντηση στον αν θα πρέπει να δώσω βοήθεια στον επόμενο επαίτη που θα συναντήσω, θα με γλιτώσει από το δίλημμα;

«Καλές πράξεις», θα κλείσω με μια αφήγηση: Όταν ο Μποντιντάρμα, πρώτος πατριάρχης του Ζεν στην Κίνα, έφτασε εκεί από την Ινδία, έγινε δεκτός από τον αυτοκράτορα που είχε ασπαστεί τον Βουδισμό. Λέγεται ότι ο Αυτοκράτορας του ανέφερε όλο το μεγάλο έργο που είχε κάνει, οικοδομώντας ναούς, ενθαρρύνοντας το μοναχισμό, μεταφράζοντας τα κείμενα και τον ρώτησε στο τέλος πόσο καρμικό όφελος του απέφεραν όλα αυτά. Ο Μποντιντάρμα δεν δίστασε: «Απολύτως κανένα, μια πραγματική ενάρετη πράξη πηγάζει απευθείας από την καρδιά και δεν συνδέεται με επιτεύγματα και επιδιώξεις». «Σε τι αφορά τότε αυτή η άγια θρησκεία;» ρώτησε ο αυτοκράτορας. «Στο απέραντο κενό και δεν υπάρχει τίποτε το άγιο σε αυτήν» ήταν η απάντηση. Ενοχές, τύψεις, αυτοεπιβράβευση και ψευδευλάβεια, κρίσεις, σκουπίδια που κολλούν στην ψυχή μας σαν τις λάσπες στο τρίχωμα ενός σκύλου, σκουπίδια που νομίζεις πως είναι δικά σου, μα δεν είναι, είναι μόνο για να σε λερώνουν, μόνο για να σε βαραίνουν, μόνο για να σε κάνουν δούλο.

Στο σουπερμάρκετ το απόγευμα της Δευτέρας

Πήγα στο σουπερμάρκετ, μου λείπανε μερικά χρειώδη. Σε καλή διάθεση δεν ήμουν, ήταν πάλι ο βασανιστής ο νους που με μαστίγωνε με τα «αν» και «έτσι έπρεπε», «γιατί αυτό δεν είπες/δεν έκανες». Λυσσομανούσε το «Εγώ», όλο απαιτήσεις, παράπονα και «δεν με υπηρετείς καλά». Σκυφτός στο ταμείο να πληρώσω, πρώτα μου περνάει η υπάλληλος το ψωμί, μετά κάτι άλλο, μετά τίποτα, περιμένω τα άλλα ψώνια και αυτά δεν έρχονται. Σηκώνω το κεφάλι, με κοιτάει με τα μεγάλα μαύρα μάτια της, περιεργάζεται την οδοντόκρεμα, σκέφτομαι ότι θα δυσκολεύεται να την περάσει, αλλά εκείνη με ρωτάει αν είναι καλή και πιάνουμε την κουβέντα. Όμορφη δεν θα την έλεγες, κάπως μακρύ πρόσωπο, δέρμα σκούρο, την κορμοστασιά της δεν τη διέκρινα καλά πίσω από το ταμείο, μα αυτή η γλύκα, αυτή η θηλυκότητα... αυτή η υποψία μυρωδιάς σαν ζεστό τσουρεκάκι. Έχει την ποιότητα μιας νεαρής ελιάς που στέκει στον κάμπο. Το μάτι δεν την πιάνει, μα λίγο να σε κοιτάξει, λίγο να σου μιλήσει, νοιώθεις μια φλόγα να σε καίει. Μιλάμε για οδοντόκρεμες ενόσω κοιταζόμαστε στα μάτια όταν μια μεσήλικη πελάτισσα την επιπλήττει από πίσω «Το διάλειμμά σου κάνεις κοριτσάκι μου;» Μου χαμογελάει και της χαμογελώ, μου περνάει τα υπόλοιπα ψώνια, της εύχομαι καλή συνέχεια και φεύγω, μα τώρα ο βασανιστής νους έχει λουφάξει. Να ήξερες τι δώρο, τι ανακούφιση μου έδωσες κορίτσι.

Περπατώ στην Πατησίων, μπροστά αλλάζουν μια σπασμένη τζαμαρία, από τα επεισόδια. Σταματώ, ένας ηλικιωμένος δίπλα μου δεν καταλαβαίνει, ο νεαρός εργάτης που σταματούσε τους περαστικούς χρειάζεται να επιμείνει, εκνευρίζεται, κάνει προσβλητικά σχόλια για τον ηλικιωμένο απευθυνόμενος στους άλλους εργάτες, «βάζουν το κεφάλι κάτω σαν τα ζώα και πάνε... μα δεν καταλαβαίνουν... τι χαζομάρα». Ο ηλικιωμένος κάπως διαμαρτύρεται μα απομακρύνεται, εγώ κοντοστέκομαι. «Γιατί έπρεπε να τον βρίσετε τον άνθρωπο; Γιατί τέτοια έλλειψη σεβασμού και ανάγκη μείωσης του άλλου; Εσείς δεν είστε ποτέ αφηρημένος στο δρόμο, δεν κάνετε ποτέ λάθη;». Με κοιτάζει αμήχανα, διαμαρτύρεται ότι τον είχε προειδοποιήσει, πάει να δικαιολογηθεί «Με το να βρίζετε κάνετε κάτι καλύτερο; Βελτιώνετε κάτι σε αυτό τον κόσμο; Λίγο σεβασμό μεταξύ μας, λίγη ευγένεια είναι αυτά που χρειαζόμαστε σήμερα» του λέω χαμογελώντας. Χαμογελά αμήχανα καθώς απομακρύνομαι. Να κατάλαβε κάτι άραγε; Ήταν νέος, ο κάτω τροχός της αμάξης, απολάμβανε την προσωρινή εξουσία πάνω στους άλλους, ενδεχομένως κάποια συμπλέγματα, ανάγκη επιβεβαίωσης (Επίσημος πικρόχολος σχολιαστής: μήπως αυτή κάνει και εσένα να γράφεις αυτό το ποστ;).

Όταν οι άλλοι πετούν δακρυγόνα, πέτρες, μολότοφ, καλύτερα εμείς να πετάμε τον καλό και δίκαιο λόγο, την καλή και δίκαιη πράξη, την ειρηνική καρδιά, όσο μπορούμε. Αυτά θεραπεύουν τον κόσμο. Εξάλλου, η γενικευμένη πολιτική απείθεια ή ακόμη και οι δημιουργικοί, συμβολικοί τρόποι διαμαρτυρίας είναι πιστεύω πιο αποτελεσματικά από τις μολότοφ και τις πέτρες, ιδίως όταν έχει κάποιος απέναντί του ένα τόσο αδύναμο και διεφθαρμένο κράτος. Το να σκορπά κάποιος ασχήμια δεν κάνει ομορφότερο τον κόσμο (Επίσημος πικρόχολος σχολιαστής: τι καλά που μας τα λες).

(Πολεμική) ανταπόκριση περιπάτου

Βγήκα το μεσημέρι, μετά το φαγητό και από αρκετά κρασιά, να περπατήσω. Αρχικά, σκόπευα να αποφύγω όλες τις περιοχές που γίνονται ταραχές και διαδηλώσεις (κάτι αρκετά δύσκολο) τελικά όμως κάτι με τράβηξε στην αντίθετη κατεύθυνση και ουσιαστικά ακολούθησα από κάποια απόσταση την πορεία που είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Εκ τω υστέρων δηλώνω ότι δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόσες περιοχές της Αθήνας να έχουν σημαδευτεί σε τόση έκταση από επεισόδια αυτού του τύπου. Είναι σίγουρο ότι δεν μιλάμε πλέον για πενήντα ή εκατό ή διακόσια άτομα, γνωστούς-αγνώστους, αλλά για κάτι ευρύτερο, υποθέτω ότι μπορούμε να ευχαριστήσουμε για αυτό την ωραία κοινωνία μας και τους ικανούς πολιτικούς μας. Αλλά ας περάσουμε στην περιγραφή όσων είδα.

Στην Πατησίων υπήρχαν καταστροφές σε αρκετή απόσταση από το κέντρο, ακούω μάλιστα στα ΜΜΕ ότι τα επεισόδια εξακολουθούν. Ελάχιστες είναι οι βιτρίνες που είχαν μείνει αλώβητες και ο δρόμος είχε μεγάλη δραστηριότητα, από συνεργεία και καταστηματάρχες που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν όπως-όπως τις καταστροφές ή τουλάχιστον να κλείσουν με προσωρινά πετάσματα τις κατεστραμμένες βιτρίνες που άφηναν εκτεθειμένα τα εμπορεύματα. Πολλοί φωτογράφοι παντού, αυτό το διαπίστωσα και αργότερα, μεταξύ τους πολλοί, όπως και εγώ, με τα κινητά τους. Κάπου ένιωσα άσχημα, σαν να προσπαθούσα να αντλήσω φτηνές συγκινήσεις και να κάνω επίδειξη εδώ, στο ιστολόγιό μου, με το κατεστραμμένο αυτοκίνητο, το κατάστημα, την περιουσία κάποιου δυστυχούς.

Ανεβαίνοντας την Αλεξάνδρας τα σημάδια έγιναν εντονότερα, ακόμη και στάσεις λεωφορείων δεν είχαν γλιτώσει από την οργή του πλήθους. Οι τράπεζες, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, στόχοι επιλογής. Κάποιοι κατηφορίζουν από τη διαδήλωση, άλλοι ανηφορίζουν. Φωτιές καίνε στη μέση του δρόμου σε διάφορα σημεία. Η μυρωδιά του καμένου παντού. Όσο ανηφορίζω, τόσο ο θόρυβος μεγαλώνει. Κάποια στιγμή, βλέπω την κορυφή της πορείας να κατηφορίζει. Είναι οι αριστερές οργανώσεις. Στην κεφαλή της πορείας το ΚΚΕ, πιο πίσω άλλα μπλοκ. Βλέπω από το πεζοδρόμιο. Προσπαθώ πάντα να είμαι διακριτικός με τις φωτογραφίες, δεν θέλω να προκαλέσω κάποια αντίδραση. Παρά το γεγονός ότι υποτίθεται ότι αυτές οι οργανώσεις είναι πιο πειθαρχημένες, δεν διστάζουν να βάλουν στο σημάδι κάτι γραφεία της ΝΔ. Αυτά όμως είναι ψηλά και περισσότερο την πληρώνουν οι επιχειρήσεις από κάτω. Το πλήθος ζητωκραυγάζει σε κάθε πλήγμα. Σύνθημα που κυριαρχεί «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φονιάδες τους κρεμά». Σε διάφορα σημεία υπάρχουν οχήματα της πυροσβεστικής. Σε ένα σημείο καίγεται το υποκατάστημα μιας τράπεζας. Το φωτογραφίζω ενώ οι πυροσβέστες προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά.

Ανεβαίνω πιο ψηλά και, μετά από ένα κενό, προσέχω ότι ένα κομμάτι της διαδήλωσης έχει μείνει πίσω και συγκρούεται σφοδρά με τα ΜΑΤ. Ακούγονται συνεχείς κρότοι, πέφτουν μολότωφ και πέτρες. Στρίβω γρήγορα στα στενά προς την κατεύθυνση των Εξαρχείων. Δεν τολμώ να τραβήξω φωτό από κοντινή απόσταση, αυτό φαίνεται στην ποιότητα του υλικού. Σκέφτομαι να κατευθυνθώ ψηλότερα, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι γύρω μου τρέχουν και ομάδες διαδηλωτών/αντιεξουσιαστών. Είναι μέρος της τακτικής τους να μπαίνουν στα στενά. Δεν αισθάνομαι πολύ ασφαλής. Ένας τύπος με κοιτάζει περίεργα, να είναι τα rayban; Το κοντοκουρεμένο μαλλί μου; Το συντηρητικό ντύσιμο (τζιν, πουκάμισο, απλό μαύρο παπούτσι); Τον κοιτάζω και εγώ και μετά από λίγο απομακρύνεται. Προχωρώ λίγο και πέφτω στους «άλλους». Τα ΜΑΤ, με πλήρη εξάρτιση και φορώντας μάσκες έχουν στήσει μπλόκα σε διάφορα σημεία. Με ζώνουν τα φίδια, έχει γούστο να με περιλάβουν ή να με κουβαλήσουν σε καμιά ΓΑΔΑ με τίποτε προσαγωγές. Ψάχνω για διέξοδο σε αυτή την σκακιέρα των οικοδομικών τετραγώνων, ενώ από τις γωνίες πετάγονται ξαφνικά ομάδες «κουκουλοφόρων» που τρέχουν. Σε κάποια σημεία υπάρχουν δικοί τους που τους ενημερώνουν για τις κινήσεις της αστυνομίας «Από εδώ!», «Μην πάτε από εκεί, έχει μπλόκο!», «Είναι ασφαλές από εκεί;». Κάποιοι καταστηματάρχες και οι υπάλληλοί τους πανικοβάλλονται. Μια γυναίκα ουρλιάζει «Έρχονται! Είναι πολλοί!». Τελικά, βρίσκω ένα σχετικά ήσυχο δρόμο. Στο βάθος υπάρχει μπλόκο. Προχωρώ σαν να μην τρέχει τίποτα και περνώ από το πλάι.

Επιτέλους! Είμαι έξω από τον κλοιό. Βρίσκομαι στην Χαριλάου Τρικούπη, κατεβαίνω στην Ακαδημίας και περνώ στην Πανεπιστημίου. Παντού, εδώ και εκεί υπάρχουν σποραδικές καταστροφές ή τα ίχνη τους, καθώς τα συνεργεία του δήμου εργάζονταν από το πρωί. Τώρα, πάντως, τα πράγματα είναι ήσυχα. Συνεχίζω στην Σταδίου και νωχελικά πλέον κατευθύνομαι προς το Σύνταγμα. Εννοείται πως οι δρόμοι είναι όλοι άδειοι, εκτός από λίγα μηχανάκια. Ο καιρός είναι θαυμάσιος και υπό άλλες συνθήκες η βόλτα θα ήταν ευχάριστη, είναι αρκετά ευχάριστη και έτσι. Σχεδόν ξεχνώ τι συμβαίνει. Στο Σύνταγμα μπαίνω στην οδό Ερμού, για να διαπιστώσω και εγώ τις καταστροφές που άκουσα ότι έγιναν. Αρχικά, δεν βλέπω τίποτα, πιο χαμηλά όμως η εικόνα αλλάζει. Καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες, κάτω από την Καπνικαρέα ο δρόμος είναι αποκλεισμένος από αστυνομικούς.

Μοιάζει ειρωνικό...

Πόσο εκτός κλίματος (και από πλευράς καιρού και από πλευράς γεγονότων) το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα.

Αποφασίζω να επιστρέψω. Ξαναπερνώ από το Σύνταγμα και βλέπω ότι η πορεία έχει ανέβει από τη Σταδίου για να παραταχθεί μπροστά στη βουλή. Σταδίου, Πανεπιστημίου, Πατησίων, σπασμένα μάρμαρα, για πυρομαχικά. Πυκνός καπνός υψώνεται από την περιοχή του Πολυτεχνείου, στο βάθος. Προχωρώ όσο μπορώ και στρίβω κάτω, στη Γ' Σεπτεμβρίου. Φτάνοντας στη Στουρνάρη κοιτάζω προς τα πάνω, όλη η Στουρνάρη φλέγεται, καπνός, άγριες συγκρούσεις. Αυτό είναι φαίνεται το επίκεντρο των ταραχών προς το παρόν. Μερικοί μετανάστες γύρω μου τραβούν φωτογραφίες με τα κινητά τους, κάνω το ίδιο και απομακρύνομαι.

Αυτά που είδα ξεφεύγουν από κάθε προηγούμενη κλίμακα. Νομίζω ότι τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και η σήψη του κράτους έχουν τροφοδοτήσει τις τάξεις των αναρχοαυτόνομων. Η αστυνομία, ενεργώντας αντιεπαγγελματικά, με ψυχολογία χούλιγκαν (χαρακτηριστικό είναι ότι ανταλλάσσουν συνθήματα, ύβρεις και απειλές με τους διαδηλωτές - είναι αυτό συμπεριφορά αστυνομίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί το νόμο ή σύγκρουση μεταξύ χούλιγκαν διαφορετικών ομάδων;) έχει αποξενωθεί και απαξιωθεί από την κοινωνία, όπως και το κράτος και οι θεσμοί. Δεν πάμε καλά, υπάρχει ακυβερνησία, δεν ξέρω τι άλλο έχουμε να δούμε.

Κρίμα για τον νεαρό που σκοτώθηκε άδικα, κρίμα για όσους χάνουν τις περιουσίες τους και υποφέρουν, συνολικά όμως η κοινωνία μας παθαίνει ό,τι της αξίζει.

Η περιπέτεια της ανακύκλωσης ενός λαμπτήρα

Ο δυστυχής γλόμπος ήτο απαρηγόρητος, φοβούμενος ότι θα έμενε στα αζήτητα.

.

Στο δωμάτιο όπου εργάζομαι είχα ένα λαμπτήρα εξοικονόμησης ενέργειας. Τον είχα εδώ και αρκετά χρόνια, πολύ πριν να ξεκινήσει η σχετική εκστρατεία, και έμενε αναμμένος σχεδόν όλη την ημέρα. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη που αφού εμφάνισε κάποιες τυχαίες αυξομειώσεις την ένταση του φωτός, τελικά παρέδωσε το πνεύμα. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Όπως ίσως θα ξέρετε, οι λαμπτήρες αυτοί περιέχουν μικρές ποσότητες υδραργύρου, ίσως και άλλες επικίνδυνες ουσίες, και δεν πρέπει να απορρίπτονται με τα οικιακά απορρίμματα όπως οι κοινές λάμπες πυράκτωσης. Μετά από μια αναζήτηση στο Διαδίκτυο για την ανακύκλωση αυτών των λαμπτήρων, που δεν απέδωσε ικανοποιητικά αποτελέσματα - η μόνη διεύθυνση που βρήκα ειδικά για την παράδοση λαμπτήρων ήταν στα κεντρικά της Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. στο Δήμο Αθηναίων, κάπου στην Ιερά Οδό, αρκετά μακριά από το σπίτι μου - ξεκίνησα για τη μεγάλη περιπέτεια, ελπίζοντας ότι κάποιες από τις επιχειρήσεις που συνεργάζονται στα προγράμματα ανακύκλωσης θα δεχόταν και τη δυστυχισμένη, την καμένη μου λάμπα.

Αρχικά, απογοήτευση. Γύρισα σε όλη την Αθήνα. Οι χειρότερες υποψίες που είχα, ότι όλος αυτός ο θόρυβος για την προώθηση των λαμπτήρων εξοικονόμησης ενέργειας είχε μια πολύ άσχημη πλευρά, καθώς δεν θα υπήρχε καμία υποδομή για την ανακύκλωση αυτών των λαμπτήρων όταν θα έφτανε η ώρα τους, έμοιαζαν να επιβεβαιώνονται. Γυρνούσα από κατάστημα ηλεκτρικών ειδών σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών και από κατάστημα φωτιστικών σε κατάστημα φωτιστικών και, παντού, τζίφος. Αυτό παρά τη νομοθεσία που υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να δέχονται για ανακύκλωση τα είδη που πωλούν, παίρνοντας το παλιό με την αγορά ενός καινούριου, αλλά είπαμε, εδώ είναι Βαλκάνια και δεν ιδρώνει το αυτί μας από τέτοια. Υπάλληλοι με κοιτούσαν σαν να ήμουν εξωγήινος όταν τους εξηγούσα ότι θα ήθελα να αγοράσω ένα λαμπτήρα χαμηλής κατανάλωσης, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα έπαιρναν για ανακύκλωση τον παλιό λαμπτήρα που μετέφερα σε μια τσάντα και που μου θύμιζε όλο και περισσότερο έκθετο βρέφος που κανένας δεν ήθελε. Σε κάποιους καθόμουν και εξηγούσα και την αναγκαιότητα της ανακύκλωσης και ότι, χωρίς αυτήν, η χρήση λαμπτήρων αυτού του τύπου θα μπορούσε να γίνει μπούμερανγκ για το περιβάλλον.

Είχα απελπιστεί, σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να κάνω όλη τη διαδρομή μέχρι τις κεντρικές εγκαταστάσεις της Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε., να κρατήσω τη λάμπα στο σπίτι σαν σουβενίρ ή σαν μαγική σφαίρα για να προλέγω το μέλλον ή να την αφήσω έξω από τα γραφεία του ΣΚΑΪ που έκανε και όλη τη σχετική εκστρατεία και να μην ασχοληθώ ξανά με λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας. Καθώς περπατούσα κάνοντας αυτές τις σκέψεις, έφτασα μπροστά σε ένα κατάστημα με μια βιτρίνα γεμάτη με λάμπες και αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια, χωρίς να ελπίζω σε πολλά. "Γεια σας, θα ήθελα ένα λαμπτήρα εξοικονόμησης ενέργειας, αλλά και να δώσω για ανακύκλωση τον παλιό..." Η αντίδραση του υπαλλήλου ήταν αυτή που περίμενα "Λυπάμαι, αλλά ξέρετε δεν έχουμε χώρο για να παίρνουμε λάμπες για ανακύκλωση...", αλλά καθώς έκανα μεταβολή συμπλήρωσε "...το άλλο μας κατάστημα όμως στην Ομόνοια τους παίρνει." Επιτέλους! Η αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο είχε λάβει αίσιο τέλος. Ζήτησα λεπτομέρειες για τη διεύθυνση, ευχαρίστησα τον υπάλληλο και λίγο αργότερα παρέδιδα την παλιά μου λάμπα και έπαιρνα μια καινούρια. Επισημαίνω ότι στα δύο αυτά καταστήματα οι υπάλληλοι ήταν ευγενικοί, ήξεραν τη δουλειά τους και στο δεύτερο, χωρίς να το ζητήσω, δοκίμασαν οι ίδιοι την παλιά λάμπα για να διαπιστώσουν αν όντως δεν λειτουργούσε.

.

Επειδή πιστεύω ότι είναι καλό να μοιραζόμαστε τέτοιες πληροφορίες, αποφάσισα να αναφέρω το κατάστημα στο οποίο δέχθηκαν τη δύστυχη τη λάμπα μου για ανακύκλωση και όπου μπορεί να βρει κάποιος ό,τι λάμπα φανταστεί σε πολύ χαμηλότερες τιμές από αλλού, αλλά και ευγενικό προσωπικό που είναι πρόθυμο να τον εξυπηρετήσει (τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μου εμπειρία). Πρόκειται για την επιχείρηση Λέντζος Λάμπες, Εμ. Μπενάκη 3 (σχεδόν στη διασταύρωση με τη Σταδίου). Προτρέπω όποιον άλλο αναγνώστη γνωρίζει επιχειρήσεις που δέχονται λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης για ανακύκλωση να τις αναφέρει, ώστε να έχουμε όλοι αυτές τις χρήσιμες πληροφορίες.

Ορίστε και ένα χάικου για λάμπες (λέτε να μου έμεινε κουσούρι;):

.
Ήσουν το φως μου!

.
Μα έσβησες για πάντα

.
Λάμπα καμένη

.
Υ.Γ. Είχα μόλις γράψει αυτό το κείμενο, περίπου τα μεσάνυχτα εχθές το βράδυ, και ετοιμαζόμουν να κλείσω τον υπολογιστή όταν τον είδα να με κοιτάζει από την πόρτα. «Τι θέλεις, Φέροντα το Φως;» «Νομίζεις ότι από τύχη βρήκες το κατάστημα με τα φωτιστικά;» μου λέει. «Στην εξέγερση του φωτός!» λέω και υψώνω το ποτηράκι με την τσικουδιά.

Τα παγκάκια

Ακόμη και αυτά που αποκαλούμε άψυχα, πρέπει να έχουν ψυχή. Αυτό σκεφτόμουν βλέποντας τους μεταλλικούς σκελετούς που απέμειναν καρφωμένοι στο έδαφος, ό,τι απέμεινε από τα δύο παγκάκια που ήταν μπροστά από την πολυκατοικία μου. Είχαν μια εντελέχεια αυτά τα παγκάκια, να προσφέρουν ξεκούραση στο διαβάτη, ανάπαυση και ηρεμία στον ηλικιωμένο, κάτω από τον ίσκιο του δέντρου, φιλοξενία το βράδυ σε κάποιο ερωτευμένο ζευγάρι που θα αντάλλασσε όρκους αγάπης. Αντί για αυτό, είχαν γίνει στέκι νεανικών συμμοριών, ανάκλιντρα και κλίνες για ναρκομανείς που έπαιρναν τη δόση τους, ενώ κάποια φορά θόρυβοι από αγκομαχητά με τράβηξαν στο παράθυρο για να δω ένα ζευγάρι να το κάνει κανονικά στις εννέα η ώρα το βράδυ.

Όταν ένας άλλος ιδιοκτήτης μου είπε ότι είχε υποβάλει αίτηση στο δήμο για να απομακρυνθούν τα παγκάκια, επικρότησα. Του είπα ότι είχα τηλεφωνήσει και εγώ στην αρμόδια υπηρεσία για τον ίδιο σκοπό. Προφανώς, η αίτηση έγινε αποδεκτή. Δεν μετανιώνω που τα παγκάκια αφαιρέθηκαν. Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω μια μελαγχολία που νοιώθω βλέποντας αυτούς τους μαύρους μεταλλικούς σκελετούς, γυμνωμένους από την ξύλινη, φιλόξενη σάρκα τους. Νοιώθω λίγο σαν να συνέβαλα στο θάνατο δύο καλοκάγαθων και τόσο ανεκτικών πλασμάτων. Δεν θα προσφέρουν πια ανάπαυση, ανακούφιση, παρηγοριά, αγάπη, αλλά ούτε άσυλο στους ενοχλητικούς. Σε αυτή την πόλη όλα είναι μολυσμένα.

.

Γιατί μελαγχολείς ψυχή μου; Ξέρω, θα πετάξεις και εσύ μια μέρα μακριά, πληγωμένο από εμένα πουλί, αποζητώντας λίγη ανάπαυση και γαλήνη.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: 3 του Σεπτέμβρη (sic), 7:30 το απόγευμα, η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας και πολλά σωματεία επαγγελματιών οργανώνουν συγκέντρωση στην Ομόνοια κατά των φορομπηχτικών μέτρων. Η είδηση από τον Ριζοσπάστη. UPDATE Τρίτη 2/9 15:45: Φαίνεται ότι από πίσω βρίσκεται το ΠΑΜΕ, δεν ξέρω αν θα πάω, απίθανο το βλέπω.

Η κτηματογράφηση της ταλαιπωρίας - Η εμπειρία

- Κύριε, ωραία, σας κλέβουμε, σας χρεώνουμε, σας ταλαιπωρούμε. Δεν καταλαβαίνω γιατί εξάπτεστε! Πρώτη φορά συναλλάσσεσθε με το Δημόσιο*;

Είχα σήμερα τη φαεινή ιδέα να πάω επιτέλους να υποβάλω τα χαρτιά για τη κτηματογράφηση της πτωχικής μου κατοικίας. «Αύγουστος είναι», σκέφτηκα, «πόση κίνηση να έχει;» (Σαρκαστικά γέλια από το βάθος.) Επέλεξα να πάω στο γραφείο της Πλατείας Συντάγματος για να συνδυάσω την υπόθεση με μια ευχάριστη βόλτα στο κέντρο, προσπαθώντας να ξεχάσω ότι θα πλήρωνα για τα «φαγωμένα» επί ΠΑΣΟΚ (θείου βρέφους) χρήματα που έδινε η ΕΕ, τα οποία χρεώνονται επί ΝΔ σε εμάς, τους υπόδουλους, που πάντα πληρώνουμε το λογαριασμό, αντί να στήσουμε καμιά γκιλοτίνα σε κάποια πλατεία.

Το πράγμα δεν πήγε καλά από την τράπεζα όπου πήγα να πληρώσω το τέλος. «Τι καλά», σκέφθηκα «μόνος ένας στην ουρά!» (Περισσότερα σαρκαστικά γέλια από το βάθος.) Ήταν ένας και φαρμακερός, δεν έλεγε να τελειώσει. Παρατηρούσα τον τύπο όση ώρα έκανε τη συναλλαγή του, φορούσε ένα σκούρο κοστούμι με λεπτή ρίγα, από αυτά που συνηθίζονται σε χρηματιστηριακές και άλλες χάι και τρέντι εταιρείες πέριξ της πλατείας Συντάγματος. Νέος, ζελέ στο μαλλί, κινητό κομψό, έξτρα σλιμ, αλλά το παπούτσι ήταν αποκαλυπτικό, σχετικά φτηνό, όχι καλογυαλισμένο και κακοπαθημένο. Αποκαλυπτικές ήταν και οι κινήσεις του, σχετικά νευρικές, με τα χέρια του να παίζουν όλη την ώρα με κάτι χαρτιά. Θα μπορούσα να ριψοκινδυνεύσω μια εκτίμηση λέγοντας ότι επρόκειτο για κάποιο φέρελπι νέο που ολοκλήρωσε πρόσφατα τις σπουδές του (ενδεχομένως κάποιο μαστεράκι;) και με τη μεσολάβηση του θείου βολεύτηκε σε κάποια καλή εταιρεία. Όταν δεν βρίσκεται υπό την πίεση της εργασίας, θα νομίζει ότι κρατά τον Θεό από... τους αδένες και οι κυρίες με κόρες στην παραλία θα λένε «τι καλό παιδί» και θα τον φαντάζονται γαμπρό με νυφούλα την κόρη τους. Πέρασα από τα ίδια, αλλά κλώτσησα, δεν κόλλησα. Τέλος πάντων, με αυτή την ανθρωποπαρατήρηση πέρασε η ώρα στην τράπεζα, πλήρωσα τα 35 ευρώ και συνέχισα για το Σύνταγμα.

Φτάνοντας εκεί, αντιμετώπισα μια οδυνηρή έκπληξη. Όχι μόνο δεν μου είχαν στρωμένο το κόκκινο χαλί, αλλά μπροστά στην είσοδο του χώρου όπου γινόταν η κτηματογράφηση βρισκόταν ένα απίστευτο μπουλούκι ανθρώπων, με άλλους να φωνάζουν, άλλους να διαμαρτύρονται, άλλους να υπομένουν στωικά ή παθητικά την κατάσταση. Ηλικιωμένοι άπλωναν τα γέρικα σώματά τους στις σκάλες του μετρό, προσφέροντας ένα ενδιαφέρον θέαμα, αλλά και ενόχληση στους τουρίστες και τους άλλους επιβάτες του μετρό. Περιστασιακά, κάποιος υπάλληλος του μετρό έκανε την εμφάνισή του και προσπαθούσε να πείσει τον κόσμο να σηκωθεί από τις σκάλες ή να μαζευτεί, ώστε να μην εμποδίζονται όσοι κατευθύνονταν στους συρμούς, εισπράττοντας μόνο διαμαρτυρίες. Ο κόσμος αντιδρούσε αρνητικά και ομολογώ πως δεν τους αδικώ. Το θέαμα αυτό και μόνο, η ανοργανωσιά, η καταλήστευση και καταταλαιπώρηση των πολιτών, με έκανε να φαντάζομαι με ηδονή μια αυθόρμητη και καταστροφική εξέγερση.

Προς απογοήτευσή μου, αυτό δεν συνέβη. Σημειωτέον, ότι την πόρτα φυλούσαν οπλισμένοι αστυνομικοί και ήταν άνδρες της αστυνομίας αυτοί που φώναζαν τα νούμερα αναμονής, ανά δέκα. Πήρα ένα νούμερο από κάποιον τύπο με πολιτικά και διαπιστώνοντας πόσο πολύ απείχε το νούμερό μου από τους αριθμούς που εξυπηρετούνταν εκείνη την ώρα σκεπτόμουν αν θα έπρεπε να επιμείνω ή να έλθω κάποια άλλη μέρα ή να δοκιμάσω κάποιο από τα άλλα κτηματολογικά γραφεία. Ήταν προφανές ότι μέχρι να εξυπηρετηθώ θα μεσολαβούσαν τουλάχιστον δύο ώρες. Μια εναλλακτική λύση θα ήταν να ξεχάσω την υπόθεση για κάποια ώρα, να κάνω κάποια βόλτα, να καθίσω κάπου και να επανέλθω αργότερα. Τελικά, κινούμενος και από κάποια περιέργεια, αποφάσισα να κατευθυνθώ στο γραφείο της Κυψέλης για να διαπιστώσω την κατάσταση εκεί (σημείωση, όλες οι μετακινήσεις με τα πόδια, για άσκηση).

Διασχίζοντας ξανά την Αθήνα, έφτασα κοντά στην Πλατεία Κυψέλης, όπου βρισκόταν επίσης κτηματολογικό γραφείο. Τα πράγματα δεν έμοιαζαν καλύτερα. Καθώς εκεί δεν υπήρχε η ευρυχωρία της Πλατείας Συντάγματος, Το μπουλούκι ήταν μαζεμένο στο πεζοδρόμιο. Τα ίδια και χειρότερα. Οπότε, ξανά πίσω (το νουμεράκι το είχα κρατήσει φυσικά). Φτάνοντας ξανά στο Σύνταγμα, αφού βεβαιώθηκα ότι τα νούμερα που εξυπηρετούνταν ήταν ακόμη αρκετά πριν από το δικό μου, κάθισα σε ένα αναψυκτήριο της πλατείας και απήλαυσα ένα παγωμένο τσάι και την καλοδεχούμενη πλέον ανάπαυση που μου προσέφερε μια καρέκλα. Όταν επέστρεψα στο μπουλούκι, ευτυχώς, δεν χρειάστηκε να περιμένω για πολύ ακόμη για να εισέλθω στο άβατο όπου μόνο όσοι είναι οπλισμένοι με πολλή υπομονή κρίνονται άξιοι να εισέλθουν. Περνώντας λοιπόν την «πύλη», διαπίστωσα ότι βρισκόμουν πλέον σε μια... δεύτερη ουρά αναμονής, με τη διαφορά ότι υπήρχαν καρέκλες και διάφορα ημιαγενή, αυταρχικά, απηυδισμένα ίσως κοράσια που σου έδιναν εντολές και σε κοιτούσαν επιτιμητικά που δεν εγνώριζες πώς να συμπεριφερθείς και να κινηθεί στον ιερό τούτο χώρο (νομίζω τοπογράφισσες, μήπως φοιτήτριες, μαθητευόμενες ιέρειες;).

Σε αυτό το χώρο, υπέδειξα τη διεύθυνση της κατοικίας μου για να εντοπιστεί σε ένα χάρτη, στην οθόνη υπολογιστή, και μου ζητήθηκε να περιμένω να εμφανιστεί το νούμερό μου σε μια φωτεινή ένδειξη στον τοίχο, για να εισέλθω στο επόμενο στάδιο της μύησης, πίσω από το διαχωριστικό, την είσοδο του οποίου φυλούσε ένα μοιράκιο. Ευτυχώς, αυτό το στάδιο της αναμονής ήταν μικρότερο και καθώς δεν είχα μεριμνήσει για κάποιο βιβλίο, επιδόθηκα ξανά στο χόμπι της ανθρωποπαρατήρησης, του διαλογισμού και του οφθαλμόλουτρου, καθώς ένα από τα αυταρχικά κοράσια, ψηλό, με μακριά, μαύρα μαλλιά ήταν αρκετά ελκυστικό. «Είσαι τόσο αυστηρή και στο κρεβάτι;» σκέφτηκα να τη ρωτήσω, αλλά κάτι μέσα μου με σταμάτησε. Όταν εισήλθα στο δεύτερο, εσώτερο άβατο, αυτό όπου οι λίγοι και τυχεροί ολοκληρώνουν πλέον τη διαδικασία της μύησης, πρώτα με παρέλαβε μια ιέρεια, συγγνώμη, δικηγόρος, που ρίχνοντας μια σύντομη ματιά στην αίτησή μου απεφάνθη ότι ήτο από νομικής πλευράς κανονική και, εν συνεχεία, στήθηκα σε μια άλλη, τελική ουρά, όπου οι μυούμενοι παραδίδουν πλέον την αίτηση με τα δικαιολογητικά και λαμβάνουν τον πολυπόθητο τίτλο του κτηματογραφημένου, απολαμβάνοντας το προνόμιο να κοιτάζουν αφ’ υψηλού τους αμύητους, με το χαμόγελο της ικανοποίησης «Εγώ το έκανα, θα κτηματογραφηθείτε και εσείς και θα δείτε τι εστί βερύκοκο.»

Η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Είναι προφανές ότι τα γραφεία κτηματογράφησης είναι ανεπαρκή για την εξυπηρέτηση των πολιτών σε εύλογο χρονικό διάστημα και με αξιοπρεπή τρόπο. Η ταλαιπωρία είναι μεγάλη και για ένα μισθωτό, με βάση τα όσα είδα σήμερα, Δευτέρα, 4 Αυγούστου, η διαδικασία απαιτεί μια ημέρα άδειας (εκτός αν εγώ ήμουν ιδιαίτερα άτυχος και έπεσα σε πολύ άσχημη ημέρα). Χρόνος αναμονής που χρειάστηκα = περίπου 4 ώρες (10:15πμ - 2:15 μμ). Η ίδια η διαδικασία, τουλάχιστον για εμένα, που είχα μόνο ένα δικαίωμα, είναι ολιγόλεπτη (Δεν αναφέρομαι στη συμπλήρωση των εντύπων). Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι υπάρχει το Διαδίκτυο και το ταχυδρομείο για αποφυγή της ταλαιπωρίας, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. E-Government διά του καψονιού, δεν γίνεται. Από τη στιγμή που οι πολίτες επιλέγουν να εξυπηρετηθούν με αυτό τον τρόπο, όχι αδικαιολόγητα, καθώς εκεί παρέχονται και κάποιες διευκρινήσεις για τις αιτήσεις που δεν είναι τόσο απλό να συμπληρωθούν, το κράτος οφείλει να παρέχει την απαιτούμενη υποδομή.

Αναρωτιέμαι γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν στο κτηματολόγιο τα δεδομένα του περιουσιολογίου; Δύο φορές τα τελευταία χρόνια συμπληρώσαμε το Ε9 για την εφορία με τα στοιχεία των ακινήτων. Αναρωτιέμαι, επίσης, πόσοι από αυτούς που ταλαιπωρήθηκαν, πόσοι από αυτούς που διαμαρτυρήθηκαν, θα ψηφίσουν ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές. Η μάχη της καθημερινότητας; Επανίδρυση του κράτους; Διαπίστωσα τι σημαίνουν σήμερα (για άλλη μια φορά). Είναι προφανές ότι αυτοί οι άνθρωποι μας θεωρούν τόσο παθητικούς, άβουλους και αποβλακωμένους ώστε να μας υποβάλλουν σε τέτοια καψώνια και κόστος χωρίς να φοβούνται για τις συνέπειες στις κάλπες.

Πολίτη, την επόμενη φορά που θα βρεθείς μπροστά σε μια κάλπη, ενθυμού, ενθυμού τα λεφτά της ΕΕ που χάθηκαν (φαγώθηκαν) από τους προηγούμενους, το λογαριασμό που σε υποχρεώνουν να πληρώσεις για τα λεφτά που χάθηκαν (φαγώθηκαν) και την ταλαιπωρία στην οποία σε υποβάλλουν οι τωρινοί.

Τσακίστε τους, τσακίστε τους, στις εκλογές μαυρίστε τους!!! (και τους δύο)

Υ.Γ. Είναι η εντύπωσή μου ή υπάρχουν ελάχιστες έως καθόλου αναφορές στον Τύπο για αυτή την ταλαιπωρία; Γιατί δεν δημοσιεύονται κάπου οι μέσοι χρόνοι αναμονής;

Υ.Γ.2 Διασκεδάσαμε πάλι.

Άλλη σχετική ανάρτηση, εδώ.

* Ναι, το γνωρίζω ότι τύποις η Κτηματολόγιο Α.Ε. είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, για εμένα, εξακολουθεί να είναι "το Δημόσιο", μοναδικός μέτοχος είναι το ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.

Μήπως σου βρίσκεται ένα ευρώ;

Τον συνάντησα πάλι εχθές που περπατούσα στο δρόμο. Με γνώρισε πρώτος αυτός, όπως πάντα, και με χαιρέτισε εγκάρδια: "επ, δόκιμε, τι κάνεις;". Τον χαιρέτισα, ομολογώ με προσποιητή εγκαρδιότητα, και του έριξα μια ματιά. Ήταν σε χειρότερη κατάσταση από ποτέ άλλοτε. Περισσότερο αδύνατος, αδύναμος, με τα δόντια του σε περίεργες σκούρες αποχρώσεις. Άλλες φορές μου πιάνει πρώτα την κουβέντα, τώρα μπήκε κατευθείαν στο ψητό "να σου πω, μήπως σου περισσεύει κάνα ευρώ να πάρω μια τυρόπιτα;". Τον κοίταξα λίγο, δεν ήταν δύσκολο να τον λυπηθώ και, λίγο προς χάριν των παλιών καιρών, έβγαλα το πορτοφόλι μου, σφίγγοντάς το όμως πάντα καλά και μη επιτρέποντάς του να δει το περιεχόμενο. Αυτός, βλέποντας την κίνησή μου, πήρε θάρρος, "δεν μου δίνεις τρία ευρώ να πάρω και κανένα αναψυκτικό; Πέντε; Μήπως έχεις δεκάρικο, εικοσάρικο δεν σου βρίσκεται;" Γέλασα "Πέντε μπορώ να σου δώσω, ορίστε". Με ευχαρίστησε. Συνέχισε για λίγο την κουβέντα μας ρωτώντας με για άτομα που ήξερε από το στρατό και που εγώ δεν είχα συγκρατήσει σε κανένα συρτάρι της μνήμης μου. Πριν να χωρίσουμε, τον έπιασα λίγο από τον ώμο, του είπα να προσπαθήσει να βρει μια δουλειά και να προσέχει, γνωρίζοντας ότι μάλλον δεν είχε κανένα νόημα. Αφού έκανα ένα σύντομο έλεγχο για να βεβαιωθώ ότι δεν μου έλειπε το κινητό ή τίποτε άλλο, συνέχισα το δρόμο μου.

Τον Χ (δεν θα ανέφερα ποτέ το όνομά του, αλλά έτσι και αλλιώς δεν το θυμάμαι), τον συνάντησα πριν από πολλά χρόνια, όταν έκανα τη στρατιωτική μου θητεία. Έκτοτε, τον συναντώ τυχαία στο δρόμο, με συχνότητα περίπου κάθε ένα ή δύο χρόνια, κάτι που υποθέτω ότι συμβαίνει επειδή θα μένει κάπου στην ευρύτερη περιοχή όπου μένω και εγώ. Πάντα με αναγνωρίζει πρώτος εκείνος μέσα στο δάσος των προσώπων των πολυσύχναστων δρόμων. Με χαιρετάει εγκάρδια και μου μιλάει για το στρατό σαν να απολυθήκαμε μόλις τον περασμένο μήνα (μέχρι πριν από δύο ή τρία χρόνια με ρωτούσε αν απολύθηκα, κάτι που συνέβη περίπου πριν από ένδεκα χρόνια). Δεν παραλείπει επίσης ποτέ να με ρωτήσει αν μου περισσεύει κάποιο ποσό για να αγοράσει μια τυρόπιτα. Πάντα του δίνω κάτι, με ευχαριστεί, μου λέει κάτι για τις κατακτήσεις του ή για την άτιμη κοινωνία και χάνεται πάλι για ένα ή δύο χρόνια.

Ο Χ είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, τουλάχιστον σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπου που έχει τύχει να γνωρίσω από πρώτο χέρι. Γενικά, αποφεύγω τις εύκολες κρίσεις, τους χαρακτηρισμούς και τις ετικέτες για τους άλλους ανθρώπους, αλλά ο Χ είναι ένας εφιάλτης για όσους πιστεύουν στον "άνθρωπο". Ο Χ θα έλεγα ότι είναι ένα "βασικό" πλάσμα. Πιστεύω ότι μόνος οδηγός της συμπεριφοράς του είναι το ένστικτο. Με κανένα τρόπο δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις κακό, στο βαθμό που αυτός ο όρος προϋποθέτει ελευθερία βούλησης, και με κανέναν τρόπο δεν θέλεις να είσαι απρόσεκτος όταν βρίσκεται κοντά σου. Τον αντιμετωπίζεις με συμπάθεια, αλλά και προσοχή, όπως ένα πεινασμένο ζώο, που όμως δεν έχει τη δύναμη να σε βλάψει σοβαρά αν δεν του το επιτρέψεις. Τον καιρό που υπηρετούσα, ως δόκιμος, είχε βουτήξει το ρολόι του διευθυντή μου, ενός συνταγματάρχη, καθώς από το λόχο είχαν τη φαεινή ιδέα να του αναθέσουν καθήκοντα καθαριότητας και μπαινόβγαινε ελεύθερα στα γραφεία (ενώ ήταν γνωστό το ποιόν του). Το θέμα διευθετήθηκε χωρίς πολλές φασαρίες, όπως συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο στρατό. Ο εντοπισμός του ως βασικού υπόπτου ήταν εύκολη υπόθεση και, μετά από μια κουβέντα με το λοχαγό του, επέστρεψε απλώς το ρολόι και όλα καλά (βέβαια, δεν επέστρεψε στα προηγούμενα καθήκοντά του).

Συζητούμε στα blog, ή και εκτός blog, για ελεύθερη βούληση, για δημοκρατία, για το ρόλο της θρησκείας, για τις προοπτικές της ανθρωπότητας, για δικαιώματα, για τη δυνατότητα να ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο, για το ένα, για το άλλο... Ωστόσο, ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό μέρος της ανθρωπότητας είναι σαν τον Χ, ίσως από λίγο καλύτερο έως πολύ χειρότερο. Απόλυτα εγωιστικά, πεινασμένα πλάσματα τα οποία μπορείς πάντα να τα δεις με συμπάθεια, όσο δεν αποτελούν απειλή για εσένα. Πλάσματα στα οποία είναι μάταιο να απευθυνθείς με επίκληση στη λογική ή σε οποιαδήποτε αίσθηση δικαίου ή ηθικής. Πλάσματα τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν σε μια κοινωνία μόνο όταν ελέγχονται με το φόβο της ανθρώπινης και της θεϊκής τιμωρίας (κάποιας από τις δύο ή σε συνδυασμό, ανάλογα με το τι "πιάνει" σε κάθε περίπτωση). Πλάσματα που παρακινούνται σε δράση μόνο μέσω του φανατισμού, του μίσους, της ιδεοληψίας και του ψεύδους. Πλάσματα που δεν έχουν σκέψεις και απόψεις, αλλά στερεότυπα, προκαταλήψεις και προκατασκευασμένες σε τηλεοπτικά στούντιο αντιλήψεις. Πλάσματα που συντηρούνται με άρτο και θεάματα, χειραγωγούνται από ταχυδακτυλουργούς και απατεώνες και που, απαλλαγμένα από αυτούς τους φραγμούς, δεν θα δίσταζαν να σκοτώσουν τον πλησίον τους για να πάρουν το λίπος του με σκοπό να γυαλίσουν με αυτό τις μπότες τους (αυτή την ωραία εικόνα την οφείλουμε στον Σοπενάουερ).

Ας μην θεωρηθεί ότι πίσω από αυτά τα σχόλια κρύβεται κάποια περιφρόνηση προς συγκεκριμένες τάξεις ή ομάδες ανθρώπων. Πολλές φορές η κρούστα της μόρφωσης και του πλούτου που καλύπτει τους τυχερούς αυτής της ζωής είναι πολύ λεπτή. Δώστε την ευκαιρία σε μια μεγάλη ομάδα πλουσίων και μορφωμένων να διαπράξουν μια ανήθικη πράξη με απόλυτη εξασφάλιση ότι δεν θα τιμωρηθούν και ότι κανένας δεν θα μάθει ποτέ για την πράξη τους και θα δούμε τότε πόσο βαθιά όργωσε το αλέτρι. Αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται να φτάσουμε μέχρι αυτό το σημείο, πόσο εύκολα εκτίθεται κάποιος όταν φτάσει ψηλά, και ας νομίζει ότι τους έχει ξεγελάσει όλους. Ας μην είναι λοιπόν κανένας υπερόπτης.

Αυτές τις σκέψεις μου δημιούργησε αυτή η συνάντηση. Ίσως βέβαια να είμαι υπερβολικά απαισιόδοξος. Συγνώμη αν σας χάλασα τη διάθεση.