Ένα παυσίπονο

Η επίγνωση ότι εδώ και τώρα δεν θα μπορούσες να ήσουν ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα, ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος, ούτε αλλού ούτε άλλος, ούτε στο χθες ούτε στο αύριο.

Πειθώ εναντίον ακαμψίας

Ελέγετο δια την Τζένυ ότι μπορούσε να γίνει αρκετά πειστική, αλλά ο Πασχάλης είχε φήμη άκαμπτου ανθρώπου. Όταν κάποιοι πληροφορήθησαν για την επικείμενη συνάντησή τους, έπεσαν πολλά στοιχήματα σχετικά με το αποτέλεσμα.

Too sexy…

Πρώτη φορά περνάει τόσος καιρός χωρίς να ανεβάσω ανάρτηση. Η πολλή δουλειά και κάποια άλλα θεματάκια, όχι δυσάρεστα, με κράτησαν μακριά από το μπλογκ. Αν και εξακολουθώ να έχω αρκετή δουλειά, είπα να ανεβάσω κάτι. Ελπίζω η επόμενη ανάρτηση να μην αργήσει τόσο. Εν τω μεταξύ, βρήκα αυτό το βιντεοκλίπ που μου θύμισε χρόνια παλιάααααααααα.

Μετά την μπόρα

Σαν σαλιγκάρι βγήκα μετά τη βροχή
Και πήγα εδώ, πήγα εκεί,
Πέρασα και απ' την Κοραή.

Πώς μπόρεσες, Χίθκλιφ;

Η μαγική φωνή της είχε στοιχειώσει τα παιδικά όνειρά μου. Ο ήχος και μόνο μου φαινόταν μαγικός, και ας μην ήξερα τότε ούτε τη γλώσσα. Το είχα ξεχάσει αυτό το τραγούδι μέχρι που, πολύ πρόσφατα, ακούγοντας χιτ των 70’s, ανακάλυψα περί τίνος επρόκειτο. Μερικές φορές, η παιδική μαγεία δεν χάνεται ποτέ, αντιθέτως, τώρα που ξέρω, με μαγεύει ακόμη περισσότερο. Δεν σταματώ να το ακούω με συγκίνηση και να αναρωτιέμαι «Χίθκλιφ, πώς μπόρεσες να αφήσεις την Κάθι σου;»

Σημείωση: Αν δεν καταλάβατε, πρόκειται για την Κέιτ Μπους που τραγουδάει το Wuthering Heights (Ανεμοδαρμένα ύψη)




Οι στίχοι, εδώ.

Βολτάροντας στον καύσωνα

Πέμπτη βράδυ, ένα συμπαθητικό, μικρό, πράσινο έντομο καθισμένο στον ιμάντα της τσάντας μου. Το απιθώνω με προσοχή σε ένα φύλλο, σε ένα παρτέρι της Πανεπιστημίου.

Στην Αιόλου εντοπίζω ένα πωλητή της Σχεδίας. Αγοράζω το καλό περιοδικό ανταλλάσσοντας μερικές φιλικές κουβέντες. Με ρωτά πώς και βγήκα βόλτα μέσα στη ζέστη. «Έχει και τα καλά της η ζέστη, αποκαλύπτει ομορφιές,» του απαντώ περίπου με αυτά τα λόγια. Γελάμε και συνεχίζω την περιπλάνησή μου, στους γνώριμους, αλλά και διαφορετικούς κάθε φορά δρόμους.

Χαμογελώντας, στέλνω με το κινητό ένα μήνυμα στη νεαρή Αμαζόνα που βοηθάω να βελτιώσει την ορθογραφία της, «Τώρα, περπατώ νωχελικά στην Αιόλου, νωχελικά με ω». Ελπίζω να μη θυμώσει με το αστείο μου (δεν θύμωσε).

Στην Ερμού, μέσα από το θόρυβο διακρίνω τον ήχο ενός βιολιού, τις νότες κάποιας σονάτας. Ένας μουσικός παίζει σεμνά το βιολί του, χωρίς ενισχυτές και μεγάφωνα. Δεν είμαι ειδικός, αλλά νομίζω ότι παίζει εξαιρετικά. Οι γλυκές νότες καταλύουν την οχλοβοή. Ο ήχος με μαγεύει και με στέλνει ακόμη πιο ψηλά, πάνω και από τα σύννεφα όπου βρισκόμουν.

Γύρω μου θεές, νύμφες, νεράιδες.

Η ζέστη με λειώνει, με εξαϋλώνει, με απογειώνει, με σκοτώνει, με καυλώνει.

Περί σεξουαλικότητας...

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΔΙ' ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ)

...κωλο-κυθόπιτα.