Περπατώ από πίσω τους, είναι ένα νέο ζευγάρι. Εκείνος σκύβει και της λέει στο αυτί, αλλά τόσο δυνατά που ακούω «Είσαι σκατοκέφαλη!» Εκείνη δεν μένει πίσω «Εσένα το κεφάλι είναι γεμάτο σκατά!» όσο πιο δυνατά μπορεί μέσα από τα δόντια, με φωνή βιτριόλι.Τα ζευγαράκια στο δρόμο μου δημιουργούν διάθεση για σαρκασμό, ακόμη και αν κρατιούνται από το χεράκι και στάζουν σιρόπια ή μάλλον ιδιαίτερα τότε. Μερικές φορές αισθάνομαι απελπισία, είναι οι υπεύθυνοι που αυτή η αθλιότητα διαιωνίζεται. «Σταματήστε άφρονες, δεν ξέρετε τι κάνετε;!» μου έρχεται μερικές φορές να τους φωνάξω.
Ο έρωτας, αυτή η τόσο δημοφιλής και εύθραυστη υπαρξιακή κρεμάστρα. Ένα στήριγμα που πολύ σύντομα αφήνει όσους κρεμιούνται από αυτό να πέσουν στο κενό. Τι παράλογο, ένας άνθρωπος να αναζητά τη δικαίωση της ύπαρξής του σε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτό που ξεκινάει μοιάζοντας μαγικό, ενώ είναι τόσο κοινότοπο, για να καταλήξει βαρετό, αποπνιχτικό, πολύ συχνά σχεδόν αηδιαστικό, απωθητικό, εξοργιστικό. Ένας χρυσαφί τενεκές. Ένα πλαστικό ποτηράκι που στην αρχή μοιάζει με το Άγιο Δισκοπότηρο. Η τάφρος όπου ακινητοποιείται το πνεύμα. Η χαύνωση. Η παγίδα που στήνουν από κοινού ζωή και θάνατος. Η αρχή του πόνου και του θανάτου. Αρχαίος τάφος.
Αρχαίος τάφος
Υ.Γ. Εμ... παρακαλούνται όσοι νομίζουν ότι θίγονται να είναι συγκρατημένοι στα σχόλιά τους.
