Μη μιλάς, μη γελάς...

Με έκπληξη διάβασα στο μπλογκ Elva για την υποχρέωση των Ιταλών κατόχων μπλογκ να προσκομίζουν αποδεικτικά ταυτότητας στο υπουργείο τύπου της χώρας τους, που προωθείται και ως παράδειγμα από εγχώριους άρχοντες. Υπενθυμίζω... Η Κινεζοποίηση προχωρά και στην πολιτική μας ζωή. Ποιος πιστεύει ότι αυτά γίνονται επειδή κάποιος έγραψε σε ένα μπλογκ για μια παραίτηση υπουργού που δεν ήταν αληθής; Οι καιροί είναι δύσκολοι και οι μονόδρομοι δεν σηκώνουν πολλές ελευθερίες. Ο στόχος δεν είναι ο Τάκης που γράφει ότι ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε ή είναι τρόμπας, αλλά καθολικά ο περιορισμός των πολιτών σε παθητικούς δέκτες και όχι πομπούς απόψεων και πληροφοριών που έρχονται σε σύγκρουση, αμφισβητούν και υπερισχύουν κάποιες φορές σε επιρροή των «επίσημων» και ελεγχόμενων μέσων των διαπλεκόμενων καναλαρχών/εκδοτών. Πολύ περισσότερο τρομάζουν τα μπλογκ όταν εκπέμπουν ή διαδίδουν σοβαρές απόψεις που αμφισβητούν τους μονοδρόμους, όπως εδώ, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος.

.

Ανησυχούμε για την ελευθερία του λόγου στο Πεκίνο και δεν κοιτάμε δίπλα μας, δεν κοιτάμε πόσο απειλούνται τα ψύγματα ελευθερίας που έχουμε στο σπίτι μας. Υπερεθνικοί οργανισμοί που υποτίθεται ότι θα προωθούσαν την ειρήνη, την συνύπαρξη, την ευημερία των ΛΑΩΝ, χρησιμεύουν ως μηχανισμοί επιβολής και υποταγής των πάντων στους διεθνείς τοκογλύφους και στα μεγάλα συμφέροντα και χρησιμεύουν ως άλλοθι στους αχυρανθρώπους των εθνικών κυβερνήσεων για την κατάργηση των ελευθεριών μας, αντί για την επέκταση τους σε μια διεθνή κοινότητα με όργανα άμεσα ελεγχόμενα από τους λαούς που την απαρτίζουν, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ανθρώπων - και κάθε ζωντανού πλάσματος θα συμπλήρωνα εγώ.

.

Όταν τίθεται θέμα επιλογής μεταξύ των συμφερόντων λαών ή δανειστών/τραπεζών/χρηματαγορών, μαντέψτε ποιου τα συμφέροντα βαραίνουν περισσότερο στη ζυγαριά αυτών που υποτίθεται ότι ο λαός ψήφισε. Μαντέψτε ποιοι καθορίζουν τους μονοδρόμους. Δεν θα πάει ποτέ κάποιος ευρωπαίος ηγέτης στις διεθνείς αγορές να πει «λυπάμαι που θίγουμε τα συμφέροντά σας και σας μειώνουμε τις αποδόσεις των ομολόγων, αλλά το συμφέρον των λαών μας είναι μονόδρομος». Υπεράνω όλων το σύμφωνο σταθερότητας, υπεράνω όλων το οικονομικό σύστημα, über alles ίσως έπρεπε να πω. Ξεχνάμε ότι τα σύμφωνα και τα οικονομικά συστήματα κατασκευάστηκαν για να υπηρετούν ανθρώπους και όχι το αντίστροφο. Όταν μάλιστα παύουν να επιτελούν αυτόν τον σκοπό, καταρρέουν και αυτό μάλιστα αποτελεί το καθοριστικό επιχείρημα των αντιπάλων τους.

.

Ο καπιταλισμός ή όπως αλλιώς θέλει να ονομάζει κάποιος το υπαρκτό σύστημα που έχουμε σήμερα, επιβίωσε και επιβιώνει για ένα και μόνο λόγο, επειδή, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, έπειθε ότι είναι το καλύτερο δυνατό σύστημα και, το σημαντικότερο από όλα, υποσχόταν με σχετική αξιοπιστία τη συνεχή βελτίωση των ζωών των ανθρώπων. Βασιζόταν στην πεποίθηση ότι παρά τις επιμέρους κρίσεις, σε πέντε-δέκα χρόνια θα είμαστε καλύτερα από ό,τι σήμερα και τα παιδιά μας θα ζουν καλύτερα από ό,τι εμείς. Εάν χαθεί η πίστη σε αυτή την υπόσχεση και αν μεγάλες ομάδες αρχίσουν να πιστεύουν ότι αυτή η υπόσχεση είναι κενή, θα έχουμε κοσμογονικές εξελίξεις.

.

Είμαι οπαδός της ελεύθερης οικονομικής δράσης των ατόμων και του αυτοπροσδιορισμού τους σε κάθε παράμετρο της ζωής τους, δεν είμαι υπέρμαχος της εκμετάλλευσης, της τοκογλυφίας, κάποιων ιερών θεσμών/συστημάτων/συμφώνων. Το σημερινό σύστημα κλυδωνίζεται και κινδυνεύει όπως κινδύνευσε και τελικά κατέρρευσε το σύστημα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αν κάτι μάθαμε από εκείνη την περίπτωση είναι ότι τα τείχη, η λογοκρισία, η ανελευθερία δεν προστατεύουν το καθεστώς που σαπίζει από μέσα. Φοβάμαι ότι οι σημερινοί ηγέτες-αχυράνθρωποι είναι πολύ λίγοι και σίγουρα απρόθυμοι για να οδηγήσουν σε αλλαγές υπέρ των πολλών, με πραγματιστικά κριτήρια, αφού αυτές θα θίγουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Ποιος Ευρωπαίος ηγέτης ή γραφειοκράτης δίνει δεκάρα τσακιστή για το «for the people and by the people»;

.

Για συνοχή λένε, αλλά εγώ ακούω συνενοχή και υποταγή.

.

Αναρωτιέμαι πώς θα κλείνει ο Μπερλουσκόνι και ο κάθε Παπανδρεόνι-Βγενουσκόνι-Χρυσοχοϊδόνι τα ανώνυμα μπλογκ που είναι σε εξυπηρετητές του εξωτερικού και αν υπάρχουν κυρώσεις. Όπως και να έχει, χαρείτε την ελευθερία σας όσο ακόμη την ανέχονται. Σίγουρα δεν πρόκειται ποτέ να δηλώσω το μπλογκ μου, εάν τεθεί τέτοιο θέμα. Το αν θα το κλείσω ή θα προσπαθήσω να το συνεχίσω παρά τους όποιους νόμους είναι κάτι που θα αποφασίσω. Η διολίσθηση στη βία και στον ολοκληρωτισμό συνεχίζεται. Στο τέλος του μονοδρόμου βλέπω αίμα και πείνα.

.

Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός!

Μην κρίνετε ινά μη μηνυθείτε

- Φυσικά και έχετε δικαίωμα να δημοσιεύετε ελεύθερα κριτικές για τις ταινίες μας, αλλά ό,τι πείτε ή γράψετε ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί εναντίον σας ενώπιον δικαστηρίου.

.

Αναφέρομαι στο απίστευτο και εξοργιστικό περιστατικό της μήνυσης που υπέβαλε η ODEON εναντίον κριτικού κινηματογράφου για κριτική που δημοσίευσε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, βλ. εδώ. Την κριτική μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ, όπου θα διαπιστώσετε ότι παρά τη σφοδρότητά της (που απήλαυσα), δεν περιέχει κάτι που ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος θα μπορούσε να θεωρήσει βάση για αγωγή.

Δεν μπόρεσα να μην σκεφθώ για άλλη μια φορά ότι όλες οι ελευθερίες έχουν στη χώρα μας τόσο βάθος, όσο να ξύσεις με το νύχι, όσο να δοκιμάσεις να τις ασκήσεις ουσιαστικά. Οι ελευθερίες δεν περιορίζονται μόνο με φυλακές ή βασανιστήρια, υπάρχουν και άλλοι πιο «πολιτισμένοι» και ήπιοι τρόποι που προκαλούν και λιγότερες αντιδράσεις. Ένας από αυτούς είναι να έχεις νόμους και δικαστές που με κάποιο νομιμοφανές πρόσχημα περί δήθεν συκοφαντίας ή εξύβρισης επιτρέπουν σε κάθε μεγάλο ή μικρό παράγοντα ή δικομανή να σέρνει στα δικαστήρια και να υποβάλλει σε δυσβάσταχτο οικονομικό και ψυχικό κόστος ανθρώπους των οποίων το μόνο αμάρτημα είναι ότι εξέφρασαν ελεύθερα τη γνώμη τους. Διάφοροι απίθανοι τύποι και οι ετεροχρονισμένοι πολιτικοί μας ωρύονται για την «ασυδοσία» των μπλόγκερ, αλλά κανένας «αρμόδιος» δεν μιλάει για την ουσιαστική κατοχύρωση της ελευθερίας του λόγου. Κανένας τους δεν ασχολείται με τις καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για αποφάσεις των δικαστηρίων της σε παρόμοια θέματα (βλ. για παράδειγμα εδώ).

Εντύπωση μου κάνει επίσης η ανοχή που υπάρχει για συμπεριφορές που απροκάλυπτα αποσκοπούν στη φίμωση φωνών που δεν αρέσουν σε μικρά ή μεγάλα συμφέροντα. Απορώ για παράδειγμα πώς οι εκδότες εντύπων και οι συνάδελφοι των ανθρώπων που διώκονται για περιπτώσεις όπως αυτή που αποτέλεσε την αφορμή για αυτή την ανάρτηση δεν αντιδρούν μαζικά. Απορώ γιατί δεν προβάλλουν την υπόθεση, απορώ γιατί δεν δημοσιεύουν μαζικά κείμενα διαμαρτυρίας στα έντυπά τους, απορώ γιατί δεν αποκλείουν από τις κριτικές τους την εν λόγω εταιρεία αναφέροντας την αιτία. Βεβαίως γνωρίζω για τα διαφημιστικά έσοδα και τους έμμεσους εκβιασμούς που ασκούνται, αλλά αν η εταιρεία έβρισκε ένα ενιαίο μέτωπο απέναντί της δεν θα ήταν τότε το κόστος μεγαλύτερο για την ίδια; Κάθε επιχειρηματίας ενδιαφέρεται για το κέρδος, όχι για να πουλάει μαγκιά, μαγκιά πουλάει εκεί που νομίζει ότι τον παίρνει και εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Αλλά, βεβαίως, δεν υπάρχει κοινωνία πολιτών σε αυτή τη χώρα, αλλά κοινωνία ιδιωτών - ηλιθίων (idiots) δηλαδή. Δεν ξέρω αν υπάρχει ικανός αριθμός ανθρώπων που να δίνει δεκάρα για την ελευθερία της έκφρασης και το ουσιαστικό περιεχόμενό της. Στο κάτω-κάτω, αν νοείς ως ελευθερία της έκφρασης το να λες ό,τι θες και να βρίζεις θεούς και αγίους βγάζοντας τα απωθημένα σου της εβδομάδας στο οικογενειακό τραπέζι την Κυριακή, είσαι «ελεύθερος» ακόμη και σε καθεστώς δικτατορίας.

Νομίζω ότι θα έπρεπε να δείξουμε ότι πρακτικές όπως αυτή δεν περνούν. Θα έπρεπε να υπάρξει μια γενική αντίδραση που θα μάθαινε σε αυτούς τους ανθρώπους ότι το να συμπεριφέρονται έτσι δεν κάνει καλό στην τσέπη τους. Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά, θα ελέγχω εφεξής αν κάποια από τις ταινίες που σκέφτομαι να δω διανέμεται από την εν λόγω εταιρεία (ένας εύκολος τρόπος είναι ο ιστοτόπος της, εδώ) ώστε να μην τη βλέπω. Εσύ;

Θυμάμαι μια σκηνή από μια ταινία με τον Σον Κόνερι και τον Ντένζελ Ουάσιγκτον, αν δεν με ξεγελά η μνήμη μου (διόρθωση: Anthony Hopkins και Cuba Gooding Jr., βλ. σχόλια). Ο Hopkins υποδύεται κάποιο φυλακισμένο, ο Gooding κάποιο ψυχολόγο. Ο ψυχολόγος παίρνει συνέντευξη από τον φυλακισμένο έχοντας ένα αέρα υπεροχής. Κάποια στιγμή, ο φυλακισμένος πετάγεται και κάνει μια λαβή στον ψυχολόγο που δεν του επιτρέπει να αντιδράσει και να καλέσει τους φύλακες, κοντεύοντας να τον στραγγαλίσει. Ο φυλακισμένος του δίνει ένα χαρτί και μολύβι ενώ εκείνος είναι ακινητοποιημένος, "Γράψε", του λέει, "τι σου στέρησα, αλλιώς θα πεθάνεις". "Ελευθερία", γράφει στην αρχή ο ψυχολόγος "Λάθος!" φωνάζει ο φυλακισμένος, "Έλεγχο" γράφει μετά. «Λάθος!» φωνάζει συνέχεια ο φυλακισμένος, δοκίμασε άλλη μία φορά. «Τις αυταπάτες μου» γράφει αυτή τη φορά ο ψυχολόγος και ο φυλακισμένος των απελευθερώνει. Νομίζουμε (νομίζουν πολλοί) ότι είμαστε ελεύθεροι, νομίζουμε ότι ζούμε σε ένα κράτος δικαίου, νομίζουμε ότι ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα. Όλα αυτά δεν είναι παρά αυταπάτες που καταρρέουν στην πρώτη ουσιαστική δοκιμασία, ενδεχομένως μπροστά στον κάθε μικρό τύραννο της καθημερινότητας.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι ΚΕΤΕΚΤΗΣΑΝ τη δημοκρατία τους πολιορκώντας την Ακρόπολη. Ήταν πολίτες, ήταν οπλίτες.

Πρέπει να τιμωρούμε όσους απειλούν την ελευθερία μας και τα δικαιώματά μας. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζονται πολλά, δεν χρειάζεται να πολιορκήσουμε την Ακρόπολη:

Ταινία της ODEON; Ευχαριστώ, δεν θα τη δω.

Όποιος θέλει, ας το διαδώσει. Σας φαίνεται ασήμαντο; Ας ξεκινήσουμε από αυτό και μετά παίρνουμε και το Βερολίνο.

Θεωρώ ότι η ανάρτηση αυτή συνδέεται με την προηγούμενη.

Η ποινικοποίηση της ιστορίας

Σκίτσο οδηγείται στη φυλακή επειδή αμφισβήτησε την επίσημη ιστορία του ιστολογίου Περαστικός.

Διάβασα πρόσφατα την είδηση ότι στην ΕΕ εξετάζεται το ενδεχόμενο να καταστεί ποινικά κολάσιμη σε όλες τις χώρες-μέλη η άρνηση του Ολοκαυτώματος. Για άλλη μια φορά αισθάνομαι την ανάγκη να πω ότι αυτό θα ήταν ένα μεγάλο λάθος. Καμία ιστορική ή άλλη επιστημονική αλήθεια δεν είναι δυνατόν να προστατεύεται βάσει νομοθεσίας. Η απαγόρευση της αμφισβήτησης ενός γεγονότος το υποβιβάζει από τεκμηριωμένη πραγματικότητα σε θρησκευτική πίστη και δόγμα και το καθιστά μάλλον περισσότερο εύθραυστο και ευάλωτο σε επιθέσεις, για να μην πούμε ότι οι αμφισβητίες του μεταβάλλονται ανέλπιστα στα μάτια πολλών από περιθωριακοί σε μάρτυρες της ελευθερίας του λόγου.

Όσο και αν κατανοεί κάποιος τους φόβους που ωθούν σε αυτή την απόφαση, το σκεπτικό ότι όποιος αρνείται το Ολοκαύτωμα είναι εξορισμού έτοιμος και διατεθειμένος να επαναλάβει παρόμοιες πράξεις ή ότι θέλει να προβεί σε ή να ενθαρρύνει πράξεις βίας εναντίον ομάδων ανθρώπων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, ακόμη και αν ισχύει για ορισμένη ομάδα ανθρώπων. Ας μην ξεχνάμε ότι παρόμοιος τρόπος σκέψης βρίσκεται πίσω από κάθε ολοκληρωτισμό. Πόσοι άνθρωποι έχουν διωχθεί ή οδηγηθεί σε ψυχιατρεία επειδή αμφισβήτησαν τις μεγάλες αυταπόδεικτες/εθνικές/καθεστωτικές αλήθειες; Η ελευθερία του λόγου δεν επιδέχεται τέτοιους συμβιβασμούς και εξαιρέσεις.

Κάθε επιστημονική αλήθεια αντλεί την αξία της και το κύρος της ως τέτοιας από τη δυνατότητα της εσαεί αμφισβήτησης και επανεπιβεβαίωσής της. Κάθε καταναγκασμός και απαγόρευση της αμφισβήτησης ενός γεγονότος, προδιαθέτει πολλούς αρνητικά προς αυτό και δίνει και την καλύτερη τροφή σε θεωρίες συνομωσίας. Επίσης, με ενοχλεί το πολιτικό παιχνίδι, η σχετικοποίηση και η μεταβολή σε μετρήσιμο μέγεθος των γενοκτονιών και εθνοκαθάρσεων. Τόσα θύματα οι Εβραίοι, τόσα οι Αρμένιοι, τόσα οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής (να και μια γενοκτονία που οδήγησε στον σχεδόν ολοκληρωτικό αφανισμό ενός λαού, με εκτοπίσεις, με πορείες θανάτου, με λιμοκτονίες και ασθένειες που κατάντησε να γίνει φολκλόρ).

Με όσα ακούμε τελευταία, ώρα είναι να δούμε και κάποια πρόταση περί απαγόρευσης της αμφισβήτησης της ύπαρξης του κρυφού σχολειού, αλλά για αυτό το θέμα ενδεχομένως σε επόμενο post...

Υ.Γ. Το «κατέβασμα» των θυμάτων κάτω από ποιο αριθμό θα συνιστά αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος;

Judge Ed

Where's your blogging licence you scum?!

-

Ο E-Lawyer, νομικός, είναι υπέρ της άποψης της αυτορρύθμισης των ιστολογίων για να προληφθεί η θέσπιση κάποιου τύπου νομοθεσίας που θα ρυθμίζει έξωθεν τη λειτουργία τους. Η άποψη αυτή με βρίσκει κάθετα αντίθετο, καθώς πιστεύω ότι το ιστολογείν, ως εκδήλωση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου δεν πρέπει να υπόκειται σε εκ των προτέρων ρύθμιση, αλλά οι όποιες καταχρήσεις/παραβιάσεις (π.χ. συκοφαντία) να διώκονται εκ των υστέρων, στο πλαίσιο των γενικών διατάξεων για παρόμοιες περιπτώσεις. Η άσκηση ενός δικαιώματος δεν είναι δυνατόν να υπόκειται σε προηγούμενο έλεγχο και αδειοδότηση, καθώς τότε το δικαίωμα καθίσταται προνόμιο. Σε πρόσφατο post του, με τίτλο "Συντηρητικός δικαστής κατά της αυτορρύθμισης στα blogs", ο E-Lawyer παραπέμπει σε ένα άρθρο το οποίο αναφέρεται στις απόψεις ενός αμερικανού συνταξιούχου δικαστικού (Judge Edward Fadeley) ο οποίος είναι υπέρ της θέσπισης νομοθετικού πλαισίου για τα ιστολόγια. Το άρθρο εδώ. Παρακάτω, εκφράζω μερικούς προβληματισμούς και απορίες και για την αυτορρύθμιση και για τη θέσπιση νομοθεσίας (hard law). Απόψεις μου έχω παραθέσει αναλυτικά και σε δύο εκτενή σχόλια στο post του E-Lawyer με τίτλο «Επειγόντως αυτορρύθμιση».

Διάβασα το συγκεκριμένο άρθρο και θα μπορούσα να πω ότι ο δικαστής μάλλον ενισχύει την άποψή μου ότι η όποια αυτορρύθμιση δεν είναι αποτελεσματική για να προλάβει όσους επιθυμούν «hard» νομοθετικές ρυθμίσεις, αλλά ούτε είναι και αποτελεσματική επί της ουσίας, στο να εμποδίσει την ύπαρξη «κακόβουλων» ιστολογίων, πολύ δε περισσότερο όταν αναφερόμαστε σε παιχνίδια μεταξύ ανταγωνιστικών εταιρειών (η περίπτωση που αναφέρεται στο άρθρο).

Η αυτορρύθμιση είναι αποτελεσματική όταν το πεδίο εφαρμογής της είναι καθορισμένο και σχετικά ελεγχόμενο, έχει κάποια δομή, οι συμμετέχοντες είναι γνωστοί, έχουν συγκεκριμένη παρουσία, προσφέρουν καθορισμένες υπηρεσίες, η επιτυχία ή η αποτυχία τους έχει κάποιο κόστος και, ίσως το σημαντικότερο, υπάρχουν de jure ή de facto εμπόδια, κόστος και καθυστερήσεις εισόδου-εξόδου. Για παράδειγμα, ένας κερδοσκοπικός ή μη κερδοσκοπικός οργανισμός ο οποίος δεν εφαρμόζει κάποιο εθελοντικό πρότυπο προστασίας του ιδιωτικού απορρήτου θα υποστεί το κόστος της μειωμένης εμπιστοσύνης των χρηστών του ή των πιθανών χρηστών του και δεν μπορεί να αποφύγει εύκολα τον αντίκτυπο παραβιάσεων της όποιας δεοντολογίας προβαίνοντας σε κατάργησή της τρέχουσας παρουσίας του και ξανανοίγοντάς με άλλο όνομα μέσα σε λίγα λεπτά. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός. Αυτό δεν ισχύει στα ιστολόγια όπου υπάρχει μηδενικός κόστος εισόδου-εξόδου, μηδενικός σχεδόν χρόνος εισόδου-εξόδου, δυνατότητα δημιουργίας πολλαπλής παρουσίας με διαφορετικά ιστολόγια που εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς (π.χ. θα μπορούσε κάποιος να έχει ένα ισοτολόγιο που θα λειτουργεί υπό τη σκέπη μιας πιστοποίησης και ένα άλλο ιστολόγιο που θα χρησιμοποιεί εκτός του εθελοντικού ρυθμιστικού πλαισίου για να εξαπολύσει μια επίθεση).

Επίσης, αδυνατώ να συλλάβω την πιθανή μορφή που θα έχει μια “hard” και ιδιαίτερα εθνική ρύθμιση για τα ιστολόγια. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να προβλέπει πέραν των όσων καθορίζει το ήδη ισχύον δίκαιο για αδικήματα όπως η συκοφαντία; Ειδικές ποινές για ιστολόγους; Κατάργηση της ανωνυμίας (αλήθεια ποιος θα είναι ο ορισμός της επωνυμίας, ένα ονοματεπώνυμο;); Δήλωση του ιστολογίου από το πρόσωπο που το ανοίγει; Ας υποθέσουμε ότι ένα κράτος θεσπίζει κάποιους νόμους περί ιστολογίων των υπηκόων του (για όλα τα ιστολόγια και όχι για ιστολόγια που κατηγορούνται για συγκεκριμένες παραβιάσεις), στη συνέχεια με ποιον τρόπο θα ελέγχεται ότι όλα τα ιστολόγια που ανοίγουν υπήκοοι της χώρας ή άτομα που κατοικούν στην επικράτειά της τηρούν αυτούς τους νόμους; Θα ανιχνεύονται τα IP όλων όσων ενημερώνουν ιστολόγια διεθνώς (επίσης, αν δεν κάνω λάθος, εάν η μόνη δραστηριότητά ενός ιστολόγου - όταν συνδέεται στο λογαριασμό του - είναι να ενημερώνει το ιστολόγιό του που βρίσκεται σε διακομιστή στις ΗΠΑ, ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι αρχές της χώρας του μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτό το IP είναι να το ζητήσουν από τον πάροχο της υπηρεσίας – διορθώστε με εάν κάνω λάθος σε αυτό); Θα προβλέπεται η απασχόληση προσωπικού ανάγνωσης των εκατομμυρίων ιστολογίων για να εντοπίζονται ιστολόγια κατοίκων ή υπηκόων της χώρας; Ας πει κάποιος εάν έχει κάποια ιδέα.

Μια εθνική νομοθεσία θα μπορούσε ίσως να είναι σε κάποιο βαθμό αποτελεσματική εάν αφορούσε όχι σε ιστολόγους αλλά σε παρόχους, δηλ. εάν επέβαλε κανόνες στις εταιρείες που λειτουργούν ως πάροχοι επί ελληνικού εδάφους (οπότε και ελάχιστοι θα προτιμούσαν τις υπηρεσίες αυτών των παρόχων) – αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δυσκολεύομαι να φανταστώ τη μορφή της νομοθεσίας. Φυσικά, εάν επρόκειτο για επιθέσεις στο πλαίσιο ανταγωνιστικών παιχνιδιών μεταξύ μεγάλων εταιρειών, όπως στο δημοσίευμα, φαντάζομαι ότι οι επιθέσεις αυτές θα εξαπολύονταν από τις χώρες με τη χαλαρότερη νομοθεσία. Να φανταστούμε λοιπόν διεθνείς συνθήκες και περιορισμούς; Ποιες θα μπορούσαν να ήταν αυτές;

Με όλα τα παραπάνω θέλω να καταδείξω ότι γενικόλογες διαμαρτυρίες περί της υποτιθέμενης ασυδοσίας των ιστολογίων (εν αντιθέσει με την τάξη που επικρατεί σε όλες τις μορφές των καθιερωμένων ΜΜΕ – ειρωνικό σχόλιο) απέχουν πολύ από το να μετουσιωθούν σε νομοθεσία. Επίσης, δεν βλέπω ποια τέτοια νομοθεσία ειδικά για τα ιστολόγια θα διαφύλασσε και την ελευθερία του λόγου και τον έλεγχο των παρανομιών πέραν της ήδη υπάρχουσας νομοθεσίας, κακή και υπερβολική εφαρμογή της οποίας είχαμε στην περίπτωση blogme (απόδειξη ότι όχι μόνο είναι υπεραρκετή η υπάρχουσα νομοθεσία, αλλά αφήνει και περιθώρια κατάχρησης και κατατρεγμού και μάλλον αποσαφήνισης προς το πλέον φιλελεύθερο χρήζει, τουλάχιστον στην Ελλάδα όπου υπό τη σκέπη των νόμων περί εξύβρισης φιμώνεται και η, αιχμηρή έστω, κριτική).

Δεν ξέρω αν κάποια από τα επιχειρήματα και τις υποθετικές καταστάσεις που αναφέρω μερικές φορές μοιάζουν υπερβολικά ή τραβηγμένα, αλλά ως οικονομολόγος έχω μάθει ότι τίποτε που α) έχει χαμηλό κόστος και β) εξυπηρετεί μια σκοπιμότητα δεν είναι υπερβολικό, αντιθέτως, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα το βρούμε μπροστά μας και θα ήταν καλό οι νομοθέτες να είχαν και αυτό το κριτήριο όταν σχεδιάζουν νομοθετήματα ώστε να μην πέφτουν μέσα σε παγίδες και να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα επιχειρούν να λύσουν.

Πάντως, για να μην μένουμε σε μια στενή οπτική που περιορίζεται σε 10 ή 20 ιστολόγια ελληνικού περιεχομένου, ρίξτε μια ματιά εδώ, για να πάρετε μια ιδέα της κλίμακας του φαινομένου «ιστολόγια» και του κατά πόσο είναι εύκολο να ελεγχθεί αυτός ο χώρος.

Παραμένω δύσπιστος ως προς τις δυνατότητες εφαρμογής και αντίθετος απέναντι και στην αυτορρύθμιση και στη θέσπιση νομοθεσίας ειδικά για τα ιστολόγια. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι φυσικό να διώκονται ιστολόγοι που εξαπολύουν σαφώς συκοφαντικές επιθέσεις και δεν ασκούν απλώς αιχμηρή κριτική, αρνητική αξιολόγηση ή σάτιρα. Ακόμη, πιστεύω ότι η νομοθεσία της χώρας μας παρέχει υπερβολική προστασία σε ορισμένες περιπτώσεις (θεσμών, θρησκειών κ.λπ.) και εκεί μάλλον χρειάζεται περισσότερη φιλελευθεροποίηση. Φυσικά, σε κάθε τέτοια περίπτωση θα πρέπει πριν από την κίνηση οιωνδήποτε διαδικασιών να καθορίζεται εάν υφίσταται βάση της όποιας καταγγελίας, διαφορετικά, το αποτέλεσμα θα είναι η τρομοκράτηση και η φίμωση.

Υ.Γ. Mια μελέτη του λεξικού του Μπαμπινιώτη με έπεισε ότι η λέξη «αυτορρύθμιση» γράφεται με δύο «ρ». Λάθος μου η χρήση της λέξης στα ποαναφερθέντα σχόλια με ένα «ρ».

Οι ιερές αγελάδες της ιστορίας

Ακολουθεί κείμενο "ευαίσθητου" περιεχομένου, παρακαλώ τα γραφόμενά μου να ερμηνευθούν ως έχουν.

Μου είναι πιο ευχάριστο στο ιστολόγιό μου να ασχολούμαι με περισσότερο "φευγάτα" ή λογοτεχνικά θέματα. Ο χρόνος μου είναι λίγος και δεν έχω την πολυτέλεια να ανεβάζω κείμενα και σκίτσα για όλα όσα με ενδιαφέρουν και σκέπτομαι. Για άλλη μια φορά όμως υπάρχει ένα θέμα που άπτεται της ελευθερίας της έκφρασης, υποσκάπτει τα θεμέλια των δυτικών δημοκρατιών και για το οποίο έχω έντονα συναισθήματα. Αυτό το θέμα είναι η ποινικοποίηση της ιστορικής άποψης.

Είναι σωστό να υπάρχουν νόμοι που εμποδίζουν την αμφισβήτηση, την άρνηση ή καθιστούν υποχρεωτική την αποδοχή ιστορικών γεγονότων ή απόψεων; Κατά την άποψη του γράφοντος, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική χωρίς καμία εξαίρεση. Ακόμη και αν κάποιος υποστηρίζει "αιρετικές" απόψεις που είναι αποδεδειγμένα εσφαλμένες ή με απώτερα, πονηρά κίνητρα, και πάλι είναι ανεπίτρεπτο να διώκεται. Υπάρχει πάντα ο αντίλογος, οι αποδείξεις, οι απόψεις των άλλων έγκριτων ιστορικών και ακόμη, αν θέλετε, η ειρωνεία, η διακωμώδηση, η χλεύη και κάθε άλλο μέσο που επιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί εναντίον των απόψεων κάποιου. Κανένας όμως δεν επιτρέπεται να οδηγείται στη φυλακή ή να αντιμετωπίζει οποιαδήποτε άλλη δίωξη ή αντίποινα εναντίον του προσώπου του για τις απόψεις του.

Φυσικά, έχω υπόψη μου την περίπτωση Ίρβινγκ και την απαγόρευση άρνησης ή αμφισβήτησης του Oλοκαυτώματος του εβραϊκού λαού που ισχύει σε πολλές χώρες. Δεν μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης, να διεκδικεί το δικαίωμα να καταφέρεται εναντίον θρησκειών και ιερών για κάποιους ή εθνικών συμβόλων και μετά να υποστηρίζει ότι υπάρχουν θέσφατα της ιστορίας, δόγματα που είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης. Ακόμη και αν δεχτούμε ότι υπήρχε βάση για τέτοιου είδους απαγορεύσεις τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο, αυτές είναι απαράδεκτο να ισχύουν σήμερα και θα έπρεπε να σαρωθούν από τις νομοθεσίες όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Ποια μπορεί να είναι σήμερα η αιτιολόγηση για αυτές τις απαγορεύσεις; Η προστασία κάποιων ανθρώπων από την αναβίωση του αντισημιτισμού; Μα, θυμηθείτε, εδώ μιλάμε για ιστορία και όχι για την έκφραση απειλών ή για την προτροπή σε βιαιοπραγίες εναντίον ομάδων ανθρώπων. Για αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τους πάντες. Κάθε άνθρωπος στις δημοκρατίες μας προστατεύεται (και σε όποιες περιπτώσεις δεν συμβαίνει αυτό πρέπει να φροντίσουμε ώστε να συμβαίνει) από κάθε απειλή κατά της ακεραιότητας του και από κάθε προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Σε μια δημοκρατία όμως, είναι απαράδεκτο πέραν των ανθρώπων να προστατεύονται ιστορικές απόψεις και γεγονότα, φιλοσοφίες, θρησκείες και αφηρημένες έννοιες. Αυτό καταργεί την έννοια της ελευθερίας και δεν προσφέρει υπηρεσία σε κανέναν.

Προσωπικά, θεωρώ ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη, μια περίοδο είχα ασχοληθεί με το θέμα, διαβάζοντας και ρεβιζιονιστές (δεν θεώρησα ποτέ ότι αυτό με έκανε αντισημίτη). Το αν τα θύματα ήταν έξι εκατομμύρια ή τρία ή ένα, δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό από ηθική άποψη. Το να αρνείται όμως κάποιος ότι συνέβη, δεν πρέπει να διώκεται με κανέναν τρόπο. Το να προτρέπει κάποιος σε βιαιοπραγίες και διακρίσεις εναντίον ανθρώπων, φυσικά και πρέπει να διώκεται αμείλικτα. Είναι γεγονός ότι η γενοκτονία του εβραϊκού λαού έχει αποτελέσει ένα από τα όπλα της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ αλλά και των εβραϊκών ομάδων πίεσης (λόμπι) σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι κάτι αναμενόμενο. Και εμείς αυτό θα κάναμε και κάνουμε, με πολύ μικρότερη αποτελεσματικότητα, προβάλλοντας τις διώξεις που υπέστησαν οι έλληνες και οι αρμένιοι από τους Τούρκους. Τελικά, αυτές οι απαγορεύσεις μόνο την καχυποψία κινούν σε ορισμένους, δίνουν ερείσματα στους αρνητές (γιατί χρειάζονται οι νόμοι αφού υπάρχουν τα στοιχεία;) και συντηρούν το μύθο ότι οι εβραίοι ελέγχουν τα πάντα. Αυτό το αποτέλεσμα έχουν οι συγκεκριμένοι νόμοι. Αφήνει πικρή γεύση να βλέπεις τυράννους και φονταμενταλιστές να κατηγορούν αιτιολογημένα τις δυτικές δημοκρατίες για ασυνέπεια και υποκρισία στην υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης πατώντας σε αυτούς τους νόμους. Ας αφήσουμε την ιστορία στους ιστορικούς, όχι στους εισαγγελείς.

Είδα πρόσφατα στις ειδήσεις Αρμένιους να διαδηλώνουν στο Παρίσι υπέρ μιας πρότασης νόμου που θα καθιστά παράνομη στη Γαλλία την αμφισβήτηση της γενοκτονίας των αρμενίων. Αφού έχουν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου, πολύ καλά κάνουν. Αν οι Γάλλοι θέλουν να είναι συνεπείς και πιστεύουν όντως ότι κάποια ιστορικά γεγονότα δεν πρέπει να αμφισβητούνται, από τη στιγμή που δέχονται ότι η γενοκτονία των Αρμενίων συνέβη, θα πρέπει να αγνοήσουν τις αντιδράσεις της Τουρκίας, να αποδεχθούν το όποιο κόστος για τις διμερείς τους σχέσεις και να ψηφίσουν υπέρ αυτής της πρότασης. Μια πρόταση που, ομολογώ, σε θυμικό επίπεδο την αντιμετωπίζω θετικά, ωστόσο ξέρω ότι είναι λάθος, τόσο λάθος όσο και η νομοθεσία που τιμωρεί την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Ψήφισμα ηθικής καταδίκης και αναγνώρισης, ναι! Νομοθεσία που τιμωρεί τους αμφισβητίες, όχι!

Όταν συναντώ κάποιον που αμφισβητεί το Ολοκαύτωμα ή επιμέρους σημεία της επικρατούσας άποψης, δεν του κολλάω αυτόματα την ταμπέλα του ρατσιστή (έχει γίνει τόση κατάχρηση αυτού του όρου ώστε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης), του αντισημίτη ή του νεοναζί. Εάν είναι άνθρωπος της συζήτησης, συζητώ μαζί του, δεν αρχίζω τους αφορισμούς και τους εξορκισμούς. Αν κάποιος πιστεύει ότι οι ιστορικές θέσεις ή οι ιδέες πρέπει να οχυρώνονται με νόμους, ας σκεφτεί ότι αυτό κάποτε μπορεί να λειτουργήσει και εναντίον του (αλήθεια, δεν πέρασε τελικά αυτό το ψήφισμα για τα εγκλήματα των κομουνιστικών καθεστώτων, σωστά;).

Αυτό που χρήζει προστασίας από τη νομοθεσία είναι ο άνθρωπος και η ελευθερία του να αμφισβητεί τα πάντα και να τα ανακαλύπτει από την αρχή μόνος του αν νοιώθει αυτή την ανάγκη. Οι απαγορεύσεις και οι δαιμονοποιήσεις (όποιος ενδιαφέρεται σοβαρά να μάθει τα πώς και τα γιατί για τον Ναζισμό και τις αιτίες της ανόδου του, ας κάνει μια βόλτα από τα βιβλιοπωλεία) έχουν συνήθως τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Όταν θεωρείς ότι ένα ιστορικό γεγονός συνέβη επειδή κάποιοι ήταν τέρατα, αδυνατείς να μάθεις από την ιστορία και τυφλώνεσαι απέναντι στο τέρας που τρέφεις μέσα σου.

Πολυπολιτισμική ή πολυπεριοριστική κοινωνία;

Καθόλου δεν με εξέπληξαν τα επεισόδια που πυροδοτήθηκαν στον Ισλαμικό κόσμο με αφορμή τη δημοσίευση των σκίτσων του Μωάμεθ στη Δανία και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Οι αντιδράσεις για λόγους προσβολής της θρησκευτικής πίστης δεν αφορούν μόνο μία θρησκεία, αν και βέβαια το Ισλάμ στις μέρες μας κατέχει τα πρωτεία σε αυτές. Σας υπενθυμίζω τις πρόσφατες αντιδράσεις στην Ελλάδα, που συνοδεύτηκαν και από δικαστική δίωξη, όταν δημοσιεύθηκε ένα κόμικ που απεικόνιζε τον Χριστό, για να μην ανατρέξω παλαιότερα, σε αντιδράσεις για βιβλία, για κινηματογραφικά έργα, για υποτιθέμενες βεβηλώσεις θρησκευτικών χώρων λόγω συναυλιών κ.λπ.. Θα αναφέρω και την περίπτωση του ιστορικού Ντέιβιντ Ίρβινγκ ο οποίος είναι φυλακισμένος στην Αυστρία επειδή τόλμησε να εκφράσει άποψη (δεν εξετάζω την ορθότητά της) που αντίκειται στα ιστορικά "ιερά και όσια".

Δεν μπορώ να δεχθώ ότι κάποιος, ο οποίος μάλιστα στην περίπτωση των σκίτσων βρίσκεται σε άλλη χώρα, μπορεί να έχει την απαίτηση να ελέγχει το δικό σου δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο και να σε λογοκρίνει με βάση τα δικά του πιστεύω. Αυτό που κάνει τα πράγματα χειρότερα είναι ότι εδώ δεν πρόκειται απλώς για αντιδράσεις απέναντι σε υβριστική συμπεριφορά. Από ό,τι κατάλαβα, οι αντιδράσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με τη διακωμώδηση όσο με το γεγονός αυτής καθεαυτής της απεικόνισης του Μωάμεθ που απαγορεύεται από το Ισλάμ. Δηλαδή, τα μαινόμενα πλήθη απαιτούν την τιμωρία κάποιου ο οποίος δεν ανήκει στη δική τους θρησκεία, βρίσκεται σε μια μη μουσουλμανική χώρα, αλλά θεωρούν ότι πρέπει να συμμορφώνεται με τις επιταγές της θρησκείας τους! Θα μπορούσε ο Μωάμεθ να απεικονίζεται απλώς σε έναν πίνακα χωρίς ίχνος διακωμώδησης και αυτό δεν θα άλλαζε τίποτα στο μυαλό τους!

Σκεπτόμενος τα παραπάνω και συνδυάζοντάς τα με τις συνθήκες που δημιουργούνται στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών ως αποτέλεσμα της μετανάστευσης ατόμων που προσδιορίζονται με βάση τη θρησκεία (θυμίζω και τα επεισόδια στη Γαλλία), ανησυχώ σοβαρά. Ίσως η παγκοσμιοποίηση να μας έχει φέρει too close for comfort.

Φοβάμαι ότι οι λεγόμενες πολυπολιτισμικές κοινωνίες δεν εξελίσσονται σε περισσότερο ανεκτικές κοινωνίες, αλλά σε πολυπεριοριστικές κοινωνίες. Είχες πριν να ανησυχείς για να μη θίξεις μία θρησκεία, τώρα προστίθενται και όλες οι άλλες θρησκείες, απανταχού της γης. Ευρωπαίοι πολιτικοί προσπαθούν να εξομαλύνουν την κατάσταση καλοπιάνοντας τους φανατικούς και κάνοντας υποχωρήσεις μπροστά στο φονταμενταλισμό. Με ποιο κόστος όμως; Θα οδηγηθούμε σε μια τυραννία του πολιτικά ορθού; Τι γίνεται με την ελευθερία του ατόμου, της σκέψης, των ιδεών της έκφρασης; Θα είναι όλες οι θρησκείες ιερές και πέραν της κριτικής και της διακωμώδησης; Θα ορίζει κάθε θρησκεία και ποιες είναι οι επιταγές της που οφείλουν να ακολουθούν και οι αλλόθρησκοι ή οι άθρησκοι; Από ποιο βήμα έχει το δικαίωμα κάποιος να εκφράζεται αρνητικά, ακόμη και υβριστικά αν θέλει, για μια θρησκεία; Μόνο εντός του κρανίου του; Μόνο εντός της κατοικίας του και χαμηλόφωνα; Ο γραπτός λόγος εφεξής θα λογοκρίνεται και η βία θα απειλεί κάθε ασεβή;

Πολύ ηχηρή ήταν και η απουσία τοποθέτησης από κάθε μεγάλο ηλεκτρονικό και έντυπο μέσο και κάθε πολιτικό παράγοντα στην Ελλάδα (ή τουλάχιστον δεν αντιλήφθηκα τέτοια τοποθέτηση, για να μην αδικήσω κάποιον). Η κάλυψη ήταν βέβαια εκτενής, αλλά καθαρά ειδησεογραφική. Η μη τοποθέτηση ήταν αποκαλυπτική του φόβου για ενδεχόμενες συνέπειες. Δεν αμφιβάλλω για τη σύνεσή της. Ποιος να τολμήσει να συνταχθεί φανερά με το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης; Με τους γείτονες, τους μετανάστες, τις μειονότητες και τις εμπορικές σχέσεις με τις ισλαμικές χώρες που έχουμε; Για τέτοιες πολυτέλειες ήμαστε; Μην αγγίζετε! Κίνδυνος! Αυτά είναι ευαίσθητα θέματα, πας παραπέρα και σφυρίζεις κλέφτικα.

Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι διατηρήσιμη. Οι αντιθέσεις και οι αντιπαραθέσεις μοιάζουν να οξύνονται. Αναρωτιέμαι αν τα πρόσφατα γεγονότα δεν είναι παρά οι πρώτες αψιμαχίες του πολέμου των πολιτισμών, ελπίζω να διαψευσθώ.