Ένα χρόνο πριν

- Ναι, έχω γατάκι, πού το καταλάβατε; (κάντε κλικ εδώ)

Προσεχώς

ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΕΡΜΑΝ

Από τον Σεπτέμβριο κοντά σας! (Για άλλη μια φορά.)

 

Προσθήκη: Τελικά, κάτι άλλο που δεν γνωρίζει όρια στην Ελλάδα είναι η αυτογελοιοποίηση. Ενδεικτική αυτή η δίκη για το πώς θα ήθελαν να αντιμετωπίζουν τους μπλόγκερ, που δεν έχουν βέβαια στη διάθεσή τους το νομικό επιτελείο και τη στήριξη ενός γερμανικού εκδοτικού οίκου.

All you need is love

Με αφορμή τα γεγονότα στο Λονδίνο χορτάσαμε αγγλοσαξονική/προτεσταντική ηθικολογία και άρνηση μπροστά στα προβλήματα και αδιέξοδα των σύγχρονων κοινωνιών και οικονομιών. Ποια πρέπει να είναι η απάντηση στις ταραχές, στην εγκληματικότητα, στην απείθεια; Καταστολή, περισσότερο φόρτωμα των νέων με ηθικολογία, θρησκεία, φόβο, αυστηρότητα, ντροπή, ενοχή… Όλο το σκουπιδαριό της χειραγώγησης της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μην με παρεξηγήσετε, έχοντας ζήσει για ένα μικρό διάστημα στην Αγγλία, υπάρχουν πράγματα στην κουλτούρα τους που θεωρώ εξαιρετικά θετικά. Ένα παράδειγμα είναι η έννοια της ευθύνης που είναι τόσο αυτονόητη εκεί και απουσιάζει παντελώς από την ελληνική κουλτούρα. Θυμάμαι όμως επίσης τα ντυμένα με στολές στο σχολείο και με περισσή αυστηρότητα μεγαλωμένα παιδιά που με την πρώτη ευκαιρία και μόλις μεγαλώσουν λίγο ξεσαλώνουν, γίνονται λιώμα στις μπίρες και φοβάσαι όταν τα βλέπεις Σάββατο βράδυ να περιφέρονται στα κέντρα των πόλεων.

Έβλεπα μια δημοφιλή αμερικανική αστυνομική σειρά της προάλλες. Το επεισόδιο αφορούσε σε συμμορίες νέων. Ο πρωταγωνιστής, στο τέλος, έβγαζε την ετυμηγορία της κοινωνίας, το ηθικό δίδαγμα: αυτά συμβαίνουν διότι οι νέοι, έχοντας χάσει την αίσθηση της ντροπής και την ενοχής, δεν έχουν πλέον κανένα φραγμό στις πράξεις τους.

Δεν πιστεύω ούτε στην ενοχή ούτε στη ντροπή ούτε σε κανένα άλλο είδος προγραμματισμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Από τη φύση τους αποτυγχάνουν και δεν παράγουν πραγματικά ενάρετους ανθρώπους.

Τι είναι λοιπόν αυτό που λείπει από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες σήμερα, είτε πρόκειται για φτωχούς είτε για πλούσιους; Ποιο είναι το έλλειμμα που παράγει τόση βία, τόση διαστροφή; Η αγάπη θεωρώ ότι λείπει και δεν λείπει απλώς, αλλά συστηματικά ξεριζώνεται από όλη τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, και από την οικογένεια και από θεσμούς όπως η εκπαίδευση, για να αντικατασταθεί από τον προγραμματισμό που θα παραγάγει τους χειραγωγούμενους εργαλειακούς, υποτελείς ανθρώπους, τους δούλους στο πνεύμα, ή, όταν τα πράγματα πάνε στραβά, ανθρώπους ανεξέλεγκτους, ανθρώπους που θυματοποιούν και τους εαυτούς τους και τους άλλους.

Ο άνθρωπος που αγαπά, όχι κάποιον ή κάτι συγκεκριμένα, αλλά την ύπαρξη, τον εαυτό του και τον κόσμο, δεν έχει ανάγκη από σωστό και λάθος, δεν έχει ανάγκη από ηθική, δεν έχει ανάγκη από θρησκεία. Η αγάπη παράγει φροντίδα, παράγει δημιουργικότητα, παράγει κατανόηση, παράγει αυτοσυγκράτηση, παράγει σεβασμό στις ανάγκες των άλλων, παράγει προσφορά, παράγει πολιτισμό, παράγει πνευματικότητα, γεννά τα πάντα. Το μειονέκτημά της είναι ότι παράγει και ελεύθερους ανθρώπους, ανθρώπους κυρίους στο πνεύμα, δηλαδή, ανθρώπους μη χειραγωγούμενους. Για το λόγο αυτό τα κοινωνικά συστήματα των ανθρώπων, αυτά που έχει γεννήσει η εξουσία μέχρι τώρα, μέσα από επίσημους και ανεπίσημους θεσμούς, βαπτίζουν ψευδεπίγραφα αγάπη τα ψέματά τους. «Αγαπάς την οικογένειά σου; Πάτα επί πτωμάτων», «Αγαπάς την πατρίδα σου; Πήγαινε στην άλλη άκρη του κόσμου και σκότωσε, βίασε».

Η πραγματική αγάπη όμως είναι καθολική και άπειρη. Δεν είναι κάτι εξωγενές, πηγάζει από μέσα μας, από την ίδια την καρδιά. Όταν μάθεις να ακούς πρώτα αυτήν και μετά τον νου, ως υπηρέτη της, τότε ξέρεις τι να κάνεις σε κάθε περίσταση. Διάβασα κάπου ότι ένα από τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου είναι ότι βάζει τον νου πριν από την καρδιά, σαν να βάζεις το κάρο μπροστά από τα άλογα ή, θα έλεγα, τον πλοηγό να δίνει εντολές στον καπετάνιο. Όχι, ο καπετάνιος αποφασίζει για τον προορισμό και ο πλοηγός χαράσσει τη διαδρομή. Καπετάνιος η καρδιά και πλοηγός ο νους. Η καρδιά μιλάει ακόμη και σωματικά αν δεν έχεις χάσει την ευαισθησία σου και δεν είσαι πωρωμένος. Είναι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι ή το πλάκωμα στο στήθος όταν φωνάζει με όση δύναμη έχει ότι αυτό που κάνεις είναι λάθος.

Η ευαισθησία όχι μόνο δεν πρέπει να καταπιέζεται, αλλά πρέπει να καλλιεργείται ώστε να αναβαθμίζεται και πάνω από το επίπεδο του απλού συναισθηματισμού, να γίνεται ικανότητα να ακούς την καρδιά, να γίνεται αγάπη. Η ευαισθησία είναι δύναμη και ακόμη μεγαλύτερη δύναμη είναι να ενεργείς σύμφωνα με αυτήν. Σκεφθείτε όμως τι κάνει η κοινωνία μας, τι εντολές δίνει, οι άντρες πρέπει να γαμούνε και να δέρνουνε και οι γυναίκες να είναι γκόμενες (ή χαμηλοβλεπούσες μυξοπαρθένες και υποταγμένες, παλαιότερα).

Αν δεν έχεις αγάπη, ζεις σαν φάντασμα, …ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. (Αν έμενε σε αυτά ο Χριστιανισμός καλά θα ήταν, αλλά τα πλάκωσε στη χωματερή με τις αμαρτίες, τις ενοχές, τα προπατορικά, τις κολάσεις, τις αναστάσεις και τα λοιπά σκουπίδια).

All you need is love και δεν εννοώ απλώς να μας δείχνουν αγάπη, εννοώ ότι η αγάπη μέσα μας μπορεί να αντικαταστήσει τα πάντα, κάθε ιδεολογία, κάθε θρησκεία, κάθε ηθική, αποτινάσσοντας όλα τα δεσμά.

Αρκετά όμως, δεν μπορούσα να τους ακούω μόνο, και, ως «κουκουλοφόρος του Διαδικτύου», έγραψα αυτά.

Παραμιλητά

Κάποτε όσοι μιλούσαν στο δρόμο μοναχοί νομιζόντουσαν τρελοί

Μα την εποχή του χαντσφρί όλοι τη βγάζουν καθαρή

Και περνιούνται γνωστικοί

Στης τεχνολογίας τ’ αγαθά, κρύβεται η τρέλα μια χαρά

Όλοι παίζουν με κουμπιά και χαμογελούν χαζά

Και αν περνιέσαι γνωστικός

Στον καθρέπτη δες, να ο παλαβός!

Blogbusters!

Άμα είσαι εξουσία

Τα ‘χεις κάνει σκατά και σου βρίζουνε τα θεία

Who ya gonna call?

Blogbusters!!!

I ain't afraid a no blog…

Άντε πάλι με την ανωνυμία των blog. Η είδηση εδώ και εδώ, ενδεικτικά, αφού έχει βουίξει ο κόσμος. Το προσπάθησαν και οι προηγούμενοι, αλλά δεν το ολοκλήρωσαν. Είχα γράψει και τότε σχετικά, εδώ, εδώ, εδώ.

Τα προσχήματα περί εγκληματικότητας δεν περνάνε, καθώς, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, όταν υπάρχει ζήτημα διάπραξης εγκλημάτων ή δημοσίευσης απειλών καθόλου δεν αποτελεί εμπόδιο η ανωνυμία για τον εντοπισμό των «διαχειριστών ιστολογίων» (τι όρος, μου θυμίζει διαχειριστή πολυκατοικίας). Μου αρέσει επίσης η χρήση του όρου «κουκουλοφόροι του διαδικτύου». Μαρτυρά την ποιότητα των επιχειρημάτων και την προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα. Όσο για τα περί συκοφαντίας, στην Ελλάδα έχουμε πήξει στους λεβεντομαλάκες που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Κάποια από αυτά που θεωρούνται συκοφαντία εδώ θα έκαναν κάθε δικαστή πολιτισμένης χώρας να γελάει. Τεκμαίρεται αυτό και από αποφάσεις ευρωπαϊκών δικαστηρίων που ανατρέπουν σχετικές αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων. Δεν μπορείς κύριε να είσαι δημόσιο πρόσωπο/οργανισμός/πατριωτικός σύλλογος/μητροπολίτης  και να μηνύεις όποιον σε επικρίνει, κατακρίνει ή σε λέει ανίκανο, χαζό ή ακόμη και μαλάκα σε κάποιο κείμενό του.

Δεν με πείθει επίσης ούτε η όποια αναφορά σε διάκριση μεταξύ «απλών» ιστολογίων και ειδησεογραφικών ιστολογίων που διαχειρίζονται δημοσιογράφοι. Εξ όσων γνωρίζω η ελευθερία του λόγου δεν επιδέχεται διακρίσεις μεταξύ απλών πολιτών και δημοσιογράφων. Και οι δημοσιογράφοι έχουν το δικαίωμα να έχουν ιστολόγια. Ίσως βέβαια να ενοχλούνται οι εργοδότες τους που βλέπουν κάποια κίτρινα ιστολόγια να ανταγωνίζονται τις ακόμη πιο κίτρινες φυλλάδες τους… αλλά ξύδι. Οι εισπράξεις τους δεν αποτελούν λόγο δημόσιου συμφέροντος και περιστολής των ελευθεριών. Όσο για τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, διαπρέπουν κάτι αξιόπιστα έντυπα. Τουλάχιστον, όποιος διαβάζει ιστολόγια ξέρει ότι αυτά δεν έχουν κανένα τεκμήριο αξιοπιστίας πέραν του έντιμου πρότερου βίου τους και ότι πρέπει να διασταυρώνει όποια είδηση διαβάζει σε αυτά.

Όσο για την ανωνυμία (ψευδωνυμία ίσως να είναι πιο σωστό για τα μπλογκ και τις περισσότερες περιπτώσεις), γενικά, όχι μόνο δεν θεωρείται κάτι κακό, αλλά αναφέρεται συχνά και ως απαραίτητη δυνατότητα για την ελευθερία του λόγου. Για παράδειγμα, ο ανώνυμος λόγος προστατεύεται με βάση διατάξεις του αμερικανικού συντάγματος. Πολλές ιστορικές προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό επέλεξαν κατά διαστήματα να αρθρογραφήσουν και γενικά να δημοσιεύσουν κείμενα ανωνύμως/ψευδωνύμως, όχι απαραιτήτως για να αποφύγουν διώξεις. Γιατί να επιλέξει κάποιος να διατηρεί ανωνύμως ένα ιστολόγιο; Το πιο απλό από όλα, για να γράφει πιο ελεύθερα, απαλλαγμένος από την αυτολογοκρισία που προκύπτει από την πιθανότητα να μάθει κάποιος άλλος ορισμένα πράγματα για αυτόν, όπως π.χ. ο εργοδότης του τις πολιτικές του ή άλλες πεποιθήσεις ή για να αποφύγει να πληγώσει κάποια άτομα ή να πληροφορηθεί ο περίγυρός του κάποια πράγματα που τον αφορούν και που θα μπορούσαν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο για τον ίδιο ή άλλους.

Ας αφήσουμε όμως τη θεωρία. Θεωρώ προφανή τα κίνητρα και όλη αυτή την πρεμούρα να καταργηθεί η ανωνυμία των μπλογκ. Το θέμα δεν είναι να εντοπίζονται ευκολότερα οι παρανομούντες, αλλά να φιμώνονται οι δυσαρεστούντες και οι ενοχλούντες, ακόμη και όταν δεν υπάρχει ποινικό θέμα. Κάποιοι έχουν βαθιές τσέπες, δικηγόρους και νομικά τμήματα στη διάθεσή τους και άντε εσύ κακομοίρη να γράφεις ελεύθερα τις απόψεις σου όταν ξέρεις ότι υπάρχει κίνδυνος να σε τραβολογάνε στα δικαστήρια για χρόνια, αλλά και να εξουθενωθείς οικονομικά πριν καν να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Ζούμε στη χώρα όπου οι μηνύσεις πάνε σύννεφο, όπου εταιρείες διανομής ταινιών μηνύουν κριτικούς κινηματογράφου επειδή δεν τους αρέσουν οι κριτικές τους και όπου λογής-λογής πατριωτικά δίκτυα και μητροπολιτάδες έχουν λυμένο το ζωνάρι τους για μηνύσεις (και ας έρχονται μετά τα ευρωπαϊκά δικαστήρια να αποκαθιστούν τις αδικίες και να επιβάλλουν αποζημιώσεις στο ελληνικό δημόσιο). Για τόλμα να πεις χαζό ή ανίκανο τον δείνα ή τον τάδε μεγαλόσχημο.

Δεν ξέρω πώς ελπίζουν να περάσουν τέτοια νομοθετήματα, που από όσο ξέρω δεν ισχύουν σε καμία πολιτισμένη, ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, χωρίς να τους πέσει ο φερετζές της δημοκρατικότητας και να προκαλέσουν και τη διεθνή κατακραυγή. Ζήλεψαν φαίνεται το Ιράν και την Κίνα.

Στην πράξη, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα προχωρήσουν στην εφαρμογή τέτοιων μέτρων. Για ποιους θα ισχύουν οι ρυθμίσεις; Για όσους γράφουν από Ελλάδα; Για όσους γράφουν στα ελληνικά όπου και αν βρίσκονται στον πλανήτη; Τι γίνεται αν κάποιος Έλληνας αρθρογραφεί και τους βρίζει στα Αγγλικά ή αν κάποιος αλλοδαπός φιλέλληνας τους βρίζει στα Ελληνικά από το Λονδίνο; Τι είδους νομοθετικές ρυθμίσεις θα είναι αυτές; Θα ορίζουν γενικά και αόριστα ότι όποιος έχει μπλογκ πρέπει να δηλώσει την ταυτότητά του; Αν δεν το πράξει πώς θα εντοπίζεται και ποιες θα είναι οι κυρώσεις; Θα συνεργαστεί η Google και άλλες διεθνείς υπηρεσίες ιστολογίων σε αυτό; Μήπως πρόκειται να θέσουν κάποιο τεχνολογικό φραγμό πρόσβασης στις πλατφόρμες μπλογκ σε εθνικό επίπεδο και αν θες να έχεις δυνατότητα πρόσβασης θα πρέπει να δηλώνεις τα στοιχεία σου; Εδώ είναι που θα γελάσει κάθε παρδαλό κατσίκι και θα μπούμε στο κλαμπ των χωρών που λογοκρίνουν το Διαδίκτυο.

Επειδή δεν θεωρώ ότι οι ανερμάτιστοι που μας κυβερνούν έχουν τέτοια κότσια ή ότι αντιλαμβάνονται τις πρακτικές δυσκολίες, αποτελώντας απολιθώματα άλλων εποχών, νομίζω ότι τα όσα εξαγγέλλουν οφείλονται περισσότερο στην άγνοιά τους. Μάλλον μπερδεύουν την περίπτωση των μπλογκ με αυτή της ταυτοποίησης των καρτοκινητών τηλεφώνων χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. Θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται για κάτι που σκέφτηκε ο κύριος υπουργός μέσα στη ζέστη του Αυγούστου και θα ξεχάσει τον Σεπτέμβριο. Σε διαφορετική περίπτωση, προβλέπονται τραγελαφικές καταστάσεις. Το φιάσκο της καθολικής απαγόρευσης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που μας εξέθεσε ήδη μια φορά διεθνώς δεν θα είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει. Ίσως ο Γιωργάκης και η νέα γενιά πασόκων που παίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα δάχτυλα να παρέμβουν παρασκηνιακά και να αποσοβήσουν το ρεζιλίκι.

Οι προθέσεις αυτές ανακοινώθηκαν παράλληλα με τα πολύ σωστά μέτρα περί αποποινικοποίησης, σε κάποιο βαθμό, της χρήσης ναρκωτικών, ακόμη και της καλλιέργειας χασίς για προσωπική χρήση. Επιβεβαιώνεται ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ασύγκριτο στο να αυτοπυροβολείται σκεπάζοντας ό,τι θετικό κάνει με δύο αρνητικά και κάνοντας δύο βήματα πίσω για κάθε βήμα εμπρός. Πρώτα πεθαίνει ο πασόκος και μετά του βγαίνει του χούι.

Πέρα από όλα αυτά, οι σαρωτικές διεθνείς και οι συνακόλουθες αναμενόμενες εγχώριες εξελίξεις φαίνεται ότι δύσκολα θα αφήσουν σε αυτές τις παλαιολιθικές πασοκικές αντουανέτες τα χρονικά περιθώρια να επιχειρήσουν να υλοποιήσουν τα οράματά τους, που θα μείνουν θλιβερές υποσημειώσεις της ιστορίας.

Με μπλογκ ή χωρίς μπλογκ, δεν προβλέπεται να το γλυτώσουν το βρωμόξυλο, μεταφορικά ή κυριολεκτικά (δεν απειλώ εγώ κανέναν, εκτιμήσεις κάνω, να το ξεκαθαρίσουμε, ε κύριε όργανο;).

Μια τελευταία σχετική είδηση που είδα μετά τη δημοσίευση της παραπάνω ανάρτησης, εδώ. Ελπίζω να καταλάβουν.
.

Από τον γέροντα του ιστολογίου

Εμ… ήλθε στο ιστολόγιο και ήταν ενοχλητικός. Αναγκάστηκα, για να φύγει, να δεχθώ να μου υπαγορεύσει και να αναρτήσω τα παρακάτω.

Αυτό που έχει γίνει κατανοητό στη φιλοσοφία της Άπω Ανατολής από την αρχαιότητα, αλλά ίσως και σε κάποιες φιλοσοφικές σχολές της αρχαίας Ελλάδας και του ελληνορωμαϊκού κόσμου, και που ακόμη δεν λέει να εννοήσει ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος, εμποτισμένος από τον Χριστιανισμό και τον ωφελιμισμό, την ενοχή και τον υπολογισμό, είναι ότι για να υπερβείς το θυμό, πρέπει να αγκαλιάσεις το θυμό, για να υπερβείς τη λύπη, πρέπει να αγκαλιάσεις τη λύπη, για να υπερβείς τον φθόνο, πρέπει να αγκαλιάσεις τον φθόνο και, γενικά, για να υπερβείς τα πάθη και το πάθος, πρέπει πρώτα να τα αποδεχτείς, όχι ως κάτι εξωτερικό από εσένα, ως αμαρτία, εκδήλωση κάποιου κακού/σατανά που σε επηρεάζει, ατέλεια, ελάττωμα, εμπόδιο στο υψηλό πεπρωμένο σου, αλλά ως κάτι που είσαι εσύ ο ίδιος, ως ένα αντικειμενικό στοιχείο της πραγματικότητας, ως ένα φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν τη βροχή.

Με άλλα λόγια, όποιος τρώγεται και ασχολείται με τα πρέπει και το τι είναι σωστό και τι λάθος, όποιος υψηπετεί κρίνοντας και κατακρίνοντας και σκεπτόμενος «αυτό δεν είμαι εγώ, γιατί το έκανα;», σπάει τα μούτρα του και όποιος δεν κοιτάει χαμηλά, πατάει λάσπες και σκατά. Αντιθέτως, όποιος καταδέχεται να κοιτάει χαμηλά, όποιος μαθαίνει να προσγειώνεται, αυτός μπορεί κάτι καλύτερο και, τουλάχιστον, διατηρεί καθαρά τα παπούτσια του. Για να το πούμε και με χριστιανική φρασεολογία, ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται.

Το σημαντικό είναι πάντα η αποδοχή, όχι η θέληση, και όποιος ορκίζεται ότι δεν θα ξαναδείρει τη γυναίκα του και τα παιδιά του ή δεν θα ξαναμεθύσει ή δεν θα ξαναοργιστεί, αυτός είναι καταδικασμένος να επιστρέφει μοιραία στα ίδια. Όποιος αρνείται ότι είναι ψάρι, θα τσιμπάει πάντα στο ίδιο αγκίστρι. Όταν αποδέχεσαι και παρατηρείς, τότε έρχεται η αποταύτιση, νοιώθεις κάποια πράγματα να ξεκολλάνε από πάνω σου σχεδόν με φυσικό τρόπο, σαν να τραβιέται ένα τσιρότο, σηκώνοντας και λίγες τρίχες. Όσο παλεύεις και βάζεις δύναμη, όσο σπαρταράς στην άρνηση και στην άμυνα, τροφοδοτείς με ενέργεια αυτό με το οποίο παλεύεις. Είναι κάπως σαν τις πολεμικές τέχνες, το θέμα είναι να αξιοποιήσεις την ενέργεια του πράγματος που παλεύεις και αυτό συνήθως σημαίνει να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι η πρώτη σου αντίδραση και μοιάζει αυτονόητο. Αντί να σπρώξεις, να τραβήξεις, αντί να κτυπήσεις, να κάνεις στην άκρη.

Αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, δεν είμαστε. Όσο έξυπνοι και αν νομίζουμε ότι είμαστε ή όντως είμαστε, δεν είμαστε παρά σκυλιά του Παυλώφ που τους παίζει το καμπανάκι ο κόσμος/ο κάθε ηλίθιος και τους τρέχουν τα σάλια, όπου σάλια η κάθε αντίδραση, εσωτερική ή εξωτερική. Πόσες φορές ένας βλάκας σας έκλεψε το μυαλό και σας ανάγκασε να τον σκέπτεστε για μια ολόκληρη μέρα ή μέρες, ασχημαίνοντας τη ζωή σας και παραβλέποντας άλλα ωραιότερα και σημαντικότερα πράγματα;

Η προσωπικότητα, όσα πιστεύουμε, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι συνειδητές και ασυνείδητες αντιδράσεις μας, η ταυτότητά μας και όσα την απαρτίζουν, δεν είναι παρά μια κρούστα πάνω σε μια κενή σφαίρα καθαρής συνειδητότητας και σιωπής που είναι κοινή πάντων, είναι η μοναδικότητα που γέννησε τα πάντα.

Μία υποχρέωση έχεις σε αυτόν τον κόσμο, να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Μπορεί όλος ο κόσμος να είναι εναντίον σου, να σε κυνηγάει και να θέλει να σε φυλακίσει ή εξοντώσει και να έχει και δίκιο. Και πάλι, εσύ οφείλεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου και ας είσαι σφαγέας, μαζικός δολοφόνος, βιαστής. Μόνο αν αγαπήσεις τον εαυτό σου θα σταματήσεις να είσαι αυτά τα πράγματα και θα αγαπήσεις τους άλλους. Αντί να αυτοκτονήσεις, βρες το θάρρος να αγαπήσεις τον εαυτό σου, την αθωότητα πίσω από τα φαινόμενα, και ας κάνει ο κόσμος ό,τι νομίζει, ας πάει να κουρεύεται. Όλοι έχουμε ένα θεό που κοιμάται μέσα στην κοιλιά μας.

Το να αγαπάς τον εαυτό σου δεν έχει σχέση με τον εγωισμό. Ο εγωισμός είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι το να απαρνιέσαι τον εαυτό σου και να τον βλέπεις σαν ένα εργαλείο. Ο εγωιστής μισεί τον εαυτό του (και τους άλλους) γιατί δεν είναι αυτό που θα «έπρεπε να είναι», δεν έχει τη θέση που θα έπρεπε να έχει, δεν έχει αποδοχή μέσα του, ούτε για τον εαυτό του ούτε για κανέναν. Ο εγωισμός είναι η εσωτερίκευση των στρεβλώσεων με τις οποίες φορτώνεσαι από τα βιώματά σου, από την κοινωνία. Ο εγωιστής νομίζει ότι πάει ψηλά, αλλά στην πραγματικότητα γίνεται εργαλείο και παίγνιο… ποιανού; Των άλλων εγωιστών ηλιθίων που νομίζουν ότι εξουσιάζουν, των στρεβλών αντιλήψεων που κυριαρχούν.

Αρνήσου κάθε σκοπό, αυτό δεν σημαίνει αδράνεια, ο ήλιος δεν έχει σκοπό όταν λάμπει, αν και κάποια αστεία ανθρωποειδή πλάσματα πάνω σε ένα μικρό πλανήτη νομίζουν ότι λάμπει για αυτά. Άφησε το γίγνεσθαι να απορρέει αβίαστα από το είναι. Με άλλα λόγια, πράττε από αγάπη, όχι γιατί θέλεις εκείνη την προαγωγή και να αποδείξεις πόσο ανώτερος είσαι. Μας μαθαίνουν την αδυναμία για δύναμη, Λάμψε, φωτίσου και φώτισε, γίνου άστρο.

Υπάρχει μια βουδιστική ιστοριούλα, δεν ξέρω αν τη θυμάμαι καλά. Πήγε κάποιος να επισκεφτεί έναν πνευματικό δάσκαλο και εκείνος του υπέδειξε να καθίσει σε μια θέση με την επιγραφή «Βούδας». Ο επισκέπτης, από σεβασμό και ταπεινοφροσύνη, τινάχθηκε πάνω μόλις το αντιλήφθηκε. «Γιατί δεν κάθεσαι;» τον ρώτησε ο δάσκαλος. «Μα… δάσκαλε, εδώ γράφει ότι αυτή η θέση είναι για τον Βούδα, εγώ δεν είμαι Bούδας ακόμη,» απάντησε ο επισκέπτης. «Γιατί; Τι σε εμποδίζει;» Αντιγύρισε ο δάσκαλος κοιτάζοντάς τον επίμονα στα μάτια.

Επιλέγουμε να είμαστε αυτό που είμαστε κάθε στιγμή, γοητευμένοι από τερτίπια και σκιές. Με ένα ανοιγοκλείσιμο τον βλεφάρων μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε θεοί. Αρκεί μια στιγμή, μία στιγμή μόνο που θα ακούσεις την καρδιά αντί για τον νου και θα κάνεις το αδιανόητο.

Υπουργείο Οικονομικών και Εκβιασμών

- Φιλαράκο, από τον Μπένυ τον Μπάκα ερχόμαστε, καλό λέει θα ήταν να ξανασκεφτείς το θεματάκι με την περαίωση, αλλιώς θα ξαναπεράσουμε σε μερικές μερούλες για έλεγχο, και αυτό δεν θα ήταν τόσο καλό, αν μας εννοείς.

Είχα γράψει για την αθλιότητα της περαίωσης το περασμένο Φθινόπωρο, εδώ και εδώ. Φαίνεται ότι τα «κακά παιδιά» επαγγελματίες που δεν συμμορφωθήκαμε ήμασταν πολλά, οπότε το υπουργείο οικονομικών και εκβιασμών αποφάσισε να επανέλθει δριμύτερο, μπας και εκβιάσει κάνα ευρώ παραπάνω. Η είδηση εδώ, και εδώ. Ξανά λοιπόν σημείωμα περαίωσης τον Αύγουστο και αυτή τη φορά, για να μπει λίγος φόβος θεού στους απείθαρχους, το σημείωμα της περαίωσης θα συνοδεύεται από την ειδοποίηση για έλεγχο, για να χεστούμε από το φόβο μας και να πάμε σαν καλά παιδιά να σκάσουμε το παραδάκι στον προστάτη μας, το κράτος.

Η απορία μου είναι το σόι έλεγχος θα είναι αυτός και τι περιεχόμενο έχει αυτή η απειλή όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους είναι τόσο ανεπαρκείς. Θα ελέγξουν στα σοβαρά εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες και μάλιστα εντός ημερών, αν δεν υποκύψουν στον εκβιασμό; Το πράγμα θα είναι αυτός ο φορολογικός έλεγχος-εξπρές; Ακούγοντας σε μια άλλη είδηση ότι το κράτος θα συνεργαστεί με ιδιωτικές εταιρείες για την είσπραξη των οφειλών προς αυτό, σκέφτομαι μήπως έχουν σκοπό να κάνουν κάτι παρόμοιο και για τους ελέγχους. Καθώς αυτή η υπόθεση της περαίωσης μου θυμίζει κυκλώματα εκβιαστών και νονών της νύχτας, ίσως να κάνουν καμία ΣΔΙΤ με τον Βάγκο τον Σουγιά και τον Σούλη τον Λοστό. θα ήταν αυτός ένας αποτελεσματικός τρόπος. Θα παίρνουν τα καλόπαιδα σβάρνα τα μαγαζιά και τα γραφεία και θα υποδεικνύουν «φιλικά» στους επαγγελματίες ότι καλό θα ήταν να πληρώσουν την προστασ… συγγνώμη, την περαίωση.

Εν τω μεταξύ (χωρίς ταξί), περιμένω ακόμη την επιστροφή φόρου, μήπως πρέπει να στείλω τίποτα καλόπαιδα να κάνουν έλεγχο στο Υπουργείο Οικονομικών; μεγάλο θράσος αυτό, να σου κρατάνε την επιστροφή φόρου που είναι δικά σου λεφτά και μετά να σου ζητάνε να τους πληρώσεις και περαίωση.

Σε κάθε περίπτωση, σκέφτομαι να τους δώσω αυτά που τους έδωσα και την προηγούμενη φορά, έτσι, από περιέργεια, για να δω πώς είναι να σε ελέγχουνε.