Blogbusters!

Άμα είσαι εξουσία

Τα ‘χεις κάνει σκατά και σου βρίζουνε τα θεία

Who ya gonna call?

Blogbusters!!!

I ain't afraid a no blog…

Άντε πάλι με την ανωνυμία των blog. Η είδηση εδώ και εδώ, ενδεικτικά, αφού έχει βουίξει ο κόσμος. Το προσπάθησαν και οι προηγούμενοι, αλλά δεν το ολοκλήρωσαν. Είχα γράψει και τότε σχετικά, εδώ, εδώ, εδώ.

Τα προσχήματα περί εγκληματικότητας δεν περνάνε, καθώς, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, όταν υπάρχει ζήτημα διάπραξης εγκλημάτων ή δημοσίευσης απειλών καθόλου δεν αποτελεί εμπόδιο η ανωνυμία για τον εντοπισμό των «διαχειριστών ιστολογίων» (τι όρος, μου θυμίζει διαχειριστή πολυκατοικίας). Μου αρέσει επίσης η χρήση του όρου «κουκουλοφόροι του διαδικτύου». Μαρτυρά την ποιότητα των επιχειρημάτων και την προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα. Όσο για τα περί συκοφαντίας, στην Ελλάδα έχουμε πήξει στους λεβεντομαλάκες που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Κάποια από αυτά που θεωρούνται συκοφαντία εδώ θα έκαναν κάθε δικαστή πολιτισμένης χώρας να γελάει. Τεκμαίρεται αυτό και από αποφάσεις ευρωπαϊκών δικαστηρίων που ανατρέπουν σχετικές αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων. Δεν μπορείς κύριε να είσαι δημόσιο πρόσωπο/οργανισμός/πατριωτικός σύλλογος/μητροπολίτης  και να μηνύεις όποιον σε επικρίνει, κατακρίνει ή σε λέει ανίκανο, χαζό ή ακόμη και μαλάκα σε κάποιο κείμενό του.

Δεν με πείθει επίσης ούτε η όποια αναφορά σε διάκριση μεταξύ «απλών» ιστολογίων και ειδησεογραφικών ιστολογίων που διαχειρίζονται δημοσιογράφοι. Εξ όσων γνωρίζω η ελευθερία του λόγου δεν επιδέχεται διακρίσεις μεταξύ απλών πολιτών και δημοσιογράφων. Και οι δημοσιογράφοι έχουν το δικαίωμα να έχουν ιστολόγια. Ίσως βέβαια να ενοχλούνται οι εργοδότες τους που βλέπουν κάποια κίτρινα ιστολόγια να ανταγωνίζονται τις ακόμη πιο κίτρινες φυλλάδες τους… αλλά ξύδι. Οι εισπράξεις τους δεν αποτελούν λόγο δημόσιου συμφέροντος και περιστολής των ελευθεριών. Όσο για τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, διαπρέπουν κάτι αξιόπιστα έντυπα. Τουλάχιστον, όποιος διαβάζει ιστολόγια ξέρει ότι αυτά δεν έχουν κανένα τεκμήριο αξιοπιστίας πέραν του έντιμου πρότερου βίου τους και ότι πρέπει να διασταυρώνει όποια είδηση διαβάζει σε αυτά.

Όσο για την ανωνυμία (ψευδωνυμία ίσως να είναι πιο σωστό για τα μπλογκ και τις περισσότερες περιπτώσεις), γενικά, όχι μόνο δεν θεωρείται κάτι κακό, αλλά αναφέρεται συχνά και ως απαραίτητη δυνατότητα για την ελευθερία του λόγου. Για παράδειγμα, ο ανώνυμος λόγος προστατεύεται με βάση διατάξεις του αμερικανικού συντάγματος. Πολλές ιστορικές προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό επέλεξαν κατά διαστήματα να αρθρογραφήσουν και γενικά να δημοσιεύσουν κείμενα ανωνύμως/ψευδωνύμως, όχι απαραιτήτως για να αποφύγουν διώξεις. Γιατί να επιλέξει κάποιος να διατηρεί ανωνύμως ένα ιστολόγιο; Το πιο απλό από όλα, για να γράφει πιο ελεύθερα, απαλλαγμένος από την αυτολογοκρισία που προκύπτει από την πιθανότητα να μάθει κάποιος άλλος ορισμένα πράγματα για αυτόν, όπως π.χ. ο εργοδότης του τις πολιτικές του ή άλλες πεποιθήσεις ή για να αποφύγει να πληγώσει κάποια άτομα ή να πληροφορηθεί ο περίγυρός του κάποια πράγματα που τον αφορούν και που θα μπορούσαν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο για τον ίδιο ή άλλους.

Ας αφήσουμε όμως τη θεωρία. Θεωρώ προφανή τα κίνητρα και όλη αυτή την πρεμούρα να καταργηθεί η ανωνυμία των μπλογκ. Το θέμα δεν είναι να εντοπίζονται ευκολότερα οι παρανομούντες, αλλά να φιμώνονται οι δυσαρεστούντες και οι ενοχλούντες, ακόμη και όταν δεν υπάρχει ποινικό θέμα. Κάποιοι έχουν βαθιές τσέπες, δικηγόρους και νομικά τμήματα στη διάθεσή τους και άντε εσύ κακομοίρη να γράφεις ελεύθερα τις απόψεις σου όταν ξέρεις ότι υπάρχει κίνδυνος να σε τραβολογάνε στα δικαστήρια για χρόνια, αλλά και να εξουθενωθείς οικονομικά πριν καν να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Ζούμε στη χώρα όπου οι μηνύσεις πάνε σύννεφο, όπου εταιρείες διανομής ταινιών μηνύουν κριτικούς κινηματογράφου επειδή δεν τους αρέσουν οι κριτικές τους και όπου λογής-λογής πατριωτικά δίκτυα και μητροπολιτάδες έχουν λυμένο το ζωνάρι τους για μηνύσεις (και ας έρχονται μετά τα ευρωπαϊκά δικαστήρια να αποκαθιστούν τις αδικίες και να επιβάλλουν αποζημιώσεις στο ελληνικό δημόσιο). Για τόλμα να πεις χαζό ή ανίκανο τον δείνα ή τον τάδε μεγαλόσχημο.

Δεν ξέρω πώς ελπίζουν να περάσουν τέτοια νομοθετήματα, που από όσο ξέρω δεν ισχύουν σε καμία πολιτισμένη, ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, χωρίς να τους πέσει ο φερετζές της δημοκρατικότητας και να προκαλέσουν και τη διεθνή κατακραυγή. Ζήλεψαν φαίνεται το Ιράν και την Κίνα.

Στην πράξη, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα προχωρήσουν στην εφαρμογή τέτοιων μέτρων. Για ποιους θα ισχύουν οι ρυθμίσεις; Για όσους γράφουν από Ελλάδα; Για όσους γράφουν στα ελληνικά όπου και αν βρίσκονται στον πλανήτη; Τι γίνεται αν κάποιος Έλληνας αρθρογραφεί και τους βρίζει στα Αγγλικά ή αν κάποιος αλλοδαπός φιλέλληνας τους βρίζει στα Ελληνικά από το Λονδίνο; Τι είδους νομοθετικές ρυθμίσεις θα είναι αυτές; Θα ορίζουν γενικά και αόριστα ότι όποιος έχει μπλογκ πρέπει να δηλώσει την ταυτότητά του; Αν δεν το πράξει πώς θα εντοπίζεται και ποιες θα είναι οι κυρώσεις; Θα συνεργαστεί η Google και άλλες διεθνείς υπηρεσίες ιστολογίων σε αυτό; Μήπως πρόκειται να θέσουν κάποιο τεχνολογικό φραγμό πρόσβασης στις πλατφόρμες μπλογκ σε εθνικό επίπεδο και αν θες να έχεις δυνατότητα πρόσβασης θα πρέπει να δηλώνεις τα στοιχεία σου; Εδώ είναι που θα γελάσει κάθε παρδαλό κατσίκι και θα μπούμε στο κλαμπ των χωρών που λογοκρίνουν το Διαδίκτυο.

Επειδή δεν θεωρώ ότι οι ανερμάτιστοι που μας κυβερνούν έχουν τέτοια κότσια ή ότι αντιλαμβάνονται τις πρακτικές δυσκολίες, αποτελώντας απολιθώματα άλλων εποχών, νομίζω ότι τα όσα εξαγγέλλουν οφείλονται περισσότερο στην άγνοιά τους. Μάλλον μπερδεύουν την περίπτωση των μπλογκ με αυτή της ταυτοποίησης των καρτοκινητών τηλεφώνων χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. Θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται για κάτι που σκέφτηκε ο κύριος υπουργός μέσα στη ζέστη του Αυγούστου και θα ξεχάσει τον Σεπτέμβριο. Σε διαφορετική περίπτωση, προβλέπονται τραγελαφικές καταστάσεις. Το φιάσκο της καθολικής απαγόρευσης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που μας εξέθεσε ήδη μια φορά διεθνώς δεν θα είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει. Ίσως ο Γιωργάκης και η νέα γενιά πασόκων που παίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα δάχτυλα να παρέμβουν παρασκηνιακά και να αποσοβήσουν το ρεζιλίκι.

Οι προθέσεις αυτές ανακοινώθηκαν παράλληλα με τα πολύ σωστά μέτρα περί αποποινικοποίησης, σε κάποιο βαθμό, της χρήσης ναρκωτικών, ακόμη και της καλλιέργειας χασίς για προσωπική χρήση. Επιβεβαιώνεται ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ασύγκριτο στο να αυτοπυροβολείται σκεπάζοντας ό,τι θετικό κάνει με δύο αρνητικά και κάνοντας δύο βήματα πίσω για κάθε βήμα εμπρός. Πρώτα πεθαίνει ο πασόκος και μετά του βγαίνει του χούι.

Πέρα από όλα αυτά, οι σαρωτικές διεθνείς και οι συνακόλουθες αναμενόμενες εγχώριες εξελίξεις φαίνεται ότι δύσκολα θα αφήσουν σε αυτές τις παλαιολιθικές πασοκικές αντουανέτες τα χρονικά περιθώρια να επιχειρήσουν να υλοποιήσουν τα οράματά τους, που θα μείνουν θλιβερές υποσημειώσεις της ιστορίας.

Με μπλογκ ή χωρίς μπλογκ, δεν προβλέπεται να το γλυτώσουν το βρωμόξυλο, μεταφορικά ή κυριολεκτικά (δεν απειλώ εγώ κανέναν, εκτιμήσεις κάνω, να το ξεκαθαρίσουμε, ε κύριε όργανο;).

Μια τελευταία σχετική είδηση που είδα μετά τη δημοσίευση της παραπάνω ανάρτησης, εδώ. Ελπίζω να καταλάβουν.
.

Η άλλη πλευρά

Αλλά μια χώρα δεν πρέπει να ελέγχει τα σύνορά της; Μια κοινωνία και μια οικονομία δεν έχουν όρια στον αριθμό των μεταναστών που μπορούν να ενσωματώσουν ομαλά σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα; Ακόμη και αν αυτά τα όρια δεν μπορούν να καθοριστούν με ακρίβεια, η υπέρβασή τους δεν καθίσταται προφανής; Αν οι νεοεισερχόμενοι είναι φορείς μιας ριζικά διαφορετικής, φονταμενταλιστικής κουλτούρας, απολυταρχικών πολιτικών αρχών και αξιών δεν δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα; Δεν οδηγούμαστε στη γκετοποίηση, στη σύγκρουση ή στην επιβολή των αξιών των νεοεισερχομένων σε περιοχές ή αναγκάζοντας το σύνολο σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς σε θέματα ελευθεριών και δικαιωμάτων; Μπορεί να γίνεται ανεκτή η καταπάτηση αυτών των ελευθεριών στο εσωτερικό αυτών των κοινοτήτων χωρίς να διασπάται και να πλήττεται το κοινωνικό κεκτημένο; Και τα θύματα αυτών των καταπατήσεων; Το ότι κάποιος είναι φτωχός και πεινασμένος σήμερα σημαίνει ότι έχει και καλές προθέσεις ή ότι δεν θα προσπαθήσει να μας φορτώσει τα δικά του «ιερά και όσια»; (Λες και δεν μας έφταναν οι εγχώριοι ορθόδοξοι ταλιμπάν.) Αυτά τα ερωτήματα δεν αρέσουν σε πολλούς.

.

Δεν μπορείς να ζητάς από έναν άνθρωπο να γίνει θυσία στο βωμό του ιδεαλισμού σου. Δεν μπορείς να εθελοτυφλείς και να παραπέμπεις κάποιον που βλέπει τη γειτονιά του να γκετοποιείται, για τα όποια τρέχοντα και πιεστικά προβλήματα ασφάλειας και ομαλής κοινωνικής συμβίωσης, στην επίλυση των μεγάλων ζητημάτων της εποχής. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτή η χώρα βουλιάζει κάτω από μια συνεχή ροή εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων ατόμων που είναι ανεπιθύμητα εκεί από όπου προέρχονται και ανεπιθύμητα εκεί όπου κατευθύνονται, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μετατρέπεται ολόκληρη σε μια no man’s land, κάτι σαν ένα τερματικό σταθμό αεροδρομίου γεμάτο με εγκλωβισμένους ταξιδιώτες όταν απεργούν οι αερογραμμές, αλλά στο χειρότερο. Αυτό οφείλεται σε συρράξεις και προβλήματα που δημιούργησαν οι καλοί μας σύμμαχοι, αλλά δεν είναι μόνο πολιτικό το θέμα, οφείλεται και στο γενικότερο πρόβλημα του υπερπληθυσμού. Όσοι οικολόγοι το θίγουν αυτό χαρακτηρίζονται από ορισμένους ναζί, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Η μοίρα της Ελλάδας σήμερα είναι η μοίρα του πλανήτη αύριο.

.

Δυστυχώς, για κάποιο μυστηριώδη λόγο, τα περισσότερα ανθρώπινα πλάσματα νοιώθουν μια υπαρξιακή έλξη στο να προβούν στην αποτρόπαιη πράξη της αναπαραγωγής τους μέχρι ο πλανήτης αυτός να μοιάζει με σβώλο τροφής που έχει καλυφθεί εντελώς από μυρμήγκια, μόνο που αντί για μυρμήγκια θα καλύπτεται από ανθρώπινα πλάσματα που θα έχουν οδηγήσει στην εξαφάνιση κάθε άλλο πλάσμα. Ίσως η τροφή τότε να προέρχεται από υπόγειες εγκαταστάσεις όπου θα εκτρέφονται και θα καλλιεργούνται μεταλλαγμένα ζώα και φυτά, ειδικά προσαρμοσμένα μόνο για την παραγωγή τροφής… Δεν ξέρω αν και τότε κάποιοι θα προσπαθούν να πείσουν την τρελαμένη από το συνωστισμό ανθρωπότητα ότι «όλοι χωράμε». Υπερβάλλω; Σίγουρα. Εξάλλου, πιστεύω ότι, πολύ νωρίτερα, η παραφροσύνη που φέρνει ο συνωστισμός και η εξαφάνιση των ανοικτών οριζόντων θα μας έχει οδηγήσει σε ένα δολοφονικό παροξυσμό πολέμων με θρησκευτικά, οικονομικά, πολιτικά ή όποια άλλα προσχήματα. Όπως και να έχει, δεν θα ήθελα να προσεγγίσουμε μια τέτοια κατάσταση περισσότερο από το σημείο που ήδη βρισκόμαστε τώρα. Είμαστε ήδη υπερβολικά πολλοί!

.

Μοιάζει να αντιφάσκω με την προηγούμενη ανάρτησή μου; Ίσως επειδή η ατομική στάση είναι ένα πράγμα, αλλά το να αποφευχθεί η βία και ο φασισμός στην κοινωνία είναι κάτι άλλο, ίσως επειδή αναγκαίο συστατικό είναι αυτό της ευθύνης και του πραγματισμού πριν να φτάσουν τα προβλήματα στα άκρα, ίσως επειδή έχουμε ήδη εισέλθει στην εποχή των συμπληγάδων. Βλέπω τα βράχια να συγκλίνουν σκοτεινιάζοντας τη μέρα ενώ διάφοροι παλαβοί γύρω μου μαζεύονται στα δεξιά ή τα αριστερά του πλοίου, προτιμώντας τον ένα ή τον άλλο βράχο, μη καταλαβαίνοντας ότι όλοι μαζί θα συντριβούμε και από τα δύο βράχια. Η διέξοδος είναι μπροστά ή, ακόμη καλύτερα, προς τα πάνω, αλλά θα μπορέσει κάποτε η ανθρωπότητα να απαλλαγεί από τα βάρη της ιστορίας της; Θα απαλλαγεί από τα θρησκευτικά της σκουπίδια; Θα απαλλαγεί από τα ελαττωματικά αξιακά συστήματα, από την πλεονεξία, από την επιθυμία επιβολής και υποταγής του άλλου; Ίσως όταν η εποχή του κανιβαλισμού θα μας βυθίζει σε ακόμη μεγαλύτερη φρίκη.

.

Άκουγα έναν από τους καταληψίες λαθρομετανάστες της Νομικής να διαβεβαιώνει με προκλητικό ύφος ότι θα πεθάνουν από την απεργία πείνας αν δεν νομιμοποιηθούν. Κρίμα, σκέφτηκα σαρκάζοντας, που οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν την ίδια αποφασιστικότητα για να αγωνιστούν μέχρι θανάτου στις πατρίδες τους για δημοκρατία, δικαιοσύνη, γεμάτη κοιλιά. Υποθέτω ότι τελικά όλοι κάνουμε τον μάγκα όπου νομίζουμε ότι μας παίρνει. (Αργότερα έμαθα ότι δεν ήμουν ο μόνος που έκανες παρόμοιες σκέψεις.)

.

Από την άλλη, σκέφτομαι μετά πόσοι κοιλαράδες δυτικοί, ίσως και Έλληνες, έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση οργάνων που προέρχονται από νεαρούς ή και παιδιά με πιο μελαμψό δέρμα και που είτε τα πώλησαν για λίγα ευρώ είτε τους αφαιρέθηκαν χωρίς να μπει κάποιος στον κόπο να ζητήσει τη συναίνεσή τους. Είπαμε, ζούμε στην εποχή του κανιβαλισμού και ακόμη χειρότερα. Σκέφτομαι ότι στους εκατοντάδες χιλιάδες που περνούν τα σύνορά μας αντιστοιχούν πολλοί εκατοντάδες χιλιάδες από τις ίδιες πατρίδες που έχουν σκοτωθεί σε συγκρούσεις και βομβαρδισμούς για να γεμίζουμε το αμάξι με βενζίνη. Όχι, κύριε Έλληνα, δεν έχεις το δικαίωμα να βγάζεις την ουρά σου απέξω ρίχνοντάς τα όλα στους ισχυρούς. Μπορεί να μην κρατάς το όπλο στα αδύναμα, υπερχρεωμένα χεράκια σου, αλλά είσαι τσιλιαδόρος στη ληστεία και καρπώνεσαι και εσύ κάποια από τα προϊόντα του εγκλήματος (και δεν βγάζω απέξω τον εαυτό μου). Σκέφτομαι και τον υπερήφανο Έλληνα αγρότη που χρησιμοποιεί τον λαθρομετανάστη για να του μαζέψει τη σοδειά με εξευτελιστική αμοιβή και παρέχοντας άθλιες συνθήκες διαβίωσης και μετά τον καταγγέλλει στις αρχές, για να μην του πληρώσει ούτε τα ψίχουλα που του υποσχέθηκε. Μπορείς μετά να κατηγορείς για θράσος τον λαθραίο που διαμαρτύρεται; Ας μην είμαστε λοιπόν «μαγιατίδες».

.

Έχουν κάποια χρησιμότητα αυτά που έγραψα παραπάνω; Ίσως καμία. Ίσως να προσπαθώ απλώς να βάλω σε τάξη σε κάποιες σκέψεις μου πάνω σε αυτό που δεν επιδέχεται τάξη. Ίσως να έχουν τεθεί ήδη σε κίνηση δυνάμεις που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και ο κόσμος συνολικά, με δεδομένες τις υπάρχουσες (αν-)ισορροπίες και συσχετισμούς του. Είναι σαν να ζεις στην εποχή των μεγάλων μετακινήσεων των λαών, στο τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και να σκέφτεσαι, έπαρχος κάποιας συνοριακής επαρχίας, αν πρέπει να δίνεις ή όχι και ποια δικαιώματα σε όσους περνούν τον Ρήνο… Εντάξει, κάτι θα προσπαθήσεις να κάνεις, αλλά… Υποψιάζομαι ότι ακόμη και οι όροι που χρησιμοποιούμε μιλώντας για το θέμα είναι λάθος.

.

Όπως και να έχει, δεν θα λογοκρίνω τη σκέψη μου προς χάριν της όποιας συνέπειας. Πιστεύω εξίσου και σε αυτά που έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση και σε αυτά που γράφω εδώ. Βλέποντας όλους να έχουν τόσες βεβαιότητες και παγιωμένες απόψεις, ίσως να χρειάζεται λίγη αβεβαιότητα και ασυνέπεια. Σίγουρα πάντως δεν θα μπω στα στρατόπεδά σας.

Ο συνήθης φασισμός

Ο φασισμός κερδίζει έδαφος όταν πείθει ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις, να προστατεύσεις τον εαυτό σου και τους δικούς σου, είναι να γίνεις παλιάνθρωπος. Να γίνεις, δηλαδή, δήμιος ή τουλάχιστον αδιάφορος για τον «άλλο». Ο φασισμός λέει στον φοβισμένο άνθρωπο ότι, για να σωθεί, πρέπει «να σπάσει αβγά» και εννοεί κεφάλια. Ο φασισμός διαιρεί τον κόσμο σε «εμείς» και σε «άλλους». Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για άλλες λύσεις ή για την οποιαδήποτε μικρή παραχώρηση. Η λογική του είναι «ή μαζί μας ή εναντίον μας». Αν πεις «μια στιγμή, εντάξει, αλλά μήπως να δούμε πώς θα βοηθήσουμε λίγο και αυτούς», ή αν σε δουν να δίνεις ένα κομμάτι ψωμί, μια κουβέρτα, θέτεις εαυτόν στους «εναντίον μας».

.

Η ευσπλαχνία είναι αδυναμία, βλαπτική για την κοινωνία και απόδειξη κατωτερότητας και ο σημαντικότερος λόγος για αυτό είναι ότι αν οι φασίστες παραδεχθούν ότι αυτό που κάνεις είναι σωστό, τότε αυτομάτως είναι σαν να παραδέχονται ότι αυτός που βοηθάς είναι και αυτός «εμείς», οπότε αυτοί, που του επιτίθενται, που τον αντιμετωπίζουν σαν πράγμα, είναι παλιάνθρωποι. Όλο το οικοδόμημα καταρρέει. Ο οίκτος που δείχνεις είναι από μόνος του προσβολή για τους φασίστες. Αν μια μητέρα που είναι φασίστρια σε δει να βοηθάς τον ξενο/το πρεζόνι/το αδέσποτο σκυλί, θα θεωρήσει ότι με αυτή σου την πράξη επιτίθεσαι στα παιδιά της. Ο φασίστας δεν δέχεται ως λύση την ένταξη και ενσωμάτωση του άλλου, αλλά μόνο την εξόντωση ή εκδίωξή του και αυτό έχει να κάνει και με την αποστροφή του για την αλλαγή.

.

Ο φασισμός είναι εξαιρετικά λογικοφανής και απλοϊκός και για αυτό δεν δυσκολεύεται να πείσει αρκετούς σε περιόδους κρίσης και ριζικών ανακατατάξεων. Έχει μια ισχυρότατη εσωτερική λογική και συγκρότηση με βάση τον εγωισμό και την αποδοχή ότι το παρελθόν, αυτό που επικρατούσε ως τώρα, είναι η «φυσική τάξη». Η λογική του φασισμού είναι αυτή των κλειστών συστημάτων. Κατά τον φασισμό, μια κοινωνία σε κρίση είναι σαν μια βάρκα με ναυαγούς. Προκειμένου να μην εξαντληθούν τα τρόφιμα και το νερό, πρέπει να εντοπιστεί αυτός που μπορεί ευκολότερα να διαχωριστεί από τους άλλους με βάση κάποιο χαρακτηριστικό, αυτός που θα βαπτιστεί ξένος/ αντικοινωνικός/ μίασμα/ απειλή για τη βάρκα. Οι άλλοι ναυαγοί θα πρέπει τότε να συνασπιστούν εναντίον του και να τον πετάξουν στη θάλασσα.

.

Αν κάποιος φέρει αντιρρήσεις, ο φασίστας αρχικά θα του ζητήσει επίμονα να προτείνει άλλη λύση και, φυσικά, δεν θα δεχθεί ότι αντί να γίνεις δήμιος είναι προτιμότερο να βρεις ένα τρόπο να ψαρεύεις, να προσανατολιστείς προς την πλησιέστερη στεριά, ούτε και φυσικά να κάνεις κάποια οικονομία περιμένοντας ότι θα φανεί κάποιο πλοίο. Συμβιβασμοί για τα μιάσματα δεν γίνονται, η λύση πρέπει να είναι άμεση και εύκολη και η βάρκα δεν πρέπει να μετακινηθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. (Εξάλλου, άλλα πλοία και στεριές δεν υπάρχουν.) Αν αρνηθείς το έγκλημα ή προτείνεις εναλλακτική λύση, ο φασίστας θα σε περιγελάσει και θα πει ότι βάζεις σε κίνδυνο την ομάδα. Αν επιμείνεις, θα σε θέσει και εσένα εκτός των ορίων του «εμείς» και θα πει να πετάξουν και εσένα στη θάλασσα. Ο φασίστας ζει σε ένα εξαιρετικά κλειστό, πεπερασμένο κόσμο που λειτουργεί αποκλειστικά με επιλογές του τύπου «ή το Α ή το Β». Όλα τα άλλα είναι αερολογίες, μπούρδες, φαντασιοπληξίες.

.

Ο φασισμός, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, βασίζεται στην αποστροφή των ανθρώπων για την αλλαγή. Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, μια κρίση, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν το νέο σημείο ισορροπίας, δεν εξετάζουν τη νέα κατάσταση για να αναζητήσουν τη διέξοδο της εξέλιξης, τις νέες ευκαιρίες, την καλύτερη δυνατή εκδοχή του μέλλοντος, αλλά πασχίζουν απεγνωσμένα να κρατήσουν αυτό που ήταν πριν, ακριβώς όπως το ήξεραν, το παρελθόν. Αυτό είναι κάτι φυσιολογικό μέχρι ένα σημείο, αλλά όποιος διαθέτει κάποια σοφία καταλαβαίνει ότι από ένα σημείο και πέρα η προσαρμογή και η αλλαγή είναι προτιμότερα, ότι αν συνεχίσει να προσπαθεί μάταια να υπερασπιστεί το παλιό, το κόστος θα είναι δυσανάλογα μεγάλο. Το παλιό όχι μόνο δεν θα σωθεί, αλλά και το μέλλον που θα γεννηθεί δεν θα είναι το καλύτερο, θα είναι ένα μέλλον παραμορφωμένο, δηλητηριασμένο.

.

Αν ένας άνθρωπος δεν θέλει να γίνει φασίστας, πρέπει να δέχεται την αλλαγή ως αναπόφευκτο συστατικό της ύπαρξης, πρέπει να αναγνωρίζει ότι κάθε αγώνας για να κρατήσεις το παρελθόν, όσο αγαπημένο και αν ήταν αυτό, είναι μάταιος. Αν ένας άνθρωπος δεν θέλει να γίνει φασίστας, πρέπει να εγκαταλείψει τους διαχωρισμούς, πρέπει να βλέπει τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου, πρέπει να σκέφτεται τη μοίρα του αν ερχόταν αντιμέτωπος με αυτά που αντιμετώπισε ο άλλος και να είναι σεμνός για το ότι είχε την καλή τύχη να γεννηθεί από αυτή και όχι από την άλλη πλευρά της όποιας νοητής ή υπαρκτής διαχωριστικής γραμμής. Αν ένας άνθρωπος δεν θέλει να γίνει φασίστας, πρέπει να έχει πίστη, όχι σε θρησκείες και σε ιερά και όσια, αλλά πίστη στο αύριο, πίστη και επίγνωση ότι και αύριο θα ανατείλει ο ήλιος, πίστη ότι ο κόσμος είναι ανοικτός και θαυμαστός.

.

Σε τελική ανάλυση, φασισμός είναι να ανάγεις σε ιδεολογία και υπέρτατη αξία το γεμάτο ψυγείο σου ή/και το να αρπάζεις τη μερίδα του διπλανού σου και μετά να επαίρεσαι για το πόσο αξιότερος και ανώτερος είσαι, δείχνοντάς τον με περιφρόνηση να λιμοκτονεί.

Μη μιλάς, μη γελάς...

Με έκπληξη διάβασα στο μπλογκ Elva για την υποχρέωση των Ιταλών κατόχων μπλογκ να προσκομίζουν αποδεικτικά ταυτότητας στο υπουργείο τύπου της χώρας τους, που προωθείται και ως παράδειγμα από εγχώριους άρχοντες. Υπενθυμίζω... Η Κινεζοποίηση προχωρά και στην πολιτική μας ζωή. Ποιος πιστεύει ότι αυτά γίνονται επειδή κάποιος έγραψε σε ένα μπλογκ για μια παραίτηση υπουργού που δεν ήταν αληθής; Οι καιροί είναι δύσκολοι και οι μονόδρομοι δεν σηκώνουν πολλές ελευθερίες. Ο στόχος δεν είναι ο Τάκης που γράφει ότι ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε ή είναι τρόμπας, αλλά καθολικά ο περιορισμός των πολιτών σε παθητικούς δέκτες και όχι πομπούς απόψεων και πληροφοριών που έρχονται σε σύγκρουση, αμφισβητούν και υπερισχύουν κάποιες φορές σε επιρροή των «επίσημων» και ελεγχόμενων μέσων των διαπλεκόμενων καναλαρχών/εκδοτών. Πολύ περισσότερο τρομάζουν τα μπλογκ όταν εκπέμπουν ή διαδίδουν σοβαρές απόψεις που αμφισβητούν τους μονοδρόμους, όπως εδώ, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος.

.

Ανησυχούμε για την ελευθερία του λόγου στο Πεκίνο και δεν κοιτάμε δίπλα μας, δεν κοιτάμε πόσο απειλούνται τα ψύγματα ελευθερίας που έχουμε στο σπίτι μας. Υπερεθνικοί οργανισμοί που υποτίθεται ότι θα προωθούσαν την ειρήνη, την συνύπαρξη, την ευημερία των ΛΑΩΝ, χρησιμεύουν ως μηχανισμοί επιβολής και υποταγής των πάντων στους διεθνείς τοκογλύφους και στα μεγάλα συμφέροντα και χρησιμεύουν ως άλλοθι στους αχυρανθρώπους των εθνικών κυβερνήσεων για την κατάργηση των ελευθεριών μας, αντί για την επέκταση τους σε μια διεθνή κοινότητα με όργανα άμεσα ελεγχόμενα από τους λαούς που την απαρτίζουν, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ανθρώπων - και κάθε ζωντανού πλάσματος θα συμπλήρωνα εγώ.

.

Όταν τίθεται θέμα επιλογής μεταξύ των συμφερόντων λαών ή δανειστών/τραπεζών/χρηματαγορών, μαντέψτε ποιου τα συμφέροντα βαραίνουν περισσότερο στη ζυγαριά αυτών που υποτίθεται ότι ο λαός ψήφισε. Μαντέψτε ποιοι καθορίζουν τους μονοδρόμους. Δεν θα πάει ποτέ κάποιος ευρωπαίος ηγέτης στις διεθνείς αγορές να πει «λυπάμαι που θίγουμε τα συμφέροντά σας και σας μειώνουμε τις αποδόσεις των ομολόγων, αλλά το συμφέρον των λαών μας είναι μονόδρομος». Υπεράνω όλων το σύμφωνο σταθερότητας, υπεράνω όλων το οικονομικό σύστημα, über alles ίσως έπρεπε να πω. Ξεχνάμε ότι τα σύμφωνα και τα οικονομικά συστήματα κατασκευάστηκαν για να υπηρετούν ανθρώπους και όχι το αντίστροφο. Όταν μάλιστα παύουν να επιτελούν αυτόν τον σκοπό, καταρρέουν και αυτό μάλιστα αποτελεί το καθοριστικό επιχείρημα των αντιπάλων τους.

.

Ο καπιταλισμός ή όπως αλλιώς θέλει να ονομάζει κάποιος το υπαρκτό σύστημα που έχουμε σήμερα, επιβίωσε και επιβιώνει για ένα και μόνο λόγο, επειδή, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, έπειθε ότι είναι το καλύτερο δυνατό σύστημα και, το σημαντικότερο από όλα, υποσχόταν με σχετική αξιοπιστία τη συνεχή βελτίωση των ζωών των ανθρώπων. Βασιζόταν στην πεποίθηση ότι παρά τις επιμέρους κρίσεις, σε πέντε-δέκα χρόνια θα είμαστε καλύτερα από ό,τι σήμερα και τα παιδιά μας θα ζουν καλύτερα από ό,τι εμείς. Εάν χαθεί η πίστη σε αυτή την υπόσχεση και αν μεγάλες ομάδες αρχίσουν να πιστεύουν ότι αυτή η υπόσχεση είναι κενή, θα έχουμε κοσμογονικές εξελίξεις.

.

Είμαι οπαδός της ελεύθερης οικονομικής δράσης των ατόμων και του αυτοπροσδιορισμού τους σε κάθε παράμετρο της ζωής τους, δεν είμαι υπέρμαχος της εκμετάλλευσης, της τοκογλυφίας, κάποιων ιερών θεσμών/συστημάτων/συμφώνων. Το σημερινό σύστημα κλυδωνίζεται και κινδυνεύει όπως κινδύνευσε και τελικά κατέρρευσε το σύστημα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αν κάτι μάθαμε από εκείνη την περίπτωση είναι ότι τα τείχη, η λογοκρισία, η ανελευθερία δεν προστατεύουν το καθεστώς που σαπίζει από μέσα. Φοβάμαι ότι οι σημερινοί ηγέτες-αχυράνθρωποι είναι πολύ λίγοι και σίγουρα απρόθυμοι για να οδηγήσουν σε αλλαγές υπέρ των πολλών, με πραγματιστικά κριτήρια, αφού αυτές θα θίγουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Ποιος Ευρωπαίος ηγέτης ή γραφειοκράτης δίνει δεκάρα τσακιστή για το «for the people and by the people»;

.

Για συνοχή λένε, αλλά εγώ ακούω συνενοχή και υποταγή.

.

Αναρωτιέμαι πώς θα κλείνει ο Μπερλουσκόνι και ο κάθε Παπανδρεόνι-Βγενουσκόνι-Χρυσοχοϊδόνι τα ανώνυμα μπλογκ που είναι σε εξυπηρετητές του εξωτερικού και αν υπάρχουν κυρώσεις. Όπως και να έχει, χαρείτε την ελευθερία σας όσο ακόμη την ανέχονται. Σίγουρα δεν πρόκειται ποτέ να δηλώσω το μπλογκ μου, εάν τεθεί τέτοιο θέμα. Το αν θα το κλείσω ή θα προσπαθήσω να το συνεχίσω παρά τους όποιους νόμους είναι κάτι που θα αποφασίσω. Η διολίσθηση στη βία και στον ολοκληρωτισμό συνεχίζεται. Στο τέλος του μονοδρόμου βλέπω αίμα και πείνα.

.

Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός! Σκασμός, μπλόγκερ, μιλάει ο υπουργός!

Άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν είμαι αριστερός

Είχα γράψει στην προπροηγούμενη ανάρτηση ότι η έλλειψη διακριτικής/κριτικής ικανότητας των αριστερών κομμάτων είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν θα τα ψήφιζα ποτέ. Τι πειράζει αν ένας λιμενεργάτης έχει μεγαλύτερες αποδοχές από ένα υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος ή έναν επιτυχημένο μικρομεσαίο επιχειρηματία; Η ταξική του ταυτότητα, του προλετάριου (ενδεχομένως λόγω ενδυματολογικού κώδικα;), σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίζουμε όλα τα άδικά του. Υποτάσσουν τα πάντα στις σκοπιμότητες του ταξικού πολέμου και περιμένουν με θρησκευτική προσήλωση την αποκαλυπτική στιγμή της επανάστασης που θα φέρει τη χρυσή βασιλεία του Κυρίου, συγγνώμη, εννοούσα τη χρυσή σοσιαλιστική/κομουνιστική/αναρχοκομουνιστική κοινωνία.

Αξίες όπως αυτές της δικαιοσύνης, της τιμιότητας, της ευσπλαχνίας είναι μικροαστικές ανοησίες που εμποδίζουν την επανάσταση, η δικαιοσύνη έχει εφαρμογή μόνο με ταξικούς όρους. Ο γνήσιος, ο αγωνιστής αριστερός οφείλει να εντείνει τις αντιθέσεις στην κοινωνία, να μην είναι ειρηνοποιός, αλλά προβοκάτορας. Ό,τι ενδιάμεσο επιτυγχάνεται, στο πλαίσιο του υπάρχοντος συστήματος, δεν είναι παρά ένας πονηρός τρόπος για να κατευναστούν τα πνεύματα, στάχτη στα μάτια, αντιπερισπασμός, ψίχουλα που πετούν οι καπιταλιστές στις μάζες για να τις διατηρούν υποταγμένες. Μέχρι την έλευση της ιδανικής κοινωνίας, ο αγωνιστής αριστερός ζει σε εχθρικό έδαφος, σε εχθρικό κόσμο, σε ένα διαρκή πόλεμο... Κατά τα άλλα, απορεί όταν οι άλλοι τον κατηγορούν για στείρα, αρνητική στάση.

Η δική μου άποψη διαφέρει θεμελιωδώς. Ο καλύτερος κόσμος αποκτά υπόσταση όταν αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι εδώ και τώρα με τον τρόπο που θα συμπεριφερόσουν αν ζούσες ήδη στην ουτοπία. Αυτή είναι η υποχρέωση κάθε ελεύθερου και έντιμου ανθρώπου, να ζει πάντα στον κόσμο της ψυχής του, πάντα σε ειρήνη. Όποιος περιμένει ένα ιδανικό κόσμο για να συμπεριφερθεί ιδανικά, θα ζει πάντα σε μια κόλαση, πάντα μίζερα, πάντα δυσκοίλια, θα έχει μπροστά του δάση και θα βλέπει στάχτες. Όσες επαναστάσεις και να γίνουν, οι αφορμές για σκληρότητα, για υπολογισμούς, για σκοπιμότητες, για καχυποψία, για σαμποτάζ, δεν θα εκλείψουν.

Δεν πιστεύω σε κάποιο καθήκον επιδίωξης της αποσταθεροποίησης της υποτιθέμενης ανάποδης πυραμίδας (αυτή η άθλια πυραμίδα όλο ανάποδα πάει και στέκεται, ακόμη και μετά την επανάσταση πήγε και στάθηκε σε έναν Στάλιν) και της καταστροφής για να κτιστεί κάποιος υποτιθέμενος νέος, ιδανικός κόσμος από τα συντρίμμια του παλιού. Σέβομαι τη δημιουργία και όχι την καταστροφή. Πιστεύω στη δύναμη του ηθικού ανθρώπου να δημιουργεί και να θεραπεύει, να αντιστέκεται στην άδικη εξουσία, να υπερασπίζεται αμετακίνητος τις αρχές του και να συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτές, να λέει τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι, να αρνείται να αναγνωρίσει τη νομιμότητα της τυραννίας, της ανηθικότητας, της αδικίας και να μεταλλάσσει την κοινωνία δρώντας σαν καταλύτης, να οικοδομεί παραπλεύρως και να πείθει. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επανάσταση που ξέρω, η πιο επικίνδυνη και αποτελεσματική επανάσταση, η επανάσταση του ενός, του καθενός. Όλες οι άλλες επαναστάσεις δεν είναι παρά στροφές στο καρουζέλ της φρίκης και του αίματος όπου περιστρέφεται η ανθρωπότητα με την ψευδαίσθηση ότι προοδεύει.

Βέβαια, αν και είμαι φίλος της ειρήνης, αναγνωρίζω ότι ένας άνθρωπος ενδέχεται να βρεθεί σε θέση που δεν θα έχει πολλά περιθώρια για να αποφύγει τη σύγκρουση, ακόμη και τη βία και τον πόλεμο. Ωστόσο, δεν τα δέχομαι αυτά ως στόχους, έστω ενδιάμεσους, ως αναπόφευκτα στοιχεία κάποιου ιστορικού προγράμματος μετεξέλιξης της κοινωνίας. Δεν μπορείς να κτίσεις μια καλύτερη κοινωνία με ιδανικά την καταστροφή, τη βία και στη σφαγή, παίρνοντας το όπλο για να κτυπήσεις τον αδελφό σου, το γείτονά σου, που διαφωνούν μαζί σου ή έστω σπάζοντας τη βιτρίνα ενός μεροκαματιάρη ή γενικά συμπεριφερόμενος σαν κόπανος στη δουλειά σου όταν δεν έχεις άλλη αιτία πέρα από το ταξικό σου μίσος, δηλητηριάζοντας συνεχώς την ψυχή σου και απαγορεύοντάς της να αγαπά. Ναι, μπορείς με αυτό τον τρόπο να επηρεάσεις την ιστορία, αλλά να δημιουργήσεις κάτι καλύτερο; Αμφιβάλλω. Δεν δημιουργείς ένα καλύτερο κόσμο κάνοντας τον εαυτό σου χειρότερο. Πόσες επαναστάσεις δεν έφεραν χειρότερη τυραννία και καταπίεση, δεν εκφυλίστηκαν σε απολυταρχίες;

Τα γράφω αυτά διότι πολλές φορές έχω ακούσει και διαβάσει, και εδώ, στα μπλογκ, ότι είναι καθήκον η αποσταθεροποίηση του συστήματος, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Ότι πρέπει να δείχνουμε ανοχή στη βία και στην αδικία, αρκεί αυτή να προέρχεται από τη «σωστή» πλευρά. Ότι καλά κάνει η τάδε ή η δείνα συντεχνία που έχει ιδιοποιηθεί δημόσια περιουσία και τη χρησιμοποιεί για δικούς της σκοπούς και εκβιάζει το κοινωνικό σύνολο, καλά κάνει ο μπαχαλάκιας και σπάει ή δέρνει τον καθηγητή που έχει αντίθετη με αυτόν άποψη, καλά κάνουν οι μαθητές και καταλαμβάνουν τα σχολεία τους μη αφήνοντας τους «φύτουλες» που ενδιαφέρονται για μπανάλ και άχρηστα πράγματα, όπως η απόκτηση γνώσης πριν από την πράξη, να κάνουν μάθημα κ.ο.κ., αφού τέλος πάντων ζούμε σε αυτή την άθλια κοινωνία. Κατ΄ εμένα, αυτό είναι μεγάλο λάθος. Όλη μου η φύση αντιδρά σε αυτή την άποψη. Ο άνθρωπος που υιοθετεί την αδικία ωθούμενος από τους άλλους, από την κακούργα κοινωνία, έχει ήδη υποστεί τη μεγαλύτερη ήττα, την ήττα εντός του, και ας ανατρέψει το όποιο σύστημα, ας επικρατήσει η όποια επανάσταση.

Ας με συμπαθούν οι αριστεροί δικτυακοί και εξωδικτυακοί φίλοι, τα γράφω αυτά ακριβώς γιατί πολλούς τους σέβομαι και τους εκτιμώ πολύ και γνωρίζω ότι κάποιοι είναι εξαιρετικοί άνθρωποι. Κατανοώ και συμφωνώ σχεδόν πάντα με τη διάγνωσή τους, διαφωνώ με τη συνταγογράφησή τους. Με τους ακροδεξιούς δεν θα καταδεχόμουν ποτέ να ασχοληθώ, κερδίζουν σταθερά ως χώρος το στέμμα στα καλλιστεία της βλακείας.

Αν πιστεύετε σε ένα καλύτερο κόσμο, ζήστε τον τώρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και δυσκολότερη επανάσταση. Εναλλακτικοί τρόποι αντίδρασης και δημιουργίας υπάρχουν πολλοί, από την πολιτική ανυπακοή, μέχρι τη σύσταση παράπλευρων θεσμών και εναλλακτικών κοινοτήτων*.

Κάθε αντίλογος δεκτός.

* Ρίξτε μια ματιά σε αυτό. Η μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα μερικές φορές δεν είναι να το πολεμήσεις, αλλά να του γυρίσεις την πλάτη.

Η δημοκρατία στην Ευρώπη και η τύφλωση των ευρωσκεπτικιστών

Με αφορμή τη δήλωση της Μ. Γιαννάκου, ότι «Ούτε σοσιαλισμός υπάρχει, ούτε βαρβαρότητα στην Ε.Ε.» που άκουσα στον ΣΚΑΪ και παράκουσα ως «Ούτε σοσιαλισμός μπορεί να υπάρξει, ούτε βαρβαρότητα στην Ε.Ε.», που θεωρώ, τουλάχιστον ως πρώτο μέρος της, πιο σωστή εκδοχή προς το παρόν, έκανα κάποιες σκέψεις, χωρίς να είμαι «σοσιαλιστής», για το πώς η Ευρώπη σε κάποιο επίπεδο λειτουργεί ως μηχανισμός περιορισμού της βούλησης των λαών πάνω στον τρόπο με τον οποίο επιθυμούν να κυβερνηθούν και να ζήσουν, στερώντας τους παράλληλα τη δυνατότητα να έχουν άμεσο και ενιαίο λόγο στις πραγματικά σημαντικές αποφάσεις διακυβέρνησης της Ευρώπης.

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι εξαιρετικά σημαντικές, σημαντικότερες και από τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ο μόνος μηχανισμός που εκλέγεται άμεσα από τους λαούς της Ευρώπης, έχει περιορισμένες αρμοδιότητες. Οι πραγματικά σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται μέσω διαδικασιών διαπραγμάτευσης μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων και από μια γραφειοκρατία και καθορίζονται από τις τρέχουσες κρατούσες απόψεις της οικονομικής ελίτ.

Πόσο δημοκρατικό είναι αυτό; Σκεφθείτε πόσες φορές ακούτε πολιτικούς να χρησιμοποιούν ως άλλοθι «την Ευρώπη» για αυτά που κάνουν ή δεν κάνουν. Επειδή οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται στο πλαίσιο γραφειοκρατικών μηχανισμών ή είναι αποτέλεσμα διαπραγμάτευση με διάχυση της ευθύνης (άρα υποβαθμίζεται ο βαθμός υπευθυνότητας της κάθε μίας εκλεγμένης κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες της) είναι σχετικά εύκολο για κάθε κυβέρνηση χωριστά να αποποιείται την ευθύνη για αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας. Πόσο δημοκρατικό είναι αυτό; Πού μπορούμε να στραφούμε ως πολίτες για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα να συμμετέχουμε, έστω με άμεση εκλογή αντιπροσώπων και εκτελεστικών οργάνων, στις σημαντικές αποφάσεις; Πού βρίσκεται η δημοκρατία αν, εκτός από επιμέρους ζητήματα, ως πολίτης της Ευρώπης δεν μπορώ να επηρεάζω και τη γενική, συνολική της κατεύθυνση, παρά μόνο εμμέσως; Πόσοι πολίτες διαθέτουν το χρόνο ή το ενδιαφέρον για να παρακολουθούν αναλυτικά τα ευρωπαϊκά δρώμενα, τη συμμετοχή των αντιπροσώπων τους σε αυτά, παράλληλα με την πολιτική ζωή σε εθνικό επίπεδο;

Πρόβλημα δεν θα υπήρχε αν η Ευρώπη ήταν ακόμη ένας χαλαρός οικονομικός οργανισμός που λάμβανε αποφάσεις για το πόσο θα φορολογούνται τα τυριά και ασχολούταν μόνο με τη διακίνηση των αγαθών και των κεφαλαίων. Ωστόσο, από τη στιγμή που έχουμε και κοινό νόμισμα, κοινή κεντρική τράπεζα, κοινή εξωτερική πολιτική, κοινές αποφάσεις σχεδόν σε όλες τις σημαντικές παραμέτρους της δημόσιας και οικονομικής ζωής, απαιτώ να έχω και μια κοινή, υπόλογη ευρωπαϊκή κυβέρνηση (γκοντ ντάμιτ)! Απαιτώ ως πολίτης να μπορώ να ζητάω το λόγο για αποφάσεις που με αφορούν και όχι να έχω μια κυβέρνηση που μου λέει αμήχανα «η Ευρώπη το λέει...», προσχηματικά στις περισσότερες περιπτώσεις, απλώς και μόνο για να αποφύγει η ίδια το πολιτικό κόστος θέσεων και τις ευθύνες που η ίδια έχει. Μου φαίνεται, δηλαδή, ότι σε μεγάλο βαθμό όλο αυτό το οικοδόμημα της Ευρώπης, έτσι όπως είναι στημένο, αποδυναμώνει τη λαϊκή βούληση, μας υποβιβάζει από πολίτες σε υπηκόους ενός μη δημοκρατικά νομιμοποιημένου μηχανισμού εξουσίας και, τελικά, επιβάλλει τη βούληση ενός κατεστημένου, μιας νέας «ιεράς συμμαχίας» με τα δικά της δόγματα και ειλημμένες αποφάσεις.

Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι αν κάνεις λόγο για άμεσα εκλεγόμενη ευρωπαϊκή κυβέρνηση, πολλών οι τρίχες σηκώνονται κάγκελο, σε κατηγορούν για φεντεραλιστή (προσωπικά, δεν το θεωρώ κατηγορία) και εξεγείρονται για την αποδυνάμωση των εθνικών κυβερνήσεων στο όνομα της δημοκρατίας. Τι ειρωνεία! Στο όνομα της δημοκρατίας και του σεβασμού, υποτίθεται, της διαφορετικότητας των λαών, έχουμε λιγότερη δημοκρατία και λιγότερο σεβασμό στη βούληση του ευρωπαίου πολίτη και στη συλλογική βούληση όλων των λαών της Ευρώπης που αδυνατεί να εκφραστεί συνειδητά και ενιαία.

Δεν ξέρω αν μεταξύ όσων καλλιεργούν τον αντιευρωπαϊσμό υπάρχουν και συνειδητά κέντρα που δεν επιθυμούν ο πολίτης της Ευρώπης να εκλέγει άμεσα την κυβέρνησή του. Προσοχή σε αυτή τη διάκριση, στο άμεσα και στο έμμεσα. Αυτό που αποκρύπτουν οι αντιευρωπαϊστές είναι ότι οι αποφάσεις έτσι και αλλιώς, και σήμερα, λαμβάνονται σε υπερεθνικό επίπεδο, ευρωπαϊκή διακυβέρνηση υπάρχει ήδη de facto, απλώς, σε αυτό το επίπεδο εξουσίας δεν έχουμε άμεσο λόγο εσύ και εγώ και το επιχείρημα που δεν έχουμε άμεσο λόγο είναι... ο σεβασμός της διαφορετικότητάς μας και της εθνικής μας κυριαρχίας. Είναι γελοίο! Η Ευρώπη δεν μπορεί να μένει μετέωρη σε αυτό το στάδιο, είναι μια κατάσταση ανισορροπίας και έλλειψης δημοκρατίας. Είμαι βέβαιος ότι αυτή προωθείται από τις ΗΠΑ και τους πρόθυμους συμμάχους της στην Ευρώπη, με σκοπό να μην αποκτήσει ποτέ η Ευρώπη ενιαία, ισχυρή, δημοκρατικά νομιμοποιημένη φωνή, αλλά και από όσους χαίρονται που βρήκαν επιτέλους τρόπο να παρακάμπτουν τον πολίτη, κρυβόμενοι μάλιστα πίσω από λαϊκίστικα επιχειρήματα και παραπλανώντας τις μάζες.

Για να ξεφύγουμε από αυτό το τέλμα, δύο λύσεις υπάρχουν, ή θα διαλυθεί το μαγαζί (η τρέχουσα κατάσταση ενέχει κινδύνους για να διαλυθεί και από μόνο του) ή θα αποφασίσουν όσες χώρες θέλουν να προχωρήσουν στην πραγματική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να συνεχίσουν, συστήνοντας μια Ευρώπη εντός της Ευρώπης, μια ενιαία ομοσπονδιακή οντότητα, αφήνοντας τους άλλους σε έναν εξωτερικό κύκλο. Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορείς να έχεις το βαθμό της ενοποίησης και της μετάθεσης τόσων εξουσιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο που έχουμε σήμερα, να έχεις ένα κοινό νόμισμα, χωρίς παράλληλα να έχεις και μια δημοκρατικά εκλεγμένη ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Είναι σαν ο ευρωπαίος πολίτης να δένεται, να φιμώνεται και να χάνει την υπόστασή του, και όλα αυτά στο όνομα του σεβασμού της εθνικής του ταυτότητας. Η απάντηση στο έλλειμμα δημοκρατικότητας της Ευρώπης δεν είναι λιγότερη, αλλά περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη Ευρώπη με άμεσο έλεγχο από τον πολίτη. Φυσικά, προϋπόθεση για αυτό είναι μια γενική αποδοχή κοινών αξιών και ιδανικών, ενός ευρωπαϊκού πολιτισμικού κεκτημένου. Για αυτό το λόγο, όσοι προωθούν την υπερβολική διεύρυνση και την ένταξη στην ΕΕ χωρών όπως η Τουρκία θέλουν απλώς να βάλουν ταφόπλακα πάνω στην ευρωπαϊκή ιδέα. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι σκοπός από μόνη της, δεν είναι μέσο.

Θέλω να επισημάνω ότι τα παραπάνω είναι τοποθέτηση επί της αρχής και η θέση μου για την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει η Ευρώπη. Ναι, είμαι ένας φεντεραλιστής/ευρωπαϊστής. Νομίζω ότι τα ευρωπαϊκά κράτη από μόνα τους είναι πολύ μικρά και καταδικασμένα στο ρόλο του πιονιού. Είναι καρυδότσουφλα σε ένα ταραγμένο γεωπολιτικό/οικονομικό ωκεανό, με πολλά παγόβουνα και καταιγίδες. Δεν συμμετέχουμε, όπως παλαιότερα, σε ένα σχετικά σταθερό διπολικό παιχνίδι με γνωστούς κανόνες. Η Κίνα και άλλες ανερχόμενες δυνάμεις δεν είναι πλέον απλώς κλειστές χώρες με μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια/δισεκατομμύρια φτωχούς, οι προκλήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και συνεχίζουν να αυξάνονται.

Πάντως, ως πολίτης της συγκεκριμένης χώρας, αισθάνομαι επίσης την ανάγκη να τονίσω ότι χαίρομαι πολύ που ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και να έχει. Ο βασικός λόγος είναι, πέραν των επιδοτήσεων και γενικά της αρπακτής που ενδιαφέρουν τους περισσότερους, ότι η δημοκρατία μας είναι έτσι και αλλιώς κολοβή, αν δεν είναι και εντελώς προσχηματική, ότι στερείται αξιόπιστων θεσμών, ότι δεν έχουμε δικαιοσύνη, ότι δεν υπάρχει σεβασμός στον πολίτη και ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό, προσβλέπουμε σε αυτή την, έστω ανεπαρκή και όχι όσο δημοκρατική θα θέλαμε, Ευρώπη για να μας τα εξασφαλίζει στοιχειωδώς. Χαίρομαι για την Ευρώπη και για τα περισσότερα από όσα μας επιβάλλει, με τα όποια ελαττώματά της, διότι φοβάμαι τους Έλληνες πολιτικούς και το ελληνικό κράτος περισσότερο.
.
Συνοψίζω: Ναι σε ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα και ναι σε μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση που θα εκλέγεται άμεσα από τους ευρωπαίους πολίτες, ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε και τη γενική πολιτικοοικονομική κατεύθυνση που διέπει τις αποφάσεις που έτσι και αλλιώς λαμβάνονται τώρα λίγο ή πολύ ερήμην μας. Η απλή συμμετοχή των εθνικών κυβερνήσεων σε αυτές τις αποφάσεις δεν αρκεί, καθώς οι μηχανισμοί αυτοί εξαντλούν τα όρια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μεταφέροντας πολύ μακριά από τον πολίτη και πολύ πλησιέστερα σε ειδικά και οργανωμένα συμφέροντα τις αποφάσεις και ελαττώνουν τη λογοδοσία των αντιπροσώπων του.

Και ένα άλλο σχετικό με το θέμα κείμενο, εδώ.

Μια κοινωνία που δεν τα έχει καλά με τον εαυτό της

- Όχι ρε! Όχι το πληκτρ

..
Ευτυχώς είχα και άλλο πληκτρολόγιο. Στην Αγγλία είχα ακούσει μια έκφραση, "A society at ease with itself" (Μια κοινωνία που τα έχει καλά με τον εαυτό της). Αυτό ακριβώς δεν είμαστε. Είμαστε μια κοινωνία που κοιτά τον εαυτό της στον καθρέπτη και τον σιχαίνεται. Οι κακοήθειές της είναι πολυάριθμες και τις έχω και εγώ και άλλοι επαναλάβει τόσες φορές που δεν έχει νόημα να σας κουράσω ξανά. Το θέμα είναι ότι αυτά που κάποιοι θεωρούν αποδεκτές ιδιαιτερότητες της κοινωνίας μας, αποδεικνύονται, όπως πολλοί από εμάς υποστηρίζουν εδώ και πολλά χρόνια, ότι έχουν κόστος και μάλιστα πολύ υψηλό. Αυτή η "επιχείρηση σοκ και δέος" της νεολαίας (που καθόλου δεν εξιδανικεύω και δεν ωραιοποιώ) είναι νομίζω ίσως η τελευταία μας ευκαιρία για να αντιληφθούμε ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά ότι στραβά αρμενίζουμε.

Υπενθυμίζω ότι οι δημοκρατίες δεν συντρίβονται μόνο από τα τανκ, αλλά σαπίζουν επίσης από τη διαφθορά, που πολλές φορές ανοίγει το δρόμο για τα πρώτα. Πραγματικά, πιστεύω ότι δεν έχουμε αληθινή δημοκρατία αυτή τη στιγμή. Έλλειψη δημοκρατίας δεν σημαίνει αναγκαία να υπάρχει μια απροκάλυπτη δικτατορία ή πολιτικοί κρατούμενοι. Αν αρκούσε αυτό, όλα θα ήταν πολύ εύκολα. Η δημοκρατία έχει πολλές προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων μπορεί να μην είναι η απόλυτη έλλειψη διαφθοράς, αλλά σίγουρα είναι οι αδιάβλητοι θεσμοί και, κυρίως, η εμπιστοσύνη του λαού σε αυτούς και στην κυβέρνησή του (όπως σωστά επισημάνθηκε και στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ, εχθές). Αν, όπως αντιλαμβάνομαι να επιχειρείται, η κυβέρνηση και κάποια ΜΜΕ τα αποδώσουν όλα στην "κακιά την ώρα" και σε μερικούς "επαγγελματίες κουκουλοφόρους και πλιατσικολόγους" (ότι υπάρχουν αυτά και χειρότερα φαινόμενα δεν το αμφισβητώ) ή στα παιδιά indigo του Χαρδαβέλα ή σε όποια θεωρία συνομωσίας, το παιχνίδι θα έχει χαθεί και φοβάμαι ότι αργότερα θα αντιμετωπίσουμε και χειρότερα.

Είπα ότι δεν ωραιοποιώ τίποτα. Η κοινωνία μας είναι μια ολότητα. Το αν ένα παιδάκι θεωρεί ότι μπορεί να σηκώσει μια πέτρα και να τη ρίξει στο κατάστημα ενός ανθρώπου και να περιμένει να του πούνε και μπράβο, οφείλεται στο ότι με αυτό τον τρόπο μεγάλωσε. Η ελληνική οικογένεια δεν διδάσκει τι σημαίνει ευθύνη, δεν διδάσκει ότι κάθε πράξη έχει συνέπειες τις οποίες πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε, ως απαραίτητο στοιχείο της ωρίμανσης. Αλλά είπαμε, όλα είναι ένας φαύλος κύκλος, τι ευθύνη και συνέπεια να μάθει το παιδί στη χώρα του παραιτούμαι/ξεπαραιτούμαι; Θυμάμαι το βράδυ που καιγόταν η βιβλιοθήκη της νομικής τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών συγκινημένο, με στόμφο πολύ και ύφος ηθικής ανωτερότητας, ένα πράμα, να ανακοινώνει ότι κάποιος πρέπει να παραιτηθεί και ότι αφού κανένας πολιτικός δεν το κάνει, θα το πράξει ο ίδιος. Πόσο συγκινητικόν, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, γαργάρα η παραίτηση (σωστά, εμείς θα γίνουμε οι μαλ*** της υπόθεσης;). Η είδηση, εδώ. Εύγε, εξαιρετικό μάθημα δασκάλου προς τους μαθητές του. Παραιτήσεις της τηλεόρασης... Τα πιτσιρίκια θα κατηγορήσεις μετά; Κάποιος να πέθαινε από αηδία...

Δεν μπορώ να μην προσθέσω ότι οι αλόγιστες καταστροφές με εξοργίζουν (μια και είναι και της μόδας η οργή). Κάτι άλλο που στερείται η νεολαία μας, λόγω της εξαιρετικής παιδείας που λαμβάνει, είναι ο στοιχειώδης κανόνας της λογικής ότι δύο λάθη (ιδίως όταν αυτά δεν συνδέονται με κανένα τρόπο μεταξύ τους) δεν κάνουν ένα σωστό. Αλλά από πού να διδαχθούν και αυτοσυγκράτηση στη χώρα του "ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;" Βγήκα σήμερα έξω, πήγα στο κέντρο, έβλεπα σκατουλάκια, δεν ξέρω αν ήταν 11 ή 12 χρονών, να περπατάνε με ύφος αγέλης αληταράδων που πάνε να γαμ**ουν στο μπουρδέλο και να μιλούν αναλόγως, με το αίσθημα της ατιμωρησίας που προσφέρει η αγέλη. Σίγουρα νομίζουν ότι είναι οι ήρωες κάποιου βιντεοπαιχνιδιού. Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, ευτυχώς, δεν έχω κατάστημα ή βιτρίνα, αν όμως κάποιος οι κάποιοι άνω των τριών ετών επιχειρούσε να καταστρέψει τα μέσα βιοπορισμού ή την περιουσία μου, θα του έριχνα ευχαρίστως ένα μπερτάκι ξύλο* και μετά θα περίμενα να "περιποιηθώ" και τους γονείς που θα ερχόντουσαν να μου ζητήσουν το λόγο και ας καιγόταν μετά το σύμπαν. Αυτή η κατάσταση πρέπει να σταματήσει. Ποιος να τη σταματήσει όμως θα μου πείτε; Οι σάπιοι και ανίσχυροι πολιτικοί μας των δημοσκοπήσεων που είναι και οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης; Μπορούμε πάντα να ελπίζουμε στον καιρό. Ο στρατηγός χειμώνας...

Κόπρος στα πρόσωπα των σαδιστών και ανίκανων αστυνομικών! Ούτε ένα αρχιφύλακας δεν παραιτήθηκε από ευθιξία μετά από όλα αυτά. Ως ελάχιστο μέτρο κατευνασμού, αλλά και ανάληψης ευθυνών, σε επίπεδο ηγεσίας. Θα έπρεπε να είχε αποκεφαλιστεί όλη η διοίκηση του σώματος, μαζί φυσικά με την πραγματική παραίτηση των υπουργών, ανακοινώνοντας παράλληλα την αλλαγή της εκπαίδευσης και της νοοτροπίας του σώματος.
..
* Αν δεν με έπαιρνε εκείνη τη στιγμή, θα τους ακολουθούσα σε κανένα στενό με ένα λοστάρι, καθώς είμαι άνθρωπος εκδικητικός και κακό σπυρί, ίδιος ο Μπενβενούτο Τσελίνι, μόνο το ταλέντο του δεν έχω.
.

Ο πρωθυπουργός της πυρκαγιάς

Το μόνο που έλλειπε ήταν να ξαναδούμε τον Πρωθυπουργό με μπουφάν πιλότου να «συντονίζει». Τελικά, είδαμε εκείνη την ανεκδιήγητη εικόνα του υπουργού εσωτερικών, Προκόπη Παυλόπουλου, να μας διαβεβαιώνει ότι όλα γίνονται καλά, ότι τα ΜΜΕ δραματοποιούν την κατάσταση (!!!) και να προτρέπει να αναζητήσουμε «αυτούς που έχουν συμφέρον» και βρίσκονται πίσω από αυτά*! Πόσες Ελλάδες, πόσες Αθήνες πρέπει να καούν για να βγει από έναν πολιτικό σε αυτή τη χώρα μια αληθινή, ειλικρινής κουβέντα; Κάποιος να πέθαινε από αηδία...

Ακόμη είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε απολογισμό και για να πούμε ότι έχουμε δει το τέλος. Αδιάκριτες καταστροφές από ανεγκέφαλους, ξέσπασμα οργής από μια καταπιεσμένη, ταϊσμένη με τον οχετό των ΜΜΕ, αδικημένη - κανονικά και με το νόμο - γενιά, πλιατσικολόγοι μετανάστες, ανίκανη και ΥΠΟΠΤΗ αστυνομία, ανεπαρκείς πολιτικοί που μοιάζουν να έχουν χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία που ζητά, που έχει ανάγκη πια, ριζοσπαστικές αλλαγές. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο, οι δύο θητείες του Κώστα Καραμανλή θα μείνουν σημαδεμένες από τη φωτιά, από τις πυρκαγιές που έκαψαν τη μισή Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007 και το κάψιμο της Αθήνας από τα χθεσινά επεισόδια. Νομίζω ότι η εικόνα του λαμπαδιασμένου χριστουγεννιάτικου δέντρου του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα θα μείνει για καιρό χαραγμένη στη μνήμη σαν ένα σύμβολο εποχής.

Ας ελπίσουμε μόνο το χειρότερο να έχει περάσει. Μακάρι αυτοί που κυβερνούν και ασκούν εξουσία, αλλά και όλοι μας, όπου και αν δραστηριοποιούμαστε και αφήνουμε το στίγμα μας (και εσύ, ο φακελάκιας γιατρός, και εσύ, ο εφοριακός/δημόσιος υπάλληλος που τα πιάνει, και εσύ, ο παπάς που εμπορεύεσαι τη γέννηση και το θάνατο και δεν πληρώνει φόρους) να αντιληφθούμε την ανάγκη για αλλαγές σε θεμελιώδεις αντιλήψεις μας και συμπεριφορές. Σε θεσμικό επίπεδο, υπάρχουν εποχές όπου η συντήρηση και η παράδοση είναι καλές, υπάρχουν όμως και εποχές που απαιτούν ριζοσπαστικές αλλαγές, καθώς στη χύτρα της κοινωνίας μαγειρεύονται μεταβολές που αν δεν αναγνωριστούν και αν δεν τους δοθεί διέξοδος προκαλούν ανεξέλεγκτες εκρήξεις. Δυστυχώς, φοβάμαι πώς αυτό είναι ένα δύσκολο έργο και οι πολιτικοί μας των πολιτικών τζακιών πολύ λίγοι για να ανταποκριθούν σε αυτό.

Υ.Γ. Ως ελεύθερος άνθρωπος, επιφυλάσσομαι του δικαιώματος να υπερασπίζομαι τη φυσική μου ακεραιότητα και αξιοπρέπεια έναντι οποιουδήποτε, ακόμη και αν αυτός φορά στολή, με μέσο ανάλογο της απειλής. Ορίστε ένα δείγμα νοοτροπίας αστυνομικού, που φοβάμαι ότι κάθε άλλο παρά σπανίζει, στο ιστολόγιο του Ναυτίλου του Διαδικτύου, εδώ.

.

* Καλύτερα για τον κ. Παυλόπουλο να μην αναζητήσουμε ποιος έχει συμφέρον και να μη στραφούμε στη συνομωσιολογία, αν κρίνουμε με βάση την εκλογική νίκη του κυβερνώντος κόμματος μετά από τις πυρκαγιές του 2007! Βατοπαίδι; Ψιτ, Ψιτ! Βατοπαίδι; Πού είναι το Βατοπαίδι σήμερα; Στα ψιλά! Τα προβατάκια πρέπει να φοβούνται για να μένουν στο μαντρί. Αυτό είναι το παιχνίδι του νταβατζή και του νονού της νύχτας, τη μια σε καίει - ή σε αφήνει να καείς - και την άλλη σου πουλά προστασία!

Το αίτημα ας είναι...

Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α !

Θέλουμε ελευθερία και σεβασμό στον πολίτη, δεν θέλουμε να ζούμε στο κράτος του ιερομόναχων με τις οφσόρ και των πιστολέρο γενίτσαρων, δεν θέλουμε το ψευτοδημοκρατικό κράτος του Κωστάκη και του Γιωργάκη, δεν θέλουμε να ζούμε στο κράτος των τραπεζικών, των νονών και των καταπατητών, δεν θέλουμε τους υπουργούς του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», δεν θέλουμε διεφθαρμένους και ψευδεπίγραφους θεσμούς. Η οργή μεγαλώνει, το περιστατικό ήταν μόνο η θρυαλλίδα, αυτά δεν είναι γυμνάσια ρουτίνας κουκουλοφόρων, είναι ένα γενικευμένο ξέσπασμα. Υπάρχουν αναφορές για κατοίκους των Εξαρχείων που πετούσαν γλάστρες από τα μπαλκόνια και έβριζαν τα ΜΑΤ. Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές. Δεν ξέρω αν θα έχει συνέχεια και ποια θα είναι αυτή.

Το αίτημα ας είναι...

Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α !

Ακούστε αυτή τη συγκλονιστική μαρτυρία δημοσιογράφου για τη συμπεριφορά των γενιτσάρων, στο ιστολόγιο Παραπολιτική, εδώ. Τι άλλο θέλετε για να καταλάβετε πού ζείτε;
Διαδώστε, το, βάλτε όσο πιο πολλά link μπορείτε, αναγκάστε την αλητεία των ΜΜΕ να το παίξει στα κανάλια!

Καραμανλή, παραιτήσου! Δεν θα υπάρξει ένας βουλευτής να βάλει τέλος σε αυτό το αίσχος, σε αυτή τη χυδαιότητα;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ! Όχι στις αλόγιστες καταστροφές, όχι στις προβοκάτσιες, όχι σε ενέργειες που θα μας στείλουν δύο βήματα πίσω!

Άλλες αναφορές, για να μην ξεχνάμε:
Πιστολάδες στο απυρόβλητο

Λίγα μεμονωμένα περιστατικά

Μια αναφορά από μέσα για τα χθεσινά επεισόδια στην πορεία (της Κυριακής)

Το κράτος αυτό χάνει τη νομιμοποίησή του στα μάτια του λαού του. Όχι Γιαννάκου, δεν είναι οι πενηντάρηδες επαγγελματίες αντιεξουσιαστές που οργάνωσαν αυτή την αντίδραση (γιατί δεν κάνετε αρχηγούς της αστυνομίας αυτούς τους ικανούς στρατηλάτες τότε, απολύοντας τους ανίκανους που έχετε;), όπως δήλωσες το πρωί. Είναι ο λαός που ξεσηκώνεται σιγά-σιγά εναντίον σας. Δεν αισθάνεται ο λαός ότι πλέον η αστυνομία τον αφορά, αφού έχει πάψει από καιρό να ασχολείται στα σοβαρά με την προστασία του από το έγκλημα και λειτουργεί κυρίως ως όργανο καταστολής που διέπεται από μια φασίζουσα ιδεολογία.

Αν ο λαός αυτός ξαναψηφίσει μαζικά είτε Κωστάκη είτε Γιωργάκη και τους δώσει ξανά λευκή επιταγή, είναι άξιος της μοίρας του και καλό ποίμνιο των δεσποτάδων του.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ = ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

.

ΟΧΙ ΝΔ, ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ, ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ!

.

Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις; Ορίστε μια ιδέα!

Μην κρίνετε ινά μη μηνυθείτε

- Φυσικά και έχετε δικαίωμα να δημοσιεύετε ελεύθερα κριτικές για τις ταινίες μας, αλλά ό,τι πείτε ή γράψετε ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί εναντίον σας ενώπιον δικαστηρίου.

.

Αναφέρομαι στο απίστευτο και εξοργιστικό περιστατικό της μήνυσης που υπέβαλε η ODEON εναντίον κριτικού κινηματογράφου για κριτική που δημοσίευσε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, βλ. εδώ. Την κριτική μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ, όπου θα διαπιστώσετε ότι παρά τη σφοδρότητά της (που απήλαυσα), δεν περιέχει κάτι που ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος θα μπορούσε να θεωρήσει βάση για αγωγή.

Δεν μπόρεσα να μην σκεφθώ για άλλη μια φορά ότι όλες οι ελευθερίες έχουν στη χώρα μας τόσο βάθος, όσο να ξύσεις με το νύχι, όσο να δοκιμάσεις να τις ασκήσεις ουσιαστικά. Οι ελευθερίες δεν περιορίζονται μόνο με φυλακές ή βασανιστήρια, υπάρχουν και άλλοι πιο «πολιτισμένοι» και ήπιοι τρόποι που προκαλούν και λιγότερες αντιδράσεις. Ένας από αυτούς είναι να έχεις νόμους και δικαστές που με κάποιο νομιμοφανές πρόσχημα περί δήθεν συκοφαντίας ή εξύβρισης επιτρέπουν σε κάθε μεγάλο ή μικρό παράγοντα ή δικομανή να σέρνει στα δικαστήρια και να υποβάλλει σε δυσβάσταχτο οικονομικό και ψυχικό κόστος ανθρώπους των οποίων το μόνο αμάρτημα είναι ότι εξέφρασαν ελεύθερα τη γνώμη τους. Διάφοροι απίθανοι τύποι και οι ετεροχρονισμένοι πολιτικοί μας ωρύονται για την «ασυδοσία» των μπλόγκερ, αλλά κανένας «αρμόδιος» δεν μιλάει για την ουσιαστική κατοχύρωση της ελευθερίας του λόγου. Κανένας τους δεν ασχολείται με τις καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για αποφάσεις των δικαστηρίων της σε παρόμοια θέματα (βλ. για παράδειγμα εδώ).

Εντύπωση μου κάνει επίσης η ανοχή που υπάρχει για συμπεριφορές που απροκάλυπτα αποσκοπούν στη φίμωση φωνών που δεν αρέσουν σε μικρά ή μεγάλα συμφέροντα. Απορώ για παράδειγμα πώς οι εκδότες εντύπων και οι συνάδελφοι των ανθρώπων που διώκονται για περιπτώσεις όπως αυτή που αποτέλεσε την αφορμή για αυτή την ανάρτηση δεν αντιδρούν μαζικά. Απορώ γιατί δεν προβάλλουν την υπόθεση, απορώ γιατί δεν δημοσιεύουν μαζικά κείμενα διαμαρτυρίας στα έντυπά τους, απορώ γιατί δεν αποκλείουν από τις κριτικές τους την εν λόγω εταιρεία αναφέροντας την αιτία. Βεβαίως γνωρίζω για τα διαφημιστικά έσοδα και τους έμμεσους εκβιασμούς που ασκούνται, αλλά αν η εταιρεία έβρισκε ένα ενιαίο μέτωπο απέναντί της δεν θα ήταν τότε το κόστος μεγαλύτερο για την ίδια; Κάθε επιχειρηματίας ενδιαφέρεται για το κέρδος, όχι για να πουλάει μαγκιά, μαγκιά πουλάει εκεί που νομίζει ότι τον παίρνει και εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Αλλά, βεβαίως, δεν υπάρχει κοινωνία πολιτών σε αυτή τη χώρα, αλλά κοινωνία ιδιωτών - ηλιθίων (idiots) δηλαδή. Δεν ξέρω αν υπάρχει ικανός αριθμός ανθρώπων που να δίνει δεκάρα για την ελευθερία της έκφρασης και το ουσιαστικό περιεχόμενό της. Στο κάτω-κάτω, αν νοείς ως ελευθερία της έκφρασης το να λες ό,τι θες και να βρίζεις θεούς και αγίους βγάζοντας τα απωθημένα σου της εβδομάδας στο οικογενειακό τραπέζι την Κυριακή, είσαι «ελεύθερος» ακόμη και σε καθεστώς δικτατορίας.

Νομίζω ότι θα έπρεπε να δείξουμε ότι πρακτικές όπως αυτή δεν περνούν. Θα έπρεπε να υπάρξει μια γενική αντίδραση που θα μάθαινε σε αυτούς τους ανθρώπους ότι το να συμπεριφέρονται έτσι δεν κάνει καλό στην τσέπη τους. Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά, θα ελέγχω εφεξής αν κάποια από τις ταινίες που σκέφτομαι να δω διανέμεται από την εν λόγω εταιρεία (ένας εύκολος τρόπος είναι ο ιστοτόπος της, εδώ) ώστε να μην τη βλέπω. Εσύ;

Θυμάμαι μια σκηνή από μια ταινία με τον Σον Κόνερι και τον Ντένζελ Ουάσιγκτον, αν δεν με ξεγελά η μνήμη μου (διόρθωση: Anthony Hopkins και Cuba Gooding Jr., βλ. σχόλια). Ο Hopkins υποδύεται κάποιο φυλακισμένο, ο Gooding κάποιο ψυχολόγο. Ο ψυχολόγος παίρνει συνέντευξη από τον φυλακισμένο έχοντας ένα αέρα υπεροχής. Κάποια στιγμή, ο φυλακισμένος πετάγεται και κάνει μια λαβή στον ψυχολόγο που δεν του επιτρέπει να αντιδράσει και να καλέσει τους φύλακες, κοντεύοντας να τον στραγγαλίσει. Ο φυλακισμένος του δίνει ένα χαρτί και μολύβι ενώ εκείνος είναι ακινητοποιημένος, "Γράψε", του λέει, "τι σου στέρησα, αλλιώς θα πεθάνεις". "Ελευθερία", γράφει στην αρχή ο ψυχολόγος "Λάθος!" φωνάζει ο φυλακισμένος, "Έλεγχο" γράφει μετά. «Λάθος!» φωνάζει συνέχεια ο φυλακισμένος, δοκίμασε άλλη μία φορά. «Τις αυταπάτες μου» γράφει αυτή τη φορά ο ψυχολόγος και ο φυλακισμένος των απελευθερώνει. Νομίζουμε (νομίζουν πολλοί) ότι είμαστε ελεύθεροι, νομίζουμε ότι ζούμε σε ένα κράτος δικαίου, νομίζουμε ότι ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα. Όλα αυτά δεν είναι παρά αυταπάτες που καταρρέουν στην πρώτη ουσιαστική δοκιμασία, ενδεχομένως μπροστά στον κάθε μικρό τύραννο της καθημερινότητας.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι ΚΕΤΕΚΤΗΣΑΝ τη δημοκρατία τους πολιορκώντας την Ακρόπολη. Ήταν πολίτες, ήταν οπλίτες.

Πρέπει να τιμωρούμε όσους απειλούν την ελευθερία μας και τα δικαιώματά μας. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζονται πολλά, δεν χρειάζεται να πολιορκήσουμε την Ακρόπολη:

Ταινία της ODEON; Ευχαριστώ, δεν θα τη δω.

Όποιος θέλει, ας το διαδώσει. Σας φαίνεται ασήμαντο; Ας ξεκινήσουμε από αυτό και μετά παίρνουμε και το Βερολίνο.

Θεωρώ ότι η ανάρτηση αυτή συνδέεται με την προηγούμενη.

Ζιμενοσκόπηση

Έλλην πολιτικός υποβάλλεται σε ζιμενοσκόπηση.

Αν έκανα μια δημοσκόπηση (μακριά από το παρόν ιστολόγιο αυτά) θα ήταν κάπως έτσι:

Ποιοι νομίζετε ότι ήταν οι αποδέκτες των «μαύρων» χρημάτων της Siemens;

Α. Πολιτικά κόμματα
Β. Μεμονωμένοι πολιτικοί
Γ. Στελέχη οργανισμών
Δ. Και κόμματα και μεμονωμένοι πολιτικοί και στελέχη οργανισμών και όσοι μεσολαβούν γενικώς (εύγε, προβιβάζεσαι)
Ε. Κανένας από τους παραπάνω, ο πολιτικός κόσμος και οι δημόσιοι λειτουργοί της χώρας μας είναι αμέμπτου ηθικής και είμαι βουλευτής/εργολάβος/άλλος διαπλεκόμενος/παντελώς ηλίθιος

Δε βαριέσαι, στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται κανένας για εντιμότητα και ηθική*, αλλά «για να βρει μια άκρη» ώστε να «μην είναι στην απέξω». Αυτό είναι το πρόβλημα των περισσοτέρων, όχι ότι κάποιοι τα πιάνουν, αλλά ότι δεν τα πιάνουν και οι ίδιοι, όχι ότι κάποιοι αυθαιρετούν, αλλά ότι δεν τους αφήνουν να αυθαιρετήσουν (αρκετά) και οι ίδιοι. Αλλά μήπως είμαι αυστηρός; Στο κάτω-κάτω, ο καθένας έχει να ζήσει τη ζωή του, αν γεννιότανε στη Σουηδία, θα «έπαιζε» με τους κανόνες της Σουηδίας, όταν ζει στην Ελλαδάρα, με ποιους κανόνες θα πρέπει να «παίξει»; Εσύ, τι θα κάνεις όταν το αγαπημένο σου πρόσωπο χρειαστεί περίθαλψη για κάτι σοβαρό; Δεν θα το δώσεις το φακελάκι; Θα μου πεις, όλα είναι θέμα βαθμού, όλοι έχουν διαφορετικά όρια, κάποιος παραβιάζει τους κανόνες, τους κουρελιασμένους, για να σώσει τη μάνα του ή τον πατέρα του και άλλος προμηθεύει με ληγμένα φάρμακα τα νοσοκομεία για να προσθέσει πέντε δεκάρες παραπάνω στις καταθέσεις του. Όχι, δεν είναι όλοι το ίδιο και όσοι προσπαθούν να πείσουν ότι όλοι έχουν ίδιο μερίδιο ευθύνης και ότι αυτό είναι απλά το γκρικ-γουέι, ισοδύναμο και ισότιμο με ένα κράτος δικαίου, το κάνει είτε εκ του πονηρού είτε από ψωροπερηφάνια και βλακεία. Αυτή η κατάσταση έχει ένα δυσβάσταχτο και απροσδιόριστο κόστος, όχι μόνο για τους λίγους δυστυχισμένους που βρέθηκαν να μην είναι τόσο χοντρόπετσοι όσο οι συνάνθρωποί τους, αλλά για όλους** και κάπως, κάποτε, πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα. Να φταίει το κακό το ριζικό μας, η τουρκοκρατία, η δολοφονία του Καποδίστρια... Σε κάθε περίπτωση, σιχαίνομαι αυτό που βλέπω γύρω μου, σιχαίνομαι την κοινωνία στην οποία ζω και εχθές το απόγευμα πάλι μύριζα καμένο στον αέρα. Άλλο ένα καλοκαίρι στην Hell-Ass.

* για αυτό εξάλλου έχουμε το φιλότιμο που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, κάτι μεταξύ ετεροκαθορισμού (με πειράζει τι θα πουν οι άλλοι) σε ένα προ-ηθικό σύστημα αξιών και σωστής συμπεριφοράς μεταξύ κατεργαρέων.
** Χαρακτηριστικό παράδειγμα, βλέπε τα απεγνωσμένα πρόσωπα των αυθαιρετούντων που τρέχουν να γλιτώσουν από τις φωτιές τα σπίτια τους που και αυτά κτίστηκαν ενδεχομένως μετά από κάποια προηγούμενη φωτιά. .

Αυτό το κράτος με εξαγριώνει

Τα τελευταία χρόνια, υποβάλλω τη φορολογική μου δήλωση ηλεκτρονικά. Ηλεκτρονική διακυβέρνηση, επιτέλους κάτι αλλάζει προς το καλύτερο, σκέφτηκα αρχικά. Οι ελπίδες μου, ως συνήθως σε αυτήν τη χώρα, δεν άργησαν να διαψευστούν. Όλα τα χρόνια που υποβάλλω ηλεκτρονικά τη δήλωσή μου, με εξαίρεση τη δήλωση του 2004, πάντοτε με καλούν λίγο αργότερα να επαναλάβω την υποβολή χειρόγραφα, για λόγους ελέγχου των δικαιολογητικών. Είπα με εξαίρεση τη δήλωση του 2004; Λάθος, σήμερα έλαβα μια ειδοποίηση ότι πρέπει να γίνει έλεγχος και σε αυτή τη δήλωση, θα πρέπει λοιπόν να τρέχω στην εφορία για να υποβάλω και αυτή τη δήλωση με τη συνοδευτική χαρτούρα. Με άλλα λόγια, από εκεί που παλιά υπέβαλα τη δήλωση μία φορά, χειρόγραφα, τώρα, με την περίφημη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, την υποβάλλω δύο (2) φορές, μια φορά την πληκτρολογώ και μία φορά την υποβάλλω χειρόγραφα όπως και πριν. Αυτό είναι ηλεκτρονική διακυβέρνηση ελληνικής κατασκευής.

Από ότι καταλαβαίνω, τελικά, αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, εξορισμού ύποπτος φοροδιαφυγής, δεν γλιτώνεις το τρέξιμο στην εφορία. Το μόνο όφελος που μένει είναι η μικρή έκπτωση από την ηλεκτρονική υποβολή, αλλά εκπληρώνεται με αυτό τον τρόπο ο σκοπός αυτής της νέας δυνατότητας; Προβληματίζομαι εάν φέτος θα υποβάλω ηλεκτρονικά τη δήλωση ή θα επιστρέψω στο να την υποβάλλω χειρόγραφα, για να γλιτώσω τουλάχιστον την πληκτρολόγηση, αφού έτσι και αλλιώς θα τρέχω ξανά στην εφορία.

Δυστυχώς, έκαναν και το e-government σαν τα μούτρα τους. Υπόσχονται περιορισμό της γραφειοκρατίας και την αυξάνουν κάθε χρόνο.

Άκουσα πρόσφατα τον υπουργό οικονομίας, κο Αλογοσκούφη, να μας προτρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να γίνουμε περισσότερο ευσυνείδητοι φορολογούμενοι. Κύριε κράτος, κυρία κυβέρνηση, εσείς πρέπει να αλλάξετε νοοτροπία, εσείς πρέπει να μάθετε να είστε πελατοκεντρικοί-πολιτοκεντρικοί, δηλαδή, να δομήσετε τις υπηρεσίες σας με άξονα την εξυπηρέτηση του πολίτη, όπως μια επιχείρηση λιανικής πώλησης οργανώνεται με βάση τις ανάγκες των πελατών της. Εσείς πρέπει να μάθετε να σέβεστε περισσότερο τον κόπο και την αξιοπρέπεια των πολιτών αυτής της χώρας. Εσείς πρέπει να πάψετε να λειτουργείτε ως αναδιανεμητικός μηχανισμός που αφαιρεί πλούτο από τους πολλούς για να τον αναδιανείμει σε ημέτερους επιχειρηματίες της κακιάς ώρας και σε παράσιτα, ενώ τον ελεύθερο επαγγελματία, που δεν έχει κανένα διακόπτη να κατεβάσει εκβιάζοντας, δεν ανήκει σε κάποια ενιαία ομάδα άσκησης πίεσης και δεν έχει προσωπικό για να κλείσει δρόμους, τον έχετε γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων σας.

Ακούσαμε και τα περί μειώσεως των συντάξεων πρόσφατα λόγω της ενοποίησης των ταμείων των επαγγελματιών, φαντάζεστε να ακουγόταν κάτι τέτοιο π.χ. για τους δημόσιους υπαλλήλους ή τους υπαλλήλους της ΔΕΗ; Πόσο θα άντεχε η κυβέρνηση; Κτυπούν πάλι εκεί που το πολιτικό κόστος είναι μικρότερο και εκεί που τους παίρνει ή νομίζουν ότι τους παίρνει.

Κράτος αδίκου, είσαι ο εχθρός μου, με πλήττεις και βάλλεις εναντίον μου σε άπειρες περιπτώσεις, με πλήττεις και βάλλεις εναντίον μου όταν δεν εφαρμόζεις τους νόμους, όταν δείχνεις ανοχή στους ισχυρούς, σε όσους ασυδοτούν και παρανομούν, όταν εισπράττεις πολλά και δίνεις λίγα, για να κατασπαταλάς και να διαπλέκεσαι με λίγους. Είσαι διεφθαρμένο, και διαβρωμένο. Θέλω να έχω τη μικρότερη δυνατή σχέση και συναλλαγή μαζί σου. Δεν θέλω τις παροχές σου, θέλω να μου επιστρέψεις αυτά που σου δίνω για να τα διαθέσω όπως νομίζω εγώ. Καταπατάς κάθε σιωπηρό και ρητό συμβόλαιο που έχεις με τους πολίτες σου.

Μια φαντασίωσή μου είναι να αρνηθούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες να καταβάλουν φόρους για ένα τρίμηνο ή δύο τρίμηνα, να δούμε πόσο θα αντέξει το άθλιο ντοβλέτι. Είμαι άνθρωπος της τάξης και είμαι εναντίον της φοροδιαφυγής, δεδομένης όμως της τρέχουσας κατάστασης, είμαι υπέρ της ανοικτής σύγκρουσης. Άρνηση καταβολής φόρων και εισφορών τώρα! Κράτος Λεβιάθαν, εσύ και οι ορδές των υπαλλήλων* σου είστε στρατός κατοχής και καρκίνωμα. Κράτος Λεβιάθαν, μερικές φορές νομίζω ότι θα με προτιμούσες άνεργο αντί ελεύθερο επαγγελματία.

Κράτος Λεβιάθαν, είσαι ο εχθρός μου!

* Μη μου προκύψει τώρα κανένας ευαίσθητος και εύθικτος δημόσιος υπάλληλος, αναφέρομαι στο συνολικό αποτέλεσμα που εισπράττω, εξάλλου τις πιο απίστευτες ιστορίες για το Δημόσιο μου τις μεταφέρουν δημόσιοι υπάλληλοι του περιβάλλοντός μου.