Συγκάτοικοι

Τα είδα για πρώτη φορά το καλοκαίρι. Ένα μικρό σημαδάκι στον τοίχο. Πλησιάζεις και βλέπεις ένα μικρό σκουλήκι, το μισό μέσα σε ένα σακουλάκι που το σέρνει πίσω του πασχίζοντας να σκαρφαλώσει στον τοίχο. Όταν φτάσει σε κάποιο ύψος που βρίσκει ικανοποιητικό ή, αν είναι αρκετά εργατικό, στο ταβάνι, κλείνεται μέσα στο σακουλάκι που έχει υφάνει το ίδιο, από σκόνη, χνούδια και λίγο μετάξι που παράγει μόνο του, και μένει εκεί μέχρι να ξαναβγεί στον κόσμο σε μερικές εβδομάδες μεταμορφωμένο σε μια μικρή πεταλούδα/σκόρο.

.

Στην αρχή δεν ήξερα τι είναι, αλλά κατάφερα να εντοπίσω τον κύκλο τους και να βρω και τη λατινική ονομασία τους, Tinea pellionella (αν είναι κάτι παραπλήσιο και κάνω λάθος, οι ειδικοί διορθώστε). Καταλαβαίνω ότι τα θηλυκά δεν πετάνε, αλλά μένουν κρυμμένα σε ρούχα, κάτω από χαλιά και γωνίες και περιμένουν τους ιπτάμενους εραστάς τους.

.

Στην αρχή αδιαφόρησα, αλλά όταν είδα ότι ήταν σχετικά ευάριθμα, για να αποφύγω πληθυσμιακή έκρηξη, βρήκα μια αποδεκτή και για τα δύο μέρη (ελπίζω) λύση. Σε ένα μπαλκόνι στον ακάλυπτο έχω πάντα κλειστό ένα πατζούρι. Τα απομάκρυνα λοιπόν τα σκουληκάκια με τα σακουλάκια τοποθετώντας τα προσεκτικά έξω (καθώς είναι ντροπαλά, τραβιούνται μέσα στη θήκη τους όταν ενοχληθούν), στον προστατευμένο χώρο ανάμεσα στο τζάμι και στο πατζούρι, όπου είδα με ικανοποίηση ότι συνέχιζαν εκεί το έργο τους. Με τους μικρούς σκόρους τα πράγματα ήταν πιο απλά, ακολουθούσα τη γνωστή μέθοδο.

.

Οι αριθμοί τους έχουν μειωθεί πλέον, αλλά πού και πού βλέπω πάλι κανένα. Λόγω του χειμώνα, τα σκουληκάκια (προνύμφες) δεν τα βγάζω πλέον έξω, αν ο καιρός είναι καλός, μπορεί να βγάλω αν εντοπίσω κάποιο σκόρο (δεν ξέρω τι είναι αυτό το διαρκές καλοκαίρι που βιώνουμε φέτος). Όπως και να έχει, τα συγκεκριμένα έντομα δεν αποτελούν απειλή για τα ρούχα και, εδώ που τα λέμε, τα βρίσκω συμπαθητικά. Έχουν και αυτά δικαιώματα στο χώρο που μοιραζόμαστε και ας μην έχουν πολυσέλιδα συμβόλαια με υπογραφές και σφραγίδες.

.

Τις φωτογραφίες που ακολουθούν τις τράβηξα ο ίδιος και δείχνουν τις ικανότητές μου ως φωτογράφου της άγριας φύσης. Μην τρομάζετε, τα πλασματάκια είναι πολύ μικρά.

.
. .

Τελικώς, υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα που μπορεί να βρει κάποιος ακόμη και μέσα στους τοίχους του σπιτιού του. Ποιος ξέρει, με επιμονή μπορεί να ανακαλύψεις και κάποιο σπάνιο ή νέο είδος και να σου ανακηρύξουν το σπίτι σε προστατευμένο βιότοπο.

Η ηθική των ζώων

Στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής υπήρχε αυτό το ωραίο άρθρο σχετικά με τη συμπεριφορά που εκδηλώνουν τα ζώα και η οποία είναι ενδεικτική ότι αυτά ή τουλάχιστον κάποια από αυτά έχουν μια ηθική αντίληψη. Ζώα που βοηθούν τους αδύναμους, ζώα που καταλαβαίνουν πότε αδικούνται, ζώα που παραμερίζουν το δικό τους, ατομικό όφελος για να μην βλάψουν κάποιο άλλο ζώο. Θυμήθηκα κάποιες ιστορίες που είχα αναφέρει εδώ, μεταξύ αυτών και την αυταπάρνηση με την οποία ένας σκύλος έσωσε από μια λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας έναν άλλο τραυματισμένο σκύλο.

Όπως αναφέρει και ο συγγραφέας του άρθρου, καλό θα ήταν να μη βιαστούν κάποιοι να τα βάλουν στην άκρη αυτά αποδίδοντάς τα σε κάποιους μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν κατά την εξέλιξη και απλώς ωφελούν την ομάδα, διότι η απάντηση, με τη μορφή ερώτησης, ακολουθεί αυτόματα. Πιστεύετε ότι στη δική σας περίπτωση ισχύει κάτι άλλο; Μήπως θέλετε να πείτε ότι η ηθική του ανθρώπινου ζώου προέρχεται από κάποια «θεϊκή σπίθα», είναι κάποιας άλλης, ανώτερη, μεταφυσικής ποιότητας, ενώ η ηθική του ζώου είναι απλώς αποτέλεσμα εξελικτικής διαδικασίας, κάποιου ενστίκτου- κάτι που δεν ισχύει για εσάς;

Κάποτε αναρωτιόμουν πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός ζώου. Δεν με προβληματίζει πια αυτό ιδιαίτερα. Η αντίληψή μας είναι η αντίληψη ενός ζώου. Είμαστε ζώα, οι ζωές μας και οι αντιλήψεις μας ορίζονται από τις ίδιες βασικές παραμέτρους, φόβο, επιθυμία για αναπαραγωγή, πείνα, ευχαρίστηση, συντροφικότητα και άλλα. Είμαστε άλλο ένα είδος του ζωικού βασιλείου και αν το κάναμε συνείδησή μας αυτό ίσως να είχαμε μια ελπίδα να γίνουμε κάτι καλύτερο από αυτό που είμαστε τώρα, ένα ξιπασμένο, καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό ζώο.

Το να διαχωρίζεις το είδος σου από τα υπόλοιπα είδη τοποθετώντας το σε κάποιου είδους διαφορετικού, μεταφυσικού ή άλλου τύπου βάθρο ανωτερότητας έτσι, ώστε να συμπεριφέρεσαι στα άλλα είδη με σκληρότητα και χωρίς ηθική δεν είναι παρά η αρχή του καταστροφικού μονοπατιού που ακολουθεί στην ιστορία της η ανθρωπότητα. Είμαι άνθρωπος και είμαι εκλεκτός του θεού/ανώτερος, είμαι άνδρας και είμαι εκλεκτός του θεού/ανώτερος, είμαι Έλληνας/Γερμανός/Τούρκος/Εβραίος και είμαι εκλεκτός του θεού/ανώτερος και έχω δικαίωμα να εκμεταλλευθώ, να κακομεταχειριστώ, να χρησιμοποιήσω, να εξαφανίσω τους άλλους που έχουν λιγότερη θεϊκή φύση, που είναι κατώτεροι.
.
Στο κάτω, κάτω, αν έχεις δικαίωμα να κακομεταχειριστείς ένα ζώο επειδή δεν μιλάει τη γλώσσα σου, επειδή είναι διαφορετικό από εσένα, γιατί να μην έχεις δικαίωμα να κάνεις το ίδιο με έναν άνθρωπο που δεν μιλάει τη γλώσσα σου, που είναι διαφορετικός από εσένα; Η κατωτερότητα του άλλου είναι πάντα εύκολο να αποδειχθεί, κοίτα τον, είναι όντως γεμάτος ελαττώματα...

Κλείνοντας το άρθρο, ο αρθρογράφος παραδέχεται ότι, πράγματι, τα ζώα συμπεριφέρονται και με σκληρότητα, αλλά πάλι, κανένα από αυτά δεν έφτασε στο σημείο να δολοφονήσει δεκάδες εκατομμύρια άλλα μέλη του είδους του μέσα σε πέντε χρόνια.

Παλιογκουρμέδες

- Γουστάρεις ρε σκατοκαρ*όλη;! Σου αρέσει ρε γ*μογκουρμεδιάρη;! Θα σου δώσω μια κλωτσιά στη σαπιοκοιλιά να σκάσεις ρε κ*λογκουρμέ!

Ένα αναγκαίο χαρακτηριστικό του ηθικού ανθρώπου είναι η ικανότητα διαχωρισμού αυτών που επιβάλλει η ανάγκη από αυτά που συνιστούν υπέρμετρη, μη αναγκαία σκληρότητα, με αποκλειστικό σκοπό την τέρψη.

Προσωπικά, δέχομαι ότι η κρεατοφαγία δύσκολα μπορεί να εγκαταλειφθεί εντελώς από όλους (θα μπορούσαμε να μην παρέχουμε κρέας ούτε στα παιδιά;), αν και φυσικά μπορεί να περιοριστεί σημαντικά, με μάλλον ευεργετικά αποτελέσματα για την υγεία μας, ενώ οι συνθήκες εκτροφής και θανάτωσης των ζώων μπορούν και πρέπει να βελτιωθούν δραματικά. Σίγουρα όμως δεν μπορώ να δεχθώ με κανένα τρόπο πρακτικές όπως αυτές που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του φουά γκρα, όπου οι χήνες ή πάπιες υφίστανται εξαναγκαστικό τάισμα με την εισαγωγή σωλήνα στον οισοφάγο τους ώστε το συκώτι τους να γίνει υπερτροφικό και να αποκτήσει τη σωστή υφή, για να ικανοποιήσει τις ευαίσθητες γευστικές παλέτες κάποιων συνανθρώπων μας. Αυτό όμως είναι το λιγότερο, πολλά άλλα διαρρέουν για τα μαρτύρια που υφίστανται αυτά τα πτηνά. Περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε εδώ και, αν έχετε πολύ γερό στομάχι, δείτε αυτό το βίντεο.

Ένας ηθικός, ένας ελεύθερος άνθρωπος είναι καθ' όλα συνειδητός και εξετάζει κάθε πτυχή της ζωής του μη αποδεχόμενος τίποτε παθητικά. Ένας τέτοιος άνθρωπος προσπαθεί να ελαχιστοποιεί τον πόνο που προκαλεί το πέρασμά του από τον πλανήτη στους συνταξιδιώτες του, τα άλλα πλάσματα. Κατά πόσο μπορεί να είναι ηθικός ένας άνθρωπος που αποδέχεται αυτή τη μεταχείριση των ζώων, όχι για να τραφεί, αλλά για να απολαύσει μια λιχουδιά;

Χαιρετώ σας γκουρμεδιάρηδες του Διαδικτύου!

Υ.Γ.1. Αφιερώνεται στη γκουρμεδιάρα που για ένα διάστημα χρησιμοποιούσε το αβατάρ που της είχα φτιάξει.

Υ.Γ.2. Αφιερώνεται και σε ένα φίλο που, καθώς είναι εναντίον της σκυλοκατοχής (κατά το οπλοκατοχής), χρησιμοποίησε σήμερα, τσαντισμένος, καθώς είδε τον σκύλο της καφετέριας, το επιχείρημα ότι τα ζώα μολύνουν, επειδή χέζουν, και όταν του αντέταξα ότι οι άνθρωποι χέζουν πολύ περισσότερο, μου αντέταξε το ανυπέρβλητο επιχείρημα ότι τα σκατά των ανθρώπων υφίστανται, πλέον, επεξεργασία. Έμεινα άφωνος με τη λογική του. Συμφωνώ, έχει δίκιο, θα ήταν κέρδος για τον πλανήτη αν όλα τα ζώα που χέζουν εξαφανίζονταν, από τη στιγμή που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στον πλανήτη μας, μερικά (δισ-)εκατομμύρια χρόνια πριν. Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν αξίζει να κάνεις το μα*άκα για να έχεις φίλους... μπα, με τίποτα.

Υ.Γ.3. Ο λόγος που κάνω τις αναφορές στα πλάσματα του Υ.Γ.1 και του Υ.Γ.2. είναι τα δύο διπλά ουισκάκια που μόλις ήπια. Δεν θα αφιέρωνα χρόνο διαφορετικά.

Υ.Γ.4. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις συμβιβασμούς. Λυπάμαι που πολλές φορές δεν μπορώ να κάνω τους ανθρώπους να καταλάβουν αυτά που καταλαβαίνω. Το θεωρώ δική μου αδυναμία και πιστεύω ότι με αυτό τον τρόπο αδικώ αυτούς και τον κόσμο. Ας είμαστε ειλικρινείς εδώ μέσα, ποιος δεν αισθάνεται έτσι: «Είμαι πολύ ενάρετος για αυτό το συφερτό που με περιβάλλει»; (αυτοειρωνικό αυτό).

Δεν θα δεχθώ κανένα σχόλια για τα παραπάνω υστερόγραφα.

4 Οκτωβρίου

Με τους αγίους, γενικά, δεν τα έχω πολύ καλά, αλλά υπάρχει ένας που ξεχωρίζω και συμπαθώ ιδιαίτερα, και είναι και καθολικός. Είναι ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, ο άγιος που κήρυττε στα πουλάκια, ο άγιος που έκανε ειρήνη μεταξύ μιας πόλης και ενός λύκου, ο άγιος τον θάνατο του οποίου έκλαψε ένα γαϊδουράκι, ο χαρούμενος άγιος που γιόρταζε όλη τη φύση, μαζί με τον Ήλιο, τη Σελήνη και τα αστέρια και όλα τα πλάσματά της.

Ήταν φυσικό, καθώς φαίνεται να υπάρχει μια παγκόσμια ημέρα για ο,τιδήποτε, ακόμη και για τη μετάφραση (που τόσο με κάνει να υποφέρω καθημερινά), να οριστεί ως παγκόσμια ημέρα των ζώων η μέρα εορτασμού αυτού του αγίου, η 4η Οκτωβρίου (να λείπουν σχόλια συσχέτισης με τους Έλληνες ψηφοφόρους και που υποτιμούν τα ζώα).

Νομίζω ότι θα μας χρειαζόταν σήμερα ένας τέτοιος άγιος, να μας υποχρεώσει να συνάψουμε ειρήνη, ως ανθρωπότητα, με τη φύση και όλα τα πλάσματά της - όπως έκανε κάποτε ο άγιος με την πόλη Γκούμπιο και το λύκο - και, κατ' επέκταση, με τους εαυτούς μας. Ίσως αν υπήρχε ένας αντίστοιχος ορθόδοξος άγιος να ήταν κάπως καλύτερα τα πράγματα για τα ζώα στη χώρα μας, όπου τραβούν τα πάνδεινα.

Σκέφτομαι ότι θα πρέπει μια ημέρα να αναγείρουμε οι άνθρωποι μνημεία στις πόλεις μας για το «άγνωστο ζώο», το ζώο που μας βοήθησε να επιβιώσουμε, το ζώο που δούλεψε για εμάς, το ζώο που έγινε τροφή μας, το ζώο που σκοτώθηκε και υπέφερε στους δικούς μας πολέμους, το ζώο που μαρτύρησε στα χέρια μας και στα επιστημονικά εργαστήριά μας, το ζώο το είδος του οποίου εξαφανίσαμε, το ζώο που μας αγάπησε και μας προστάτεψε και απέμεινε μοναδικός μας φίλος όταν όλοι οι άνθρωποι μας είχαν εγκαταλείψει.

Αφιερώνω την ανάρτηση στη σκυλίτσα της οποίας την πρωινή φροντίδα ο παιδικός φόβος με εμπόδισε να ανταποδώσω με ένα μικρό χάδι και σε όλα τα άλλα πλάσματα, τα αδέλφια μας, στα οποία προξενούμε τόσο πόνο και τόσο λίγο σεβόμαστε, σαν ένας κακομαθημένος, σαδιστής, μεγαλύτερος αδελφός.

Laudato sie, mi Signore cum tucte le Tue creature...
Δοξασμένος να είσαι Κύριε μέσα από όλα τα πλάσματά σου - από το «Άσμα στον Ήλιο», που συνέθεσε ο Άγ. Φραγκίσκος, ο φτωχούλης του Θεού, που κάποτε ήταν και τροβαδούρος και γλεντζές νέος, και στο οποίο κάνει την πολύ γνωστή αναφορά στον αδελφό ήλιο και στην αδελφή σελήνη.

Δείτε και τη Διεθνή Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων στο ιστολόγιο του Greek Rider.
.
Δεν πιστεύω να νομίζατε ότι θα έγραφα για τις εκλογές... ωστόσο, είναι λυπηρό ότι αύριο, την ημέρα των ζώων, θα διεκδικούν την είσοδό στους στη βουλή πολιτικοί όπως ο Φίλιππος Πετσάλνικος, απροκάλυπτος υπερασπιστής των γουναράδων, αυτού του ματωβαμένου και απάνθρωπου επαγγέλματος, που μόνο σκοπό έχει την ικανοποίηση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και που πλέον θα έπρεπε να εκλείψει. Θυμηθείτε και τον Kill-τίδη, προστάτη άγιο των κυνηγών, εχθρό των φιλόζωων. Όχι σταυρό σε τέτοιους ανθρώπους.

Ιστορίες ζώων

Τις παρακάτω ιστορίες/συνδέσεις αφιερώνω σε όσους δικαιολογούν τη σκληρότητα ή την αδιαφορία απέναντι στα ζώα λέγοντας ότι αυτά «δεν καταλαβαίνουν», «δεν αισθάνονται».

Ιστορία 1η - Δεν εγκαταλείπεις ένα πεσμένο φίλο
Οι σκύλοι δεν δένονται μόνο με τον ιδιοκτήτη τους, δεν αναγνωρίζουν μόνο σχέσεις εξάρτησης. Τα ζώα είναι ικανά για αισθήματα που θωρούμε αποκλειστικότητά μας. Μπορούν να δρουν αλτρουιστικά και να βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να βοηθήσουν κάποιο άλλο ζώο που έχει ανάγκη. Τα ζώα ΣΥΜΠΟΝΟΥΝ. Σε αυτό το βίντεο, ένα αυτοκίνητο κτυπάει ένα σκύλο σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, ο φίλος του δεν τον εγκαταλείπει. Ρισκάροντας τη ζωή του, ελίσσεται ανάμεσα στα αυτοκίνητα και προσπαθεί να τραβήξει τον φίλο του σε ασφαλές σημείο. Η ιστορία είχε χάπι εντ, ίσως επειδή δεν διαδραματίστηκε στην Ελλάδα. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να ρισκάρουν τη ζωή τους για να σώσουν κάποιον άλλο του είδους τους. Δείτε το άφοβα.

Ιστορία 2η - Φροντίζεις αυτούς που σε χρειάζονται
Βρέθηκαν μαζί, αδέσποτα. Ήταν και είναι αχώριστα. Δεν τον αφήνει ποτέ από τα μάτια της και αυτός ακουμπάει πάνω της, βλέπετε, εκείνος δεν βλέπει, είναι τυφλός. Αυτό για όσους νομίζουν ότι τα σκυλιά είναι απλώς μηχανάκια που τα μαθαίνουμε να οδηγούν τυφλούς. Η ιστορία τους και φωτογραφία, εδώ. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα επέλεγαν να περάσουν τη ζωή τους κοντά σε έναν ανάπηρο, σε κάποιον που τους χρειάζεται; Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί που δεν θα το έκαναν. Ευτυχώς, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν ήταν αδέσποτα στην Ελλάδα. Μπορεί και να τα είχαν φολιάσει πριν να μάθει κανένας την ιστορία τους.

Ιστορία 3η - Ο κύριος Κάσπερ παίρνει τακτικά το λεωφορείο
Οι κουτές γάτες... Ο απίστευτος αυτός τύπος παίρνει τακτικά, μόνος του, το λεωφορείο και κάνει τις βόλτες του. Περιμένει στην ουρά, με την ουρά του, στη στάση του σπιτιού του, μαζί με τους άλλους επιβάτες, ανεβαίνει στο λεωφορείο, κάθεται στη θέση του και κατεβαίνει σε όποια στάση θέλει. Οι οδηγοί τον έχουν μάθει και μάλιστα, για να εξασφαλίζουν ότι όλοι είναι ενημερωμένοι και προσέχουν τον αξιοσέβαστο αυτόν επιβάτη έχουν βάλει ανακοίνωση στις τουαλέτες τους! Φυσικά και δεν είμαστε στην Ελλάδα (φαντάζεστε γάτα να μπαίνει σε ελληνικό λεωφορείο και τις πιθανές αντιδράσεις; Μάλλον δεν θα έμπαινε σε δεύτερο). Εδώ, το βίντεο είναι απολαυστικό.

Ιστορία 4η - Η δική μου ιστορία
Δεν είναι ίσως τόσο εντυπωσιακή όσο οι άλλες, αλλά συνέβη σε εμένα. Ήταν λίγος καιρός που είχα μετακομίσει σε αυτό το διαμέρισμα. Δεν είχα ταΐσει ούτε γνώριζα κάποια από τις γάτες της γειτονιάς. Μένω στον δεύτερο όροφο. Ένα βράδυ, καλοκαίρι πρέπει να ήταν, άκουσα ένα επίμονο νιαούρισμα έξω από την πόρτα του διαμερίσματος. Όταν άνοιξα την πόρτα, αντίκρισα μπροστά μου ένα γατούλι (δεν διέκρινα το φύλο του) να με κοιτάζει σαν να θέλει κάτι. Κατάλαβα, σίγουρα κάπως είχε μπει στην πολυκατοικία, ίσως ακολουθώντας κάποιον, και μετά η εξώπορτα θα έκλεισε εμποδίζοντάς το να βγει. Πήρα τα κλειδιά και κατέβηκα τις σκάλες με το γατί να με συνοδεύει, του άνοιξα την πόρτα και πετάχτηκε έξω. Τόσο κουτά ζώα οι γάτες... ίσως να τις θεωρούμε έτσι επειδή δεν μας καταδέχονται και πολύ. Μια απορία που έχω είναι πώς διάλεξε τη δική μου πόρτα, είχε δοκιμάσει άραγε προηγουμένως αλλού;

Δυστυχώς, τέτοιες ιστορίες από το εξωτερικό έρχονται σε έντονη αντίθεση με τη συμπεριφορά των ανθρώπων στη χώρα μας. Οι ιστορίες των ζώων στην Ελλάδα είναι συνήθως ιστορίες ανείπωτου πόνου, σαδισμού, αδιαφορίας, απερίγραπτης ανθρώπινης σκληρότητας. Η Ellinida έχει ανεβάσει μερικές τέτοιες ιστορίες, εδώ (Ερ. γιατί δεν συνελλήφθη αυτός που μοστράρει τη φάτσα του; Απ. διότι ζούμε στην Ελλάδα), εδώ, εδώ. Αν πονάτε τα ζώα και δεν έχετε γερή κράση, μην δείτε τα βίντεο. Αν πάλι έχετε κοιμισμένη συνείδηση, ίσως να χρειάζεστε ένα γερό ταρακούνημα. Αν είστε ένας από αυτούς που ζυγίζετε τα πάντα με το χρήμα και το όφελος, ίσως να πρέπει να προσέξετε ότι τα βίντεο αυτά κάνουν το γύρω του κόσμου. Ίσως να πρέπει να προσέξετε τους στίχους του τραγουδιού σε ένα από αυτά που αναφέρονται ρητά στη χώρα μας. Ίσως να πρέπει να σκεφθείτε πόσους τουρίστες, πόσα κενά δωμάτια, πόσο εθνικό προϊόν, πόσο τζίρο μας κοστίζει η αδιαφορία και ο σαδισμός απέναντι στα ζώα. Ίσως αυτό τουλάχιστον να το καταλαβαίνετε. Δεν υπάρχει χειρότερο είδος ανθρώπου από τον άνθρωπο που συμπεριφέρεται με βαναυσότητα σε ένα πλάσμα που είναι ανυπεράσπιστο απέναντί του και, δυστυχώς, το είδος αυτό ευδοκιμεί στη χώρα μας, στη χώρα των κομπλεξικών.

Τα ζώα είναι αισθανόμενα όντα, με επίγνωση της ύπαρξής τους, όπως και εμείς. Τα ζώα και καταλαβαίνουν και αισθάνονται. Σε κάποιους τομείς ίσως να καταλαβαίνουν λιγότερα, αλλού όμως μοιάζουν να καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από εμάς, ακόμη και σε πράγματα που κάποιοι θεωρούν αποκλειστικά ανθρώπινα. Αν τα προσέχαμε θα μπορούσαμε να πάρουμε και μαθήματα από αυτά... για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Υπενθυμίζω επίσης αυτό, για όσους μπορούν και θέλουν.

Υπόγειος σιδηρόδρομος + Update

Έτσι λεγόταν το δίκτυο που φυγάδευε πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο μαύρους σκλάβους από τον Νότο στον Βορά. Κατ' αναλογία, αυτό μου θυμίζει η «φυγάδευση» αδέσποτων ζώων, κυρίως σκύλων, από την Ελλάδα και άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου και της Μεσογείου στον Βορά, σε χώρες όπως η Γερμανία, όπου μπορούν να έχουν μια καλή ζωή, σε οικογένειες που τα υιοθετούν. Αυτό επιτυγχάνεται χάρις στη συνεργασία φιλοζωικών οργανώσεων εθελοντών, εδώ και στις χώρες υποδοχής. Φυσικά, τα φιλοζωικά σωματεία δεν κάνουν μόνο αυτό, αλλά αυτός είναι ένας τρόπος για να μπορούν να φροντίζουν συνεχώς και άλλα ζώα, καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αρκετές οικογένειες για υιοθεσίες και η διατήρησή τους από τα σωματεία και τα μέλη τους θα σήμαινε ανικανότητα να φροντίσουν με τους περιορισμένους πόρους τους άλλα ζώα, ακόμη και τραυματισμένα ή άρρωστα, που ενδεχομένως έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Δυστυχώς, η έλλειψη ενδιαφέροντος και υπευθυνότητας από υποτιθέμενους φιλόζωους που εγκαταλείπουν ζώα στο δρόμο, ο σαδισμός πολλές φορές προς αυτά, αλλά και η αδιαφορία των φορέων, κυρίως των ΟΤΑ, που βάσει του νόμου υποχρεούνται να τα φροντίζουν, εξασφαλίζουν ότι ο πληθυσμός των αδέσποτων ή/και κακοποιημένων ζώων τροφοδοτείται συνεχώς με νέα μέλη.

Συνέβη να γνωρίσω πρόσφατα ανθρώπους ενός από αυτά τα σωματεία και να εκτιμήσω το έργο τους. Εθελοντές που αφιερώνουν χρόνο, χρήμα και, το βασικότερο, την ψυχή τους και την καρδιά τους για να βοηθήσουν άλλα πλάσματα. Όχι, δεν είναι λοξοί ή ακοινώνητοι άνθρωποι. Είναι άνθρωποι όπως όλοι, σίγουρα πιο φυσιολογικοί από εμένα, με οικογένειες και παιδιά (για να μην μένουμε και στο στερεότυπο της γεροντοκόρης που γυρνάει με ένα σκυλάκι αγκαλιά). Είναι άνθρωποι που έχουν μέσα τους αγάπη και αντιστάσεις στον κυνισμό (αν και αγαπούν τους κύνες). Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι γίνονται στόχος συκοφαντιών και επιθέσεων από άτομα τα κίνητρα των οποίων αδυνατώ να κατανοήσω και που εκτιμώ ότι κυμαίνονται μεταξύ φανατικών ιδεολογημάτων για τα ζώα (διατείνονται και αυτοί ότι είναι φιλόζωοι) και ενδεχόμενης ιδιοτέλειας και εξυπηρέτησης συμφερόντων (υποτίθεται ότι υπάρχουν ευρωπαϊκά και κρατικά προγράμματα χρηματοδότησης για τη φροντίδα των ζώων που κάποιοι θέλουν να καρπώνονται χωρίς να κάνουν τίποτα). Το τι ακούνε λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι δεν περιγράφεται. Από το ότι στέλνουν τα ζώα για να γίνουν πειραματόζωα έως ότι γίνονται λουκάνικα ή δεν ξέρω τι άλλο (μάλλον κάποιοι έχουν μπερδέψει τις χώρες). Από κοντά και η κυβέρνηση της συμφοράς να τους βάζει συνεχώς εμπόδια, προεξάρχοντος του προηγούμενου απαράδεκτου υπουργού γεωργίας, προστάτη των κυνηγών Kill-τίδη, με διάφορα νομοθετικά και γραφειοκρατικά εμπόδια αμφισβητούμενης, τουλάχιστον ευρωπαϊκής, νομιμότητας. Κάποιοι, μάλιστα, από τους κραυγάζοντες δεν είναι παρά υπάλληλοι του εν λόγω υπουργείου. Είσαι ενεργός και ευσυνείδητος πολίτης; Θα σε τσακίσουμε ανθρωπάκο για να μάθεις να μην μπαίνεις στα χωράφια μας!

Επιβεβαιώνεται, έτσι, ο στίχος του τραγουδιού «Σ' αυτό τον τόπο όσοι αγαπάνε, τρώνε βρώμικο ψωμί» και, δυστυχώς, ακόμη και ο Θεούλης δεν είναι πάντα υπέρ των καλών. Πρόσφατα, συνέβη ένα τραγικό γεγονός. Καθώς οι εντολές του Kill-τίδη κατέστησαν εξαιρετικά δύσκολη την αποστολή ζώων στο εξωτερικό αεροπορικώς, κάποιοι φιλόζωοι κατέφυγαν στην αποστολή ζώων οδικώς με ειδικά διαμορφωμένο όχημα - και όχι κοντέινερ όπως αναφέρουν μερικοί ψευδώς. Εξαιτίας της ακατάλληλης θέσης του οχήματος στο πλοίο μεταφοράς προς την Ιταλία, πέθαναν 8 σκύλοι από θερμοπληξία. Το γεγονός αυτό αφενός συγκλόνισε τους ανθρώπους που είχαν οργανώσει τη μεταφορά και αφετέρου έδωσε νέα λαβή για επιθέσεις στους αντιπάλους τους. Την ανακοίνωση του σωματείου μπορείτε να διαβάσετε εδώ και στο τέλος αυτού του κειμένου. Κατ' εμένα, βασικός υπεύθυνος για αυτό που συνέβη είναι η πολιτεία και η στάση της απέναντι στα ζώα. Όπως και να έχει, ελπίζω οι εμπλεκόμενες φιλοζωικές ομάδες να ξεπεράσουν την κρίση και να συνεχίσουν να προσφέρουν το έργο τους. Εκτός από τους σκύλους που πέθαναν σε εκείνο το πλοίο, υπάρχουν χιλιάδες άλλα αδέσποτα που αργοπεθαίνουν ή βασανίζονται δίπλα μας και δεν θα ήταν σωστό και δίκαιο για αυτά ο θάνατος των αδελφών τους να γίνει και δική τους καταδίκη.
.
Δεν μου αρέσει ο εντυπωσιασμός και να σοκάρω, σιχαίνομαι όμως και τους υποκριτές συκοφάντες. Ακολουθούν λοιπόν φωτογραφίες ενός αδέσποτου κουταβιού στην Ελλάδα που καλοπερνάει και κάποιοι κακοί θέλουν να μεταφέρουν στη Γερμανία για να το βασανίζουν τρελοί επιστήμονες (συμπατριώτης μας, μεσήλικος από ό,τι λένε μάρτυρες, του πέρασε ένα μπουρί στο λαιμό κατά τη διάρκεια αθώων παιχνιδιών και μετά το άφησε έτσι, για να απολαμβάνει τη ζωή του).
.

Μια προειδοποίηση. Εδώ δεν είναι φόρουμ αλλά ο προσωπικός μου χώρος. Αν βρεθεί κανένας ξέμπαρκος που θα κάνει ανάρμοστα σχόλια, αυτά θα αντιμετωπιστούν με συνοπτικές διαδικασίες. Ψυχικά διαταραγμένα παιδάκια και μεγαλοκοπέλες καθώς και δημόσιοι υπάλληλοι σε διατεταγμένη υπηρεσία μπορούν να παίζουν τα αρρωστημένα παιχνίδια τους αλλού.

.

Ανακοίνωση Stray.gr:

.

Κατά τη μεταφορά 34 σκύλων με πλοίο από την Πάτρα στην Ανκόνα, με τελικό προορισμό τις νέες τους οικογένειες στη Γερμανία, 8 σκύλοι πέθαναν από θερμοπληξία, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η τραγωδία φαίνεται να οφείλεται, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, σε βαρύτατη αμέλεια και εγκληματικό χειρισμό: το ειδικά διαμορφωμένο όχημα, στο οποίο επέβαιναν οι σκύλοι, είχε τοποθετηθεί σε ακατάλληλη θέση, αντί της προβλεπόμενης για οχήματα που μεταφέρουν ζώα. Η απόδοση ευθυνών βρίσκεται στο στάδιο προανάκρισης.

.

Τα ζώα είχαν αποσταλεί από φιλοζωικές ομάδες καθώς και μέλη του σωματείου μας σε οικογένειες που τα περίμεναν στη Γερμανία.

.

Οι 10 σκύλοι των μελών μας είναι καλά στην υγεία τους και παραμένουν μαζί με τα υπόλοιπα ζώα σε κατάλληλη πανσιόν.

.

Το Σωματείο Stray.Gr, γνωστό στους φιλόζωους για την ενεργό του δράση, εκφράζει τη βαθιά του θλίψη και οργή για το τραγικό αυτό ατύχημα και θεωρεί απαράδεκτο και άδικο τόσοι εθελοντές να καταβάλουν τεράστιες προσωπικές θυσίες και μεγάλα χρηματικά ποσά για τη διάσωση, την περίθαλψη και την εύρεση οικογενειών για εγκαταλελειμμένα ζώα, και αυτά να βρίσκουν το θάνατο από την εγκληματική αμέλεια ανεύθυνων ατόμων που αγνόησαν παντελώς τους κανόνες ασφάλειας περί μεταφοράς ζώων.

.

Γι' αυτό και παραπέμπει στη δικαιοσύνη το θλιβερό περιστατικό προκειμένου να αποδοθούν οι ευθύνες και να επιβληθούν οι ποινές που ορίζει ο νόμος, αλλά και το περί δικαίου αίσθημα, που αποτελεί κινητήρια δύναμη στο έργο κάθε εθελοντή.

.

UPDATE:

Και μια καλή εξέλιξη, αναδημοσιεύω από το site του Stray.gr την ανακοίνωση με ημερομηνία 08-09-2009:

Το αίσιο τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού.

Τα σκυλιά των μελών του Stray.gr, αλλά και όλων των άλλων φιλόζωων και φιλοζωικών σωματείων που είχαν κρατηθεί σε kennel στην Ανκόνα παραδόθηκαν πριν λίγες εβδομάδες στις οικογένειές τους στη Γερμανία.

Θυμίζουμε ότι τα ζώα είχαν κρατηθεί από τις ιταλικές αρχές σε συνέχεια του τραγικού ατυχήματος που συνέβη πριν 2 περίπου μήνες κατά τη μεταφορά τους με πλοίο από την Πάτρα στην Ανκόνα, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 8 ζώα, από θερμοπληξία. Η απελευθέρωση των υπολοίπων ζώων, που κρατήθηκαν πάνω από 2 μήνες σε ιταλικό Kennel, και η παράδοσή τους στις οικογένειες, ήταν πρώτη προτεραιότητα των μελών του Stray όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Απαιτήθηκε μια χρονοβόρα νομική διαδικασία και παρέμβαση, μια και η ανακριτική - δικαστική διαδικασία για την απόδοση ευθυνών συνεχίζεται. Η κινητοποίηση των μελών μας, των συνεργατών μας στη Γερμανία μα και των νέων οικογενειών των ζώων ήταν μεγάλη και συγκινητική.

Όταν επιτέλους ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες και εφʼ όσον δεν συνέτρεχε κανένας λόγος κράτησης των ζώων, οργανώθηκε η επιχείρηση παραλαβής και παράδοσης των ζώων στις οικογένειες τους στη Γερμανία. Μέλη του Stray και του γερμανικού σωματείου πήγαν στην Ancona και φρόντισαν για τη διαδικασία παραλαβής και μεταφοράς στη Γερμανία όλων των ζώων. Τα ζώα παραδόθηκαν στις οικογένειές τους που τα δέχτηκαν με πολύ χαρά και ανακούφιση, μετά από όλη αυτή την περιπέτεια.

Τα ζώα όλο αυτό το διάστημα παρέμειναν σε ιδιωτικό kennel. Με ιδιαίτερη χαρά διαπιστώσαμε ότι η ιδιοκτήτρια και το προσωπικό φρόντισαν και περιποιήθηκαν τα ζώα, τα οποία είναι όλα καλά στην υγεία τους.

Το οικονομικό κόστος όλης της διαδικασίας (πληρωμή Kennel, δικηγόρων, εξόδων, μεταφοράς) ήταν ιδιαίτερα υψηλό και μπόρεσε να καλυφθεί χάρη στη συνδρομή των μελών και φίλων των δυο σωματείων, καθώς και των νέων ιδιοκτητών που συνέδραμαν ειδικά για τα ζώα αυτά. Τους ευχαριστούμε πολύ όλους.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τα μέλη των δύο σωματείων, την Αριστέα, τη Φωτεινή, την Petra, την Caro τον Mik και την Carlotta που επωμίστηκαν την τελική προσπάθεια και παρέδωσαν τα ζώα στις οικογένειές τους.

Το τραγικό αυτό συμβάν ήταν πολύ λυπηρό και ψυχοφθόρο ειδικά για τους εθελοντές που δίνουν κάθε μέρα αγώνα για τα αδέσποτα ζώα με τεράστιες θυσίες και αντί για στήριξη και συμπαράσταση βρίσκονται αντιμέτωποι με τεράστια εμπόδια και αντιξοότητες και κυρίως με την καχυποψία. Οι δυσκολίες όμως αυτές κάνουν τους εθελοντές των σωματείων και τους φιλόζωους πιο αποφασισμένους να συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη για τα χιλιάδες αδέσποτα, ελπίζοντας ότι κάποτε θα έχουν σύμμαχο και την πολιτεία.

Η παρά φύση φύση

Να είσαι συντηρητικός δήμαρχος στην Πολωνία, να έχεις πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά σου για ένα ελέφαντα επιβήτορα και αυτός να σου βγαίνει γκέι. Η είδηση, εδώ. Ντροπή για τη φύση που αρνείται να υποταχτεί στη φυσική τάξη! Λες και δεν είναι δική της, λες και είναι ένα φτιαχτό κατασκεύασμα των ανθρώπων.

Αυτό πάλι που εξοργίζει και σοκάρει εμένα δεν είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του φιλαράκου αυτού, αλλά ότι ένα ζώο αιχμαλωτίζεται και εκτίθεται φυλακισμένο μακριά από το φυσικό του περιβάλλον, για ψυχαγωγία και ικανοποίηση της περιέργειας των ανθρώπων.

Αν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο παρά φύση, αυτός αρμόζει στον πολιτισμό μας, στη συμπεριφορά μας προς τη φύση και στην μανία ορισμένων να ορίζουν τι είναι φυσικό και τι αφύσικο, φυλακίζοντας συνήθως το φυσικό σε κλουβιά, καθώς μόνο εκεί το ανέχονται.

Και να μην ξεχνάμε τον έρανο που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση. Ορίστε η σύνδεση και εδώ.

Δύσκολοι καιροί για καθαρόαιμα

- Μήπως θα μπορούσατε να βοηθήσετε έναν ευπατρίδη;

.

Όλοι έχουν υπόψη τους το στερεότυπο με το μικρό, κακομαθημένο σκυλάκι που κυκλοφορεί μονίμως στην αγκαλιά της κυρίας του και τρώει μόνο φιλετάκι. Πολλοί κάθονται και χαζεύουν τα αξιαγάπητα κουτάβια στις βιτρίνες κάποιων, όχι όλων, των πετ-σοπ. Λίγοι, όμως, γνωρίζουν την άσχημη πραγματικότητα που πολλές φορές κρύβεται πίσω από αυτές τις εικόνες. Λίγοι γνωρίζουν τους όρους puppy-mill και puppy-farm (φάρμα παραγωγής κουταβιών). Πρόκειται για παράνομα εκτροφεία καθαρόαιμων ζώων που προορίζονται κυρίως για πώληση σε πετ-σοπ. Τα ζώα μεγαλώνουν σε άθλιες συνθήκες, με ελάχιστη φροντίδα και φαγητό, χωρίς περίθαλψη, αρρωσταίνοντας, με πολλά να μην επιβιώνουν, ενώ και η τύχη όσων μείνουν απούλητα στη βιτρίνα και αρχίσουν να «μπαγιατεύουν» είναι άγνωστη. Φυσικά, η υγεία τους και ο χαρακτήρας τους επηρεάζονται και εμφανίζουν προβλήματα ακόμη και μετά την αγορά τους από τον ανυποψίαστο αγοραστή. Οι εκτροφείς που τηρούν τη νομοθεσία και φροντίζουν σωστά τα ζώα, δεν τα διαθέτουν μέσω καταστημάτων!

Τέτοιες περιπτώσεις, puppy-mill, μύλων που αλέθονται ζώα, τις ξέραμε από το εξωτερικό, πρόσφατα, όμως, αποκαλύφθηκε και προβλήθηκε μια τέτοια περίπτωση και στην Ελλάδα, με ένα τέτοιο κολαστήριο ζώων ράτσας στα Δερβενοχώρια. Δείτε την είδηση, εδώ. Με τις προσπάθειες εθελοντών φιλοζωικών σωματείων σώθηκαν όχι ένα ούτε δύο ούτε δέκα, αλλά πενήντα τέσσερα (54) τέτοια ζώα. Η περίθαλψη και φροντίδα αυτών των ζώων μέχρι να αποκατασταθεί η υγείας τους και να βρουν οικογένεια έχει ένα δυσβάσταχτο κόστος και, όπως με ενημέρωσαν, έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων ή, ακόμη καλύτερα, εύρεσης ανθρώπων που θα υιοθετήσουν κάποια από αυτά τα ζώα. Όσοι θέλετε να βοηθήσετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπορείτε να βρείτε όλες τις πληροφορίες, εδώ.
.

How much is that doggie in the window / The one with the waggley tail... Μην αγοράσεις το χαριτωμένο ζωάκι στη βιτρίνα, σκέψου ότι με αυτό τον τρόπο ενισχύεις ένα άθλιο εμπόριο και ότι, ακόμη και έχοντας την πρόθεση να βοηθήσεις ένα ζώο τώρα που τα ξέρεις αυτά, καταδικάζεις άλλα σαν αυτό να έχουν την ίδια μοίρα, και σίγουρα δεν μπορείς να αγοράσεις και αυτά που θα πάρουν τη θέση του πίσω από το τζάμι μετά από αυτό. Αν αγαπάς τα ζώα, μάζεψε ένα αδέσποτο από το δρόμο, θα σε ευγνωμονεί. Αν πάλι θες ζώο ράτσας, απευθύνσου σε υπεύθυνους εκτροφείς... ή ιδού μια λαμπρή ευκαιρία να αποκτήσεις ένα από τα διασωθέντα καθαρόαιμα ζώα. Η θέση των ζώων δεν είναι στις βιτρίνες, όπως των εμπορευμάτων.

Ένας γαϊδαράκος που τον έλεγαν Κλάρενς

Ήταν ένας γαϊδαράκος που τον λύσαν τα παιδιά, γιατί τον είχανε δεμένο και πεινούσε, ο καημένος,
Βρήκε πόρτα ανοικτή, σε περβόλι δροσερό, και μπήκε μέσα με χαρά, δυο λάχανα έφαγε, δεν ήτανε πολλά,
Μα τον ηύρε ο νοικοκύρης, του χωριού του το καμάρι, που δεν φόραγε σαμάρι, και εθύμωσε πολύ, με τον κλέφτη γαϊδαράκο,
Ξύλο έπεσε πολύ, έσπασε το γαϊδουρινό κορμί, και με πόνο έφυγε πολύ από τούτη τη ζωή, ο κλεφτάκος γαϊδαράκος,
Να πεθάνει ο χωριάτης, να πεθάνει το χωριό, να πεθάνουν τα παιδιά τους και να σβήσει η γενιά τους μεσ' σε πόνο τρομερό,
Να με ακούσει η Εκάτη, να με ακούσει και ο Άδης και η Άρτεμη να στείλει τ' άγριά της τα σκυλιά, για όσα κάνανε στον Κλάρενς, να τους σκίσουν τα κορμιά,
Και αν ο άνθρωπος εκλείψει, πανηγύρι για τη φύση!

Μεταφέρω από το newsletter του Αρκτούρου που έλαβα:

(Μια είδηση που δημοσιεύεται στο καινούριο τεύχος της Μικρής Αρκτου που θα σταλεί στους υποστηρικτές του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ τις επόμενες ημέρες).

Από την Μελίνα Αυγερινού, ξεναγό του Καταφυγίου της Καφέ Αρκούδας.

Σε χωριό της δυτικής Μακεδονίας, ήταν ένας γάιδαρος… δεμένος σε ένα δέντρο, κουρασμένος και πεινασμένος. Τα παιδιά του χωριού τον έλυσαν γιατί τον λυπήθηκαν. Ο γάιδαρος μπήκε στον πρώτο κήπο που βρήκε με ανοιχτή την πόρτα κι έφαγε δυο λάχανα. Ο ιδιοκτήτης του κήπου αντί να τον διώξει και να κλείσει την πόρτα, τον ξυλοκόπησε άγρια. Η αιτία της βίαιης αντίδρασης ήταν η ‘παραβατική’ συμπεριφορά του γαιδάρου, που μπήκε απρόσκλητος στον κήπο κι έφαγε δυο λάχανα. Ο ιδιοκτήτης του γαιδάρου, μη ξέροντας τι να κάνει, στράφηκε για βοήθεια στους ανθρώπους του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.

Διστακτικοί εμείς, καθώς δεν ξέραμε πως να βοηθήσουμε αρχικά, μεταφέραμε το τραυματισμένο ζώο-που κείτονταν ανήμπορο στη μέση του δρόμου, στις εγκαταστάσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ. Μετά από 10 μέρες σκληρού αγώνα των εθελοντων, φίλων, εργαζόμενων και κτηνιάτρων του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ κι αφού το ζώο ακόμη δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του τον μεταφέραμε για πιο ειδική φροντίδα σε Ειδικό Καταφύγιο στα Τρίκαλα Εκεί, μετά από συνολικά δεκαέξι μέρες, ο Κλάρενς υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά του.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές, δεν ταιριάζουν στον 21ο μας αιώνα. Η φύση δεν μας ανήκει, εμείς της ανήκουμε γι’ αυτό ας φροντίσουμε να συνυπάρξουμε αρμονικά με τους συγκάτοικούς μας σε αυτόν τον πλανήτη.

Τελικά, ούτε στην επαρχία θα ήθελα να ζήσω. Μακριά από τους ανθρώπους θα ήθελα να μπορούσα να ζήσω.

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία...

... αν το έχει ακόμη. Εντύπωση μου προξένησε (με τόσα που έχω ακούσει τίποτε δεν με σοκάρει πια) αυτό που πληροφορήθηκα πριν από μερικές ημέρες, ότι πολλές φορές όσοι ψαρεύουν καρχαρίες σε ορισμένα μέρη του κόσμου κόβουν μόνο το πτερύγιο, από το οποίο γίνεται η περιζήτητη σούπα, ενώ το πλάσμα πετιέται ξανά ζωντανό στη θάλασσα, όπου ανίκανο να κολυμπήσει, βυθίζεται αβοήθητο βρίσκοντας φριχτό τέλος, είτε από ασφυξία είτε ως βορά άλλων καρχαριών. Η είδηση, εδώ , εδώ - προσοχή, τα βίντεο είναι σκληρά, θα βρείτε και χειρότερα ίσως στη λίστα - και ένα ενδιαφέρον σχετικό κείμενο, εδώ. Υποθέτω ότι το αντίστοιχο στη στεριά θα ήταν να ακρωτηριάζαμε τα άκρα ενός ζώου ή τα φτερά ενός πουλιού και μετά να το εγκαταλείπαμε για να πεθάνει υποφέροντας, από την αιμοραγία ή ως βορά άλλων αγριμιών. Σημειώνω το γεγονός εδώ ως υπενθύμιση της θηριωδίας του ανθρώπου απέναντι στους συγκατοίκους του σε αυτό τον πλανήτη. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι πρόκειται και για θέμα αισθητικής. Ένα μεγάλο πλάσμα, κυνηγός, να πετιέται αβοήθητο - λόγω του ακρωτηριασμού ενός μικρού μέρους του σώματός του - στη θάλασσα, για να απολαύσουν μερικοί γκουρμέδες την εκλεκτή σούπα τους. Η ανθρώπινη μαϊμού θα έπρεπε να δείχνει λίγο περισσότερο σεβασμό, δεν λέω συμπάθεια, σε ένα τόσο αξιοθαύμαστο πλάσμα που είναι αρχαιότερό μας κατά μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, και που τώρα κινδυνεύει εξαιτίας της ανελέητης αλιείας του.

Είναι τόσο δύσκολο μερικές φορές να βρω συμπάθεια μέσα μου για τον άνθρωπο. Γνώρισα τους ανθρώπους και συμπάθησα τα θηρία.

Συγγνώμη, παππού καρχαρία, ντρέπομαι για λογαριασμό όλων μας.

Οι μικροί μάρτυρες και άλλες σπείρες

Όταν ήμουν παιδί, καθώς και οι δύο μου γονείς είναι από την Κρήτη, έτρωγα και εγώ τους «χοχλιούς» που η μητέρα μου μαγειρεύει εξαιρετικά. Από ό,τι θυμάμαι, είναι ένα γευστικό και θρεπτικό πιάτο που όμως σταμάτησα να τρώω όταν κάποτε, ακόμη πήγαινα στο δημοτικό, είδα να παραλαμβάνουμε ένα «φορτίο» που μας είχαν στείλει από το χωριό. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτά τα πλάσματα ήταν στριμωγμένα το ένα πάνω στο άλλο μέσα σε μια σακούλα με τρύπες για να αναπνέουν, μια ζωντανή μάζα που αργοσάλευε, πασπαλισμένη με αλεύρι - αν δεν με απατά η μνήμη μου. Το θέαμα που προκάλεσε απερίγραπτη λύπη. Από τότε, ο οίκτος που αισθάνθηκα, και από τη συνειδητοποίηση ότι τα βράζουν ζωντανά, με έκανε να μην τα ξαναβάλω στο στόμα μου, παρά τα παρακάλια των γονιών μου. Έτρωγα το υπόλοιπο φαγητό, αλλά ποτέ αυτά. Αισθάνομαι πιο άνετα ηθικά να τραφώ με ένα ζώο που έχει θανατωθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και σχετικά ανώδυνα, παρά με μικρά πλάσματα που έχουν περάσει όλο αυτό το μαρτύριο.

Αργότερα, απορώντας για την περίεργη κόμμωση του Βούδα σε κάποια αγάλματά του (τις γνωστές μικρές «μπουκλίτσες», έμαθα για τη συγκινητική παράδοση σχετικά με τους 108 άγιους μάρτυρες. Κάποτε, καθώς ο Βούδας διαλογιζόταν, ο ήλιος ανέβηκε ψηλά και, χωρίς να το καταλάβει, καθώς ήταν ολότελα απορροφημένος στην προσπάθειά του, κινδύνευε από τις καυτές ακτίνες. Συνέβη τότε να περνούν από εκεί εκατόν οκτώ σαλιγκάρια, τα οποία, βλέποντας τον κίνδυνο και αναγνωρίζοντας της αξία της προσπάθειας του Βούδα για τον κόσμο, σκαρφάλωσαν στη ράχη του και ανέβηκαν στο κεφάλι του καλύπτοντάς το με τα υγρά σώματά τους. Τα μικρά σαλιγκάρια έδωσαν τη δική τους ζωή θυσία στον ήλιο, σώζοντας τον Βούδα και, έτσι, πολλές φορές τον συντροφεύουν και στα αγάλματά του. Ένα παράδειγμα, εδώ. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες, εδώ.

Συμπαθώ όχι μόνο τα σαλιγκάρια, αλλά και γενικά τα μικρά πλάσματα που πολλοί θεωρούν ασήμαντα, αλλά τα οποία μάλλον δεν εκτιμούν λιγότερο τις δικές τους ζωές από ό,τι εμείς τις δικές μας. Ένας λόγος για αυτή τη συμπάθειά μου είναι όσα τραβούν από τους «μεγάλους» και ιδίως από τους ανθρώπους, χωρίς να υπάρχει κανένας να τα υπερασπιστεί. Θυμάμαι, για παράδειγμα, τα παιδιά στο χωριό. Πόσα τραβούν τα ζώα, ιδίως τα μικρά, στα χέρια τους και περισσότερο τα έντομα, όπως τα τζιτζίκια, οι ξέγνοιαστοι και άκακοι βάρδοι του καλοκαιριού. Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι σαδιστές από τα παιδιά. Αυτοί που μιλάνε για παιδική αθωότητα μάλλον έχουν ξεχάσει την παιδική τους ηλικία ή είναι εθισμένοι στην ωραιοποίηση του κόσμου. Τα παιδιά, τα περισσότερα, είναι ένα τεράστιο «Εγώ» που σχεδόν δεν αφήνει περιθώριο για τίποτε άλλο στον κόσμο. Αργότερα, το εγώ αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τα άλλα εγώ και με την άρνηση του κόσμου να υποκύψει σε αυτό με αποτέλεσμα πληθώρα συγκρούσεων, επιτυχείς και ανεπιτυχείς προσπάθειες ισορροπίας και το μεγάλο πρόβλημα που λέγεται «άνθρωπος». Βλέπω ένα παιδί που κρατά μια πέτρα και την εκτοξεύει με ηδονή και θυμό σε μια βιτρίνα, σε ό,τι αντιστέκεται στη θέλησή του, απολαμβάνοντας τη δύναμη και τη στιγμιαία εξουσία πάνω σε ένα κομμάτι του κόσμου και δεν μπορώ να μη φανταστώ το ίδιο παιδί μετά από μερικά χρόνια να φορά μια στολή και να σηκώνει ένα όπλο και να πυροβολεί, στην ίδια κατάσταση, με διαφορετικό ιδεολογικοπολιτικό επίχρισμα, (κάποιον σαν) τον εαυτό του.

Δεν ξέρω αν θα ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος λέγοντας ότι ο κόσμος μοιάζει να έχει αρχίσει να ψυχανεμίζεται ότι δεν θα βρει ποτέ καμία απάντηση και πραγματικό μπούσουλα σε θρησκείες, σε ιερές γραφές, σε ιδεολογίες, ακόμη και στη φιλοσοφία ή στην επιστήμη. Για να βρεις λίγη αλήθεια πρέπει να οπλιστείς με θάρρος και να βουτήξεις μέσα στην ίδια σου τη συνειδητότητα, να ασχοληθείς με αυτό που σχεδόν όλοι στη Δύση θεωρούν δεδομένο, να γίνεις πραγματικά συνειδητός άνθρωπος. Κάποτε, στην Ανατολή, κάποιοι πίστεψαν ότι δεν είμαστε ούτε οι σκέψεις μας, ούτε τα συναισθήματά μας, όλα αυτά μας δίνονται άμεσα ή έμμεσα απ' έξω και δεν είναι παρά εξαρτημένες αντιδράσεις, έξεις, αλλά δεν είμαστε ούτε καν το σώμα μας και ξεχάστε κάθε μεταφυσική, είμαστε ένα ψήγμα συνειδητότητας, με όποια φυσικά, φιλοσοφικά ή μεταφυσικά άμφια και να το ντύσετε αυτό, που κοιτάζει τον κόσμο από έξι παράθυρα, με τη μεσολάβηση ενός φλύαρου και τυραννικού νου που δεν σταματά ούτε λεπτό.

Μια άλλη φορά θα σας πω πότε έπαψα να τρώω στρείδια.
.
Άλλη ανάρτηση για σαλιγκάρια, εδώ.

Παλιά, σκυλίσια χάδια

Πήγαινα στο Δημοτικό. Η γειτονιά ήταν πιο ασφαλής τότε. Περίμενα μόνος με τη σάκα μου το σχολικό, όταν είδα να έρχεται προς το μέρος μου. Συμπαθούσα πάντα τα ζώα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν φοβήθηκα. Ήταν ένα μεγαλόσωμο (ή έτσι μου φάνηκε τότε) καφέ σκυλί, από αυτά που πολλοί αποκαλούν κόπρους, μάλλον θηλυκό. Με κοίταξε με τα μεγάλα μάτια του και ίσως να με λυπήθηκε, έτσι όπως στεκόμουν, ίσως να με πέρασε για αδέσποτο ή εγκαταλελειμμένο κουτάβι. Σίγουρα ένα παρατημένο μικρό στη μέση του δρόμου χρειάζεται λίγη αγάπη και φροντίδα. Αμέσως στρώθηκε στη δουλειά για να περιποιηθεί αυτό το κακόμοιρο και άχαρο πλάσμα. Στηρίχθηκε με τα μπροστινά του πόδια πάνω μου, με περιεργάστηκε, με μύρισε και άρχισε να με γλύφει, μήπως με σουλουπώσει λίγο, κουνώντας πέρα-δώθε την ουρά του. Όταν ήλθε το σχολικό, ανέβηκα με κάπως τσαλακωμένη εμφάνιση, με μερικούς λεκέδες στα ρούχα μου και αρκετά αναστατωμένος.

Δεν θυμάμαι πόσα πρωινά επαναλήφθηκε αυτό. Ο σκύλος ερχόταν για να μου κάνει παρέα και να με φροντίσει πριν από το ξεκίνημα της ημέρας, ενώ εγώ στεκόμουν ακίνητος και τρομοκρατημένος, δεχόμενος παθητικά τις περιποιήσεις και τα χάδια. Κάποια στιγμή το είπα στους δικούς μου και όλα σταμάτησαν. Ο σκύλος δεν ξαναφάνηκε. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έγινε. Η μνήμη μου έχει ένα κενό σε αυτό το σημείο. Ίσως να ήλθε η μητέρα μου κάποιες φορές και να αποθάρρυνε την τετράποδη ανταγωνίστριά της. Θυμάμαι τον καλόκαρδο ψιλικατζή της γειτονιάς με το παχύ μουστάκι, που, όταν πληροφορήθηκε τα τεκταινόμενα, προσφέρθηκε να έλθει με μια σκούπα να διώξει τον σκύλο, αλλά ευτυχώς αυτό δεν έγινε.

Αργότερα, σκεφτόμουν πάντα τρυφερά αυτό το πλάσμα. Μου έδειξε αγνή αγάπη, χωρίς να υπάρχει καν η σύνδεση ιδιοκτήτη και σκύλου, επειδή έτσι επέλεξε εκείνο. Ελπίζω την επόμενη φορά που οι ψυχές μας θα συναντηθούν να βρω το θάρρος να ανταποδώσω το χάδι.

Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που υιοθετούν τα μικρά άλλων ζώων, δείτε εδώ και εδώ. Σε κάνει να ξανασκεφτείς μύθους όπως αυτόν του Ρώμου και του Ρωμύλου και της λύκαινάς τους.

Προσοχή! Ακολουθεί κήρυγμα!
Μέσα στην αλαζονεία μας, λησμονούμε πόσα μας δίνουν τα ζώα και πόσο ικανά είναι για αγάπη. Λησμονούμε πόσες ζωές τους οφείλουμε, λησμονούμε ότι είναι πλάσματα με αυτοσυνείδηση και αισθήματα και ότι χωρίς αυτά δεν θα υπήρχαμε σε αυτό τον πλανήτη, λησμονούμε ότι δεν είναι εκείνα που μας χρειάζονται, αλλά ότι εμείς χρειαζόμαστε εκείνα. Τους οφείλουμε, δεν μας οφείλουν.

Είχα την αίσθηση ότι όφειλα αυτή την ανάρτηση.

Η απειλή του κτήνους

Ακούω και διαβάζω συνεχώς για φόνους των ελάχιστων αρκούδων που καταφέρνουν να επιβιώσουν στην Ελλάδα. Η δικαιολογία είναι ότι προκαλούν κάποιες φθορές σε καλλιέργειες και μελίσσια ενώ ακόμη τις θεωρούν απειλή όταν πλησιάζουν σε οικισμούς. Απορίας άξιο όμως είναι το πώς οι άνθρωποι που φοβούνται τις αρκούδες και τις καταδιώκουν δεν κυνηγούν ένα απείρως πιο απειλητικό και καταστροφικό πλάσμα που ευθύνεται κάθε χρόνο για εκατοντάδες θανάτους ανθρώπων. Είμαστε απρόθυμοι να μάθουμε να συμβιώνουμε με την αρκούδα και το λύκο, τρέμουμε στη σκέψη ότι μπορεί να έλθουμε αντιμέτωποι με ένα τέτοιο πλάσμα, ενώ παράλληλα αναλαμβάνουμε τεράστιο κόστος και μαθαίνουμε σύνθετους κανόνες για να συμβιώνουμε με αυτή τη νέμεση στην οποία αναφέρομαι, με αυτό το ανθρωποφάγο κτήνος που κυκλοφορεί ανενόχλητο δίπλα μας σε τεράστιους αριθμούς, που κατασπαράσσει ενηλίκους και παιδιά, χωρίς κανένας να βγαίνει έξω με το δίκαννο για να το γεμίσει με σκάγια. Μάλιστα, όχι μόνο δεν το κυνηγούμε, αλλά πολλοί το υπηρετούν κιόλας. Γυαλίζουν το μεταλλικό δέρμα του, το ποτίζουν και το αφήνουν να καταστρέφει το περιβάλλον μας και, κυρίως, να μαγαρίζει τον αέρα που αναπνέουμε, ενώ θεωρούν αποδεκτό τα παιδιά τους να διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να φαγωθούν από ένα από αυτά τα πλάσματα, έναντι του πρακτικά ανύπαρκτου κινδύνου να δεχθούν επίθεση από κάποιο αγρίμι. Δείτε εδώ για το πως το αιμοβόρο αυτό πλάσμα επιτίθεται ακόμη και σε αρκούδες.



Είμαστε περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι.

Δεν μας ενοχλούν τα δεινά που επισωρεύουμε από απληστία στους εαυτούς μας, δεν μας ενοχλεί ο ελεεινός τρόπος ζωής μας, η στρεβλή μας αντίληψη για τον κόσμο και τη θέση μας σε αυτόν, δεν μας ενοχλεί που εξαφανίζουμε μαζικά είδη από τον πλανήτη (ενώ ό,τι αγρίμι καταφέρνει να επιβιώσει τρέχει πανικόβλητο να βρει μια σπιθαμής γη για να αποθέσει την ύπαρξή του ή αναγκαστικά έρχεται σε σύγκρουση με τη διαρκώς επεκτεινόμενη παρουσία μας και με τον καοήθη όγκο του υποπολιτισμού και του υπερπληθυσμού μας), δεν μας ενοχλούν τα εργατικά ατυχήματα, δεν μας ενοχλούν οι παράπλευρες απώλειες από τους υπερήφανους στρατούς των κυνηγών, μας ενοχλεί όμως βέβαια αφάνταστα ότι σε αυτό τον ξερότοπο που καταντήσαμε να είναι η Ελλάδα, ανάμεσα στους οδικούς μας άξονες και στις Εγνατίες και στα έργα πνοής και στα αυθαίρετα και στα λυόμενα και στα εργοστάσια και στα χωράφια και στις ξενοδοχειακές μονάδες και στη ξεφτιλισμένη τη γκλαμουριά μας και το κιτς μας μπορεί ακόμη να ανασαίνει μια αρκούδα με το μικρό της ή ένας λύκος (αν δεν έχουν πέσει θύματα τροχαίου/πυροβοληθεί/δηλητηριαστεί). Πώς να ανεχθούμε αυτή την απειλή; Σκοτώστε τα όλα! Λύκοι και αρκούδες; Μόνο στα παραμύθια και στα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, εκεί είναι η θέση τους.

Ο σύγχρονος Έλληνας είναι διατεθειμένος να ψάχνει δύο ώρες στο κέντρο της Αθήνας για να παρκάρει και να ξοδεύει μεγάλα ποσά για να κινεί το ΙΧ του αντί να χρησιμοποιεί τα πόδια του ή τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά δεν είναι διατεθειμένος να κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του (εκτός αν είναι για να πατήσει τη σκανδάλη) ή να ξοδέψει ένα ευρώ (εκτός αν είναι για φυσίγγια) προκειμένου να συμβιώνει αρμονικά με τα ζώα.

Δώστε χώρο στα πλάσματα της φύσης, δώστε χώρο στους ανθρώπους.

Σημείωση: Το καλύτερο μέσο προστασίας περιουσιών και ανθρώπων από αρκούδες και άλλα αγρίμια στις αγροτικές περιοχές είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια και είναι, φυσικά, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ιδίως ο παραδοσιακός, ελληνικός ποιμενικός σκύλος που και αυτός πλέον σπανίζει. Πρέπει να μάθουμε ξανά να ζούμε με τα ζώα, όχι εναντίον των ζώων - αυτή τη φορά με περισσότερο σεβασμό προς αυτά. Για τον εκδρομέα, το καλύτερο μέσο προστασίας είναι η γνώση και η πληροφόρηση σχετικά με τη σωστή συμπεριφορά στη φύση και για τους κινδύνους που ενδέχεται να συναντήσει σε κάθε περιοχή. Παράλληλα, η τεχνολογία μας παρέχει και μη θανάσιμα μέσα προστασίας, όπως ειδικά σπρέι (αν ποτέ φτάσουμε στο σημείο η ελληνική φύση να αποκτήσει πάλι πληθυσμούς από λύκους και αρκούδες, όπως κάποτε - σαρκαστικό).

Σχετικοί σύνδεσμοι:
Δύο σχετικές ειδήσεις, εδώ και εδώ.
Περιβαλλοντική οργάνωση Αρκτούρος
Περιβαλλοντική οργάνωση Καλλιστώ.
WWF

Μια άλλη αντίληψη για την οικολογία

Ανάγκη υπογραφής ενός νέου συμβολαίου με τη φύση και τα πλάσματά της.

Διαπιστώνω ότι η κυρίαρχη άποψη για την οικολογία και την προστασία του περιβάλλοντος είναι ότι έτσι πρέπει να κάνουμε διότι αυτό είναι το μεσομακροπρόθεσμο συμφέρον μας, διότι το «χρωστάμε στα παιδιά μας». Προστατεύουμε διάφορα είδη ζώων και φυτών διότι η εξαφάνισή τους δεν μας «συμφέρει». Δεν καίμε τα δάση «για να έχουμε οξυγόνο και να κάνουμε εκδρομές». Προστατεύουμε τις ακτές μας για να έχουμε ένα μέρος να περνάμε τις διακοπές μας και, φυσικά, για τον τουρισμό. Προστατεύουμε τη θάλασσα και τα πλάσματά της διότι είναι πλούτος κ.λπ. κ.λπ.

Διαπιστώνετε κάτι; Το βασικό κίνητρο που προβάλλεται για να προστατεύουμε το περιβάλλον είναι το ίδιο που μας κάνει να το καταστρέφουμε, είναι ο υπέρμετρος εγωισμός μας που μας κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και ο λόγος ύπαρξης των πάντων, από το όμορφο βότσαλο της παραλίας, μέχρι τους γαλαξίες, τα νεφελώματα και τον ασύλληπτο χώρο που μας περιβάλλει. Με βάση αυτή την αντίληψη, αν βρούμε τρόπο να εξαφανίζουμε είδη ζώων και φυτών, να μιαίνουμε τον αέρα, τη γη και το νερό χωρίς τιμωρία, για το συμφέρον μας, δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος για να μην το κάνουμε. Έχουμε κάθε δικαίωμα να μετατρέψουμε τη γη σε ένα απέραντο αγροτο-βιομηχανο-οικιστικό σύμπλεγμα χρησιμοποιώντας όλους τους πόρους της για τους σκοπούς μας. Μεταλλαγμένα; Είναι ασφαλή; Τότε ναι.

Αυτή η προσέγγιση της οικολογίας μου είναι αποκρουστική. Ο «οικολόγος» σε αυτή την περίπτωση δεν διαφέρει ποιοτικά, ηθικά από τον καταστροφέα του περιβάλλοντος, παρά μόνο ως προς τους υπολογισμούς του. Ακούω πολλούς να παραπονούνται ότι μερικές φορές η οικολογία μοιάζει με θρησκεία. Έτσι πρέπει. Όχι ακριβώς βέβαια με θρησκεία, αλλά με κάτι καλύτερο, κάτι ανώτερο, ένα πνευματικό μονοπάτι, ένα τρόπο να αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο, ένα μπούσουλα. Ολοκληρωμένη οικολογική συνείδηση είναι η συνειδητοποίηση ότι είμαστε μέρος ενός όλου, ότι τα άλλα πλάσματα της φύσης, φυτά και ζώα, δεν είναι απλώς περιουσιακά μας στοιχεία, κτήματα, αλλά έχουν τα ίδια δικαιώματα με εμάς στη ζωή. Ολοκληρωμένη οικολογική συνείδηση είναι η συνειδητοποίηση ότι οφείλουμε να περπατάμε ελαφριά στον πλανήτη, προκαλώντας τον λιγότερο δυνατό πόνο και προσφέροντας όπου μπορούμε λίγη ανακούφιση. Στο κάτω-κάτω, αν πρέπει να έχουμε μια θρησκεία, ποια καλύτερη από το να λατρέψουμε τη φύση και να έχουμε ναό τον πλανήτη, τα βουνά, τις πεδιάδες, τις θάλασσες; Τι ανώτερο από το σεβασμό κάθε ζωής και την αγία ευσπλαχνία; Τα αραχνιασμένα δόγματα στρυφνών, διεστραμμένων ιερέων;

Κάναμε ένα θεμελιώδες λάθος από τα βάθη της ιστορία μας. Θεωρήσαμε ότι για να επιβιώσουμε στη φύση πρέπει να γίνουμε αμείλικτοι δυνάστες της. Λατρέψαμε την ισχύ. Θεωρήσαμε ότι το πλάσμα τη σάρκα του οποίου έπρεπε να φάμε δεν είχε άλλο προορισμό παρά μόνο να φαγωθεί και δεν αξίζε καμίας προσοχής και σεβασμού από τη στιγμή που ήταν στο απόλυτο έλεός μας. Το ζώο που μας απειλούσε έπρεπε να κυνηγηθεί μέχρι τον αφανισμό. Αρχίσαμε να κατηγοριοποιούμε, να ιεραρχούμε και να βάζουμε τον κόσμο σε κουτάκια που εξυπηρετούσαν εμάς. Διαιρέσαμε και κατακερματίσαμε τον κόσμο. Νομίσαμε, σαν ανόητα παιδιά που είμαστε, ότι μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε την ευφυΐα μας γενόμενοι δυνάστες του πλανήτη και των πλασμάτων του ατιμώρητα, και γίναμε οι ίδιοι τιμωροί και δήμιοι του εαυτού μας. Βλέπετε, όταν αρχίσεις να διαιρείς και να κατακερματίζεις τον κόσμο δεν υπάρχει τέλος. Γιατί τα ζώα και όχι άλλοι άνθρωποι ή ομάδες ανθρώπων; Το ωφελιμιστικό κριτήριο και ο κατακερματισμός με βάση το τι μας εξυπηρετεί μπορεί εξίσου εύκολα να οδηγήσει, όπως και συμβαίνει, στη διαίρεση της ανθρωπότητας, στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στη δουλεία, στο φόνο, στη σφαγή, στη γενοκτονία και σε μύρια άλλα δεινά. Δηλητηριάσαμε τους εαυτούς μας ηθικά και αυτοακρωτηριαστήκαμε πνευματικά. Και όμως, κάποιοι «άγριοι» μπορούσαν μέχρι και πρόσφατα να αντιλαμβάνονται ότι η ανάγκη τους να κυνηγήσουν ένα ζώο για να επιβιώσουν δεν σήμαινε ότι η αξία της ζωής αυτού του ζώου ήταν μικρότερη από την αξία της δικής τους ζωής. Εξάλλου, η αρκούδα που ήταν σήμερα το θήραμά τους θα μπορούσε σε άλλες περιστάσεις να ήταν ο θύτης τους.

Είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με το περιβάλλον, με τον κόσμο. Τον άνθρωπο - άρπαγα πρέπει να διαδεχθεί ο άνθρωπος - κηπουρός - φροντιστής του κόσμου. Πιστεύω στην ανάγκη της «υπογραφής» μιας νέας σύμβασης, ενός new deal με τον πλανήτη και τη φύση. Αυτό είναι αναγκαίο για να ζήσουμε και εμείς πιο ευτυχισμένοι, χωρίς τα δεινά που επισωρεύσαμε οι ίδιοι πάνω μας, χωρίς το δηλητήριο. Οι κανόνες των παλιών θρησκειών είναι ανεπαρκείς, ακόμη χειρότερα, καταστροφικοί, ιδίως οι θρησκείες της ερήμου διαιωνίζουν την ασθένεια, δηλητηριάζουν το πνεύμα, δεν σώζουν. Πρέπει οι ίδιοι να μειώσουμε τον πληθυσμό μας, να αντικαταστήσουμε τη ακόρεστη πείνα της κατανάλωσης με την αξία της διατήρησης και της συντήρησης, πρέπει να μάθουμε να ανοίγουμε λιγότερο το στερεοφωνικό και να ακούμε περισσότερο αυτά που μας τραγουδούν τα πουλιά και μας ψιθυρίζει ο άνεμος. Να αγαπάμε τους μεγάλους και ανοικτούς χώρους και όχι τα βρώμικα στενά και τις φτηνές ηδονές. Να φοβόμαστε λιγότερο τη ζέστη και το κρύο, για να χαιρόμαστε κάθε εποχή. Να μην ανάβουμε τόσο πολύ το φως, για να απολαμβάνουμε τον έναστρο ουρανό και το απαράμιλλο μεγαλείο του που έλκει κάθε ευγενική και πεπαιδευμένη ψυχή με ηδονές ανώτερες και ατελεύτητες. Η παράνοια πρέπει να σταματήσει, ο άνθρωπος πρέπει να κάνει σήμερα μια μεγάλη στροφή χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του, καθώς τα περιθώρια επιλογής μοιάζουν να εξαντλούνται. Ο άνθρωπος πεθαίνει, ο άνθρωπος πέθανε, ζήτω ο άνθρωπος.

Είμαι New Age; Είμαι ουτοπικός; Δεν ξέρω, μου αρέσει να αφήνω και εγώ πού και πού τη φαντασία μου να ξεμουδιάζει.

ἦσαν δὲ κτίλα πάντα καὶ ἀνθρώποισι προσηνῆ,
θῆρές τ' οἰωνοί τε, φιλοφροσύνη τε δεδήει.

(Όλα τα πλάσματα ήταν ήμερα και φιλικά στους ανθρώπους,

και τα θηρία και τα πουλιά, και η αγάπη άστραφτε -

Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος, Καθαρμοί)

Γατοκοινωνικό μήνυμα

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ STRAY.GR ΓΙΑ ΣΤΕΙΡΩΣΕΙΣ ΓΑΤΩΝ

Η περιπέτεια με τα γατάκια με έφερε σε οδυνηρή επαφή με το πρόβλημα της μη στείρωσης των οικόσιτων ζώων από ορισμένους ασυνείδητους και των αδέσποτων που οφείλονται σε αυτή τη αντίληψη. Ασυνείδητους που ενδεχομένως αν τους μιλήσεις για στείρωση θα σου κάνουν κήρυγμα για τα δικαιώματα στο σεξ των ζώων τους και τον ανδρισμό του σκύλου ή του γάτους τους (που, βεβαίως - βεβαίως, αποτελεί προέκταση του δικού τους ανδρισμού), αλλά παράλληλα, προφανώς, δεν αναγνωρίζουν κανένα δικαίωμα στη μητρική φροντίδα ή σε μια ζωή χωρίς υπερβολικό πόνο και χωρίς ένα σύντομο και επώδυνο τέλος για τα μικρά που θα γεννηθούν από αυτό το σεξ.

Η υποκρισία αλλά και η ασυναρτησία ορισμένων ανθρώπων είναι ανυπέρβλητη (θυμηθείτε όσα έχουμε πει περί βλακείας κατά το παρελθόν) και μου είναι αδύνατον να φανταστώ πώς είναι δυνατόν κάποιος να θεωρεί εαυτόν «φιλόζωο», να χαϊδεύει τη γάτα ή τον σκύλο του και μετά να παίρνει τα γατάκια ή τα σκυλάκια και να τα πετάει στο δρόμο, όπου, στη συντριπτική πλειονότητά τους, θα βρουν ένα επώδυνο τέλος ή θα ζήσουν μια άθλια και σύντομη ζωή, ή να τα εγκαταλείπει κρυφά σαν κλέφτης στην πόρτα ή στην αυλή κάποιου ανύποπτου, πού στο κάτω - κάτω της γραφής έχει κάθε δικαίωμα να μην επιθυμεί να ασχοληθεί με την ανατροφή κάποιου ζώου και να υποστεί, αν είναι φιλόζωος, αυτό τον ηθικό εκβιασμό.

Την ημέρα που ασχολήθηκα με τα γατάκια άκουσα φοβερές ιστορίες από γείτονες. Μου είπαν, για παράδειγμα, ότι καθώς ο δρόμος μας είναι πεζόδρομος, πολύ συχνά εγκαταλείπονται σε αυτόν ζώα ενώ ο δυστυχής που συμβαίνει να μένει στη μονοκατοικία, δίπλα, βρίσκει αυτή την περίοδο όχι λίγα γατάκια που κάποιοι «φιλόζωοι» (φιλόζωους αυτού του τύπου τους θεωρώ μάστιγα για τα ζώα) συνηθίζουν να εγκαταλείπουν στην αυλή του. Δεν ξέρω τι τα κάνει, δεν τόλμησα να ρωτήσω.

Σε κάθε περίπτωση, η στείρωση είναι ένα αναγκαίο μέτρο για τα ζώα, τα οικόσιτα και τα αδέσποτα που ζουν σε ένα αστικό περιβάλλον όπως αυτό της Αθήνας, ευχής έργο θα ήταν να πάψουν κάποια στιγμή να υπάρχουν αδέσποτα που σέρνονται στα τσιμέντα και στην άσφαλτο, μέχρι να τα πατήσει κάποιο αυτοκίνητο ή να υποκύψουν στις κακουχίες ή σε κάποια ασθένεια. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να αντέξει στο θέαμα ενός νεογέννητου γατακίου που σέρνεται ανήμπορο ανάμεσα στα σκουπίδια της τσιμεντοκόλασης. Μια αδέσποτη γάτα δυσκολεύεται έτσι και αλλιώς στο περιβάλλον της πόλης, οι απανωτές γέννες της εξαντλούν και συντομεύουν δραματικά την έτσι και αλλιώς σύντομη ζωή της. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Οι Δήμοι, είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να μεριμνούν για τη στείρωση και περίθαλψη των αδέσποτων ζώων, αλλά αν και κάποιοι από αυτούς ανταποκρίνονται ικανοποιητικά σε ό,τι αφορά τους αδέσποτους σκύλους, δυστυχώς, οι γάτες, επειδή ίσως έχουν πιο διακριτική παρουσία και δεν θεωρούνται απειλή, παραμελούνται εντελώς.

Διαπίστωσα ότι το Stray.gr, ένα φιλοζωικό σωματείο που θεωρώ αξιόπιστο, έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία για τη στείρωση των γατιών (αλλά και για την υιοθεσία για όσους ενδιαφέρονται) αναπληρώνοντας αυτό το κενό. Προτρέπει όσους επιθυμούν να φροντίζουν οι ίδιοι για τη στείρωση των γατιών στη γειτονιά τους ή να ενισχύσουν το σωματείο οικονομικά για αυτό το σκοπό. Όποιος ενδιαφέρεται, ας επιλέξει το σύνδεσμο στην αρχή ή στο τέλος για να βρει όλες τις πληροφορίες. Προτείνω μάλιστα σε όποιον φίλο ιστολόγο θέλει να μεταβιβάσει και να προβάλει την πρωτοβουλία στο δικό του/της ιστολόγιο.
.

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ STRAY.GR ΓΙΑ ΣΤΕΙΡΩΣΕΙΣ ΓΑΤΩΝ

.