Ξανά βόλτα στον Εθνικό Κήπο

- Βρωμομπανιστιρτζήδες!

.
Δεν άντεξα να μην πάω στον Εθνικό Κήπο και εχθές που, παρά τα σύννεφα, ο καιρός ήταν λιγότερο βροχερός. Αυτό μου επέτρεψε να είμαι και πιο ανοικτός σε όσα συνέβαιναν γύρω μου και να παρατηρώ περισσότερο προσεκτικά. Συχνά έμενα ακίνητος σε διάφορα σημεία, προσπαθώντας να αφομοιώσω κάθε μικρή λεπτομέρεια, να γίνω ένα με το περιβάλλον μου, και με αυτό τον τρόπο αντιλήφθηκα περισσότερα πράγματα από ό,τι ένας απρόσεκτος ή απορροφημένος στις σκέψεις του παρατηρητής. Στον κήπο, εκτός από τις δεκαοχτούρες, τα σπουργίτια και τις καρακάξες, αφθονούν τα κοτσύφια (σίγουρα υπάρχουν και άλλα είδη). Κάποια στιγμή άκουσα ένα θόρυβο στα ξερόχορτα, πλησίασα προσεκτικά και είδα ένα μαύρο κοτσύφι με κίτρινο ράμφος (δηλ. ενήλικο αρσενικό - να είναι καλά ο οδηγός της ορνιθολογικής εταιρείας) που πηδούσε εδώ και εκεί, ψάχνοντας ίσως για τροφή. Αυτό ήταν το πρώτο, ακολούθησαν πολλά άλλα. Ήταν ευχάριστο ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ντροπαλά. Πολλά δεν απομακρύνονταν από εμένα, και εγώ βέβαια φρόντιζα να μην κινούμαι πολύ ώστε να μην τρομάζουν. Φωτογράφισα μερικά με το κινητό, αλλά οι φωτογραφίες δεν είναι αρκετά καλές, καθώς δεν ήθελα να πλησιάσω υπερβολικά και να τα ενοχλήσω. Εξάλλου, κάποια πράγματα αξίζουν όταν τα ζεις και τα βλέπεις με τα μάτια σου.
.
.
Το βραβείο της ωραιότερης στιγμή πρέπει να το δώσω νομίζω σε εκείνη τη στιγμή που πέτυχα ένα κοτσύφι να παίρνει το μπάνιο του σε ένα από τα αυλάκια για το πότισμα του πάρκου. Πήγα να αναφωνήσω «Ω μακάρια πετεινά!», όπως έγραψε και ο Αριστοφάνης. Τι ωραία εικόνα, τι κίνηση, τι πλατσούρισμα, πώς βουτούσε την ουρά του και το κεφάλι του, θα το τραβούσα σε βίντεο με το κινητό, αλλά δεν ήθελα να το ενοχλήσω. Έμεινα ακίνητος και γευόμουν τη χαρά και τη συγκίνηση εκείνης της στιγμής. Έκανε ο κότσυφας το λουτρό του, έκανε το λουτρό της και η ψυχή μου και ημέρευε. Τι θεάματα προσφέρει δωρεάν η φύση. Τι είδους συγκινήσεις, που να μπορούν να συγκριθούν στο ελάχιστο με αυτές τις στιγμές, αναζητούν οι άνθρωποι και πηγαίνουν στους «ναούς» της νύχτας και του τζόγου; Τι χυδαιότητα τους έχει καταλάβει; Ποιον θεό πηγαίνουν να λατρέψουν οι άνθρωποι σε εκκλησίες με κλιματισμό, σταυρούς νέον και ηλεκτρικές καμπάνες όταν υπάρχει ο ναός της φύσης; Τι χυδαιότητα τους έχει καταλάβει και πάλι; Πού είναι το ιερό και το όσιο, αν όχι σε ένα κοτσύφι που κάνει το μπάνιο του;

Τι να πω για τους διάφορους ήχους που ακούγονταν από παντού; Άκουγα ένα κελάιδισμα από ένα δέντρο και μένοντας ακίνητος και αγκαλιάζοντας με το βλέμμα όλη την εικόνα, εντόπιζα στο τέλος με ικανοποίηση τη σιλουέτα ενός τενόρου ή μιας υψίφωνου πάνω σε ένα κλαδί, ανάμεσα στα φυλλώματα. Κάποια στιγμή, βλέποντας ένα κοτσύφι στο πλάι του μονοπατιού, στάθηκα για να μην το τρομάξω. Αυτό όμως πετάχτηκε μπροστά μου, σταμάτησε λίγο πιο κει, με κοίταξε, μου γύρισε την πλάτη και σήκωσε επιδεικτικά την ουρά του. Τι απίθανος φιλαράκος! Θα ήταν αδικία βέβαια αν δεν ανέφερα τη συνεχή και ευχάριστη παρέα των σπουργιτιών και των δεκαοχτούρων.

Φυσικά, δεν ήταν μόνο τα κοτσύφια και τα άλλα πουλιά, θυμάμαι εκείνη τη γάτα που έριχνε κάτι ξεγυρισμένους ύπνους μέσα στον περιφραγμένο χώρο για τις πάπιες. Άλλη κορυφαία στιγμή, εκείνος ο τροφαντός ποντικός που συνέχεια έβγαινε από μια τρύπα κοντά στη μεγάλη λιμνούλα του κήπου, έκανε μικρές βόλτες με γρήγορες κινήσεις και ξαναχωνόταν μέσα. Έμεινα να τον κοιτάζω αρκετή ώρα, υπήρχε αρκετός κόσμος στο σημείο, αλλά δεν ξέρω αν τον πρόσεξε άλλος. Έχετε ανοιχτά τα μάτια σας και θα διαπιστώσετε ότι ο κόσμος είναι κάτι διαφορετικό και πιο πλούσιο από αυτό που μας έχουν μάθει να πιστεύουμε! Στο βωμό του σημαντικού και της αφαίρεσης θυσιάσαμε τον πλούτο της ζωής και λατρέψαμε τη μιζέρια υφιστάμενοι πολλά άλλα δεινά, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης, αποτέλεσμα και αυτή του προγραμματισμού μας και της οικοδόμησης ενός ψεύτικου εγώ που δεν είναι δικό μας, που καλύπτει την αληθινή φύση μας. Γίναμε άνθρωποι-εργαλεία, αντί άνθρωποι-σκοπός και μάθαμε να τα βλέπουμε και να τα ζυγίζουμε όλα σαν μέσα και εργαλεία, ενώ όλα είναι τέλος. Το σημαντικό είναι συνήθως αυτό στο οποίο δεν δίνουμε σημασία.
.
Κλείνω κάνοντας μνεία και στα πολυάριθμα έντομα, ιδιαίτερα στις μικρές μύγες της άνοιξης που σχημάτιζαν εδώ και εκεί ζωντανά συννεφάκια. Μερικές φορές κοντοστεκόμουν και παρατηρούσα το χορό τους. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα έντομο, μάλλον κάποιο είδος μύγας, που κινούνταν με διαδοχικές αιωρήσεις και μικρά τινάγματα μπροστά μου στο μονοπάτι. Για λίγο προσπάθησα να φανταστώ τον κόσμο από τη δική του σκοπιά και περπάτησα αργά ακολουθώντας το. Ήταν και αυτό μια ξεχωριστή εμπειρία. Ποιος χρειάζεται ποτό για να μεθύσει ή ναρκωτικά για να γίνει «χάι» ή να έχει μια εμπειρία αλλαγής της συνείδησης; Πήγαινε μέσα στη φύση και αφέσου στο μεθύσι και τον διαρκή οργασμό της ύπαρξης. Το μόνο που δεν είδα ήταν ο ξέφρενος χορός μιας παρέας ξωτικών, χρειάζομαι μάλλον περισσότερη εξάσκηση. Αλλά θα ξαναπάω και πού θα μου πάει...

.

Το βιβλίο των ανησυχιών

Είσαι αγχώδης; Σκέφτεσαι δέκα φορές την ημέρα ότι σε δέκα μέρες πρέπει να πληρώσεις τον λογαριασμό της ΔΕΗ ή να κάνεις μια δουλειά στην εφορία;

Πάρε ένα σημειωματάριο και ονόμασέ το βιβλίο των ανησυχιών, κατάγραφε σε αυτό ό,τι σε αγχώνει και σε ανησυχεί. Αν θέλεις, γράφε και τις ενέργειες που έχεις αποφασίσει να κάνεις για κάθε εκκρεμότητα και το χρόνο που πρέπέι να γίνουν. Έχε αυτό το σημειωματάριο σε άμεσα προσβάσιμο και ορατό σημείο, π.χ. πάνω σε κάποιο ράφι ή στο γραφείο σου. Κάθε φορά που εκείνο το οποίο σε ανησυχεί έρχεται στο μυαλό σου, σκέψου αμέσως ότι δεν έχει νόημα να σε απασχολεί πριν από την ώρα του, αφού είναι καταγεγραμμένο στο βιβλίο των ανησυχιών, σκέψου ότι βρίσκεται ήδη εκεί που πρέπει να βρίσκεται. Σύντομα, το βιβλιαράκι γίνεται η δικλείδα ασφαλείας και το φίλτρο που κρατά απαλλαγμένο το μυαλό σου από εμμονές και περιττές ανησυχίες.

Γράψ' τα όλα και ξέγνοιασε! Άφησε τις έγνοιες στο βιβλίο των ανησυχιών και άσε αυτό να ανησυχεί αντί για εσένα!

Αν θέλεις, επίλεξέ το με μαύρο εξώφυλλο ή διακόσμησέ το ανάλογα με το γούστο σου, πένθιμα, με νεκροκεφαλές κ.λπ. ή χαρούμενα. Το βιβλιαράκι αυτό θα είναι το χάρτινο πηγάδι όπου θα πετάς τα προβλήματα και τα άγχη σου. Αν οι ανησυχίες σου είναι ενδιαφέρουσες, ποιος ξέρει, μπορεί κάποια στιγμή να γίνει και μπεστ σέλερ!
.

Λύσεις Περαστικός για όλα τα προβλήματα!

Βόλτα στον Εθνικό Κήπο

- Ξέρεις πώς με λένε εμένα, ρε;!
.

Βγήκα και σήμερα, στην εθνική μας εορτή, για ένα περίπατο, μετά το οικογενειακό, εορταστικό τραπέζι. Αρχικά, ο καιρός ήταν ιδανικός για περπάτημα, με ήλιο, αλλά σχετικά χαμηλή θερμοκρασία. Αποφάσισα να επισκεφτώ, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, τον Εθνικό Κήπο. Έχω τελευταία ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη φύση και καθώς πολλές φορές φαντασιώνομαι ότι χτίζω το δικό μου καλύβι μέσα στο δάσος και ότι ζω μακριά από τους ανθρώπους, κάπως σαν τον Θορώ, είπα να ξεκινήσω από μια επίσκεψη εκεί, πριν να κάνω το μεγάλο βήμα. Πόσο γαληνεύει την ψυχή το να περπατάς μέσα στη φύση, ακούγοντας τους ήχους της και, κυρίως, τα τραγούδια των πουλιών. Πραγματικά ενοχλήθηκα όταν συνάντησα κάποιους που είχαν μαζί τους μουσική από κάποιο ραδιόφωνο ή κινητό, το θεώρησα μεγάλη χυδαιότητα. Ευτυχώς, πάντως, ο καιρός είχε αρχίσει να χαλάει και τα σύννεφα να μαζεύονται απειλητικά, οπότε τα χυδαία ανθρώπινα πλάσματα δεν υπήρχαν σε μεγάλους αριθμούς.

Καθώς ο Εθνικός Κήπος αποτελεί και ένα μουσείο της φύσης, με δείγματα φυτών και δέντρων από όλο τον κόσμο - εξάλλου εντός του βρίσκεται και βοτανικό μουσείο - κάποια από τα δέντρα είχαν ταμπελάκια με τις επιστημονικές και κοινές ονομασίες τους και άλλα στοιχεία. Ούλμος ο καρπινόφυλλος, κοινό όνομα: φτελιά, καραγάτσι, Κυπάρισσος ο αειθαλής, ποικιλία: ορθόκλαδο, Κελτίς η δρυική, κοινό όνομα: μελικοκκιά (αυτό με έκανε να φαντάζομαι ότι είμαι δρυίδης στο βορά, να περιπλανιέμαι σε αχανή και σκοτεινά δάση και να μαθαίνω τα μυστικά της φύσης), Λιβισώνα η σινική, χώρα καταγωγής: Κίνα και άλλα. Καθόμουν ώρα πολλή και χάζευα αυτά τα υπέροχα πλάσματα της φύσης, τους δεντροπρίγκιπες και δεντροβασιλιάδες, μα και τις δεντροπριγκίπισσες και δεντροβασίλισσες, αφού κάποια δέντρα έχουν και αυτά φύλο (εκτός από φύλλα), όπως μου υπενθύμισαν κάποια ταμπελάκια. Η άνοιξη έκανε αισθητή την παρουσία της, με μπουμπούκια, βλαστούς και αρώματα, παρά τις σταγόνες βροχής που είχαν αρχίσει να πέφτουν.

Θεωρώ ντροπή ότι ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα αυτοκίνητα από μακριά, αλλά αντιμετωπίζουμε, οι περισσότεροι άνθρωποι αυτής της πόλης, τα φυτά ως «αυτά τα αδιαφοροποίητα πράσινα πράγματα» και τα πουλιά, ως, γενικά, πουλιά (μόνο τα περιστέρια και τα σπουργίτια αναγνωρίζουν οι περισσότεροι). Αισθάνομαι την ανάγκη να γνωρίζω τι φυτό και τι πτηνό είναι αυτό που με γεμίζει με χαρά κάθε φορά. Είμαι χαρούμενος για το πιο πρόσφατο απόκτημά μου, τον εξαιρετικό οδηγό αναγνώρισης πουλιών που εξέδωσε η ορνιθολογική εταιρεία με την τόσο καλή εικονογράφηση. Κρίμα βέβαια που δεν τον είχα μαζί μου, καθώς είδα πολλά άγνωστά μου και πολύχρωμα πουλιά να πετούν εδώ και εκεί (αναγνώρισα πάντως τι καρακάξες να αλητεύουν σε παρέες κοντά στα ερείπια μιας ρωμαϊκής έπαυλης). Οι στιγμές πάντως ήταν μαγικές. Όταν βρεθείς για λίγο κοντά στη φύση, έστω και σε ένα κήπο στο κέντρο της πόλης, δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί πόλεις όπως η Αθήνα, αλλά και γενικότερα ο υπο-πολιτισμός μας, είναι τόσο επιρρεπείς σε ξεσπάσματα βίας και τρέφουν όλες αυτές τις νοσηρότητες. Ο άνθρωπος που ζει μέσα στα τσιμέντα, τα σίδερα και τα πλαστικά, ακούγοντας το κατούρημα και το καζανάκι αυτού που μένει στο πάνω διαμέρισμα, διαστρέφεται, αρρωσταίνει η ψυχή του. Ο άνθρωπος δεν είναι για να ζει έτσι, χρειάζεται τη φύση, χρειάζεται το χώρο του.

Η βροχή κάποια στιγμή δυνάμωσε, αλλά ευτυχώς με είχε ακολουθήσει η πιστή μου ομπρέλα, που πήδηξε μέσα στο χέρι μου και άνοιξε με ένα τίναγμα, χαρούμενη που για άλλη μια φορά θα εκπλήρωνε το σκοπό της. Ρουφώντας τις τελευταίες, όμορφες, βρεγμένες εικόνες - η φύση δεν είναι ποτέ καταθλιπτική, σε οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες - πήρα το δρόμο της επιστροφής

Ρίξε κόκκινο

Είναι κάποιες στιγμές που δεν τις ξεχνάς, όχι τόσο γιατί συμπίπτουν με σημαντικά γεγονότα, αλλά διότι χαρακτηρίζουν περιόδους της ζωής σου. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, λίγο μετά από τις εκλογές που επανέφεραν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία μετά από την πρωθυπουργία του Μητσοτάκη. Ήταν λίγος καιρός που είχα καταταγεί και ήμουν στη σχολή εφέδρων, στη Λαμία. Κάτι με τις επιφυλακές, κάτι με τις εκλογές, κάτι με την αρχική περίοδο εγκλεισμού στη σχολή, άδεια είχαμε να πάρουμε από τότε που παρουσιαστήκαμε. Κάτι έξοδοι μόνο αραιά και πού. Φτάνει λοιπόν εκείνο το βράδυ της Παρασκευής που θα έπαιρνα την πρώτη μου άδεια για το ΣΚ. Μετά την επιθεώρηση της Παρασκευής και το άγχος να μην πάει κάτι στραβά, η μεγάλη στιγμή έφτασε. Συνεννοήθηκα με άλλους δύο και κλείσαμε ένα ταξί για να μας μεταφέρει στην Αθήνα και να μοιραστούμε το αντίτιμο στα τρία. Το ταξί μάς παρέλαβε έξω από το στρατόπεδο. Μου έχει μείνει μια εικόνα από το εσωτερικό του αυτοκινήτου, ο ταξιτζής πρέπει να ήταν «μερακλής», καθώς το όχημα ήταν γεμάτο με γκατζετάκια της εποχής και φωτάκια που αναβόσβηναν, κάτι σαν το στάρτρεκ με ρόδες.

Όσο απομακρυνόμαστε από τη Λαμία, τόσο ένοιωθα να μεγαλώνει μέσα μου ένα αίσθημα ελευθερίας. Περνώντας από τα παραλιακά μέρη, κάπου στον Άγιο Κωνσταντίνο ή στα Καμένα Βούρλα, ο ταξιτζής έβαλε στο κασετόφωνο το «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα» του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Πατήστε εδώ. Ελάχιστη ελληνική* μουσική ακούω και τα γούστα μου είναι «κλασικά». Ωστόσο, λόγω της διάθεσής μου, τη στιγμή εκείνη, καθώς το αμάξι κατάπινε τα χιλιόμετρα και με ζάλιζε ο θαλασσινός αέρας, αντί της πνιγηρής ατμόσφαιρας του θαλάμου, με τον καθαρό ουρανό από πάνω, πραγματικά ένοιωσα να απογειώνομαι, όπως νομίζω και οι συνάδελφοί μου, με μια απερίγραπτη αίσθηση ευδαιμονίας. Όλα έμοιαζαν μαγικά, τα φώτα καθώς άρχιζε να πέφτει το σούρουπο, κάθε λεπτομέρεια, κάθε χρώμα. Όλα έμοιαζαν πιο ζωντανά, σαν να είχα συνδέσει ένα ενισχυτή στο μυαλό μου. Η στιγμή αυτή χαράχτηκε βαθιά μέσα μου και σίγουρα θα μείνει στον σκληρό δίσκο του νου μου ακόμη και όταν τα γηρατειά θα μου έχουν στερήσει άλλες μνήμες.

«Ρίξε κόκκινο στη νύχτα, ρίξε λάδι στη φωτιά» λέει το τραγούδι και μπορεί όταν φτάσαμε στην Αθήνα να μην το έριξα στα ξενύχτια, ούτε να έκανα κάτι τρομερό, αλλά φόρεσα ξανά μετά από πολύ καιρό τις πιτζάμες μου, έφαγα σπιτικό φαγητό, χαλάρωσα, κοιμήθηκα στο κρεβάτι μου και ένοιωσα ξανά άνθρωπος. Τα σκεφτόμουν αυτά καθώς αυτό το σαββατοκύριακο τα κατάφερα να κλειστώ μέσα πήζοντας στη δουλειά... περιμένοντας την επόμενη άδεια/ΣΚ. Τουλάχιστον δεν φοράω στολή.

Μα υπάρχω ακόμα, είμαι ακόμη εδώ...
.
*Και για να αποδίδουμε τα του John Farnham τω John Farnham, εδώ.

Περιύβριση αρχής

Υστερία, μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω τα νομοθετικά μέτρα που εξήγγειλε ο υπουργός δικαιοσύνης (προσοχή, κίνδυνος περιύβρισης αρχής). Στα περί κουκούλας έχω αναφερθεί και σε παλαιότερη ανάρτηση, εδώ. Δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο τρόπο η εφεύρεση μερικών έντονα αμφισβητούμενων αδικημάτων ακόμη, που στην περίπτωση της επαναφοράς της περιύβρισης αρχής μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να πλήξουν και την ελευθερία του λόγου και της άσκησης κριτικής, θα κάνει την ανίκανη αστυνομία (προσοχή, κίνδυνος περιύβρισης αρχής) περισσότερο ικανή. Βέβαια, το συνήθως ανίκανο κράτος μας (προσοχή, κίνδυνος περιύβρισης αρχής) στην εφαρμογή των νόμων έχει μάθει να υπεραναπληρώνει με τον πληθωρισμό των νόμων και με τη λογική του «αν δεν μπορείς να εφαρμόσεις ένα νόμο, μια συγκεκριμένη απαγόρευση, απαγόρευσέ τα όλα» (κατά το «σκοτώστε τους όλους, ο θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του»). Νομίζω ότι όλες αυτές οι νομοθετικές προτάσεις εκτός του ότι είναι περιττές - το ζητούμενο είναι να πιάνεις αυτόν που σπάει τη βιτρίνα, όχι η γκαρτναρόμπα του - αφήνουν πολλά παράθυρα κακόβουλης χρήσης τους. Αναρωτιέμαι, πάντως, αν θα έπρεπε να θεσπιστεί και ένα αδίκημα περιύβρισης πολίτη, καθώς είναι κοινός τόπος το σαβουάρ βιβρ των πραιτοριανών μας και άλλων λειτουργών του δημοσίου απέναντι σε αυτούς που είναι αδύνατοι και αυτούς που είναι στο έλεός τους (αυτό ήταν, σύλληψη και αυτόφωρο).

Η είδηση, εδώ.

Παρεμπιπτόντως, να διευκρινίσω επίσης ότι δεν είμαι αντίθετος στην εφαρμογή μέτρων όπως οι κάμερες σε δημόσιους χώρους και η χρήση του υλικού τους ως αποδεικτικού στοιχείου. Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που μπορεί να προστατεύει και τον πολίτη, εφόσον το υλικό τους θα μπορεί να χρησιμοποιείται «αμφίδρομα», δηλαδή, και υπερασπιστικά, αλλά και για να στραφεί ο πολίτης εναντίον των οργάνων της τάξης που κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Θα έλεγα μάλιστα ότι θα πρέπει να κατοχυρωθεί το δικαίωμα του πολίτη να βιντεοσκοπεί και να φωτογραφίζει τη δράση των αστυνομικών οργάνων σε δημόσιους χώρους με δικά του μέσα, κάτι το οποίο προς το παρόν τα όργανα δεν δέχονται με ευχαρίστηση.

Υ.Γ. Τι μπορεί να σημαίνει ενδεχομένως για αυτά που γράφουμε στα ιστολόγια αυτή η πρόταση περί περιύβρισης αρχής και δημόσιων λειτουργών;

.

Υ.Γ.2. Οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι!

Ηθικοί αυτουργοί

- Ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, καταγγέλω τις αθλιότητες που γράφονται σε αυτό το ανώνυμο και ανεξέλεγκτο μπλογκ!

.
Ακούω πολλούς να αναζητούν ηθικούς αυτουργούς - αποδιοπομπαίους τράγους για τα κατορθώματα των ταγμάτων εφόδου των κουκουλοφόρων και μη εγκεφαλοφόρων. Συνήθης στόχος ο ΣΥΡΙΖΑ, που ποτέ δεν μου ήταν συμπαθής, ακόμη και τότε που άγγιζε το 18% στις δημοσκοπήσεις και ήταν η τρέντι επιλογή, ακόμη και μάλλον συντηρητικών κυριών - ίσως λόγω του νεαρού αρχηγού του - καθώς δεν με συγκινεί καν η ιδεολογία του.

Αναρωτιέμαι, όμως, είναι ηθικός αυτουργός ο ΣΥΡΙΖΑ ή μια μερίδα της αριστεράς και δεν είναι ηθικός αυτουργός της βίας που κατακλύζει την κοινωνία ο ανεκδιήγητος κυβερνητικός εκπρόσωπος που σε κάνει να θέλεις να σπάσεις την ίδια σου την τηλεόραση όταν τον παρακολουθείς;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο πρωθυπουργός του οποίου όλη η πολιτική υπόσταση φαίνεται να συνίσταται σε ένα επίθετο αδειανό;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός το πελατειακό, οικογενειοκρατικό δικομματικό σύστημα που περιθωριοποιεί ομάδες και έχει μάτια μόνο για τους πελάτες του και στραγγαλίζει κάθε άλλη φωνή;
Δεν είναι ηθικοί αυτουργοί αυτοί που κατήντησαν την παιδεία μας σε αυτά τα χάλια;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο επιχειρηματίας που καταπατά τα νόμιμα δικαιώματα των εργαζομένων του και τους εκβιάζει;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός η Ιερά Σύνοδος που υποστηρίζει και αποκαθιστά καταδικασμένο από τη Δικαιοσύνη για οικονομικές ατασθαλίες μητροπολίτη;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός η επίσημη εκκλησία που αρνείται πεισματικά να πληρώσει έστω και μια δεκάρα φόρο για την τεράστια ακίνητη περιουσία της και ενδιαφέρεται μόνο για τη συγκάλυψη των σεξουαλικών σκανδάλων της και το αυγάτισμα της περιουσίας της, συνεπικουρούμενη από τους πολιτικούς προστάτες της και στα δύο κόμματα εξουσίας που τρέμουν το πολιτικό κόστος και επιζητούν τις ψήφους του ποιμνίου της;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο αστυνομικός που κακοποιεί τον αδύνατο και προστατεύει τον παρανομούντα δυνατό;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο δήμαρχος που κόβει δέντρα και τσιμεντοποιεί ό,τι ελεύθερο χώρο έχει απομείνει σε αυτή την τσιμεντούπολη οδηγώντας τους συνωστισμένους κατοίκους της στην τρέλα;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο κατευθυνόμενος δημοσιογράφος;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο πανεπιστημιακός που διορίζει όλη την οικογένειά του, εξ αίματος και εξ αγχιστείας, στη σχολή όπου διδάσκει;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο φακελάκιας γιατρός;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο διεφθαρμένος ή επιρρεπής σε πιέσεις δικαστικός;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός τα ΜΜΕ που εκμαυλίζουν ενθαρρύνοντας ανθρώπους να προσφέρουν βορά στη νοσηρή περιέργεια των τηλεθεατών τα προσωπικά και οικογενειακά τους άπλυτα έναντι χρηματικού αντιτίμου, ξεσκίζοντας κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο καταδικασμένος σε φυλάκιση καναλάρχης που μιλά στις κάμερες με ύφος δέκα καρδιναλίων επιτιμώντας τους πάντες και δεξιώνεται τσανακογλύφτες πολιτικούς που βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις μετά από αυτόν επαινώντας τον, σαν τα τσιράκια του, κάνοντάς μας σαφέστατο το είδος της δημοκρατίας στην οποία ζούμε;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός ο απαράδεκτος υφυπουργός δημόσιας τάξης (ο οποίος παλαιότερα είχε εκδιωχθεί από το υπουργείο του για ανάρμοστα σχόλια που είχε κάνει εις βάρος ανώτατου δικαστικού σε κομματική συγκέντρωση) που καταστρώνει στο πόδι μέτρα που αποδεικνύονται ανεφάρμοστα και αντί να αντιμετωπίσει την ανικανότητα των υπηρεσιών του ζητά ως εύκολη λύση την εκχώρηση ατομικών δικαιωμάτων μας; (Δεν θα του εκχωρούσα ούτε να φυλάξει για λίγο το πορτοφόλι μου.)
Δεν είναι ηθικοί αυτουργοί οι κομματικοί στρατοί που περνούν από τη χώρα σαν των εχθρών τα φουσάτα, κάθονται στο σβέρκο μας και κουνούν ή βάζουν χαχόλους να κουνούν πλαστικά σημαιάκια στις εκλογικές συγκεντρώσεις;
Δεν είναι ηθικοί αυτουργοί αυτοί που καταστρώνουν εκλογικά συστήματα του τύπου «ο πρώτος τα παίρνει όλα», για να εξασφαλίσουν ότι αυτοί που δεν έχουν λόγο θα εξακολουθήσουν να μένουν μουγκοί και ότι αυτοί θα διατηρήσουν την εξουσία τους, προβαλλόμενοι από τα ΜΜΕ ως «η μόνη αξιόπιστη λύση»;
Δεν είναι ηθικοί αυτουργοί αυτοί που μας μεταχειρίζονται σαν εμπόρευμα και μας πωλούν εδώ και εκεί;
Δεν είναι ηθικοί αυτουργοί αυτοί που συνωμοτούν για να παραμερίσουν τον άξιο που θεωρούν απειλή για τη μετριοκρατία τους και στραγγαλίζουν κάθε δημιουργική πνοή στη χώρα;
Δεν είναι ηθικός αυτουργός η υποκρισία μας, η αδιαφορία μας, η δειλία μας να πούμε τα μεγάλα όχι και, κυρίως, τα μεγάλα ναι;

Είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων να προσπαθούν να κατονομάζουν και να συγκεκριμενοποιούν/προσωποποιούν το κακό σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο ή συλλογικότητα. Εξάλλου, αυτό φαίνεται από όλη την τραγική ανθρώπινη ιστορία. Σχετικό θέμα είναι και ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι προσπαθούν να προσδιορίσουν την εθνική ή κοινωνική ταυτότητα των ταραξιών σε συγκεκριμένες ομάδες. Είναι παιδιά μεταναστών, είναι κάτοικοι βορείων προαστίων κ.λπ. Από αυτά που αντιλαμβάνομαι, όμως, η εκτίμησή μου είναι ότι πρόκειται και για Έλληνες, και για παιδιά μεταναστών και για πλιαστσικολόγους και για πλανημένα άτομα που πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο υπηρετούν κάποια ανώτερη ιδεολογία και για γόνους πλούσιων οικογενειών και για γόνους φτωχών οικογενειών και για άτομα πλούσιων προαστίων και για φτωχόπαιδα και για χουλιγκάνους και για ό,τι άλλο θέλετε. Τα ακριβή δημογραφικά ας τα καταγράψουν άλλοι.

Πριν όμως να διαμαρτυρηθούμε για τους νέους που το μόνο που ξέρουν είναι να καταστρέφουν, δεν πρέπει να ασχοληθούμε πρώτα με το ποιος τους μαθαίνει να δημιουργούν; Ποιος δημιουργεί εν τέλει σε αυτή τη χώρα της αρπαχτής, της μπαλαφαρίας, της υποκρισίας, της αδικίας; Μόνο κεκτημένα έχουν όλοι.
.
Τίποτα δεν γεννιέται από το μηδέν, αυτό που φυτρώνει σήμερα είναι αυτό που σπείραμε εχθές και αντί να βλέπω οποιαδήποτε προσπάθεια για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα διαπιστώνω ότι το πρόβλημα εξακολουθεί να είναι πώς θα σφραγιστεί η χύτρα ακόμη πιο σφιχτά, και ας ξέρουν όλοι ότι κάποτε, αναπόφευκτα, αυτή θα σκάσει. Το θέμα είναι πώς θα μείνουν όλα όπως είναι, όχι πώς θα γίνουμε κάτι καλύτερο, όχι πώς θα προσαρμοστούμε και θα εξελιχθούμε. Αυτό είναι δύσκολο, το εύκολο είναι να σηκώνεις το δάκτυλο και να κατηγορείς ένα κόμμα, τα παιδιά των μεταναστών που μας μισούν, τα κωλόπαιδα των βορείων προαστίων (στους μεσήλικες των βορείων προαστίων κάνουν τεμενάδες), μερικούς πλιατσικολόγους. Ωστόσο, αυτό που έχει σπάσει σε αυτή τη χώρα δεν είναι μόνο βιτρίνες.
.
Με ικανοποίηση περιμένουμε πάλι τους ειδικούς της Σκότλαντ Γιαρντ για να μας αναδιοργανώσουν - για άλλη μια φορά - την αστυνομία (την αναδιοργάνωση που είχαν κάνει την τελευταία φορά οι ίδιοι ειδικοί τη σάρωσε η εναλλαγή των κομμάτων). Υποθέτω ότι θα μπορούσαμε να περιμέναμε τις επόμενες εκλογές για να μην μπαίνουμε και τρίτη φορά στην ίδια διαδικασία. Υπήρξε και η νύξη τον καιρό των ταραχών για την εισαγωγή ΜΑΤ από τη Γαλλία. Έτσι όπως πάμε, μας βλέπω μετά από λίγο καιρό να προσκαλούμε και ξένα κυβερνητικά στελέχη και ξένο στρατό, γενόμενοι και επισήμως και με σφραγίδα ξενόδουλοι και προτεκτοράτο. Και εις ανώτερα.
.
Υ.Γ. Και με όλα αυτά, να σου και παίρνει ξανά τα πάνω του ο δικομματισμός στις δημοσκοπήσεις, και τα δύο μεγάλα κόμματα επάνω με το ΠΑΣΟΚ να συγκεντρώνει ποσοστά που του επιτρέπουν να ελπίζει σε αυτοδυναμία. Το εκλογικό ποίμνιο είναι εξαιρετικά προβλέψιμο στις αντιδράσεις του και δεν έχει ούτε μνήμη ούτε κρίση. Μερικές πέτρες και μολότωφ και τρέχει ξανά στο μαντρί που φαινόταν να εγκαταλείπει. Μετά θα είσαι συνωμοσιολόγος αν αρχίζεις να βάζεις με το νου σου ότι κάποιοι επίτηδες αφήνουν/βάζουν να καίγεται και να σπάζεται η Ελλάδα και η Αθήνα από χούλιγκαν και τραμπούκους όταν τα πρόβατα μοιάζουν να παραπαίρνουν θάρρος; Και ο ψηφοφόρος φοβέρα θέλει.

Ανυπαρξιακή αγωνία

Άραγε θα ήταν ποτέ δυνατόν να μην υπήρχα;