Η
επίγνωση ότι εδώ και τώρα δεν θα μπορούσες να ήσουν ούτε καλύτερα ούτε
χειρότερα, ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος, ούτε αλλού ούτε άλλος, ούτε στο χθες ούτε στο αύριο.
Ελέγετο
δια την Τζένυ ότι μπορούσε να γίνει αρκετά πειστική, αλλά ο Πασχάλης είχε φήμη
άκαμπτου ανθρώπου. Όταν κάποιοι πληροφορήθησαν για την επικείμενη συνάντησή τους, έπεσαν πολλά στοιχήματα σχετικά με το αποτέλεσμα.
Πρώτη
φορά περνάει τόσος καιρός χωρίς να ανεβάσω ανάρτηση. Η πολλή δουλειά και κάποια
άλλα θεματάκια, όχι δυσάρεστα, με κράτησαν μακριά από το μπλογκ. Αν και εξακολουθώ να έχω
αρκετή δουλειά, είπα να ανεβάσω κάτι. Ελπίζω η επόμενη ανάρτηση να μην αργήσει
τόσο. Εν τω μεταξύ, βρήκα αυτό το βιντεοκλίπ που μου θύμισε χρόνια
παλιάααααααααα.
Η μαγική φωνή της είχε στοιχειώσει τα παιδικά όνειρά μου. Ο ήχος και μόνο μου φαινόταν μαγικός, και ας μην ήξερα τότε ούτε τη γλώσσα. Το
είχα ξεχάσει αυτό το τραγούδι μέχρι που, πολύ πρόσφατα, ακούγοντας χιτ των 70’s, ανακάλυψα περί τίνος
επρόκειτο. Μερικές φορές, η παιδική μαγεία δεν χάνεται ποτέ, αντιθέτως, τώρα που ξέρω, με μαγεύει ακόμη περισσότερο. Δεν σταματώ να το ακούω με συγκίνηση και να αναρωτιέμαι «Χίθκλιφ,
πώς μπόρεσες να αφήσεις την Κάθι σου;»
Σημείωση: Αν δεν καταλάβατε, πρόκειται για την Κέιτ Μπους που τραγουδάει το Wuthering Heights (Ανεμοδαρμένα ύψη)