Πατημένο χώμα

Έτρεχα κάποτε σε εκείνο το πάρκο, που τώρα αναπλάθεται (για να δούμε τι θα δούμε), περνούσα και από μια μικρή πλατεία. Στο κέντρο της υπήρχε ένας στρογγυλός χώρος, υποτίθεται πρασίνου, όπου όμως το μόνο που υπήρχε πλέον, μετά από το πέρασμα αναρίθμητων ποδιών, ήταν μια στρογγυλή νησίδα πατημένου χώματος και ελάχιστο χόρτο. Ωστόσο, επέμενα να κάνω το γύρο της, αποφεύγοντας να πατήσω στη νησίδα με το χώμα, ακόμη και όταν άλλοι δρομείς περνούσαν τρέχοντας σε ευθεία, πατώντας την. Φανταζόμουν τι θα σκέπτονταν εκείνοι που επέλεγαν να πατήσουν στη νησίδα "Αφού δεν φυτρώνει κάτι εκεί που πατάω, γιατί να την αποφύγω;". Η δική μου σκέψη ήταν άλλη "Το χώμα θα μένει πάντα χώμα όσο το πατάς, πρέπει να δώσεις χώρο για να φυτρώσει κάτι, για να απλωθεί το χορτάρι ξανά. Αν δεν επιτρέπεις τη δυνατότητα της ομορφιάς, πώς μπορείς να καταριέσαι την ασχήμια;".
.
Κάποιοι άνθρωποι κοιτάζουν ένα κομμάτι πατημένο χώμα και βλέπουν μόνο πατημένο χώμα, κάποιοι άλλοι βλέπουν ένα κομμάτι πατημένου χώματος και βλέπουν και πράσινο, δροσερό χορτάρι και όμορφα λουλούδια και ίσως και ένα δέντρο, οραματίζονται αυτό που μπορεί να είναι και του επιτρέπουν να γίνει "είναι". Οι πρώτοι ίσως και να είναι αυτοί που διαμαρτύρονται εντονότερα για την αφροντισιά και την εγκατάλειψη της μικρής πλατείας, αλλά και του πάρκου, της πόλης, του κόσμου, αλλά ποτέ δεν θα σκεφτούν να κάνουν τον γύρο της πλατειούλας. Αν ποτέ κάποιος αποφασίσει να κάνει κάτι για την πλατεία, θα πρέπει να βάλει φράχτη και αστυνόμο, αλλιώς αυτοί θα εξακολουθήσουν να τσαλαπατούν το χώμα και τον σπόρο, και τότε θα διαμαρτύρονται και για την ασχήμια, και για το φράχτη και για τον αστυνόμο, που προκάλεσαν αυτοί οι ίδιοι. Λυπάμαι για αυτούς τους ανθρώπους, λυπάμαι για τη μιζέρια τους και την τυφλότητά τους.

Σημείωση: Αυτό δημοσιεύθηκε κατόπιν παράκλησης της Λώρας, που προσπάθησε μάταια να κάνει την πλατειούλα ξανά πράσινη.

Μάθε τέχνη...

...κι άστηνε, μιας και έρχονται και δύσκολοι καιροί, όπως λένε.

Είχα μια λάμπα "ξεσκέπαστη" στην κουζίνα, μόνο με το καλώδιο. Βαρέθηκα να τη βλέπω, βαριόμουν να πάρω φωτιστικό, δεν έβρισκα και του γούστου μου, αποφάσισα να αναλάβω δράση ο ίδιος. Αγόρασα μερικά λεπτά, πανάλαφρα πηχάκια μπάλσα, μια κόλλα, κοπίδι είχα, και τύπωσα μερικά από τα σκιτσάκια μου σε απλό χαρτί, Α4. Το αποτέλεσμα το βλέπετε παρακάτω.

Η μέθοδος στήριξης πολύ απλή, αλλά αποτελεσματική (βλ. λεπτομέρεια παρακάτω). Αφαιρείται και επανατοποθετείται πανεύκολα και σκέφτομαι ότι μπορεί κάποιος να κάνει και εποχικά φωτιστικά, π.χ. με χριστουγεννιάτικα θέματα (βλ. σημείωση ΠΡΟΣΟΧΗ). .

Λύσεις Περαστικός - Τώρα, και τμήμα φωτιστικών!

Και καλό μας "ΟΧΙ", αρκεί να μάθουμε να το λέμε συχνότερα, αρκεί να το πούμε και στις εκλογές.

ΟΧΙ ΝΔ, ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ, όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές!

.

ΠΡΟΣΟΧΗ: όταν φτιάχνετε αντίστοιχες κατασκευές, πρέπει να προσέχετε την ασφάλεια. Η συγκεκριμένη λάμπα είναι στην κουζίνα, ανάβει όταν είμαι και εγώ εκεί, το κάλυμμα απέχει αρκετά από τη λάμπα, που είναι χαμηλής κατανάλωσης και παράγει λιγότερη θερμότητα και το χαρτί είναι καλά στερεωμένο και δεν υπερθερμαίνεται. Το ριζόχαρτο μου είπαν είναι πιο ασφαλές υλικό και χρησιμοποιείται σε φωτιστικά. Αν το αποφασίσετε, ζητήστε πληροφορίες. Σε κάθε παρόμοια κατασκευή, υπάρχει κίνδυνος πυρκαγιάς! Μην κάψετε το σπίτι σας!

Σαν σκυλιά + 2 σχόλια για την επικαιρότητα + DVD δώρο*!

Έκανα πάλι σήμερα τον Κυριακάτικο περίπατό μου, περπάτησα από τα γνώριμα μέρη που έχω ποτίσει με τις παιδικές μου μνήμες. Θυμήθηκα κάτι που είχα πει πρόσφατα σε ένα φίλο. "Περπατάμε στη γειτονιά μας, στην πόλη μας, σαν τα σκυλιά. Μυρίζουμε παλιές αναμνήσεις στις γωνίες που είχαμε σημαδέψει χρόνια ή δεκαετίες πριν και ανανεώνουμε τη μυρουδιά μας, σαν για επανεπιβεβαίωση των δικαιωμάτων μας". "Να το γράψεις στο μπλογκ σου αυτό" μου είπε. "Θα το γράψω."

Σε αυτό τον εγκαταλελειμμένο κινηματογράφο, με τις χτισμένες πόρτες, είχα δει τις Αριστογάτες όταν ήμουν νήπιο. Θυμάμαι ακόμη τη χαρά και μια μελαγχολία μετά. Αυτός ο κινηματογράφος ήταν τόσο φωτεινός τότε και τα γράμματα από νέον άναβαν δυνατά και καθρεπτίζονταν σε παιδικά μάτια.

Μνήμες στις γωνίες,
Σαν σκυλί κατουράω

Και οσφραίνομαι

Σχόλιο για την επικαιρότητα 1
Όλο λέω να γράψω για την επικαιρότητα, αλλά η αηδία και η αποστροφή που αισθάνομαι δεν με αφήνουν, θα πω μόνο ότι το αληθινό σκάνδαλο δεν είναι η όποια υπόθεση Βατοπεδίου, αλλά το εκκλησιαστικό παρακράτος ή μάλλον κράτος εν κράτει που έχει χωμένα βαθιά τα πλοκάμια του σε όλες τις εξουσίες. Διαβάζω για τη δίκη του Ερντογάν στην Τουρκία "για δραστηριότητες κατά του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους" και αναρωτιέμαι, στην Ελλάδα ποιος θα προστατεύσει αυτόν τον "κοσμικό χαρακτήρα του κράτους"; Σίγουρα όχι η ΝΔ, σίγουρα όχι το ΠΑΣΟΚ και ο "όπου φυσάει ο άνεμος" αρχηγός του που ευκαιριακά τσιμπάει κανένα σύνθημα από τον ΣΥΡΙΖΑ ανάλογα με το πού δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Πότε θα απαλλαγούμε από το τελευταίο κατάλοιπο της τουρκοκρατίας; Παντού γενική διάλυση. Αν η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, τότε φοβάμαι πως σαπίζει ζωντανή.

Σχόλιο για την επικαιρότητα 2
Όσο για τις διεθνείς, οικονομικές εξελίξεις, νομίζω ότι το γκαρσόνι έφερε το λογαριασμό και κοιτάμε ο ένας τον άλλο αμήχανα, με τα άδεια πορτοφόλια μας στο χέρι.

Ελπίδα/ το αύριο που ετοιμάζεται να βγει στην επιφάνεια/ απειλή για τα αγαπημένα τσιμέντα μας; Η μυστική Αθήνα. Εκπαίδευσε το βλέμμα σου να προσέχει αυτά που περνούν απαρατήρητα, κοίταξε εκεί που συνήθως δεν κοιτάζεις.

.

* Δεν έχει DVD, το έγραψα μόνο για να μαζέψω αναγνωσιμότητα.

Η περιπέτεια της ανακύκλωσης ενός λαμπτήρα

Ο δυστυχής γλόμπος ήτο απαρηγόρητος, φοβούμενος ότι θα έμενε στα αζήτητα.

.

Στο δωμάτιο όπου εργάζομαι είχα ένα λαμπτήρα εξοικονόμησης ενέργειας. Τον είχα εδώ και αρκετά χρόνια, πολύ πριν να ξεκινήσει η σχετική εκστρατεία, και έμενε αναμμένος σχεδόν όλη την ημέρα. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη που αφού εμφάνισε κάποιες τυχαίες αυξομειώσεις την ένταση του φωτός, τελικά παρέδωσε το πνεύμα. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Όπως ίσως θα ξέρετε, οι λαμπτήρες αυτοί περιέχουν μικρές ποσότητες υδραργύρου, ίσως και άλλες επικίνδυνες ουσίες, και δεν πρέπει να απορρίπτονται με τα οικιακά απορρίμματα όπως οι κοινές λάμπες πυράκτωσης. Μετά από μια αναζήτηση στο Διαδίκτυο για την ανακύκλωση αυτών των λαμπτήρων, που δεν απέδωσε ικανοποιητικά αποτελέσματα - η μόνη διεύθυνση που βρήκα ειδικά για την παράδοση λαμπτήρων ήταν στα κεντρικά της Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. στο Δήμο Αθηναίων, κάπου στην Ιερά Οδό, αρκετά μακριά από το σπίτι μου - ξεκίνησα για τη μεγάλη περιπέτεια, ελπίζοντας ότι κάποιες από τις επιχειρήσεις που συνεργάζονται στα προγράμματα ανακύκλωσης θα δεχόταν και τη δυστυχισμένη, την καμένη μου λάμπα.

Αρχικά, απογοήτευση. Γύρισα σε όλη την Αθήνα. Οι χειρότερες υποψίες που είχα, ότι όλος αυτός ο θόρυβος για την προώθηση των λαμπτήρων εξοικονόμησης ενέργειας είχε μια πολύ άσχημη πλευρά, καθώς δεν θα υπήρχε καμία υποδομή για την ανακύκλωση αυτών των λαμπτήρων όταν θα έφτανε η ώρα τους, έμοιαζαν να επιβεβαιώνονται. Γυρνούσα από κατάστημα ηλεκτρικών ειδών σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών και από κατάστημα φωτιστικών σε κατάστημα φωτιστικών και, παντού, τζίφος. Αυτό παρά τη νομοθεσία που υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να δέχονται για ανακύκλωση τα είδη που πωλούν, παίρνοντας το παλιό με την αγορά ενός καινούριου, αλλά είπαμε, εδώ είναι Βαλκάνια και δεν ιδρώνει το αυτί μας από τέτοια. Υπάλληλοι με κοιτούσαν σαν να ήμουν εξωγήινος όταν τους εξηγούσα ότι θα ήθελα να αγοράσω ένα λαμπτήρα χαμηλής κατανάλωσης, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα έπαιρναν για ανακύκλωση τον παλιό λαμπτήρα που μετέφερα σε μια τσάντα και που μου θύμιζε όλο και περισσότερο έκθετο βρέφος που κανένας δεν ήθελε. Σε κάποιους καθόμουν και εξηγούσα και την αναγκαιότητα της ανακύκλωσης και ότι, χωρίς αυτήν, η χρήση λαμπτήρων αυτού του τύπου θα μπορούσε να γίνει μπούμερανγκ για το περιβάλλον.

Είχα απελπιστεί, σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να κάνω όλη τη διαδρομή μέχρι τις κεντρικές εγκαταστάσεις της Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε., να κρατήσω τη λάμπα στο σπίτι σαν σουβενίρ ή σαν μαγική σφαίρα για να προλέγω το μέλλον ή να την αφήσω έξω από τα γραφεία του ΣΚΑΪ που έκανε και όλη τη σχετική εκστρατεία και να μην ασχοληθώ ξανά με λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας. Καθώς περπατούσα κάνοντας αυτές τις σκέψεις, έφτασα μπροστά σε ένα κατάστημα με μια βιτρίνα γεμάτη με λάμπες και αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια, χωρίς να ελπίζω σε πολλά. "Γεια σας, θα ήθελα ένα λαμπτήρα εξοικονόμησης ενέργειας, αλλά και να δώσω για ανακύκλωση τον παλιό..." Η αντίδραση του υπαλλήλου ήταν αυτή που περίμενα "Λυπάμαι, αλλά ξέρετε δεν έχουμε χώρο για να παίρνουμε λάμπες για ανακύκλωση...", αλλά καθώς έκανα μεταβολή συμπλήρωσε "...το άλλο μας κατάστημα όμως στην Ομόνοια τους παίρνει." Επιτέλους! Η αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο είχε λάβει αίσιο τέλος. Ζήτησα λεπτομέρειες για τη διεύθυνση, ευχαρίστησα τον υπάλληλο και λίγο αργότερα παρέδιδα την παλιά μου λάμπα και έπαιρνα μια καινούρια. Επισημαίνω ότι στα δύο αυτά καταστήματα οι υπάλληλοι ήταν ευγενικοί, ήξεραν τη δουλειά τους και στο δεύτερο, χωρίς να το ζητήσω, δοκίμασαν οι ίδιοι την παλιά λάμπα για να διαπιστώσουν αν όντως δεν λειτουργούσε.

.

Επειδή πιστεύω ότι είναι καλό να μοιραζόμαστε τέτοιες πληροφορίες, αποφάσισα να αναφέρω το κατάστημα στο οποίο δέχθηκαν τη δύστυχη τη λάμπα μου για ανακύκλωση και όπου μπορεί να βρει κάποιος ό,τι λάμπα φανταστεί σε πολύ χαμηλότερες τιμές από αλλού, αλλά και ευγενικό προσωπικό που είναι πρόθυμο να τον εξυπηρετήσει (τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μου εμπειρία). Πρόκειται για την επιχείρηση Λέντζος Λάμπες, Εμ. Μπενάκη 3 (σχεδόν στη διασταύρωση με τη Σταδίου). Προτρέπω όποιον άλλο αναγνώστη γνωρίζει επιχειρήσεις που δέχονται λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης για ανακύκλωση να τις αναφέρει, ώστε να έχουμε όλοι αυτές τις χρήσιμες πληροφορίες.

Ορίστε και ένα χάικου για λάμπες (λέτε να μου έμεινε κουσούρι;):

.
Ήσουν το φως μου!

.
Μα έσβησες για πάντα

.
Λάμπα καμένη

.
Υ.Γ. Είχα μόλις γράψει αυτό το κείμενο, περίπου τα μεσάνυχτα εχθές το βράδυ, και ετοιμαζόμουν να κλείσω τον υπολογιστή όταν τον είδα να με κοιτάζει από την πόρτα. «Τι θέλεις, Φέροντα το Φως;» «Νομίζεις ότι από τύχη βρήκες το κατάστημα με τα φωτιστικά;» μου λέει. «Στην εξέγερση του φωτός!» λέω και υψώνω το ποτηράκι με την τσικουδιά.

5-7-5

Η δουλειά πολλή,

Ψευτοχαϊκού γράφω

για αναρτήσεις

Δέντρο

Δέντρο μου λείπεις!

Έγινες κουφώματα

και καταθέσεις

Ιστορία με μια πόρτα

- Εσύ θα την πληρώσεις για όλους ρε καθίκι! Ακούς εκεί στου «κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!» Θα σε λιανίσω ρε!