ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

Παράλληλα με πολλούς άλλους, αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο, ας ελπίσουμε, έστω σε βάθος χρόνου, να βγει κάτι καλό από αυτή την προσπάθεια (περισσότερες πληροφορίες, συνδέσεις για λίστες με email και άλλο υλικό, εδώ):

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

malpractice

«Οι γιατροί είναι ανεύθυνοι, ανίκανοι και άρπαγες στη συντριπτική τους πλειοψηφία.Η μόνη τους έννοια είναι η "κονόμα".Οι φαρμακευτικές κάνουν κουμάντο,η δικαιοσύνη τους αφήνει ατιμώρητους και ανθρώπινες ευτυχίες εξακολουθούν να χάνονται ΑΔΙΚΑ.»

Αυτή τη τη μεγάλη αλήθεια την άκουσα απόψε στο δελτίο ειδήσεων του κρατικού καναλιού της ΝΕΤ. Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσα να το φανταστώ ποτέ. Το ότι συνέβη το οφείλουμε σε ένα ιστολόγιο που έκανε τη διαφορά, στο ιστολόγιο malpractice. Η δημιουργός του, η Αμαλία, υπέφερε πολύ και εδώ και λίγες μέρες δεν είναι πια μαζί μας. Όσο ζούσε, η δύναμη της αλήθειας της και του πόνου της είχε κάνει πολλούς να ασχοληθούν μαζί της, τώρα που έφυγε, έγινε θέμα σε όλα σχεδόν τα κανάλια και τα άλλα ΜΜΕ (ενδεικτικά, δείτε εδώ). Κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει φανερά τα όσα αφηγήθηκε. Αν θέλετε την άποψή μου, με τη δημοσιότητα και την αποδοχή της μαρτυρίας της κάποιοι προσπαθούν να ξορκίσουν τα φαντάσματα που μπορεί να τους καταδιώξουν.

Δεν ξέρω αν αρκεί το θάρρος της Αμαλίας για να αλλάξει κάτι ουσιαστικό, αλλά αυτό πια θα είναι δικό μας πρόβλημα και δική μας αποτυχία, όχι της Αμαλίας, που πέτυχε πολλά και άφησε βαθύ το χνάρι της.

Κοντά ή την ίδια ημέρα που έφυγε η Αμαλία, πληροφορήθηκα ότι άνθρωποι του περιβάλλοντός μου έδωσαν «φακελάκι» χίλια ευρώ σε έναν γιατρό για μια εγχείριση. Κακώς, αλλά ποτέ δεν κατηγορώ τον ασθενή, που βρίσκεται σε μια θέση μεγάλης αδυναμίας, το ηθικό βάρος πέφτει στους ώμους του ισχυρού μέρους της συναλλαγής, του γιατρού. Πάντως, για να συμπληρώσω αυτήν τη μικρή ιστορία, η απόκριση του γιατρού ήταν «και άλλα 200 ευρώ για τον αναισθησιολόγο».
-

Καληνύχτα Αμαλία, αυτή η χώρα δεν θ' αλλάξει ποτέ (;)

Βραδινός περίπατος στην Αθήνα

I'll be back.

Βγήκα απόψε να στείλω μια επείγουσα επιστολή από το ταχυδρομικό γραφείο στην Ομόνοια. Επωφελούμενος της ευκαιρίας, είπα να περπατήσω λίγο. Φρίκη, οι δρόμοι είχαν γεμίσει με κάτι ανεκδιήγητους τύπους ντυμένους ως επί το πλείστον στα κόκκινα, οι οποίοι θορυβούσαν, φωνασκούσαν και εν γένει συμπεριφέρονταν με τρόπο ανάρμοστο για πολιτισμένα, έλλογα όντα.

Δεν μας έφτανα οι εγχώριοι υπάνθρωποι, έπρεπε να κάνουμε και εισαγωγή.

Αηδιασμένος από τα εισαγόμενα «φρούτα», έκανα μεταβολή λίγο πριν από την πλατεία Συντάγματος για να επιστρέψω από Πανεπιστημίου (είχα ανέβει από Σταδίου), όταν έπεσα σε ακόμη χειρότερα «φρούτα», ντόπια αυτή τη φορά. Αν χαρακτηρίζει λοιπόν κάτι τους ανθρώπους που συνηθίζω να καλώ ανυπόστατους είναι σίγουρα η παραγωγή θορύβου, σε κάθε εκδήλωση, είτε αυτή είναι ψυχαγωγική είτε άλλου είδους. Μπροστά από το Πανεπιστήμιο, κάτι ανεκδιήγητοι τύποι με συνθήματα του τύπου «Ορθοδοξία ή Θάνατος» έσκουζαν σαν χοιρίδια που τα έσφαζαν και οι στριγκλιές τους, των οποίων η ένταση ήταν αντιστρόφως ανάλογη του πλήθους των συγκεντρωμένων (εκτός αν συνυπολογίσουμε και τους εισαγόμενους ανοήτους που έκαναν χάζι), ακούγονταν από τα μεγάφωνα σε όλο το κέντρο. Τώρα που το σκέφτομαι, η φωνή του ομιλητή μου θύμιζε τον τρόπο ομιλίας του Αρειανού στην ταινία του Τιμ Μπάρτον «Mars Attacks», θυμάστε; «ΤΑΤ---ΤΑΤΑΤΑΤΑΤ--ΤΑΤ---ΤΑΤΑΤΑΤΑΑΤΑΤΑΤ--ΤΑΑΑΑΤ--ΤΑΤΑΤΑΤΑΤΑΑΤΑΤ».

Οικτίροντας τη μοίρα μου που δεν ήμουν ο Terminator, το Alien ή έστω ο Predator, για να εκφραστώ ακριβώς όπως αισθανόμουν, επέστρεψα εις την, σχετική, ηρεμία της οικίας μου (υπάρχουν και κάτι άλλα ελεεινά όντα που ονομάζονται γείτονες, αλλά που θα μου πάνε... χεχεχε, χιχιχιχιχι, χαχαχαχα).

Υπογραφές

Στην υπόθεση του blogme.gr και της μήνυσης που δέχθηκε ο κάτοχός του Αντώνης Τσιπρόπουλος έχω αναφερθεί και άλλες φορές. Εάν κάποιος δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται, μπορεί να βρει πληροφορίες εδώ και σε πολλές δημοσιεύσεις σε ιστολόγια. Αυτή την περίοδο γίνεται μια προσπάθεια συγκέντρωσης υπογραφών για ένα κείμενο συμπαράστασης στο blogme.gr, με αρκετή επιτυχία. Εάν θέλετε να δείτε το κείμενο και ενδεχομένως να υπογράψετε και εσείς, πατήστε εδώ.

Διάλογος σε εικονικό κόσμο

Ο κυρ Αντώνης, ο ηλεκτρολόγος, Ιππότης του Ναού και στρατηγός της φατρίας του Λευκού Δράκου, νικά τον κακό Νάστιμπονγκ.

Παίκτης Α: Γεια σε όλους, είναι η τελευταία μου φορά στο παιχνίδι.
Παίκτης Β: LOL, γιατί; Βρήκες κάποιο που σου αρέσει περισσότερο; Παίξε το Third Life που παίζω και εγώ.
Παίκτης Α: Όχι, θέλω να παίξω ξανά το Real Life, θέλω ξανά αυτά που άφησα πίσω.
Παίκτης Β: Είναι θέμα εβδομάδων να κυκλοφορήσει το νέο expansion.
Παίκτης Α: Όχι, είναι θέμα λεπτών να διαγράψω το λογαριασμό μου. Γεια σας.
Παίκτης Γ: Μπορώ να έχω τον βασικό χαρακτήρα σου;
Παίκτης Δ: Μπορώ να έχω τα πράγματά σου;

Ονειρική πομπή

Βρισκόμουν σε κάτι σαν αλάνα ή πλατεία ενός χωριού. Από κάπου άκουσα καμπάνες και μετά είδα να πλησιάζει προς τη γενική κατεύθυνσή μου μια παράξενη πομπή ανθρώπων. Μπροστά βάδιζε κάνοντας αδέξια ακροβατικά και ανοησίες κάποιος τρελός ή παλιάτσος που κρατούσε ένα ραβδί, χασκογελώντας, και πίσω ακολουθούσε ένα πλήθος ανθρώπων. Σε αντιδιαστολή με τα ζωηρά χρώματα και τη συμπεριφορά του «τρελού» που ακολουθούσαν, αυτοί οι άνθρωποι ήταν μουντοί, σαν να περιβάλλονταν από ένα γκρι νέφος, όχι τόσο μελαγχολικοί όσο χαμένοι στις σκέψεις τους, σε μια δική τους πραγματικότητα, απομονωμένοι εντελώς ο ένας από τον άλλο. Αμφιβάλλω αν καθένας από αυτούς ήταν σε θέση να αντιληφθεί την ύπαρξη του διπλανού του. Συνέχισαν να βαδίζουν μέχρι που άρχισαν να με προσπερνούν σε κάποια απόσταση, όταν άκουσα μια φωνή εντός μου: «Είναι το εκκλησίασμα που σχόλασε». Και άλλα πολλά είδα σε εκείνο το όνειρο, αλλά ίσως να μην είναι σωστό να γράψω για αυτά.

Καλά τρέξαμε, αλλά...

...γιατί αυτή η κακοφωνία στον τερματισμό, στο Ζάππειο;

Δρομέας του ιστολογίου, λίγο πριν από τον τερματισμό.

Συνέχεια για τον Γύρο της Αθήνας

Ο καιρός ήταν ζεστός και ο ήλιος κτυπούσε σαν σιδεράς, αλλά ευτυχώς είχα πάρει μαζί μου το έμπιστο καπελάκι μου που με συνόδευσε και στον Μαραθώνιο (με γείσο που δεν επιτρέπει και τη διέλευση της υπεριώδους ακτινοβολίας παρακαλώ). Ο κόσμος ήταν πολύς και η ατμόσφαιρα χαρούμενη. Δυστυχώς, στην αρχή κυρίως της διαδρομής, τα κακομαθημένα βλαστάρια ορισμένων έδειχναν τη διαγωγή τους παίζοντας και μπουγελώνοντας το ένα το άλλο με το δωρεάν διανεμόμενο εμφιαλωμένο νερό. Έβγαλα μάλλον εύκολα τη διαδρομή των 8 χιλιομέτρων, παρά τις ανηφόρες κατά το δεύτερο ήμισυ και τη ζέστη. Φτάνοντας στο Ζάππειο, δυστυχώς, μας υποδέχθηκε από τα ηχεία μια απίστευτη κακοφωνία που υποτίθεται ότι ήταν μουσική. Βέβαια, η ένταση και η παραμόρφωση με την οποία ακουγόταν αμφιβάλλω αν την έκανε ευχάριστη ακόμη και σε όσους αρέσκονται σε τέτοια ακούσματα. Πολλές φορές νόμιζα ότι άκουγα μόνο ένα βουητό και στο μυαλό μου ερχόντουσαν αυτά τα οποία έχω ακούσει για τον βασανισμό των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο διά της μεθόδου της υποχρεωτικής ακρόασης μουσικής σε μεγάλη ένταση.

Πήρα ένα φιαλίδιο νερού και, αφού έμεινα για να ξεκουραστώ μόνο λίγα λεπτά, σηκώθηκα και έφυγα άρον - άρον για να γλιτώσω το μαρτύριο. Κάπου εδώ είχα και μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς παρακάτω στον Βασιλικό Κήπο, στην είσοδο με τους φοίνικες, κοντά στο σταθμό του μετρό, άκουσα επιτέλους μουσική. Επρόκειτο για ευχάριστες, ανάλαφρες μελωδίες της παλιάς Αθήνας από μια μπάντα πνευστών. Νομίζω ότι έπαιζαν κυρίως θέματα από οπερέτες . Είχε εκδήλωση το Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών για την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας (δεύτερη Κυριακή του Μαΐου γαρ). Αφού έμεινα και χαλάρωσα λίγο εκεί, πήρα το δρόμο της επιστροφής, φυσικά με τα πόδια.