Μηλαράκι;

- Εχθρός σου δεν είναι όποιος σου προσφέρει τη γνώση, αλλά όποιος σου την απαγορεύει.

(Άστρο της Αυγής)

Τοξικά μυαλά

Μαθαίνεις ότι πρέπει να απαρνηθείς τις ευαισθησίες σου για να επιβιώσεις, για να μην είσαι αδύναμος, μετά, γεμίζεις με ενοχές, φόβο, σκληρότητα και υποταγή, για να αρέσεις, για να τα καταφέρεις, για να κατακτήσεις. Μαθαίνεις ότι δύναμη είναι το να κλείνεις τα μάτια, το να οχυρώνεσαι στον εγωισμό, να μην αγαπάς (άντε, εκτός από δύο ή τρία άτομα κοντά σου και αυτά υπό αίρεση), να μη συμπονάς, να μην καταλαβαίνεις, να είσαι σκληρός. Μαθαίνεις να είσαι εχθρός με τον κόσμο. Μαθαίνεις να μην ενδιαφέρεσαι για την αλήθεια, αλλά για τα «σημαντικά». Μαθαίνεις ότι πρέπει να είσαι αρεστός αντί για αληθινός. Ζεις ψεύτικος σε ένα ψεύτικο κόσμο και ίσως κάποια στιγμή, αν έχεις τύχη ή προδιάθεση, πιθανώς με κάποια ασήμαντη αφορμή, να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις απαρνηθεί ό,τι είναι πολύτιμο για μια χούφτα στάχτες και αποκαΐδια, ότι αυτό που νόμιζες ότι σε κάνει «μεγάλο και τρανό» σε κάνει ένα θλιβερό ανθρωπάκι.

Συνειδητοποιείς ότι δύναμη δεν είναι να έχεις κλειστά τα μάτια, αλλά να τα έχεις ορθάνοιχτα, να έχεις επίγνωση και ευαισθησία κάθε στιγμή, να συμπονάς. Δύναμη είναι να συμπονάς τα πάντα, ακόμη και το πλάσμα που δεν έχεις επιλογή παρά να σκοτώσεις για να επιβιώσεις, ακόμη και τη σαλάτα σου. Δύναμη είναι να νοιώθεις τα πάντα, να έχεις το θάρρος να αδειάζεις το ποτήρι μέχρι τον πάτο. Συνειδητοποιείς ότι η σκληρότητα σε κάνει ένα σκληρό κέλυφος δίχως ζωή. Συνειδητοποιείς ότι, αν υπάρχει κάτι που έχει αξία σε αυτό τον κόσμο, αυτό είναι η αλήθεια. Συνειδητοποιείς ότι πρέπει να είσαι αληθινός και να μην κρύβεις την αλήθεια σου, διότι, αν φοράς πολύ ώρα τη μάσκα, πας να τη βγάλεις κάποια στιγμή, που θα κρίνεις ότι έφτασε η κατάλληλη ώρα, και αντιλαμβάνεσαι έντρομος ότι έχει γίνει ένα με το πρόσωπό σου. Συνειδητοποιείς ότι πρέπει να δίνεις προτεραιότητα στην αξία και όχι στο χρήμα. Αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη κοινωνία σαν ένα απέραντο φρενοκομείο, κάνεις φίλους σου τα πουλιά, τα δέντρα, τον ουρανό και το χώμα. Ξυπνάς το πρωί και τρέχεις να καλημερίσεις τον πατέρα σου, τον ήλιο και να δεχτείς το ζεστό χάδι του. Περιμένεις χωρίς φόβο τον θάνατο και τη στοργική μητρική αγκαλιά της γης, για να δώσεις πίσω αυτό που δανείστηκες, για να ξαναγίνεις νερό, χώμα, σκουλήκι, έντομο, πουλί, λουλούδι, δέντρο, γέννημα, καρπός, ζώο, άνθρωπος, σύννεφο που παρασέρνει νωχελικά το αεράκι πάνω από μια πολυπληθή παραλία όπου κάποτε κολύμπησες και εσύ (το αστείο είναι ότι ήδη κομμάτια σου που ήταν «εσύ» σε διάφορα στάδια της ζωής σου είναι ήδη κάτι άλλο, ζωή και θάνατος είναι πιο αξεχώριστα από όσο νομίζουμε, είναι ένα και το αυτό).

Ξυπνάς από το λήθαργο και ζεις σε ένα πανηγύρι ζωής και θανάτου, γελάς με το κοσμικό αστείο και ενώ συνεχίζεις να ζεις μέσα στον κόσμο και να παλεύεις για το ωραίο και το καλό, παράλληλα, αυτό που είναι αρχαίο και αιώνιο μέσα σου, η σκόνη των άστρων, κρυφοκοιτάζει από τις γωνίες και σου ψιθυρίζει πάντα, «μη χολοσκάς, όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή...» και αυτό σου φαίνεται το πιο αισιόδοξο πράγμα του κόσμου και εκεί που κλαις και υποφέρεις καθώς σου μασουλά τα κόκαλα το σκυλί της πραγματικότητας θες να γελάσεις με την καρδιά σου και συμπονάς όλη την πλάση και βλέπεις ότι τίποτα δεν είναι άψυχο και ότι όλες οι ψυχές εκπορεύονται από την ίδια ψυχή και ότι είσαι μέσα σε όλα, ότι είσαι όλα και όλα είναι εσύ. Να, ένα κομμάτι μου είναι μέσα σε αυτό τον πέτρινο σκαραβαίο που με κοιτάζει από το ράφι της βιβλιοθήκης καθώς δακτυλογραφώ. Σταματώ την πολυλογία, διότι κοιτάζω αριστερά μου και βλέπω το ξωτικό Λώρα να ετοιμάζεται να σκορπίσει κάτι χαρτιά μου στο πάτωμα. Θα πω μόνο ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας δεν είναι η μόλυνση του περιβάλλοντος, αλλά η μόλυνση του μυαλού με τη σκληρότητα, η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι ένα από τα επακόλουθά της. Αν θέλεις καθαρότερο περιβάλλον, άρχισε καθαρίζοντας το μυαλό σου.

Υ.Γ.
Ενημέρωση για τις κινητοποιήσεις των κρατουμένων, εδώ.

Διάλογος ενός με την ψυχή του

- Τεμπέλα ψυχή μου, σήκω και περπάτα.
- Ώχου, γιατί μωρέ; Καλά είμαστε εδώ.
- Τεμπέλα ψυχή μου, θέλω γνώση.
- Γιατί; Τι τρέλα είναι πάλι αυτή; Καλά δεν περνάμε χαμένοι στη λήθη;
- Τεμπέλα ψυχή μου, βλέπω γύρω μου αναλαμπές, φώτα που με το που πάω να εστιάσω πάνω τους χάνονται στο σκοτάδι, ακούω μελωδίες που πάω να αφουγκραστώ και χάνονται στη σιωπή, νοιώθω σιωπές που χάνονται στο θόρυβο, πρέπει να μάθω, πρέπει να γνωρίσω ποιος είμαι.
- Με τα παρακάλια δε σηκώνομαι από εδώ που έχω βολευτεί, μόνο η ανάγκη και ο πόνος με κεντρίζουν.
- Τεμπέλα ψυχή μου, ο έρωτας; Δεν σου λέει τίποτα ο έρωτας;
- Μόνο αφού ματώσω πρώτα αρκετά, μόνο άμα πονέσω και αρχίσω να νοιώθω τον εαυτό μου, τότε μόνο με αγγίζει ο έρωτας και με τραβολογά εδώ και εκεί και υπομένω τα μύρια όσα για χάρη του, μα τώρα, κοίτα τι καλά που χουζουρεύω, ποιος νοιάζεται για αυτά; Ποιος θέλει να πονά; Τι τη θες τη γνώση; Τι τον θες τον έρωτα;
- Τεμπέλα ψυχή μου, σήκω σε παρακαλώ, δεν βλέπεις, παρακάθισες ακίνητη και βάρυνες, σε λίγο πέφτουμε.
- Λίγο ακόμη, λίγο ακόμη και θα σηκωθώ, μην είσαι τύραννος.
- Τεμπέλα ψυχή μου, τραγούδα λίγο να σε ακούσω.
- Σου είπα, μόνο ο πόνος και η ανάγκη και ίσως πιο μετά ο έρωτας μπορούν να με κάνουν να κινηθώ πέρα δώθε και να ηχήσω σαν καμπάνα, μόνο τότε αρχίζω τα τραγούδια μου.
- Ψυχή μου, ο καρχαρίας που δεν κολυμπά βουλιάζει, σε λίγο πέφτουμε, δεν θα ήταν καλύτερα να είχες σηκωθεί μονάχη σου; Έπρεπε να περιμένουμε τη βαρύτητα να μας τραβήξει στα βασίλεια του πόνου και της ανάγκης;
- Αχ καημενούλη μου, γιατί χτυπιέσαι και βασανίζεσαι; Γιατί πολεμάς και αντιστέκεσαι, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει με τη σωστή σειρά. Ναι, θα πέσω και θα ματώσω και θα πονέσω και θα σηκωθώ και θα πω τα τραγούδια μου να σε γλυκάνω και θα μάθω τον έρωτα και θα πετάξουμε μαζί ψηλά.

Πριν από χρόνια είχα επισκεφθεί μια έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη με έργα της Αναγέννησης. Σε ένα βάθρο υπήρχε μια προτομή με μια επιγραφή που έλεγε μόνο «πλατωνικός νέος». Ήταν το κεφάλι ενός νέου άνδρα που είχε κρεμασμένο στο λαιμό του μια αλυσίδα με ένα άρμα που το έσερναν δύο άλογα, θυμάμαι νομίζω έναν επισκέπτη να απορεί.

«Εοικέτω δη ξυμφύτω δυνάμει υποπτέρου ζεύγους τε και ηνιόχου. Θεών μεν ουν ίπποι τε και ηνίοχοι πάντες αυτοί τε αγαθοί και εξ αγαθών, το δε των άλλων μέμικται... »

Αποσπάσματα από τον «Φαίδρο» του Πλάτωνα. Εκεί, οι ψυχές παρομοιάζονται με φτερωτά άρματα που έχουν δύο άλογα και ηνίοχο. Οι ψυχές των θεών έχουν δύο καλά άλογα που κρατούν το άρμα στις υψηλότερες σφαίρες. Των θνητών όμως οι ψυχές έχουν ένα καλό και ένα κακό και δύστροπο άλογο που δεν τιθασεύεται εύκολα, αυτό τραβά προς τα κάτω το άρμα και όταν ο έλεγχος χαθεί και σπάσουν τα φτερά, μπαίνει η ψυχή σε σώμα θνητό και ανάλογα με τον τρόπο που θα ζήσει θα καθοριστεί και η συνέχειά της, η επόμενη ζωή της... Αξίζει να διαβάσει κάποιος Πλάτωνα και μόνο για την ποιητικότητα του λόγου του.

Ενημέρωση

Οι κινητοποιήσεις των κρατουμένων συνεχίζονται, όπως και η αβάσταχτη σιωπή των ΜΜΕ που ιεραρχούν και υπαγορεύουν αυτά που πρέπει να σκεπτόμαστε και να μας απασχολούν ως καλούς και υπάκουους υπηκόους. Εξάλλου, αυτός που πάντα υπακούει, αυτός που πάντα πληρώνει, αυτός που πάντα σκύβει το κεφάλι και στέκεται προσοχή, μπροστά στον αστυνόμο, στο αφεντικό, στον παπά, στην τηλεόραση, αυτός που «υπηρετεί» τα δάνειά του δουλεύοντας (δούλος όντας), αυτός που πάντα πατιέται πρόθυμα ή πατάει τους άλλους πίσω από τον οδοστρωτήρα «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», δεν πάει φυλακή, έτσι δεν είναι;

Σε αναζήτηση κοινωνικών αιτημάτων

- Είμαι ο Ομπάμα της Ελλάδος, ψηφίστε με, μη με μαυρίσετε!

Κάτι που συγκρατώ από τις αμερικανικές εκλογές είναι η διατύπωση από την αμερικανική κοινωνία, που πολλοί θεωρούν πιο απαθή και αδιάφορη για την πολιτική από τη δική μας, ενός κοινωνικού αιτήματος για αλλαγή, "Change we can believe in". Κάτι μας θυμίζει αυτό. Σε αντιδιαστολή, μου κάνει εντύπωση ότι η Ελληνική κοινωνία, με τις τόσες παθογένειες, τα τόσα συσσωρευμένα προβλήματα, αποτυγχάνει στο να διαμορφώσει ένα αίτημα ή σειρά αιτημάτων για την πολιτική και την ίδια και αναλώνεται σε μια ανούσια και περιστασιακή σκανδαλολογία, αγνοώντας τα σοβαρά νοσήματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνειά της. Καλά είναι να τιμωρείται ο Χ ή ο Ψ που πιάστηκε στα πράσα, αλλά από εκεί και πέρα; Δεν πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με το πελατειακό πολιτικό σύστημα που δημιουργεί τέτοιες καταστάσεις; Δεν πρέπει να δούμε, πέρα από το αν το τάδε ή το δείνα μοναστήρι οικειοποιήθηκε περιουσία του δημοσίου, συνολικά το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας και το θέμα της σχέσης του κράτους με την εκκλησία; Δεν πρέπει να εξετάσουμε συνολικά το πού βαδίζει αυτή η κοινωνία;

Κάποτε, και η δική μας κοινωνία συσπειρωνόταν πίσω από κάποια αιτήματα, έστω και αν αυτά τα εκμεταλλεύονταν δημαγωγοί, έστω και αν οι προσδοκίες διαψεύδονταν. Μετά τη μεταπολίτευση, ήταν η εδραίωση της δημοκρατίας, λίγο αργότερα, η εθνική συμφιλίωση, η αλλαγή, το τέλος των διακρίσεων με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις. Σήμερα, η πολιτική έχει ξεπέσει σε επίπεδο ριάλιτι, διεξάγεται με κασέτες, με βίντεο, με κουτσομπολιά, με εισαγγελείς που παραιτούνται και ξεπαραιτούνται. Μέχρις εκεί, με την ουσία των προβλημάτων ελάχιστοι ασχολούνται και σίγουρα όχι οι πολιτικοί. Αυτό είναι που με απογοητεύει, ότι μοιάζει πια να ζούμε σε μια εγκεφαλικά νεκρή κοινωνία, καπελωμένη από ένα παγιωμένο δικομματικό, οικογενειοκρατικό σύστημα που δεν αφήνει καμία υγιή δύναμη να βγει στην επιφάνεια, που ενδεχομένως σκόπιμα μετατρέπει κάθε πολιτικό ζήτημα, σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, σε φτηνό σήριαλ. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τη διόρθωση των κακώς κειμένων, ενδιαφέρεται για να "βρει άκρη", για να "χωθεί στα κόλπα", για "να βρει βύσμα".

Υποτιθέμενους σωτήρες και δημαγωγούς, γιαλαντζί Ομπάμα αλά ελληνικά δεν χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε όμως πολίτες με διάθεση να καταστήσουν σαφές ότι η πολιτική τους εκπροσώπηση έχει μείνει πολύ πίσω, ότι δεν μαντρώνονται σε ένα ψεύτικο γίγνεσθαι, που παρέχουν τα ΜΜΕ και ωρυόμενοι δημοσιογράφοι, και έτοιμους να σηματοδοτήσουν ότι η ανάδυση νέων και υγιέστερων πολιτικών δυνάμεων είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και αναγκαία. Η τιμωρία και καταψήφιση και των δύο μεγάλων κομμάτων είναι αναγκαία και η τελευταία ελπίδα για όσο το δυνατόν πιο ομαλές ανακατατάξεις, έστω και μέσα από προσωρινή αστάθεια. Η "σταθερότητα" δεν μπορεί να αποτελεί επιχείρημα όταν τρέχουμε με διακόσια χιλιόμετρα την ώρα και μπροστά μας βρίσκεται ένας τοίχος, η καλύτερη ελπίδα μας είναι ένας ελιγμός. Όσο πιο σύντομα γίνει, τόσο λιγότερο απότομος και επικίνδυνος θα είναι. Αν οι πολιτικοί μας αρνούνται πεισματικά να ακούσουν και να εκφράσουν τα αιτήματά μας, υπεκφεύγοντας και υποτιμώντας μας, αν αρνούνται να εκσυγχρονίσουν τα κόμματά τους, να τα ανοίξουν και να τα κάνουν ελκυστικά και σε άλλους εκτός από γόνους πολιτικών τζακιών, μισθοφόρους δημοσιογράφους, άρπαγες, γλάστρες και χειραγωγίσιμα ανθρωπάκια, θα πρέπει να τους δείξουμε ότι διαπράττουν ένα πολύ μεγάλο σφάλμα.

.
ΟΧΙ ΝΔ, ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ, ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ.

.
Υ.Γ. Περπατούσα το μεσημέρι της Παρασκευής στο κέντρο, στην Πανεπιστημίου, επιστρέφοντας από μια δουλειά, όταν αντιλήφθηκα κάτι να γίνεται στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η συνηθισμένη ροή και ατμόσφαιρα του δρόμου διαταράχθηκαν. Μια παγωμάρα, μερικές τρομαγμένες γυναικείες φωνές, ένας ή δύο να διαμαρτύρονται για την απουσία της αστυνομίας και ένας ήχος σαν να σπάνε πολλά αυγά, το ένα μετά το άλλο. Μια ομάδα ατόμων, με κουκούλες, μπουγέλωναν με μπογιές το κτίριο του Συμβουλίου της Επικρατείας. Έπιασα ένα μέρος του εαυτού μου να χαίρεται. Κάποιος αντιδρούσε, μπορεί να ήταν οι λάθος άνθρωποι, με λάθος τρόπο, για λάθος λόγους, αλλά κάποιος έκανε κάτι, έστω αυτό. Μόνο για το ωραίο κτίριο που βάφτηκε λυπήθηκα, τον θεσμό (της δικαιοσύνης) τον έχουν ήδη βανδαλίσει αυτοί που υποτίθεται ότι τον υπηρετούν και οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους.

Ανούσιο

Φτάνει πια το μπλόγκινκγ, έχουμε και να κυνηγήσουμε!

.

Αναρωτιέμαι μερικές φορές γιατί γράφω και σκιτσάρω στο ιστολόγιο. Είναι η ελπίδα της διασημότητας, της καταξίωσης, της δύναμης, των χρημάτων και της χλιδής που συνοδεύουν έναν επιτυχημένο μπλόγκερ; Δεν ξέρω, κάποιες φορές πάντως αναρωτιέμαι μήπως είμαι σαν εκείνο τον προϊστορικό άνθρωπο που, ανάμεσα στο κυνήγι και τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης, ξέκλεβε μερικές στιγμές για να αφήσει το αποτύπωμα του χεριού του ή να ζωγραφίσει στον βράχο της σπηλιάς του με πρωτόγονα χρώματα - που όμως άντεξαν για δεκάδες χιλιάδες χρόνια - στιγμές από τα κυνήγια του και τη φύση που τον περιέβαλε, τους φόβους κα τις ελπίδες του. Ίσως κάτι τέτοιο να προσπαθώ κάνω και εγώ στους τοίχους του ψηφιακού σπηλαίου μου, να αφήσω ένα αποτύπωμα, να ξορκίσω και να γητέψω.

Συμπαράσταση στους κρατουμένους

Θέλω να προβάλλω και να δηλώσω τη συμπαράστασή μου στον αγώνα των κρατουμένων σε 21 φυλακές/κολαστήρια της χώρας (και όχι βεβαίως σωφρονιστικά ιδρύματα/καταστήματα, όπως κατ' ευφημισμό λέγονται), η είδηση εδώ. Μια κοινωνία και ο πολιτισμός της αξιολογούνται περίπου με τον τρόπο που αξιολογείται και μια νοικοκυρά, από τις σκοτεινές και αθέατες γωνίες του σπιτιού και σηκώνοντας το χαλί για δεις τι κρύβεται από κάτω. Ό,τι έγκλημα και να έχει διαπράξει ένας άνθρωπος, η κοινωνία οφείλει να τον αντιμετωπίζει σεβόμενη βασικά δικαιώματά του, όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και την αξιοπρέπειά του, αυτό όχι μόνο από ανθρωπισμό, όχι μόνο διότι αυτό είναι προϋπόθεση για σωφρονισμό, αλλά πρωτίστως για την προστασία της ίδιας της κοινωνίας από την ολίσθηση στη βαρβαρότητα.

Στηρίζω τους κρατουμένους με όποιο τρόπο και αν συνεχίσουν να αγωνίζονται. Ένας άνθρωπος του οποίου η ζωή έχει μεταβληθεί σε εξπρές του μεσονυκτίου, ένας άνθρωπος από τον οποίο αφαιρείται κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και ο οποίος κρατείται σε συνθήκες που απειλούν την υγεία και την ίδια του τη ζωή έχει το ηθικό δικαίωμα να αντιδράσει παντί μέσω και τρόπω. Είναι υποκρισία να έχει καταργήσει μια κοινωνία επισήμως τη θανατική ποινή, διατηρώντας τη ανεπισήμως λόγω κακών συνθηκών κράτησης και στέρησης ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών ή να καταδικάζει ανθρώπους σε μοίρα που μερικές φορές είναι σκληρότερη από το θάνατο.

Δηλώνω επίσης την αγανάκτησή μου για την υποβάθμιση της είδησης από τα ΜΜΕ και προτρέπω όσους ιστολόγους ασχολούνται με την πολιτική και την κοινωνία να αντισταθμίσουν αυτή την, κατά τη εκτίμησή μου σκόπιμη, υποβάθμιση.

Υπενθυμίζω, η φυλακή είναι ένα μέρος όπου ενδεχομένως όλοι μπορεί να βρεθούμε λόγω κάποιων περιστάσεων στη ζωή μας - ή μήπως όχι;

Παλαιότερη σχετική ανάρτηση, εδώ.

Ο γητευτής της άμμου

Ο άνεμος με τα τραγούδια του μετακινεί διαρκώς την άμμο, παρασύροντας τις αμμοθίνες και αλλάζοντας διαρκώς το χάρτη της ερήμου και εγώ είμαι ο Σαχίν Αλ Κατίμπ, το γεράκι των αμμόλοφων, και έχω περάσει όλη μου τη ζωή στην έρημο, κάτω από τον απέραντο ουρανό, τον καυτό ήλιο και την παγωμένη νύχτα, και άλλη ζωή δεν ξέρω. Την βρήκα ένα απόγευμα, κομμένη από σπαθιά, να την αποτελειώνει ο ήλιος και εγώ έσκυψα και την είδα και έβγαλα τη φλογέρα μου και φύσηξα μια μελωδία για την ομορφιά των άγριων ρόδων και ο άνεμος σήκωσε την άμμο που έκλεισε τις βαθιές πληγές της και την ονομάτισα Αμπάλ, άγριο ρόδο, και την πήρα στη σκηνή μου να μοιράζομαι μαζί της τις δουλειές μου, τα λιγοστά υπάρχοντά μου, τον ήχο της φλογέρας μου και τα αναρίθμητα άστρα που κεντούν τον νυκτερινό ουρανό της ερήμου. Ήταν πάντα μελαγχολική η Αμπάλ, της εξήγησα ότι η ζωή που της είχε δώσει η άμμος ήταν δώρο της ερήμου και, αν προσπαθούσε να φύγει από την έρημο, η άμμος που κάλυπτε τις πληγές της θα έμενε πίσω και θα έχανε τη ζωή της και εκείνη μου είπε ότι οι ληστές που λεηλάτησαν το καραβάνι της εξόντωσαν την οικογένειά της και κατέκοψαν το κορμί της. Ο άνεμος μου έφερνε ιστορίες και ειδήσεις από μέρη μακρινά και εγώ τις αφηγούμουν στην Αμπάλ και της έδινα τα πολύτιμα δώρα που κρύβει η έρημος στα βάθη της για να απαλύνω τη μελαγχολία της, που όμως δεν την άφηνε ποτέ, και έτσι περνούσαν οι μέρες.

Μια μέρα, την πήρα μαζί μου πάνω σε ένα αμμόλοφο και της έδειξα κάτι καμηλιέρηδες και, τότε, για πρώτη φορά, την εγκατέλειψε η μελαγχολία της και την αντικατέστησε η οργή. "Αυτοί μου πήραν την οικογένεια και σημάδεψαν το κορμί μου. Με τη δύναμη που έδωσες ζωή σε εμένα, δεν μπορείς να πάρεις τη ζωή από αυτούς; Μόνο αυτό το δώρο θέλω από εσένα." Έβγαλα τη φλογέρα μου και έπαιξα ένα γρήγορο, ξέφρενο σκοπό και η άμμος σηκώθηκε από τις αμμοθίνες και έγινε αμμοθύελλα που όμοιά της δεν είχε ξαναδεί η έρημος και οι άνθρωποι με τις καμήλες τυλίχτηκαν σφιχτά στα ρούχα τους, μα η άμμος τα κουρέλιασε και μετά άρχισε να κουρελιάζει τη σάρκα τους, και έσκαψε τα πρόσωπα και τα κορμιά τους και γύμνωσε τα κόκαλά τους και εγώ σταμάτησα τη μελωδία μου και η Αμπάλ δίπλα μου έκλαιγε και πότιζε με τα δάκρυά της τη διψασμένη έρημο που τα κατάπινε με λαχτάρα. "Αμπάλ, έκανα αυτό που ήθελες, αλλά η μελαγχολία σου έγινε θρήνος. Δεν υπάρχει τίποτα που θα σου δώσει ικανοποίηση;" "Άσε με να πάω στην οικογένειά μου" μου είπε και εγώ την κοίταξα λυπημένα και φύσηξα απαλά και η άμμος έφυγε από το κορμί της και η Αμπάλ σωριάστηκε στην άμμο.
.
Είμαι ο Σαχίν Αλ Κατίμπ, το γεράκι των αμμόλοφων, ο γητευτής της άμμου, και έχω περάσει όλη μου τη ζωή στην έρημο, κάτω από τον απέραντο ουρανό, τον καυτό ήλιο και την παγωμένη νύχτα, και άλλη ζωή δεν ξέρω. Τα γυμνά μου πόδια πατάνε στην καυτή άμμο, που ούτε η σαύρα της ερήμου δεν αντέχει για πολύ, και το δέρμα μου είναι στεγνό και ωχρό σαν αρχαίος πάπυρος και διασκεδάζω τη μοναξιά μου παίζοντας μελωδίες με τη φλογέρα μου που ο άνεμος μεταφέρει πάνω από τις αμμοθίνες, γεννήθηκα με την έρημο και θα πεθάνω μαζί της.