Γήρας

Είδα πάλι το γεροντάκι (εδώ και εδώ) ένα απόγευμα που γυρνούσα στο σπίτι. Έκανε τον μικρό περίπατό του. Χαιρετηθήκαμε, μου παραπονέθηκε για την κατάστασή του - πράγματι, φαινόταν ακόμη πιο αδυνατισμένος και ταλαιπωρημένος, τα μάτια του με δυσκολία έμεναν μισάνοιχτα - μα πιο πολύ για τη μοναξιά του. Με ρώτησε τι να κάνει, λες και στην απελπισία του να ήλπιζε ότι θα μπορούσα να έχω απάντηση στα προβλήματα του γήρατος. Προσπάθησα να είμαι ειλικρινής, αλλά συμπονετικός. Του είπα ότι δεν νομίζω ότι υπάρχουν λόγια τέτοιας σοφίας που να δίνουν λύση στην ανθρώπινη κατάσταση. Του είπα για την περιπέτεια της δικής μου υγείας (πρέπει έτσι και αλλιώς να την ξέρει όλη η πολυκατοικία) και ότι είδα ανθρώπους μικρότερους και από εμένα να είναι καταδικασμένοι και ότι το μόνο που μπορεί να κάνεις ένας άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, είναι να ζει τη ζωή του μέρα με την ημέρα, στιγμή με τη στιγμή.

Δεν ξέρω αν βοήθησαν αυτά που είπα, ελπίζω τουλάχιστον να μην χειροτέρεψα την κατάσταση. Ένοιωσα μια μικρή αγωνία που δεν το βρήκα μέσα μου, όσο και αν τον συμπαθώ και αν τον λυπάμαι τον άνθρωπο, να απαλύνω με κάποιο τρόπο τη μοναξιά του

Σκόρπιες εντυπώσεις

Δύο φορές είδα άτομα νεαρής ηλικίας να περπατούν στο δρόμο και να επιχειρούν να κλωτσήσουν περιστέρια που έτυχε να βρίσκονται στο διάβα τους. Έχω ένα πρόβλημα, ξεσπάω σε κάποιον αδύναμο. Επιθετικότητα και σαδισμός εξαπλώνονται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Αυτή η συμπλεγματική κοινωνία σίγουρα δεν αξίζει να σωθεί, ίσως η κρίση να τη μετατρέψει σε κάτι άλλο. Θα είναι όμως κάτι καλύτερο;

Τέτοιες στιγμές θα ήθελα να είχα σώμα γορίλα, να τους πλάκωνα στο ξύλο όλους αυτούς χωρίς κουβέντα και μετά να απομακρυνόμουν χωρίς εξήγηση, καθώς θα με κοιτούσαν σαν χαμένοι και αιμόφυρτοι, μέσα στον πόνο και στην απορία.

Σημειωτέο ότι τελευταία συχνά παρατηρώ και πολλά περιστέρια θύματα τροχαίων. Δεν ξέρω κατά πόσο πρόκειται αποκλειστικά για τυχαία περιστατικά.

Μαζικοί δηλητηριασμοί, τροχαία, κλωτσιές, κλωστές που μπλέκονται στα πόδια τους και τα ακρωτηριάζουν. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να είσαι ακόμη και περιστέρι.

Άθλιο πλάσμα ο άνθρωπος. Αλίμονο σε ότι βρίσκεται μπροστά του, κινδυνεύει να πέσει θύμα, αν όχι της επιθετικότητας και της αδηφαγίας του, της αδιαφορίας του.

Εχθές, Κυριακή, νωρίς το βράδυα, κατέβαινα τη Φωκίωνος Νέγρη. Πολυκοσμία, παιδιά, σκυλάκια. Βλέπω ένα γαιοσκώληκα να έχει μείνει αβοήθητος στο πλακόστρωτο. Κινείται αβοήθητος πάνω στην σκληρή, αδιαπέραστη επιφάνεια. Τον πιάνω και τον βάζω δίπλα, στο παρτέρι. Παρακάτω, σε ένα άλλο φρεσκοσκαμμένο παρτέρι (η Φωκίωνος Νέγρη, για όσους δεν ξέρουν, είναι ένας μεγάλος και πλατύς πεζόδρομος με μεγάλα παρτέρια στη μέση, σαν μια τεράστια πλατεία), βλέπω ανάμεσα στην πολυκοσμία μια χαρούμενη ομάδα κοτσυφιών. Ένα από αυτά κρατά υπερήφανο έναν γαιοσκώληκα στο ράμφος του. Κοντοστέκομαι και τα παρατηρώ για λίγο χαμογελώντας, καθώς χοροπηδούν εδώ και εκεί, αναζητώντας μάλλον και άλλους μεζέδες στο σκαμμένο χώμα.

Οι μούσες οι ανησυχαστικές

Τις μούσες τις ανησυχαστικές συνάντησα μικρό παιδί στις σελίδες μιας πινακοθήκης.

Ολοφέρνηδες και Ιουδήθ και Ιωάννηδες και άλλα κομμένα κεφάλια, και εγκλήματα και σφαγές πολλές της αναγέννησης και του μπαρόκ δεν με ανησυχούσαν όσο οι μούσες οι ανησυχαστικές και πάντα με δέος, αλλά και προσμονή, γυρνούσα τις σελίδες μέχρι να φτάσω σε αυτές, προς το τέλος του βιβλίου. Ήταν οι μούσες οι ανησυχαστικές σαν φαντάσματα και σαν δαίμονες ή σαν πλάσματα υπερφυσικά που μετέφεραν ένα μήνυμα σημαντικό που δεν μπορούσα να αντιληφθώ, μα έμοιαζαν λίγο και σαν κουλουράκια που έπλαθε η μητέρα μου με πλεξούδες από ζύμη και χάραζε σε διάφορα σχήματα, με αυτό τον υπόλευκο χρωματισμό τους, ιδίως εκείνη η δεξιά, η στρογγυλεμένη.

Τόσο δυνατό το βλέμμα τους.

Μου μιλούσαν με ανύπαρκτα στόματα, με κοιτούσαν με ανύπαρκτα μάτια, με οσφραίνονταν με ανύπαρκτες μύτες, με άγγιζαν με ανύπαρκτα δάκτυλα και περπατούσαν γύρω μου με ανύπαρκτα πόδια. Πάντα φανταζόμουν τη φωνή τους, ανάμεσα σε ένα διαρκές σάλπισμα και μια σειρήνα συναγερμού και σφύριγμα καραβιού, άλλοτε βαθιά, άλλοτε ψιλή, ή και σαν εκκωφαντική σιωπή, μα πάντοτε ανησυχαστική, βγαλμένη από κοιλότητες βαθιές.

Μεγαλώνοντας, έμαθα κατά κάποιο τρόπο να αγαπώ τις μούσες τις ανησυχαστικές και τη φωνή τους την ανησυχαστική και λίγο να νομίζω ότι το μήνυμά τους καταλαβαίνω, μα μη μου ζητήσετε εγώ να σας το μεταφέρω. Μόνο οι ίδιες μπορούν να σας το πουν με τη φωνή τους την ανησυχαστική. Αν θέλετε λοιπόν να μάθετε τι έχουν οι απόκοσμες μορφές τους να σας πουν, μπροστά τους σταθείτε και αφουγκραστείτε μέχρι να ακούσετε τη φωνή τους ή τη σιωπή τους, τη σιωπή σας.

Όχι, δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε…

Και κάτι σχετικό, εδώ.

Πολύ τσατίλα και σήμερα, για αυτό το έριξα στο σκίτσο, για να μην πετάω σαγιονάρες.

Οριζοντιωμένος

Εχθές πήγα στους γιατρούς για επανεξέταση. Όλα καλά τα βρήκαν, αλλά παρά το ότι επέμεινα ότι δεν χρειάζομαι πλέον τη γαστροστομία αρνήθηκαν να συμφωνήσουν στην αφαίρεσή της. Θέλουν να περιμένουν μέχρι τη μαγνητική, να είναι σίγουροι ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να χρειαστεί πάλι. Σήμερα εκνευρίστηκα σκεφτόμενος ότι αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι υπάρχει περίπτωση να δεχτώ ποτέ, ακόμη και αν δεν έχω θεραπευτεί, να υποβληθώ πάλι σε όσα πέρασα, σε χημειοθεραπείες ή ακτινοβολίες, στα μεσαιωνικά βασανιστήριά τους. Λες και υπάρχει περίπτωση να δεχθώ να ξαναπεράσω έστω μία ώρα σε αυτά τα δωμάτια νοσοκομείου. Χίλιες φορές να αποσυρθώ κάπου αφήνοντας τα πράγματα στη φυσική τους πορεία. Σχεδόν έχω μετανιώσει και για όσα τους επέτρεψα να μου κάνουν ήδη, για τον έλεγχο στη ζωή μου που τους παραχώρησα τους προηγούμενους μήνες. Από το θυμό μου πέταξα τη σαγιονάρα μου στη βιβλιοθήκη και, δεν ξέρω πώς, έχασα την ισορροπία μου και βρέθηκα οριζοντιωμένος στο πάτωμα.

Στατιστικά στοιχεία

Εχθές το βράδυ, πέφτοντας για ύπνο, αναρωτήθηκα σχετικά με το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων με μαλλί ράστα.

Διπλή επίκληση

Άκουσα καβγά και κάποιον να λέει «Εμένα, ρε, είπες γερομπισμπίκη; Τώρα θα δεις!»

Σιγά, σιγά…

Σιγά, σιγά, βαδίζω προς την υγεία. Άρχισα πλέον, παράλληλα με τη σίτιση από τη γαστροστομία, να τρώω και από το στόμα. Εχθές έφαγα ένα σοκολατάκι. Έτσουξε, αλλά μου άρεσε… να λείπουν τα σχόλια. Σήμερα έφαγα και άλλο… συν μηλόπιτα με μερέντα και παγωτό. Οι γιατροί που με εξέτασαν εχθές το πρωί έμειναν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι και για πρώτη φορά δεν θα χρειαστεί να τους ξαναδώ πριν να περάσουν δύο εβδομάδες.

Σιγά, σιγά, όσα πέρασα μοιάζουν όλο και πιο πολύ σαν κάποιο όνειρο, άρχισα πάλι να κάνω τις βόλτες μου στο κέντρο, στα βιβλιοπωλεία. Ορισμένες στιγμές νοιώθω υγιής και ξεχνάω τα πάντα για αρρώστιες και τα σχετικά. Το θέμα μου τώρα είναι να δω τη βελόνα της ζυγαριάς να κινείται προς τα πάνω. Άλλοι αγωνίζονται να χάσουν βάρος, εγώ για να κερδίσω. Αυτό θα είναι το σημείο καμπής. Μόλις αισθανθώ αρκετά δυνατός, ελπίζω σύντομα, θα πω στους πελάτες μου ότι είμαι πάλι διαθέσιμος για εργασία. Η αλήθεια είναι ότι αυτό μου κακοφαίνεται λίγο. Καλόμαθα στο καθισιό. Τις τελευταίες μέρες το έχω ρίξει στο σκάκι μέσω του Διαδικτύου.

Τις προάλλες περπατούσα μαζί με κάποιον στο δρόμο. Μου έδειξε έναν άνθρωπο που, ας πούμε, δεν περπατούσε καλά και κάποια στιγμή στάθηκε εμποδίζοντας την κυκλοφορία. Θυμήθηκα τον εαυτό μου μια φορά που γυρνούσα από το νοσοκομείο. Ήμουν υπό την επήρεια της χημειοθεραπείας, ζαλισμένος, αποπροσανατολισμένος και αδύναμος. Σχεδόν παρέπαια. Κάποια στιγμή, σε ένα στενό και πολυσύχναστο σημείο μπερδεύτηκα, δεν εκτίμησα καλά την κατάσταση. Ένα μηχανάκι κορνάρισε και ο οδηγός κάτι είπε. Ποιος ξέρει, στην κατάσταση που ήμουν μπορεί να με πέρασε και για πρεζόνι. «Ξέρεις, μπορεί να είναι άρρωστος», είπα στον συνοδοιπόρο μου. Τελικά, όπου «άρρωστος» μπορείς να πεις και άνθρωπος. Όλοι πάσχουμε.

Δεν ξέρω αν ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, αλλά εμένα θα ευχόμουν η περιπέτειά μου να με κάνει λιγάκι πιο σοφό.