Ο δήμαρχος Σάρουμαν *

(κλικ για μεγέθυνση)

Εμφανίστηκαν μια νύχτα σαν απόκοσμες σκιές στα βουνά γύρω από την πόλη. Υπήρξαν κάποιες αναφορές για δέντρα που εμφανίστηκαν από το πουθενά, στον Υμηττό, στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, δέντρα ψηλά και δυνατά, με περίεργα σχήματα. Οι αρχές δεν έδωσαν σημασία και αντιμετώπισαν με σκωπτικά σχόλια τις αναφορές. Τα ξημερώματα, το αστείο αποδείχθηκε εφιάλτης. Τα εντ ** μπορεί να είχαν κάνει την τελευταία τους πορεία στη Μέση Γη, εναντίον της Ίσενγκαρντ, στον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών», αλλά είχαν άλλη μια πορεία να κάνουν στο δικό μας κόσμο, εναντίον της τσιμεντούπολης. Τα έφερε στον κόσμο μας το βογκητό των υπεραιωνόβιων παππούδων που διαμελίστηκαν από τα αλυσοπρίονα σε εκείνο το μικρό παρκάκι της Κυψέλης. Βγαλμένα από τις σελίδες του βιβλίου, συγκεντρώθηκαν σε ομάδες, κύκλωσαν την πόλη από παντού και τα χαράματα άρχισαν να βαδίζουν, για να διεκδικήσουν ξανά το βασίλειο της φύσης και να συντρίψουν την ασχήμια.

Ξεκίνησαν το καταστροφικό τους έργο από τα προάστια, βαδίζοντας προς το κέντρο. Κομμάτιαζαν τις πιο ανθεκτικές τσιμεντένιες κατασκευές με την ευκολία που ένας άνθρωπος κομματιάζει την κόρα του φρεσκοψημένου ψωμιού. Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα. Οι δρόμοι γέμισαν από πανικόβλητα πλήθη. Η αστυνομία και ο στρατός, ακόμη και η αεροπορία, προσπάθησαν να αντιτάξουν αντίσταση. Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης, στρατός και αστυνομία δεν μπορούσαν να κινηθούν στο κυκλοφοριακό κομφούζιο που είχε δημιουργήσει το κύμα πανικού. Από την άλλη μεριά, τα εντ αποδείχθηκαν πιο ανθεκτικά και ικανά από όσο έδειχναν τα ξύλινα κορμιά τους. Δεν ήταν μόνο τα χέρια τους που έσπερναν την καταστροφή, ήταν οι φοβερές οιμωγές τους, ένα μίγμα πόνου και θυμού, που από μόνες τους κατέστρεφαν τα ανθρώπινα κτίσματα και τις μηχανές, αλλά και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αντέξουν.

Ήταν το τέλος της άσχημης πόλης. Η παράδοση λέει ότι αφού είχαν σπείρει την καταστροφή, τα εντ, οι δεντράνθρωποι, συγκεντρώθηκαν λίγο πριν να ξαναχαθούν στη χώρα του παραμυθιού γύρω από το δημαρχείο, το μόνο μέρος που είχαν αφήσει άθικτο, και βασάνισαν με τις κραυγές τους μέχρι παραφροσύνης τον δήμαρχο που είχε κλειστεί μέσα, πανικόβλητος και απελπισμένος...

... τον δήμαρχο που και εγώ ομολογώ πως ψήφισα, καθώς υποσχόταν ακόμη και ότι θα γκρεμίζει κτίρια για να κάνει πάρκα και να φυτεύει δέντρα (δεν έχουν όλοι μνήμη μίας εβδομάδας), τον δήμαρχο που αποδείχθηκε ότι έλεγε ψέματα, τον δήμαρχο που αποδείχθηκε ξυλοκόπος, τον δήμαρχο που κόβει δέντρα για να φυτεύει τσιμέντα, τον δήμαρχο του «κόβουμε τα δέντρα σήμερα, αλλά μην αντιδράτε, διότι πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι θα ξαναγίνουν», τον δήμαρχο που ακόμη και αυτά που ξαναφυτεύει, όπως υπόσχεται, δεν είναι δέντρα, αλλά ζαρντινιέρες και πλακάκια, σε μια αποθέωση βαλκανονεοπλουτίκ αισθητικής. Αυτά σε μια πόλη που σε περιοχές της έχει μόλις το ένα δέκατο αυτού που θεωρείται ελάχιστη έκταση πρασίνου για ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Πάντως, καθώς τα εντ παραμένουν μέσα στις σελίδες των βιβλίων και στα κινηματογραφικά καρέ, η τσιμεντένια φυλακή μας μοιάζει ασφαλής, σε αντίθεση με τη σωματική και την ψυχική μας υγεία.

.

* Σάρουμαν: Ο κακός μάγος που είχε συμμαχήσει με τον Σάουρον στον Άρχοντα των Δακτυλιδιών.

** Εντ: Οι δεντράνθρωποι, που, εξοργισμένοι από τις καταστροφές που έκανε ο Σάουρον και τα ορκ του στα δάση επιτέθηκαν και κατέστρεψαν το οχυρό τους, την Ίσενγκαρντ. Περισσότερα, εδώ..

.

Υ.Γ. Δεν ξέρω τι με έπιασε να το κάνω αυτό, μου βγήκε το λάδι για να ετοιμάσω αυτό το λάδι σε λίγα βράδια.

Μια σημαντική μέρα

Κάνω μια εξαίρεση αυτή τη φορά και ανεβάζω φωτογραφία.

Είχα γράψει εδώ για εκείνον τον σπόρο τομάτας που είχε βλαστήσει στην αποχέτευση του νεροχύτη. Για μια στιγμή είχα πετάξει το βλαστάρι στα σκουπίδια, αλλά με μια δεύτερη σκέψη το είχα ανασύρει και τελικά είχα φροντίσει να φυτευτεί σε μια γλάστρα στη βεράντα των γονιών μου, χωρίς να γνωρίζω τι φυτό είναι. Εχθές, 16 Σεπτεμβρίου, ήταν μια πολύ σημαντική μέρα. Εχθές, το φυτό αυτό μου προσέφερε μια μικρή τομάτα. Μπορεί να ήταν σε μέγεθος κορόμηλου, αλλά ήταν η πιο γλυκιά τομάτα που έχω φάει. Ετοιμάζει μάλιστα, όπως φαίνεται στη φωτογραφία, και δεύτερο καρπό, δεν ξέρω αν θα ωριμάσει και αυτός, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία, το μικρό φυτό με δικαίωσε, όταν άλλοι αστειεύονταν με τις "ευαισθησίες" μου. Σημασία έχει επίσης ότι υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίζουμε τη ζωή.

Ο ένας τρόπος είναι μηδενιστικός, απορριπτικός, πάει κατευθείαν στο τελικό άθροισμα που και εγώ πιστεύω ότι δεν είναι απλώς το μηδέν, αλλά είναι αρνητικό. Σε αυτή την περίπτωση, μικρές διαφοροποιήσεις μικρά αποτελέσματα, μικρές βελτιώσεις είναι πάντα αμελητέες, για πέταμα, ασήμαντες. Τι να πας να ψηφίσεις μωρέ, κάτσε σπίτι ή ρίξε μια μούντζα, ρίξε λευκό, ρίξε άκυρο, γιατί να ψηφίσεις π.χ. Πράσινους Οικολόγους; Όλα είναι λεπτομέρειες, είναι στημένα, καταδικασμένα. Δεν είναι λάθος αυτό, αλλά αν παίρνεις την απόφαση να παραμείνεις σε αυτό τον κόσμο και να συμμετάσχεις στο γίγνεσθαι, δεν έχεις άλλη επιλογή από να υιοθετήσεις, τουλάχιστον μέσα στη δράση σου, μια πιο πραγματιστική άποψη. Μια ματιά που μπορεί να διακρίνει τις μικρές διαφοροποιήσεις, που σε κάνει να προσέχεις τι πετάς και τι αφήνεις. Δεν λέω ότι θα γίνει καλύτερη έτσι η ζωή, αλλά με αυτό τον τρόπο έχεις πιθανότητες κάποτε να γευθείς γλυκό καρπό. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγος σεβασμός, λίγη αγάπη, λίγη προσοχή, να μη διστάζεις να ανασύρεις από τα σκουπίδια αυτό που σου μοιάζει κάπως σημαντικό.

Κάτι άλλο βέβαια που με έκανε να σκεφθώ αυτή η φίλη μου, η τοματιά (ο μικρός πρίγκιπας είχε λουλούδι - εμένα μου έλαχε ντοματιά), είναι ότι καλή και σοβαρή υπόθεση η πολιτική, αλλά τα σημαντικά συμβαίνουν και χωρίς αυτήν, εξάλλου, μπορούν να συμβαίνουν και χωρίς εμάς τους ίδιους. Η πολιτική είναι ένα από τα πολλά φύλλα του κρεμμυδιού που είναι η ζωή μας, και σίγουρα είναι ένα εξωτερικό φύλλο, αν και σημαντικό, δεν αντιλέγω.

Πέραν αυτού, πολλά γράφτηκαν και θα γραφτούν για αυτές τις εκλογές. Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα, θα πω μόνο ότι εκεί που πολλοί επιμένουν στα αγκάθια, εγώ είδα και μερικά καλά βλαστάρια. Είδα αρκετό κόσμο να προσπαθεί, με τις διαθέσιμες επιλογές που είχε, να προσπαθεί να αντιδράσει και να εκφράσει την αντίθεσή του σε αυτό το καθεστώς. Είδα τους Πράσινους Οικολόγους, με μηδενική προβολή, να προσεγγίζουν το 1%. Βλέπω στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δρομολογούνται διαδικασίες που τουλάχιστον υπάρχουν κάποιες πιθανότητες να οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο, σε μια απεξάρτηση από το κακό παρελθόν του, την οικογενειοκρατία και σε περιθωριοποίηση των παλιών, ύποπτων προσώπων. Ελπίζω βέβαια αυτά τα βλαστάρια να μην καταλήξουν στα σκουπίδια, τουλάχιστον όχι όλα, για κάποια από αυτά είναι και στο χέρι μας.

Αξίζει να προσπαθείς, αξίζει να γεύεσαι κάπου - κάπου γλυκό καρπό.

Εντάξει, τέρμα η αισιοδοξία, επιστρέφω στις ωραίες, άνετες, σκοτεινές αβύσσους μου.

Λυπηρό: Ο ένας στους τέσσερις απείχε. Η Ντόρα Μπ. είπε σήμερα σε ένα δελτίο ειδήσεων ότι η ΝΔ ψηφίστηκε από το 42% του λαού, χωρίς βέβαια να λαμβάνει υπόψη αυτή την τεράστια αποχή. Ε λοιπόν, τελικά πιστεύω ότι είχε δίκιο. Όποιος δεν επιλέγει στις εκλογές, νίπτει τας χείρας του και εξουσιοδοτεί εν λευκώ τους άλλους να αποφασίσουν για λογαριασμό του. Όποιος ψηφίζει λευκό, είναι τόσο υπεύθυνος όσο και αυτός που ψηφίζει το "κακό" κόμμα. 29 επιλογές είχατε φίλτατοι, 29, καθίστε τώρα στο καλάμι σας και enjoy the ride! Θέλω να δω αν κάτι γραφικοί που προπαγάνδιζαν το λευκό με την υπόσχεση ότι θα προσφύγουν στα δικαστήρια για να ζητήσουν να εκκενωθούν έδρες στη βουλή, ανάλογες με το ποσοστό για το λευκό (αν και μου φαίνεται ότι δεν έπιασε το λευκό μόνο του το όριο του 3%) θα τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και, αν τελικά προχωρήσουν, τα αποτελέσματα των ανόητων προσπαθειών τους.

Θαύμα στο νεροχύτη

Διαπιστώνοντας ότι τα περισσότερα σκίτσα των τελευταίων αναρτήσεών μου οπλοφορούν και ενίοτε χειρίζονται βαρύ οπλισμό, αποφάσισα να σκιτσάρω/γράψω κάτι σε διαφορετικό πνεύμα.

Ήταν πριν από μερικές εβδομάδες, τον Ιούνιο, όταν, ετοιμάζοντας το πρωινό μου, είδα ένα πράσινο πραγματάκι να ξεπροβάλει από την αποχέτευση του νεροχύτη. Κάποιο φύλο από τη χθεσινή σαλάτα σκέφτηκα. Προσέχοντας όμως περισσότερο είδα ότι αυτό στεκόταν όρθιο πάνω σε ένα μίσχο και το χρώμα του ήταν ένα ζωηρό, ζωντανότατο πράσινο. Απόρησα και μετά κατάλαβα, ένας σπόρος από κάποιο σαλατικό είχε πιαστεί στη μυστηριώδη ύλη που μαζεύεται στο σιφόνι του νεροχύτη και, σε αυτό το υπόστρωμα, είχε βλαστήσει εν μία νυκτί. Θαύμασα για λίγο με αυτό που είχε συμβεί μέσα σε μερικές ώρες, αλλά μη ξέροντας τι άλλο να κάνω, το τράβηξα και το έριξα στον κάδο με τα σκουπίδια.

Όσο και αν προσπαθούσα να δικαιολογήσω την πράξη μου στον εαυτό μου οι τύψεις δεν με άφησαν.

Τίποτα ζωντανό δεν πρέπει να πετιέται στα σκουπίδια.

Μετανιώνοντας μετά από μερικά λεπτά, ανέσυρα το μικρό πράσινο, όμορφο κορμί από τα απορρίμματα και το τοποθέτησα προσωρινά σε μια υγρή, τυλιγμένη χαρτοπετσέτα και, καθώς εγώ δεν έχω γλάστρες, λίγο αργότερα την ίδια ημέρα, το πράσινο πλάσμα φυτεύτηκε σε μια γλάστρα στο σπίτι των γονιών μου. Σήμερα, το μικρό φυτό έχει εξελιχθεί σε μια υπερήφανη τοματιά, με ύψος περίπου 30 εκατοστά. Την επισκέπτομαι πάντα όταν πηγαίνω στους γονείς μου, στη βεράντα, ανάμεσα στα άλλα φυτά. Έχω την αίσθηση ότι κάτι με συνδέει με αυτό το φυτό. Ανόητοι συναισθηματισμοί ενός σαραντάρη μοναχικού τύπου που δεν τα πήγε ποτέ καλά με τους ανθρώπους, μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Θέμα ηθικής τάξης λέω εγώ και η ηθική είναι χάλυβας (η αληθινή ηθική, τέκνο της ευσπλαχνίας και της δικαιοσύνης και όχι ρηχές κοινωνικές συμβάσεις). Αφήστε που μπορεί να φάω και καμιά τομάτα... στο πιάτο μου εννοώ.

Πάντως, από μια άλλη σκοπιά, μικρά περιστατικά σαν και αυτό ταρακουνούν λίγο τον άνθρωπο και τον κάνουν να συνειδητοποιεί κάποιες αλήθειες.

Εν αρχή ήταν η σήψη και η νεκρή ύλη και μετά ήρθε το σπέρμα που περιείχε μέσα στις περιελίξεις του DNA του την πληροφορία, τον αλγόριθμο, το λόγο, και ο λόγος πήρε τη σήψη και τη νεκρή ύλη και με τη θερμότητα του μεγάλου Ήλιου την έκανε να αναριγήσει. Ο λόγος έκτισε την άκτιστη ύλη και στο θάνατο φύτρωσε η ζωή και ύψωσε το ανάστημά της, πράσινη, καθαρή, όμορφη και γεμάτη σφρίγος και θέληση, όχι για πάντα όμως. Κάποτε ο κύκλος θα κλείσει και η ζωή θα αποδώσει ξανά πίσω στο θάνατο αυτά που του δανείστηκε, για να τα αποδώσει ξανά ο κυρ θάνατος σε μια άλλη ζωή, σε έναν άλλο σπόρο που και αυτός έχει το δικαίωμα να περάσει από την επικράτεια της δυνατότητας στην επικράτεια της πραγματικότητας και να χτίσει το δικό του κορμί και να χαρεί τη ζεστασιά του μεγάλου Ήλιου στα δικά του φύλλα.

Ζωή και Θάνατος, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το να αποδεχόμαστε το ένα και όχι το άλλο είναι ένα είδος πνευματικής αναπηρίας, στο βαθμό που ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί κάθε άρνηση να αντικρίσει κάποιος την αληθινή και συνολική φύση του κόσμου, επιλέγοντας αντί για αυτό να παλεύει να διατηρήσει την ισορροπία του στηριζόμενος στο ένα πόδι. Ο κύκλος, πρέπει να είναι κλειστός, το φίδι πρέπει να δαγκώνει την ουρά του, αν θέλει κάποιος να αρνηθεί το θάνατο, είναι δικαίωμά του, αλλά πρέπει να έχει επίγνωση ότι μαζί αρνείται και τη ζωή. Αυτός είναι ο νόμος του σύμπαντος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από το να δηλώνει κάποιος λάτρης της ζωής και παράλληλα να τρέμει το θάνατο και να ανοητεύει επιθυμώντας κάποια υποτιθέμενη αθανασία, που ακόμη και αυτοί οι Υπερβόρειοι που την έχουν δεν την αντέχουν και επιλέγουν να δίνουν κάποια στιγμή το δικό τους τέλος, κλείνοντας τη ζωή τους με εκείνο το τελευταίο άλμα από το βράχο. Στο κάτω - κάτω, νομίζω ότι το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι τόσο ο θάνατος ή/και η ζωή, αλλά ο συνοδός τους, αυτός που παραμονεύει πάντα κοντά τους και ουσιαστικά τους επιτρέπει να αφήνουν το ίχνος τους στη συνείδηση, το καθρέφτισμά τους εντός μας, ο Πόνος, αλλά αρκετά για αυτή την ανάρτηση.