Μήλο

Λάδι σε καμβά, 29 x 23 εκ.

Λάδι, 20x30, η Μπέλα των ανιψιών μου.

Χαρταετός ζωγραφιστός

Το γεφύρι της Άρτας, αποφάσισα ότι το τελείωσα. Υδατοδιαλυτά λάδια, 50 x 70 εκ..

Κυρά Βροχή

Ελαιογραφία σε καμβά (τελάρο), περίπου 23 x 30 εκ.
Είναι μια δική μου απόδοση (πασάλειμμα) βασισμένη σε αυτό, που είδα και μου άρεσε.
Δεν μου πήρε πολύ καιρό, 4 μέρες περίπου, μερικές ώρες κάθε μέρα.
Νομίζω ότι θα ασχοληθώ ποιο εντατικά με τις ελαιογραφίες.
Τα λάδια που χρησιμοποιώ είναι τα υδατοδιαλυτά Artisan της Winsor & Newton, καθώς δεν έχω στούντιο και οι αναθυμιάσεις από νέφτι και άλλα χημικά δεν θα ήταν ό,τι καλύτερο για εμένα και τον Λάρυ μου.

End of summer blues

Ελαιογραφία σε χαρτί, 30,5 x 22,9 εκ.

Το ξεκίνησα στο τέλος του Αυγούστου ή στις αρχές του Σεπτεμβρίου που μας πέρασε, αλλά για κάποιο λόγο το παράτησα. Με έπιασε πρόσφατα η μανία να το τελειώσω, οπότε κάθισα και το δούλεψα εχθές και σήμερα.

Γατογραφία

Λάδι σε μουσαμά, 30x24 εκατοστά. Μόλις το «τελείωσα». Σε εισαγωγικά το «τελείωσα» διότι μπορεί να βάλω και άλλες πινελιές. Πότε τελειώνει μια ζωγραφιά; Όταν το αποφασίσει αυθαίρετα ο ζωγραφίσας (μην πούμε ζωγράφος και μας ρίξουνε κάνα κεραυνό). Τα χρώματα, υδατοδιαλυτά λάδια, διότι το σπίτι δεν μπορεί να μυρίζει νέφτι (μη διαμαρτυρηθεί και το μοντέλο). Το μοντέλο, φυσικά, φωτογραφήθηκε, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμο. Πήγα να μεταφέρω τη φωτογραφία με τετραγωνάκια, αλλά βαρέθηκα να τετραγωνίζω και τελικά έκανα το σκίτσο με το μάτι. Η διάρκεια της εκτέλεσης ήταν τέσσερις ημέρες, αλλά από λίγες ώρες. Μετά την πρώτη μέρα το άφησα λίγες μέρες για να στεγνώσουν λίγο τα πρώτα χρώματα.

Περιστέρι στο μπαλκόνι

Είπα να συνεχίσω με τα πτηνά.

Στον ακάλυπτο, στο μπαλκόνι ενός ακατοίκητου διαμερίσματος στην απέναντι πολυκατοικία, είδα πριν από μέρες κουρνιασμένο ένα πουλί, ένα περιστέρι. Το θέαμα δεν είναι ασυνήθιστο, αλλά κάτι μου τράβηξε την προσοχή. Έμοιαζε πολύ στρογγυλό, σαν να μην είχε ουρά. Η προσεκτικότερη παρατήρηση επιβεβαίωσε ότι το πουλί είχε κάποιο πρόβλημα, είχε χάσει φτερά από την ουρά του, αλλά και από τις φτερούγες του. Ήταν ένα πουλί φυλακισμένο σε ένα μπαλκόνι μιας άθλιας πολυκατοικίας. Το παρατήρησα πολύ ώρα, να κοιτάζει τα άλλα περιστέρια που το επισκέπτονταν στο μπαλκόνι του και μετά έφευγαν, πετώντας μακριά, αφήνοντάς το πίσω, ανήμπορο να τα ακολουθήσει. Ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφθηκα ήταν η αδυναμία αυτού του πλάσματος να αναζητήσει τροφή. Πώς θα επιβίωνε μόνο του στο μπαλκόνι;

Είμαι διακριτικός άνθρωπος και δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι στους απεχθείς γείτονες και να επιτρέπω στον οποιονδήποτε ουτιδανό να με μέμφεται ότι λερώνω τα βρωμισμένα τσιμέντα του. Αυτό με έφερε μπροστά σε ένα δίλημμα. Να επιχειρήσω να ταΐσω το περιστέρι προσπαθώντας να του πετάξω τροφή ή να κάνω πως δεν το είδα, πώς δεν κατάλαβα; Το δεύτερο μέρος του διλήμματος ήταν αδιανόητο. Έβρεξα λίγο παξιμάδι, για να μαλακώσει και να διαλυθεί με την πρόσκρουση. Δύο προσπάθειες έκανα, απέτυχα και τις δύο φορές. Τα κομμάτια κατέληξαν ποιος ξέρει πού. Ως άνθρωπος της πόλης, έχω χάσει βασικές δεξιότητες, όπως το να πετάω πράγματα. Απελπίστηκα. Αισθάνθηκα οργή για τον Θεό (αν υπάρχει), για το σύμπαν, για όλη αυτή την καταραμένη ύπαρξη και τον άνθρωπο που κατασκευάζει τέτοιες φρικτές πόλεις. Συγκρότημα φυλακών «Αθήνα». Γιατί να μην είχε ξεμείνει το πουλί στο δικό μου μπαλκόνι; Το ομολογώ, κατέφυγα στην προσευχή, στην προσευχή ως έκφραση της απόλυτης διατύπωσης του αιτήματός μου να σωθεί αυτό το πλάσμα, στην προσευχή ως απαίτηση να καμφθεί ο κόσμος στη βούλησή μου. Μετά, αφού κορόιδεψα στον καθρέπτη τον εαυτό μου, πήγα ξανά στην μπαλκονόπορτα και κοίταξα έξω προσπαθώντας να σκεφθώ κάποια πιο πρακτική λύση. Δεν χρειάστηκε. Η γυναίκα του ακριβώς από πάνω μπαλκονιού είχε βγει έξω και έριχνε βρεγμένα κομμάτια ψωμιού στο περιστέρι από κάτω, που τσιμπολογούσε λαίμαργα, μαζί με κάποιους άλλους γνωστούς του που είχαν σπεύσει να επωφεληθούν. Ήταν σαν να βγήκε λίγος ήλιος μια σκοτεινή μέρα.

Έχουν περάσει από τότε αρκετές μέρες, κάθε πρωί και κάθε βράδυ προσεύχομαι/διατυπώνω τη θέλησή μου για να μπορέσει να ξαναπετάξει το περιστέρι. Κάθε μέρα, τα φτερά και η ουρά του μεγαλώνουν όλο και πιο πολύ, υποθέτω περισσότερο χάρις στην σπλαχνική γυναίκα και το ψωμί της και λιγότερο χάρις στις "προσευχές" μου. Όλες αυτές τις μέρες το έβλεπα να κάθεται στην άκρη του περβαζιού, στο μπαλκόνι του, όσο πιο άκρη μπορούσε, με το μισό σώμα του στο κενό, να παρατηρεί τον κόσμο ή να κόβει βόλτες βόλτες, πάνω - κάτω, στον μικρό χώρο της φυλακής του. Σήμερα, το είδα με χαρά να μην κάθεται στο μπαλκόνι, αλλά πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού. Ήταν προφανές ότι είχε βρει τη δύναμη, αν όχι να πετάξει κανονικά, τουλάχιστον να κάνει ένα άλμα. Περιμένω τη στιγμή που θα τραβήξω την κουρτίνα και αυτό δεν θα είναι στο απέναντι μπαλκόνι. Ποιος ξέρει, αν είμαι τυχερός, μπορεί να το δω να ανοίγει τις φτερούγες του και να πετάει μακριά, ελεύθερο σαν ψυχή, ή να έρχεται να αφήσει καμιά κουτσουλιά και στο δικό μου μπαλκόνι.

Ευτυχώς, πάντως, που υπάρχουν και αυτές οι παράξενες κυρίες. Μερικές, τις βλέπεις να γυρνούν στους δρόμους και τα πάρκα με σακούλες, με γάτες και σκυλιά να συνωστίζονται γύρω τους. Πάλι καλά που σήμερα μόνο τις κοροϊδεύουν, σε άλλους καιρούς τις έκαιγαν για την αγάπη τους προς τον διάβολο (τις γάτες). Λίγοι τρελοί ίσως να είναι ο μόνος λόγος που δεν έρχονται οι μεγάλοι σπορείς να ξεριζώσουν το ανθρώπινο είδος από τον πλανήτη.
.
Υ.Γ. Αφού είχα τελειώσει αυτό το κείμενο, ξανακοίταξα απέναντι. Το περιστέρι δεν βρισκόταν πια στο μπαλκόνι. Κοιτώντας προσεκτικά, το εντόπισα να κάθεται στο από πάνω μπαλκόνι. Δυνατά φτερά εύχομαι σε όλους.
.

.
Σημείωση: Από τη χαρά μου, και λόγω μιας ανάπαυλας στην εργασία, έκανα μια ελαιογραφία σήμερα. Είχα καιρό να το κάνω αυτό.

Μια άτυχη σχέση

Η Ηώ, η θεά της αυγής, ερωτεύτηκε κάποτε τον Τιθωνό που ήταν εξαιρετικά ωραίος νέος. Μια και ήταν θεά (κυριολεκτικά), τον άρπαξε και τον μετέφερε στο παλάτι της και τον έκανε σύντροφό της. Ζήτησε, φυσικά, από τον Δία να τον κάνει και εκείνον αθάνατο για να τον έχει πάντα κοντά της, ξεχνώντας όμως μια σημαντική λεπτομέρεια, να ζητήσει για λογαριασμό του και αιώνια νιάτα. Άρχισε να γερνάει λοιπόν ο Τιθωνός, μπορούμε να φανταστούμε τον πανικό της θεάς όταν αντίκρισε τα πρώτα σημάδια των γηρατειών πάνω του, και συνέχισε να γερνάει πέρα από κάθε φαντασία. Η Ηώ, βέβαια, αν και έχασε το ερωτικό της ενδιαφέρον για αυτόν, τον συμπονούσε και τον περιποιόταν μέχρι που ο καημένος ο Τιθωνός ζάρωσε και έγινε σαν ένα μωρό, ανίκανος ακόμη και για την παραμικρή κίνηση. Μόνο η φωνή του ακουγόταν από τη μωρουδιακή κούνια. Για να τον λυτρώσει η Ηώ από αυτή την κατάντια, τον μεταμόρφωσε σε τζιτζίκι, ένα από αυτά τα συμπαθή έντομα που μου κρατούσαν συντροφιά με το τραγούδι τους αυτό το καυτό μεσημέρι του Αυγούστου, σε αυτή την άθλια τσιμεντούπολη.

Υ.Γ. Ο ορίζοντας δεν είναι στραβός στο έργο (μη με περάσετε για τόσο ατζαμή), απλώς κρατούσα με κλίση τη φωτογραφική μηχανή - δεν χρησιμοποίησα το σαρωτή, καθώς πρόκειται για μια μικρή ελαιογραφία που είναι ακόμη νωπή .

Σύγκρουση

Το παραπάνω έργο, μια από τις πρώτες μου ελαιογραφίες, το ζωγράφισα το 1997. Βρίσκεται στο σαλόνι μου, λίγο πιο πέρα από τη μάγισσα με το σκουπόξυλο και απέναντι από την κυρία που έχω δημοσιεύσει σε προηγούμενα post (6 Φεβρουαρίου και 9 Μαρτίου).

Εκ πρώτης όψεως μοιάζει να είναι ένας Άγιος Γεώργιος, αλλά για μένα αντιπροσωπεύει περισσότερα. Είναι κάθε εσωτερική σύγκρουση, κάθε αναμέτρηση του ανθρώπου με τον εαυτό του και, όπως φαίνεται, κάθε νίκη έχει το τίμημά της.

Γυναίκες

Μπήκα στο σαλόνι, να ψάξω κάτι στη βιβλιοθήκη. Καθώς έστρεψα το βλέμμα μου την είδα να με κοιτάει κάπως αυστηρά και κάπως επιτιμητικά από το κάδρο. "Τι είναι πάλι;" τη ρώτησα, συνηθισμένος στους σιωπηρούς διαλόγους μας. "Έπρεπε κάτι να είχες γράψει για εχθές" μου είπε. "Μα..." πήγα να ψελλίσω, αλλά αισθάνθηκα ότι πράγματι κάτι έπρεπε να είχα γράψει, γράφω λοιπόν σήμερα.

Επειδή κάθε ημέρα είναι "ημέρα της γυναίκας" (εναλλακτικός τρόπος για να πω ότι εχθές έπηξα στη δουλειά και δεν είχα χρόνο να γράψω), αφιερώνω αυτή την καταχώρηση του ιστολογίου μου στις γυναίκες, αλλά ιδιαίτερα στις γυναίκες που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, στις γυναίκες που τις αγοράζουν και τις πωλούν σαν σφάγια, στις γυναίκες που υποφέρουν κλεισμένες σε διαμερίσματα-φυλακές μακριά από τις πατρίδες τους και υφίστανται τη συνεχή βία του άνδρα, στις γυναίκες στις οποίες αναφερόμαστε ελαφρά τη καρδία σε ανέκδοτα και σε αστεϊσμούς ως "οι Ουκρανές", "οι Ρωσίδες", "οι Μολδαβές", "οι μ....ρες".

Την αφιερώνω και στις γυναίκες που είχαν την τύχη να παντρευτούν "καλά παιδιά" που τις βιάζουν, τις κτυπούν και τους συμπεριφέρονται σαν να ήταν τα υποζύγιά τους. Την αφιερώνω στις γυναίκες που γυρίζουν κουκουλωμένες από την κορυφή ως τα νύχια, διότι η κοινωνία όπου ζουν πιστεύει ότι η φύση τους είναι ντροπή και η λαγνεία του άνδρα είναι δικό τους αμάρτημα.

Την αφιερώνω και στις γυναίκες που δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα να επιλέξουν αυτό που θα ήθελαν να είναι ή να εκφράσουν το ταλέντο τους, γιατί έπρεπε να εκπληρώσουν το ρόλο που άλλοι είχαν επιλέξει για αυτές. Την αφιερώνω και στις γυναίκες που υφίστανται το ανεπιθύμητο άγγιγμα στο λεωφορείο, τα πεινασμένα και χυδαία βλέμματα, τα χυδαία αστεία και την παρενόχληση στο χώρο της εργασίας.

Εξανίσταμαι όταν ακούω φράσεις του τύπου "μπορεί να μη σέβομαι τις γυναίκες, αλλά τις αγαπώ". Εξανίσταμαι διότι αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η φράση συνήθως σημαίνει "αγαπώ να τις χρησιμοποιώ", "αγαπώ να τις έχω υπό την εξουσία μου", "αγαπώ να τις ελέγχω", "αγαπώ να τους ρίχνω μια φάπα για να τις συνετίσω", "αγαπώ να τους επιβάλλομαι... για το καλό τους".

Χαμογελώ με τη βλακεία αυτού που χαρακτηρίζει "πόρνη" μια γυναίκα που επιζητά την ηδονή, από τη στιγμή που αυτή η συμπεριφορά είναι η συμπεριφορά του πελάτη της πόρνης και όχι της πόρνης, που ασκεί το αρχαίο αυτό επάγγελμα για βιοπορισμό (ή για πλουτισμό, ανάλογα με το πόσο καλή είναι).

Φυσικά, δεν έχω ψευδαισθήσεις και δεν εξιδανικεύω καμία γυναίκα (τουλάχιστον εδώ, στην πράξη δυσκολεύομαι να μην εξιδανικεύσω μια ωραία γυναίκα, έχει και η ομορφιά τη δική της αξία). Ωστόσο, μια γυναίκα αξίζει να κρίνεται ως προς την αρετή της με τα ίδια σταθμά που κρίνεται και ένας άνδρας και αξίζει να έχει την ίδια ελευθερία στο να καθορίζει το μέλλον της και αξίζει να χαίρει τουλάχιστον του ίδιου σεβασμού.

Τελικά, οφείλω να ομολογήσω ότι αισθάνομαι ευτυχής που είμαι άνδρας, ευτυχής, διότι δεν ξέρω αν θα είχα ποτέ τη δύναμη να υπομείνω αυτά που πρέπει να υπομείνει μια γυναίκα.

Κυρίες μου, υποκλίνομαι.

Η εικονιζόμενη κυρία είναι μια ελαιογραφία μου του 1999. Παρά τις αδυναμίες τού έργου, είναι από τα αγαπημένα μου. Την έχω απέναντι από το σημείο που κάθομαι τα βράδια για να μου κρατάει συντροφιά.

Μια παγωμένη νύκτα

Ήταν μια παγωμένη, κρυστάλλινη νύκτα του 2002. Πίσω από το τζάμι, ανάμεσα από τις πολυκατοικίες, έλαμπε η πανσέληνος. Απολάμβανα ένα καλό malt διαβάζοντας μια συλλογή ποιημάτων και ακούγοντας τα Βραδεμβούργια κοντσέρτα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα κάτι παράξενο, σαν κάτι να με καλούσε να πλησιάσω στην μπαλκονόπορτα. Σηκώθηκα, κοίταξα έξω και νόμισα ότι την είδα να μου χαμογελά πονηρά πάνω από τον ώμο της. Μια στιγμή αργότερα είχε χαθεί. Πήγα αμέσως στο καβαλέτο μου και ξεκίνησα αυτή τη μικρή ελαιογραφία.

Μήπως την έχει δει και κάποιος από εσάς;