Απορίες

Πιο αυστηρή νομοθεσία σημαίνει καλύτερα εφαρμοσμένη νομοθεσία; Έγινε πιο αυστηρή διαβάζω η νομοθεσία για τη μη συμμόρφωση των ιδιοκτητών φορτηγών μεταφορών με την επίταξή τους. Η απορία μου είναι: Γιατί; Μήπως εφαρμόστηκε η προηγούμενη και δεν απέδωσε;

.

Διαβάζω μετά για αυτό εδώ. Ερωτώ ξανά, η πιο αυστηρή νομοθεσία αποκαθιστά τη μη εφαρμογή της νομοθεσίας; Εκεί που δεν εφαρμοζόταν η προηγούμενη νομοθεσία, θα εφαρμόζεται η πιο αυστηρή; Η μη ύπαρξη ελεγκτικών μηχανισμών, ο ανορθολογισμός του συστήματος θεραπεύεται με τους δρακόντειους νόμους; Μήπως έτσι δεν διογκώνεται η αδικία, αφού η επιλεκτική ή ελλιπής έστω εφαρμογή των νόμων θα έχει ακόμη πιο αυστηρές συνέπειες για τα κορόιδα, τους άτυχους ή τα μικρά ψάρια που θα πιάνονται, ενώ οι «έξυπνοι», οι απλώς τυχεροί και οι μεγάλοι θα παραμένουν ατιμώρητοι; Είναι σωστό να εφαρμόζονται δυσανάλογες με το κάθε αδίκημα ποινές για να καλύπτεται η ανικανότητα και η διαφθορά του κράτους; Είναι όλα αυτά συμβατά με τη δημοκρατία της οποίας χαρακτηριστικά είναι η επιείκεια ή αναλογικότητα των ποινών από τη μία, αλλά με εφαρμογή των νόμων και ισονομία από την άλλη;

.

Δεν είναι αυτό το οποίο συμβαίνει, με μέτρα όπως και αυτό, μια ξεδιάντροπη προσπάθεια υποκατάστασης ενός αποτελεσματικού, δημοκρατικού κράτους δικαίου που διέπεται από απλούς και διαφανείς κανόνες από ένα κράτος που βασίζεται στο φόβο του «αν με πιάσουν» και από ένα μη δημοκρατικό μηχανισμό του μεγάλου αδελφού που παρακολουθεί τα πάντα και τα αναφέρει σε όργανα και παράγοντες του κράτους και της πολιτικής (ενδεχομένως και σε ισχυρούς ιδιωτικούς παράγοντες); Μήπως στόχος είναι να καταστούμε όλοι ένοχοι και «διώξιμοι» ή «φυλακίσιμοι»; Να παραμείνουμε ή και να γίνουμε ακόμη περισσότερο, αντί για ένα κράτος πολιτών, ένα κράτος ενόχων και συνενόχων που φοβούνται την εξουσία;

.

Είναι η αυστηροποίηση των νόμων και η παρακολούθηση των πάντων υποκατάστατο της μη εφαρμογής τους;

.

Αυτό το κράτος ίσως τελικά να μη θέλει να αλλάξει όπως παριστάνει (να γίνει πιο αποτελεσματικό, πιο μικρό, πιο δίκαιο, πιο ορθολογικό), αλλά απλώς να μας υποτάξει... ή ίσως να πρόκειται περισσότερο για ανικανότητα και βλακεία, χαρακτηριστικά που απαντώνται συχνά στους πολιτικούς μας. Αν δεν μπορείς να εφαρμόσεις του νόμους, νομοθέτησε και άλλο!

.

Έχουν συναίσθηση αυτοί οι άνθρωποι ποιο δρόμο ακολουθούν;

.

Υ.Γ. Να μην ξεχάσετε και αυτή την εκδήλωση.

Σε λάθος μέρος, τη λάθος ώρα

Νέο παιδί καθόμουνα, τον ήλιο απολάμβανα και το θαλασσινό αεράκι,

Ο Αμφίνομος όταν πέρασε με την αστραφτερή του πόρσε,

τους ίππους της θα ζήλευε και ο ίππιος Ποσειδώνας.

Απ’ το σχολειό τον ήξερα και τον πατέρα μου ο πατέρας του στη δούλεψή του είχε. Αμέσως εσταμάτησε, σκόνη σηκώνοντας πολλή, και έτσι από μακριά μου φώναξε:

.

«Ρε συ μαλ*κα, τι κάθεσαι και σκέφτεσαι, αν θα σε πάρουνε στο LSE, κουφάλα;

Έλα και μπες στ’ αμάξι, πάμε να πιούμε ένα καφέ, απάνω, στο παλάτι,

να δεις και τη θεά, τη MILF, τη σέξι τη βασίλισσα, που όλο για αυτήνε με ρωτάς.»

Να του αρνηθώ δεν ήθελα, να πει ότι τον κοντράρω, μα μπήκα και σε πειρασμό.

Τη γκλαμουριά τη θέλουνε, μα και την ιν παρέα, όσοι είναι νιούτσικοι πολύ.

.

Σκέφτηκα και τις γκόμενες, που λέγαν’ ότι είναι εύκολες και λάγνα πως χορεύαν κουνώντας τους γοφούς τους, καθώς η φίρμα, ο Φήμιος, τραγούδαε σουξεδάκια.

Στ’ αμάξι του έτσι μπήκα, που σείονταν απ’ τα μπάσα,

Το γκάζι κάτω πάτησε, σπινιάρισε, και αμέσως φτάσαμε στο μούρικο παλάτι.

.

Πρώτη φορά στη σάλα τη μεγάλη μπήκα και πάρτι τρελό γινόταν,

Κάποια στιγμή μου είπανε για ένα ιβέντ με τόξα, δεν επολυκατάλαβα.

Όλα ήταν λίγο μούφα, πρώτος του Οινόπου ο γιος, το τόξο ούτε που λύγισε

και είπε μαύρα λόγια και έτσι και χειρότερα πήγανε κι όλοι οι άλλοι,

.

Τότε έγινε ένα σκηνικό και ένας γέρος το τόξο έπιασε, ντυμένος διόλου τρέντι,

και αφού εύκολα το τέντωσε, τους έκανε όλους σκόνη…

.

Μετά, τι να πω, τα ξέρετε. Αρχίσανε όλοι να πέφτουνε ο ένας μετά τον άλλο, σαν τις μύγες. Πολύ σπλάτερ. Κάποια στιγμή έτρεξα να καλυφτώ πίσω από μια τηλεόραση και ίσα που πρόλαβα να φωνάξω «Ρε παιδιά, εγώ για έναν γαμοκαφέ ήλθα!», όταν με πήρε και εμένα ένα βέλος και πήγα άδικα, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, για πάντα ανώνυμος κομπάρσος ενός έπους. Αδικία, ρε παιδιά, αδικία.

Θέμα αρίθμησης

666η ανάρτηση
.

.

..

Σημείωση: υπενθυμίζω αυτή την εκδήλωση για όσους ενδιαφέρονται.

Σοκ και δέος

Ποτέ δεν ξέρεις πόσο μακριά θα φτάσουν τα κυματάκια από το βότσαλο που πετάς στη λίμνη, ιδίως όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Πριν από κάποιες μέρες είχα ανεβάσει αυτή την ανάρτηση. Ένα κείμενο με προφανώς σαρκαστικό χαρακτήρα που γράφηκε με μεγάλο θυμό για την κατάντια και την υποκρισία αυτής της χώρας. Δεν μετανοώ καθόλου, ήταν κάτι που, αν και ξέφευγε από το συνηθισμένο ύφος μου, ήταν επίσης κάτι που ένοιωθα όπως και κάθε άλλο κείμενο αυτού του ιστολογίου. Ήταν κάτι που έπρεπε να «βγει από μέσα μου» (no pun intended). Βέβαια, δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα ακολουθούσε.

.

Με τρόμο και δέος (:P) διαπίστωσα ότι το εν λόγω κάλεσμα έχει εξαπλωθεί περίπου σαν χιονοστιβάδα, έχει αναδημοσιευθεί σε πολλούς ιστότοπους και κυκλοφορεί στο ελληνικό Διαδίκτυο και μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, φόρουμ κ.λπ.. Μάλιστα, αυτό γίνεται χωρίς την τελευταία γραμμή του, που καθιστά ακόμη πιο σαφή τον σαρκαστικό χαρακτήρα του. Υποθέτω, βέβαια, ότι οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουν με το ίδιο σαρκαστικό πνεύμα όπως και εγώ. Ελπίζω, δηλαδή, ότι δεν θα εμφανιστούν μεθαύριο, στις 25, κάποιοι που θα επιχειρήσουν να κάνουν πράξη τα όσα αναφέρει το συγκεκριμένο κείμενο, όχι τίποτα άλλο, ρε παιδιά, αλλά μη με κυνηγάει η δίωξη ηλεκτρονικού χεσίματος ως ηθικό αυτουργό για ό,τι χέσετε και να μην έχω τύψεις αν σας συλλάβουν για δημόσια αφόδευση :P

.

Ξεκαθαρίζω, επίσης, ότι δεν θα πρέπει να θεωρηθώ εγκέφαλος τρομοκρατικών οργανώσεων που ενδεχομένως θα προκύψουν από σχετικά με την εν λόγω ανάρτηση γεγονότα, όπως, για παράδειγμα, της σέχτας χεστών ή των πυρήνων του κώλου.

.

Περιμένετε για να κινητοποιηθείτε το καλύτερο και πιο ευχάριστο επόμενο κάλεσμα για δημόσιο… ΟΡΓΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ!

.

Αυτά και… καλές κενώσεις εύχομαι σε όλους!

.

Υ.Γ. Να πω ότι δεν το διασκεδάζω; Θα πω ψέματα.

Τα άλλα μπλόκα

Με αφορμή αυτό.

.

Πολλές φορές όταν κυκλοφορώ στην Αθήνα, δυσκολευόμενος να ελιχθώ ανάμεσα σε παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια και διαβάσεις αυτοκίνητα και μηχανάκια, σκέφτομαι τι έχει να αντιμετωπίσει κάποιος που δεν είναι αρτιμελής ή είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο. Ας μην πιάσουμε και τα ακατάλληλα ή υπερβολικά στενά πεζοδρόμια όπου πολλές φορές με δυσκολία περνούν εφ’ ενός ζυγού οι πεζοί και τα οποία είναι εντελώς αδιάβατα για άτομα με αναπηρίες.

.

Δεν λείπουν και ιδιαίτερα προκλητικές περιπτώσεις, όπως παρκαρισμένα κάθετα σε πολυσύχναστα πεζοδρόμια αυτοκίνητα και μηχανάκια. Αν ζητήσεις το λόγο από κάτι τέτοιους larger than life τύπους, αναφέροντάς τους και το συγκεκριμένο πρόβλημα, και δεν σου επιτεθούν, μπορεί και να σε ρωτήσουν «βλέπεις εσύ κανέναν ανάπηρο;» με ιερά αγανάκτηση για την προσβολή που τους έκανες. Ο λόγος, όμως, που δεν τον βλέπεις τον άνθρωπο με την αναπηρία, άνθρωπε, είναι ότι εσύ τον έκλεισες στο σπίτι του, εσύ δεν του επιτρέπεις να κυκλοφορήσει, εσύ είσαι ο δεσμοφύλακάς του.

.

Βεβαίως, τέτοιες συμπεριφορές μας δυσκολεύουν όλους, αλλά κάποιους δεν τους δυσκολεύουν απλώς, τους φυλακίζουν.

.

Σκέψου, εσύ που οδηγείς, πόσο εκνευρίζεσαι όταν ο δρόμος είναι μποτιλιαρισμένος, όταν κάποιοι διαδηλωτές σου κλείνουν το δρόμο, όταν στήνονται μπλόκα στην εθνική οδό και σε εμποδίζουν να πας στις διακοπές σου. Σκέψου τώρα αυτούς που είναι υποχρεωμένοι να κυκλοφορούν σε τροχούς κάθε στιγμή και που αντιμετωπίζουν μπλόκα κάθε μέρα, κάθε φορά που τολμούν να βγουν από το σπίτι τους.

.

Καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ανάπηρος δεν γεννιέσαι μόνο, αλλά και γίνεσαι, σε μια στιγμή, έτσι όπως κατά λάθος πατάει κάποιος ένα έντομο.

.

Είμαστε ένας βάρβαρος μέχρι το μεδούλι λαός και μην το αρνείστε. Η βαρβαρότητα είναι μια έλλειψη συναίσθησης, συνειδητότητας, μια ανικανότητα να συλλάβεις την επίπτωση της ύπαρξης και κάθε σου πράξης στο όλον ή έστω στον διπλανό σου. Βαρβαρότητα είναι όταν είσαι απλώς ένα κοτρώνι που κάποιος έσπρωξε σε μια κατεύθυνση και αυτό κατρακυλάει στην πλαγιά, χωρίς συναίσθηση και έλεγχο. Ο βάρβαρος είναι ασυνείδητος και αλλάζων, ανεξέλεγκτος. Μια βόλτα στους δρόμους των πόλεών μας προσφέρει αναρίθμητα παραδείγματα. Η αρχαιολατρία και η καθαρότητα του DNA της φυλής μας μάραναν. (Τα γράφω αυτά μήπως και πατήσω κάποιους στον κάλο της ανωτερότητάς τους και προσέξουν τουλάχιστον λίγο παραπάνω τη συμπεριφορά τους.)

.

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά καλό, εδώ.

My precious

Πριν από λίγες μέρες κατάφερε να μου «κλέψει» ένα μπαλάκι που είχα φτιάξει από αλουμινόχαρτο. Πήδηξε στο τραπέζι, το πήρε στο στόμα του και εξαφανίστηκε. Προχθές που τον έψαχνα, τον εντόπισα μαζί με το γυαλιστερό του αλουμινόχαρτο και ένα τερατάκι που του έχω πάρει σε μια από τις γωνίες του σπιτιού, πίσω από μια κουρτίνα. Ίσως να μην του άρεσε που βρήκα την κρυψώνα του. Εχθές εντόπισα τυχαία το αλουμινόχαρτό του στη διαμετρικά αντίθετη γωνία του σπιτιού, κρυμμένο πίσω από ένα καλόγερο για τα ρούχα και μια κουρτίνα. Έκανα διακριτικά πως δεν το είδα. Ίσως να είναι απλώς η ιδέα μου, αλλά σκέφτηκα μήπως θεωρεί το γυαλιστερό του αλουμινόχαρτο σαν κάποιο είδος προσωπικού μυστικού θησαυρού που πρέπει να διαφυλάσσει, ακόμη και από εμένα που όλο παιχνίδια και δωράκια του κουβαλάω (εκτός του ότι του παρέχω τροφή εξαιρετικής ποιότητας, νερό, μαζεύω τα κακά του από την πολυτελή τουαλέτα του κ.λπ. κ.λπ.). Υποθέτω όμως ότι όλοι έχουν ανάγκη τα μικρά μυστικά τους.

.

Τελικά, παίζει με τα πιο απλά πράγματα. Τα αγαπημένα του παιχνίδια είναι δύο μπαλάκια. Με το ένα παίζει ποδόσφαιρο, μερικές φορές και μαζί μου (αγόρι γαρ, πώς θα μπορούσε να μην του άρεσε η μπάλα), και το άλλο το έχει για να το μασουλάει και το έχει γεμίσει με τόσους κρατήρες ώστε να μοιάζει πλέον με αστεροειδή. Ψηλή θέση στη λίστα κατέχουν επίσης μια πράσινη γόμα που αναγκάστηκα τελικά να του παραχωρήσω, αφού τίποτα δεν μπορούσε να τον κρατήσει μακριά της, μερικά καλαμάκια (για ποτά) που μασουλάει, και μια πυραμίδα με ειδικές επιφάνειες για να ξύνει τα νύχια του, από την κορυφή της οποίας κρέμεται ένα χνουδωτό ποντίκι η αρχική μορφή του οποίου είναι πλέον αδύνατον να αναγνωριστεί - το μόνο ίσως κάπως σύνθετο παιχνίδι που του αρέσει.

.

Δυστυχώς, το τερατάκι που δονείται και κινείται όταν του τραβάς την ουρά και ιδίως εκείνο το θαυμάσιο ποντικάκι, που το τραβάς προς τα πίσω και τρέχει κάνοντας και περίεργες στροφές, περιστασιακά μόνο του κινούν του ενδιαφέρον. Δεν αποκλείεται μάλιστα το δεύτερο εγώ να το έχω παίξει περισσότερο από ό,τι εκείνος. Του αρέσει επίσης το ρέστλιν και ιδιαίτερα η πάλη επί κρεβάτου τα ξημερώματα, μασκοφόρου γατοεκδικητή εναντίον Περαστικού που κοιμάται. Νόμιζα ότι ήταν κορίτσι όταν τον πήρα, την τύχη μου. Η παρηγοριά μου είναι ότι είναι ακόμη μικρός. Μετά, πάντως, αρχίζει τα καλοπιάσματα, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να του θυμώσω και έτσι, ωραία και με καμιά τζαγκρουνιά, ξεκινάει η μέρα μου.

.

Χειρώνεια παιδεία

Ανοίγουν τα σχολεία πάλι. Για πολλά παιδιά το ξεκίνημα μιας διαδικασίας που θα τους προσφέρει κάποιες ικανότητες, κάποια προσόντα, που θα τους επιτρέψουν να εργαστούν, να ενταχθούν στους μηχανισμούς και τις συμβάσεις μια κοινωνίας. Είναι όμως αυτή η παιδεία, που προσφέρει το σχολείο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού, η σωστή παιδεία; Είναι αυτή η παιδεία που διαμορφώνει ελεύθερες συνειδήσεις, απενοχοποιημένους, δημιουργικούς. θαρραλέους, αλλά και υπεύθυνους ανθρώπους; Μήπως αποσκοπεί μόνο στην παραγωγή καλών γραναζιών μιας μηχανής; Μήπως είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής γραναζιών ειδικής χρήσης, τόσο διαφοροποιημένων ώστε να μην μπορούν και να μην τολμούν αν υπάρξουν εκτός της μηχανής, που να μην τολμούν καν να σκεφτούν για τη χρησιμότητα της μηχανής ή το ενδεχόμενο αντικατάστασής της; Μήπως είναι μια παιδεία ξεσκαρταρίσματος που διαλέγει το χρήσιμο για αυτήν καλό γρανάζι και στέλνει στο περιθώριο το άχρηστο (για αυτήν);

.

Βέβαια, υπάρχουν κάποια μαθήματα λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, αλλά τι να καταλάβει ο μικρός άνθρωπος από αυτά όταν το σχολείο δεν του παρουσιάζει με προσεκτικά βήματα τον έρωτα και τον θάνατο και τον πόνο και τα πάθη των ανθρώπων; Θα τα μάθει από το σπίτι αυτά το παιδί; Δεν νομίζω, μάλλον θα μάθει τα στερεότυπα και τα συμπλέγματα των γονιών του, θα μάθει να αποστρέφει το βλέμμα από τις καθοριστικές παραμέτρους της ύπαρξης, από το μεγάλο κενό, και θα ζει φοβισμένα και στρεβλά, με δειλία και επιθετικότητα. Τι να καταλάβει ο μαθητής από φιλοσοφία και λογοτεχνία όταν κανένας δεν του κάνει νύξη για τον μεθυστικό εκστατικό χορό μέσα στη σάλα που δεν έχει όρια και τοίχους, όταν κανένας δεν του μαθαίνει για τον εαυτό του; Μαθαίνει για τη γαρνιτούρα χωρίς το κυρίως πιάτο.

.

Αλλά υπάρχουν άλλα ακόμη βασικότερα πριν καν να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο. Τι σόι παιδεία είναι αυτή που δεν σου μαθαίνει τα φυτά που φυτρώνουν στην αυλή του σχολείου σου ή στα πεζοδρόμια ή στα γύρω βουνά; Τι σόι παιδεία είναι αυτή που δεν σου μαθαίνει πώς να παρέχεις στοιχειωδώς τις πρώτες βοήθειες, να επιδένεις ένα τραύμα; Τι σόι παιδεία είναι αυτή που δεν σου μαθαίνει κάποια πράγματα για το πώς να φροντίζεις ένα ανήμπορο, έναν ηλικιωμένο; Το σόι παιδεία είναι αυτή που δεν σου μαθαίνει να ζυμώνεις ένα ψωμί, να μαγειρεύεις ένα φαγητό, να φροντίζεις τον εαυτό σου, να ζεις από τη φύση της περιοχής σου; Τι σόι παιδεία είναι αυτή που δεν σου μαθαίνει σχεδόν τίποτα για την πανίδα και τη χλωρίδα της χώρας σου, για τις φαρμακευτικές ιδιότητες των φυτών; Πώς θα καταλάβεις τον ουρανό αν δεν πιάσεις τη λάσπη;

.

Φαντάζομαι μερικές φορές μια εντελώς διαφορετική παιδεία, με μαθήματα που παραδίδονται περισσότερο στην ύπαιθρο παρά σε τάξεις. Μια παιδεία όπου η θεωρητική γνώση συμπληρώνει και ερμηνεύει το βίωμα. Τάξεις παιδιών που κάνουν περιπάτους συνοδεία των δασκάλων τους στην ύπαιθρο με προσοχή και διακριτικότητα απέναντι στα πλάσματα της φύσης. Φαντάζομαι μια παιδεία όπου δεν ανατέμνονται ζώα, αλλά παρατηρούνται με αγάπη και θαυμασμό να ζουν τις ζωές τους στο φυσικό τους περιβάλλον. Φαντάζομαι τάξεις φιλοσοφίας κάτω από υπεραιωνόβια δέντρα και, σε κάποιο ωριμότερο στάδιο, επισκέψεις σε νοσοκομεία, σε μαιευτήρια… σε νεκροτομεία. Φαντάζομαι μια παιδεία που διδάσκει τη σιωπή και την αποδοχή του θανάτου, που αντικαθιστά τα θρησκευτικά με στοιχεία διαλογισμού και στωικισμού, ψυχολογίας, αλλά και που ενθαρρύνει την ευαισθησία και που δεν πασχίζει να την ξεριζώσει από τις καρδιές δημιουργώντας συμπλεγματικούς και ψυχικά αναπήρους. Η αληθινή ευαισθησία εκδηλώνεται μπροστά στην πραγματικότητα, όχι κρυφά από αυτήν. Τα σημερινά πρότυπα για τους άνδρες και τις γυναίκες δεν δημιουργούν δυνατούς ανθρώπους, αλλά χειραγωγούμενους ηλιθίους, τρελούς.

.

Φαντάζομαι μια παιδεία που δεν ξεσκαρτάρει, αλλά παρέχει αναρίθμητες διεξόδους για να εκδηλώσει κάθε παιδί τις κλίσεις και τα ταλέντα του. Φαντάζομαι μια παιδεία που δεν διδάσκει, αλλά καλλιεργεί την αγάπη και τη δημιουργικότητα, που αναγνωρίζει ότι τελικός νόμος και κριτής των πάντων είναι η ατομική συνείδηση και ότι δεν πρέπει ποτέ κάποιος να επιτρέπει να τον απομακρύνουν από αυτό το κέντρο. Φαντάζομαι μια παιδεία που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη ανθρώπων που ζουν αδίστακτα αγαπώντας και θα σκοτώνει τον υπάνθρωπο που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο και αποτελεί το σημερινό πρότυπο του φοβισμένου εργαλειακού/χρήσιμου/επιτυχημένου ή περιθωριοποιημένου ανθρώπου. Ο άνθρωπος, όπως κάθε συναισθανόμενο ον, δεν αποτελεί μέσο, αλλά σκοπό, είναι το Α και το Ω, είναι ο Ων, όπου υπάρχει άνθρωπος δεν υπάρχει περιθώριο, υπάρχει κέντρο και αυτή πρέπει να είναι η αρχή κάθε συστήματος παιδείας.

.

Μου έρχεται στο νου μια σκηνή των εφηβικών μου χρόνων, τότε που για μένα το σχολείο ήταν ένα γκρίζο, μισητό μέρος, και ας ήμουν καλός μαθητής (όχι αριστούχος). Πήγαινα με τον φίλο μου τον Σ στο φροντιστήριο, κάπου γύρω από την Κάνιγγος, και κάποια στιγμή χαζεύαμε μαγεμένοι σε μια βιτρίνα τους τότε (80’s) πρωτόγονους υπολογιστές και άλλα ηλεκτρονικά. Σε μια στιγμή κάποιος έρχεται από πίσω και κατεβάζει τα χέρια του στους ώμους μας. Ήταν ένας από τους καθηγητές του φροντιστηρίου. «Σας αρέσουν αυτά, ε; Να διαβάζετε για να βγάζετε λεφτά όπως εγώ και να αγοράζετε ό,τι θέλετε.» Από τότε μου είχε φανεί απίστευτα χυδαίο. Να διαβάζεις, για ποιο λόγο; Για να αγοράζεις, για να σε αναγνωρίζει η κοινωνία, για να είσαι «κάποιος». Ο ετεροκαθοριζόμενος, αλλοτριωμένος, υποδουλωμένος άνθρωπος. Το αντίθετο από αυτό που πρέπει να παράγει η παιδεία. Αλλά αυτό πουλούσε ο συγκεκριμένος, αυτό παράγει η παιδεία μας.

.

Δεν μου κάνει λοιπόν εντύπωση που σήμερα τόσο συχνά μπορεί να περάσουμε έναν άνθρωπο μέσα από δύο δεκαετίες εκπαίδευσης, με μεταπτυχιακά και δεν συμμαζεύεται, και πάλι να έχουμε ένα άθλιο και ακόμη και άξεστο ανθρωπάκι. Έναν άνθρωπο ανήθικο με την πιο βαθιά έννοια της λέξης ή, αν αντιπαθείτε την έννοια της ηθικής, έναν άνθρωπο μη ακέραιο, έναν άνθρωπο λειψό.

.

Φαντάζομαι μερικές φορές την παιδεία της κοινωνίας στην οποία θα ήθελα να ζω. Για αυτό που ονομάζεται σήμερα παιδεία δεν τρέφω παρά τη βαθύτερη περιφρόνηση. Ναι, πήρα πολλά από το σχολείο, αλλά και πολύ σκουπίδι, ακόμη προσπαθώ να τα ξεχωρίσω.

.

Γιατί τα έγραψα τώρα αυτά; Ίσως απλώς να έχω απωθημένα.

.

Hey teacher leave the kids alone! (Θυμάμαι τις διαμαρτυρίες γονιών, δασκάλων, παππάδων όταν προβλήθηκε η ταινία The Wall στην Ελλάδα).