Από τις φωτιές στις πλημμύρες

Η Ελλάδα που κτίζει στα δάση και καίγεται και...

. ...η Ελλάδα που κτίζει στις κοίτες των ποταμών και πνίγεται*.

Άκουσα το πρωί ότι τα σπίτια που ήταν κτισμένα στις κοίτες των ποταμών και παρασύρθηκαν ήταν καθ' όλα νόμιμα. Προφανώς, η φύση αδιαφορεί για τα συμβόλαια, τα υποθηκοφυλακεία, τις πολεοδομίες, τις νομιμοποιήσεις και τα λαδώματά μας και αναγνωρίζει μόνο τους δικούς της νόμους. Όταν δεν την λαμβάνουμε υπόψη, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες, αν όχι αμέσως, αργότερα.

.

Αυτό ισχύει και για όλους όσοι προβάλλουν το αφελές δίλημμα οικολογία ή οικονομία. Στην πραγματικότητα έχουμε μια κοντόφθαλμη, οικονομίστικη λογική που βρίσκεται σε ασυμφωνία με την ευρύτερη πραγματικότητα και μας οδηγεί στο να ζούμε με ένα θεμελιωδώς ανήθικο τρόπο, που σημαίνει σε δυσαρμονία με τον υπόλοιπο κόσμο που μας περιβάλλει και τα πλάσματά του.

* Βεβαίως, οι πλημμύρες και οι συνακόλουθες καταστροφές οφείλονται σε πολλές περιπτώσεις και στις φωτιές.

Εκκρεμή

Εδώ, το εκκρεμές του Φουκώ.
Παρακάτω, το εκκρεμές του Έλληνα ψηφοφόρου, ο οποίος διετύπωσε τη λογική αρχή ότι η αέναος παλινδρόμηση μεταξύ δύο επιλογών που απορρίπτεις συνιστά μια ορθή επιλογή (έλα μωρέ και τι άλλο να ψηφίσω...).




Υ.Γ. Επιστρέφοντας απόψε από τον βραδινό περίπατο, με κουτσούλισε αλύπητα ένα πτηνό. Καθώς δεν είναι η πρώτη φορά, υποψιάζομαι ότι δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο και ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά αποτελεί ψυχαγωγική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται με ενθουσιασμό ορισμένα από τα συμπαθή πετούμενα (ίσως να βάζουν και στοιχήματα μεταξύ τους).

Να σε διατάζουν να σκοτώνεις χελιδόνια

- Όταν γυρίσω να μην είναι εδώ αυτή η βρωμιά!

Το Indymedia σίγουρα δεν διεκδικεί δάφνες αντικειμενικότητας ή αξιοπιστίας, ωστόσο, υπάρχουν φορές που βρίσκω εκεί ειδήσεις που τα άλλα μέσα θα δημοσιεύσουν μόνο όταν δεν μπορούν πλέον να τις αγνοούν, ενώ πάλι κάποια γεγονότα που μοιάζουν δυσεξήγητα, γίνονται περισσότερο κατανοητά όταν δεις και τον τρόπο που τα προσλαμβάνει ή τα περιγράφει η άλλη πλευρά. Διάβασα πριν από καιρό εκεί μια αναφορά για τις συνθήκες σε ένα φυλάκιο του στρατού και μου έκανε εντύπωση το παρακάτω απόσπασμα:

«Ένα ωραίο απόγευμα ο ΑΥΔΜ κατόπιν εντολής του λοχαγού πεζικού κ.ΧΧΧΧ, ο οποίος είναι υπεύθυνος για το φυλάκιο, διέταξε να γκρεμιστούν όλες οι χελιδονοφωλιές που είχαν δημιουργηθεί, ''για να μη γεμίσουμε κοριούς''. Όποιος αντέδρασε σ' αυτήν την κτηνωδία, απειλήθηκε πως θα περάσει από στρατοδικείο για άρνηση εκτέλεσης εντολής. Έτσι, την πλήρωσαν τα καημένα τα νεογέννητα χελιδόνια που είχαμε την ατυχία να τα δούμε να ψοφάνε στο χώμα από τα δικά μας χέρια. Τι είναι άραγε ποιο επικίνδυνο για την υγεία μας; Τα χελιδονάκια ή οι συνθήκες που περιέγραψα παραπάνω;»
Το πλήρες άρθρο εδώ.

Φυσικά δεν ξέρω αν τα γεγονότα είναι ακριβώς αυτά, αλλά, έχοντας υπηρετήσει στον στρατό, δεν δυσκολεύομαι να τα αποδεχτώ και, εξάλλου, για τον προβληματισμό μου ίσως περισσότερο σημαντικό από το αν το περιστατικό όντως συνέβη είναι ότι μπορεί να συμβεί. Το να δοθεί μια διαταγή που είναι αντίθετη στη συνείδηση κάποιου δεν είναι κάτι πρωτάκουστο... εγώ διαταγές εκτελούσα.

Τουλάχιστον, διαβάζω ότι κάποιοι αντέδρασαν αρχικά, έστω και αν κάμφθηκαν από τις απειλές. Είναι και αυτό κάτι. Ο άνθρωπος που θα αντιστεκόταν μέχρι το τέλος θα ήταν αξιοθαύμαστος και θα ξεχώριζε από την αγέλη ως πραγματικά ενάρετος και ελεύθερος. Ας μην κοροϊδευόμαστε, τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν περισσότερο και από τους πολύτιμους λίθους στην κοινωνία μας. Αναρωτιέμαι αν θα ήταν μάταιο να ελπίζει κάποιος να μην βρουν γόνιμο έδαφος σε αυτούς τους νέους οι σπόροι του φόβου, της ασπλαχνίας, της υποταγής, της αδιαφορίας και της παλιανθρωπιάς, που προσπαθούν να σπείρουν μέσα τους μέσω του μηχανισμού που λέγεται στρατιωτική θητεία;

Δεν μου αρέσει καθόλου που οι νέοι μαθαίνουν ότι η διαταγή και η συμμόρφωση υπερέχει της συνείδησης ενός ανθρώπου. Το να καθαρίζεις τουαλέτες ή να φυλάς σκοπιά γερμανικό νούμερο δεν είναι το χειρότερο στον στρατό. Το χειρότερο είναι αυτό που πάνε να σε κάνουν, οι ακαθαρσίες που αποθέτουν στην ψυχή σου, οι ακαθαρσίες της τυφλής υποταγής, της μετάθεσης της ευθύνης για τις δικές σου πράξεις στον ανώτερο που με τη σειρά του θα τις μεταθέσει σε κάποιον άλλο ανώτερο, σε ένα μηχανισμό οργανωμένης ανηθικότητας. Αυτό που πάνε να σε κάνουν είναι ένα εργαλειακό άνθρωπο. Ένα σώμα χωρίς ψυχή, ένα φοβισμένο, συμπλεγματικό ανθρωπάκι που όποτε καλείται να πάρει μια ηθική θέση θα ζαρώνει φοβισμένο για να μη δεχτεί την καμτσικιά και θα ζει με το δόγμα «κάνε τον μα*άκα» και «ου μπλέξεις». Δεν είναι τυχαίο που ο μεγάλος βάρδος έγραψε ότι ο δειλός πεθαίνει χίλιες φορές.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δηλητήριο για την ψυχή από τη λογική του «θητεία είναι, θα περάσει, κάνε προς το παρόν ότι δεν καταλαβαίνεις, για να μην έχεις τραβήγματα, και κάποια στιγμή θα απολυθείς και θα ρίξεις μια μούντζα πίσω σου». Ψαρούκλα, το μυστικό είναι ότι από τη στιγμή που αποδέχεσαι αυτή τη λογική, κινδυνεύσεις να μην απολυθείς ποτέ! Πολύ δύσκολα θα πάψεις να είσαι φανταράκι και ας λέει το βιογραφικό σου ότι έχεις εκπληρώσει τις στρατιωτικές σου υποχρεώσεις. Η ζωή είναι μία, η ψυχή σου είναι μία, είτε φοράς σορτάκι και σαγιονάρα και λιάζεσαι είτε φοράς στολή και παρελαύνεις. Από τη στιγμή που δέχεσαι ότι επιτρέπεται να αναστείλεις και να καταστείλεις την ηθική σου κρίση για ένα διάστημα, έστω για μία ημέρα, έστω και για μια στιγμή, είναι πολύ εύκολο να εθιστείς, να το κάνεις αυτό κάθε φορά που καλείσαι να πεις το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι, μπροστά στον προϊστάμενο, στον αστυνομικό, στους ισχυρούς, στους πολλούς. Σε πιάνουν για τα καλά στα βρόχια τους. Γιατί νομίζεις ότι φορά ο στρατηγός τα χρυσά κουμπιά και τα στολίδια του, γιατί έχει ο φύλαρχος τα φτερά του; Για να σε ζαλίζει, για να ξεχνάς ποιος είσαι. Για να σε βάζει να σκοτώνεις χελιδόνια σήμερα και τους «κακούς», τους χριστιανούς, τους μουσουλμάνους, τους εβραίους αύριο, όποιον σου υποδείξουν, χωρίς να σταματάς και να ρωτάς «γιατί;», χωρίς να αμφισβητείς τη διαταγή, για να σε χρησιμοποιούν όπως την τανάλια τους και το κατσαβίδι τους.

Σήμερα ο λοχαγός, αύριο ο εργοδότης. Το τίμημα της άρνησης πάντα θα είναι υψηλό και πάντα θα υπάρχουν δικαιολογίες για την αναστολή της ηθικής κρίσης. Σήμερα φοβάσαι την τιμωρία, αύριο την απώλεια του μισθού ή ακόμη το να χάσεις την προαγωγή. Μεγαλύτερος εχθρός αυτού του συστήματος ο συνειδητοποιημένος ηθικός άνθρωπος. Για αυτόν που σκύβει, όλα είναι εύκολα και ο στρατός ίσως να είναι το πιο εύκολο από όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν όλα συγχωρούνται και κάπως βολεύονται. Ήξερα ανθρώπους που έκλεψαν και πιάστηκαν με ασήμαντες ή και ανύπαρκτες συνέπειες. Τα περιθώρια ανοχής είναι απεριόριστα. Αντιθέτως, αν τυχόν κάποιος συνειδητά αρνηθεί κάτι, αν υπερασπιστεί αυτό το οποίο είναι, θα δεχθεί όλο το μένος του μηχανισμού πάνω του. Η ασυναμία συγχωρείται, η δύναμη όχι.

Δεν φταίει βέβαια μόνο ο στρατός, όλα ξεκινούν από ένα σάπιο και ανήθικο σχολείο που προσπαθεί σκληρά να αυτοαναιρεθεί, να απαρνηθεί τον πρωταρχικό σκοπό του, της παραγωγής ελεύθερων και ηθικών ανθρώπων, και όχι απλών εργαλείων για την αγορά εργασίας.

Ο Θορώ γράφει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι υπηρετούν το κράτος όχι σαν άνθρωποι, αλλά σαν μηχανές, με το σώμα τους. Εκχωρούν ουσιαστικά το σώμα τους στη βούληση άλλων, απεμπολώντας την άσκηση ελεύθερης ηθικής κρίσης. «Τέτοιοι άνθρωποι δεν εμπνέουν καθόλου περισσότερο σεβασμό απ' ό,τι οι αχυράνθρωποι και τα αποβράσματα... ...Και όμως, κάτι τέτοιοι θεωρούνται από τους άλλους καλοί πολίτες.» (ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ, Εκδόσεις ΕΡΑΤΩ)

Κλείνω με ένα άλλο απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο:
«Η μόνη υποχρέωση που έχω το δικαίωμα να αναλαμβάνω είναι το να πράττω ανά πάσα στιγμή αυτό που θεωρώ σωστό.» Το βάζω απέναντι σε κάθε όρκο που καλείται να πάρει ένας άνθρωπος.
.
Τα γράφω και για τον εαυτό μου αυτά. Ευτυχώς, δεν αντιμετώπισα κάποιο δίλημμα όπως αυτό που αναφέρω στην αρχή, κάποιες φορές όμως σκέφτομαι όλα τα μικρότερα όχι που δεν είπα.

Το ίδιο έργο σε επανάληψη

Ο Έλληνας ψηφοφόρος δεν θα καταλάβει ποτέ ότι το πρόβλημα δεν είναι η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ από μόνα τους το καθένα, αλλά το πελατειακό πολιτικό μας σύστημα γενικά. Η υπερψήφιση και αυτοδυναμία ενός από αυτά τα δύο κόμματα εξουσίας δεν θα είναι ποτέ η λύση, αλλά η διαιώνιση του προβλήματος, η επιβεβαίωση ότι η «κομπίνα» εξακολουθεί να δουλεύει.

Θέλετε μια πρωτοβουλία των μπλόγκερζ που να αξίζει; Λάβετε θέση. Ενημερώστε μέσα από τα ιστολόγιά σας, διαδώστε αυτό το μήνυμα. Αν ήμουν πιο ρομαντικός θα έλεγα κάποιος ιστολόγος που θα ήταν πρόθυμος να απαρνηθεί την ψευδωνυμία του να κατέλθει στις εκλογές ως ανεξάρτητος βουλευτής σε μια περιφέρεια (π.χ. Α' Αθηνών) με τη στήριξη μιας ομάδας από εμάς, εννοείται χωρίς κανένα κόστος πέραν των 146,74 ευρώ της αίτησης, με όλη την εκστρατεία να διεξαχθεί διαδικτυακά. Φαντάζεστε μπροστά στην προοπτική μας αμφίβολης αυτοδυναμίας να καταφέρναμε να εκλέξουμε ένα βουλευτή; Έναν άνθρωπο με κάποιες αρχές που σεβόμαστε και ο οποίος θα δεσμευόταν για αγνωμοσύνη προς όσους τον στήριξαν και πίστη στη συνείδησή του; Δύσκολο, αλλά δεν θα άξιζε και μόνο η προσπάθεια; Δεν θα άξιζε να δώσουμε τη μάχη της εποχής;

Τουλάχιστον, προωθήστε τα μικρότερα κόμματα. Ένα οικολογικό κόμμα χρειάζεται στη βουλή και μόνο για την οικολογική ατζέντα του. Όχι μία από τα ίδια, όχι πάλι, όχι όπως φαίνεται ότι πάει το πράγμα.

Η συγκέντρωση των μπλόγκερζ(;)

- Έλα ρε! Πού είσαι; Δεν έμαθες ότι έχουμε συγκέντρωση οι μπλόγκερζ; Τώρα το είπε η τηλεόραση!
.

Δεν πήγα την Παρασκευή στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τις πυρκαγιές, που, όπως και η προηγούμενη, το 2007, αναφερόταν και ως «συγκέντρωση των μπλόγκερζ». Ο λόγος; Πέραν των αμφιβολιών μου για την αποτελεσματικότητα και τη σκοπιμότητα της επανάληψης μιας τέτοιας κίνησης, τη θεώρησα ψευδεπίγραφη και την αντιμετώπισα με καχυποψία. Γνωρίζω ότι υπήρξαν μπλόγκερς που την ανέφεραν, αλλά δεν μπόρεσα να εντοπίσω καμία αναφορά σε μπλογκ που να είναι προγενέστερη της αναφοράς της στα ΜΜΕ. Βαρέθηκα να μαθαίνω για πρωτοβουλίες των μπλόγκερ, για πρωτοβουλίες βάσης, πρώτα και σχεδόν αποκλειστικά από τα παλιά, παραδοσιακά ΜΜΕ, από την τηλεόραση, από τις εφημερίδες. Τελικά, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι υπήρξε καν πρωτοβουλία των μπλόγκερζ και θα ήθελα πολύ αν κάποιος είναι καλύτερα πληροφορημένος να με διαφωτίσει. Σε ποια μπλογκ και πότε είδατε αναφορά αυτής της πρωτοβουλίες που να προηγείται της αναφοράς της από τα μέσα; Προσωπικά, με ένα πρόχειρο ψάξιμο, βρήκα αφθονία αναφορών σε ενημερωτικές πύλες, σε ιστοτόπους εφημερίδων, αλλά ελάχιστες σε ιστολόγια, και αυτές την προηγούμενη ή την ίδια μέρα με τη συγκέντρωση.

Τελικά, αναρωτιέμαι, ήταν αυτή συγκέντρωση των μπλόγκερ ή κάποιων μέσων και ίσως ορισμένων οργανώσεων; Θα μου πεις, είχες πρόβλημα με τον σκοπό της συγκέντρωσης; Όχι, αλλά έχω πρόβλημα με καθετί ψευδεπίγραφο, κάλπικο. Αν το ένα ή το άλλο κανάλι ή εφημερίδα θέλουν να οργανώνουν συγκεντρώσεις, ας το δηλώνουν ευθαρσώς, ας μην αναφέρονται αορίστως σε διάφορους «μπλόγκερ» ή, αλλιώς, ας μπαίνουν στο κόπο να αναφέρουν μερικά παραδείγματα με διευθύνσεις μπλογκ στα ρεπορτάζ τους, να αυξηθεί και η επισκεψιμότητα των ανθρώπων! Νομίζω μάλιστα ότι δεοντολογικά αυτό επιβάλλεται! Με τη λογική αυτή, ο καθένας μπορεί να στήνει ο,τιδήποτε επικαλούμενος γενικώς και αορίστως κάποιους μπλόγκερζ, κάποια μηνύματα σε κινητά... (Σε αντιδιαστολή, πόσες άλλες κινήσεις, από τα ιστολόγια ή εκτός, θάφτηκαν από τα μέσα, προφανώς διότι δεν ήταν σύμφωνες με τις επιδιώξεις τους; Πόσες αναφορές ακούσατε, π.χ. στην υπόθεση Ηλιόπουλου για την οποία βούιζε ο κόσμος και το διαδίκτυο, ενώ ήταν θαμμένη με παπά και νεκροθάφτη από τα κανάλια, πλην ελάχιστων αναφορών;)

Σήμερα αυτό, αύριο κάποιοι στήνουν και εδώ πορτοκαλί και εμπριμέ επαναστάσεις ή ανακαλύπτουν σκοτεινούς εχθρούς και συνομωσίες στα μπλογκ. Είμαι καχύποπτος όταν διακρίνω και τέτοιες ασκήσεις επιρροής; Δεν τα θεωρώ και πολύ αθώα αυτά και δεν δέχομαι να γίνομαι πιόνι στους σχεδιασμούς διαφόρων καναλαρχών και μιντιάδων από τους οποίους μαθαίνω τι κάνουν οι μπλόγκερζ. Η εποχή της αθωότητας έχει περάσει, μαζί με την εποχή που οι διαμαρτυρίες με μαύρα μπλουζάκια είχαν κάποιο νόημα.

Αν θέλετε να διαβάσετε για την εμπειρία μου από την προηγούμενη συγκέντρωση, δείτε εδώ. Και τότε είχα επιφυλάξεις. Θυμάστε τι ακολούθησε εκείνο το φθινόπωρο; Οι εκλογές που ανέδειξαν ξανά στην εξουσία τους ασύμμετρα ανίκανους. Όσο για την ασύμμετρη απειλή, αν πιστέψουμε τα πορίσματα που οι ίδιοι βγάζουν, για να αποτινάξουν τις ευθύνες από πάνω τους, όπως πάντα, αυτή ήταν μια γιαγιά που μαγείρευε κόλλυβα. Ποιο ήταν λοιπόν το όφελος; Εν τω μεταξύ, ετοιμάζεται πάλι ο λαός, ίσως και κάποιοι από αυτούς που φόρεσαν μαύρα μπλουζάκια την Παρασκευή, να φύγουν από το μπλε μαντρί για να μπούνε πάλι στο πράσινο μαντρί, λες και οι πασόκοι δεν είχαν και δεν έχουν καμία συμμετοχή στα εγκλήματα που γίνονται κατά των ελληνικών δασών και του περιβάλλοντος, λες και δεν είναι αυτοί ο έτερος πόλος του ίδιου πελατειακού συστήματος που παίρνει τα δάση και τα χαρίζει στους εργολάβους, στους συνεταιρισμούς αξιωματικών και άλλων, στην εκκλησία. Δε βαριέσαι, τώρα περιμέναμε να μάθουμε τον Έλληνα ψηφοφόρο; Τουλάχιστον, μην με ενοχλείτε με σιωπηλές συγκεντρώσεις με μαύρα μπλουζάκι που η τηλεόραση είπε ότι τις κάνουμε εμείς!

Υ.Γ. Μήπως ήταν και ο Λέλος εκεί; «Λίζα, θα 'ρθείς; Θα κάνουμε συγκέντρωση, Λίζαααααααα!!!!».

Υ.Γ.2. Δεν έχω τίποτε εναντίον κάποιου που αποφάσισε να πάει στη συγκέντρωση ή την πρόβαλε από το ιστολόγιό του, για να ένα διάστημα σκέφτηκα και εγώ και να την προβάλω και να πάω. Επικράτησαν άλλες σκέψεις... το καχύποπτο και βρώμικο μυαλό μου.

Υ.Γ.3. Όταν ένα μέσο προαναγγέλλει μια συγκέντρωση των μπλόγκερ, σε ποιο βαθμό απλώς αναφέρει μια είδηση και σε ποιο βαθμό τη δημιουργεί;

Βόλτες στη δυστοπία

1η βόλτα - Όταν λείπουν οι αναρχικοί χορεύουν τα πρεζόνια

Ήταν νωρίς το απόγευμα, το Σάββατο της προηγούμενης εβδομάδας, του «χρυσού πρωινού», τις μέρες της φωτιάς, που βρεθήκαμε με μια φίλη στην πλατεία Εξαρχείων. Τα πρεζόνια και οι προμηθευτές τους, που άλλες μέρες εκτοπίζονται από τους πολιτικοποιημένους θαμώνες της πλατείας, τώρα ήταν εκεί, επωφελούμενοι από την απουσία των τελευταίων, για τις αυγουστιάτικες διακοπές από την επαναστατική γυμναστική τους. Η εικόνα ήταν θλιβερή, παράξενες μορφές περιφέρονταν με αργές κινήσεις και παράξενες εκφράσεις, σαν ζόμπι, κάποιοι μουρμούριζαν με παράξενες φωνές ακατάληπτα λόγια. Κορμιά πεσμένα στο κράσπεδο, τόσο αφημένα που θα μπορούσαν να είναι και νεκρά, κάποια από αυτά σε τόσο παράξενες πόζες, σαν σπασμένες μαριονέτες. Ίσως πράγματι να ήταν άψυχα, και ας μην ήταν τυπικά νεκρά. Ένα κορμί κειτόταν κατάχαμα, σε ένα παρτέρι, ο λαιμός του κρεμόταν προς τα πίσω με το κεφάλι να ακουμπά πάνω στα βρώμικα πλακάκια της πλατείας, το στόμα ορθάνοιχτο, έχασκε σαν να ήταν έτοιμο να καταπιεί τον κόσμο. Επιταχύναμε με τη φίλη μου, να προλάβουμε, πριν να αρχίσει να ρουφά το σύμπαν σαν μια αχόρταγη μαύρη τρύπα.

2η βόλτα - Η παρέλαση των αθλίων

Την επομένη, την Κυριακή, πάλι νωρίς το απόγευμα, με τις φωτιές να μαυρίζουν τον ουρανό και την ψυχή, συνάντησα άλλη φίλη, στο Μοναστηράκι αυτή τη φορά. Περπατήσαμε μέχρι την Αδριανού και καθίσαμε σε μια καφετέρια εκεί, μέγα λάθος. Έπρεπε να είχαμε συνεχίσει για την Αποστόλου Παύλου, όπου τα πράγματα είναι κάπως πιο ήρεμα. Πρέπει να πέρασαν από το τραπέζι μας σε διάστημα μιάμισης ώρας κάπου δεκαπέντε ή είκοσι άτομα. Επαίτες, επίμονα παιδάκια Ρομά που πουλούσαν χαρτομάντηλα ή άλλα είδη (τι ευκαιρίες θα δοθούν ποτέ σε αυτά τα παιδιά να πραγματώσουν τις δυνατότητές τους και τα ταλέντα τους ή να ξεφύγουν από μια μίζερη ζωή τόσο στενών οριζόντων;), μαύροι που πουλούσαν σιντί, μαύροι με άλλη πραμάτεια, Πακιστανοί/Αφγανοί με μικροσυσκευές/μικροπράγματα, ένα άτομο που κρατούσε ένα αθεώρητο μπλοκάκι με αποδείξεις και ισχυριζόταν, με όχι καθαρή ομιλία, ότι ανήκε σε ομάδα φοιτητών που έκαναν κάποιο έρανο για έναν απροσδιόριστο σκοπό (αυτόν τον ξαναπέτυχα λίγες μέρες αργότερα στην πλατεία Εξαρχείων), άνθρωποι που πουλούσαν ματογυάλια και ρολόγια, μαϊμούδες ή απροσδιορίστου προελεύσεως. Μια συνεχής επίθεση στις αισθήσεις, μια αδιάκοπη όχληση από τη στρατιά των δρόμων.

Το αποκορύφωμα ήταν η απόπειρα κλοπής. Ένα άτομο μας πλησίασε, μάλλον χρήστης, ξετύλιξε συνωμοτικά ένα μαντήλι όπου είχε ένα ζευγάρι γυαλιά, του αρνηθήκαμε, επέμεινε και με μια αδέξια κίνηση, πιστεύοντας ότι μας είχε αποσπάσει την προσοχή, προσπάθησε να καλύψει τα γυαλιά και το κινητό της φίλης μου, που ήταν σε μια καρέκλα δίπλα της, για να αρπάξει ό,τι μπορούσε. Τον αντιληφθήκαμε και η προσπάθεια ματαιώθηκε και κάπου εκεί σηκωθήκαμε, δίνοντας ένα τέλος σε αυτήν την όχι τόσο χαλαρωτική, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα έξοδο.
.
Είναι ένας άγριος κόσμος αυτός. Η ζωή γίνεται όλο και δυσκολότερη σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα. Μερικές φορές νομίζω ότι ζω σε ένα πίνακα του Ιερώνυμου Μπος που κατοικείται από κωμικοτραγικές, παραμορφωμένες φιγούρες, βυθισμένες στην τρέλα. Ο κόσμος κοιλοπονάει κάποιο αύριο.

Ανακοίνωση για βοήθεια στα πυρόπληκτα ζώα

Κάποια ζώα γλίτωσαν, αλλά χρειάζονται βοήθεια για να τα καταφέρουν. Αν κάποιος μένει κοντά στις περιοχές που κάηκαν ή τέλος πάντων μπορεί και θέλει να βοηθήσει, ας ρίξει μια ματιά εδώ.
.
Δεν μπορώ να μην κάνω ιδιαίτερη μνεία στους Έλληνες φυσιολάτρες κυνηγούς που, ενώ κάποιοι εθελοντές προσπαθούν να προσφέρουν βοήθεια στα ζώα και στα πουλιά που προσπαθούν να βρουν τροφή, καταφύγιο και να κρατηθούν στη ζωή, αυτοί τριγυρνούν ωραίοι και άνετοι στα αποκαΐδια και τα ντουφεκάνε, όπως άκουσα στις ειδήσεις απόψε. Εύγε!