Η συναυλία

- Τι Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Μέγαρο Μουσικής και κουραφέξαλα, σας ξέρουμε κάτι ψευτοπροοδευτικούς που δυσφημείτε την περιοχή, όχι, δεν σε αφήνουμε να περάσεις, ρε! Παλιομασόνε! Προδότη! Νιάνιαρο!

.

Διάβασα για τη συναυλία κατά της μισαλλοδοξίας που διοργανώνεται σήμερα από το Μέγαρο Μουσικής στον Άγιο Παντελεήμονα και στην οποία θα παραστεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αναρωτιέμαι:

.

1. Πήραν την άδεια των κατοίκων/πολιτοφυλάκων/νονών/μπράβων της πλατείας;

.

2. Θα επιτραπεί η πρόσβαση σε αλλοεθνείς/μετανάστες/μελαμψούς/ντόπιους που δεν πληρούν τα κριτήρια των κατοίκων/πολιτοφυλάκων/νονών/μπράβων της πλατείας ή όλοι αυτοί θα δέρνονται έξω από τον ναό;

.

Οι μετανάστες πάντως φαίνεται ότι ήταν μόνο η αρχή για τους καλούς αγανακτισμένους κατοίκους, πού τώρα διεκδικούν το δικαίωμα να διαφεντεύουν κατά το δοκούν δημόσιους χώρους ασκώντας βία σε όποιον δεν τους αρέσει γενικώς η φάτσα του ή τους μοιάζει «ύποπτος».

..

Υπάρχει, βέβαια, ένας επαίτης στην πλατεία που δεν έχουν εκδιώξει οι κάτοικοι, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αυτός εδώ. Με δεδομένη πάντως τη στάση τους, δεν τον βλέπω και αυτόν καλά.

.

Ενημέρωση: λίγες ώρες μετά από αυτή την ανάρτηση, διάφορες φατσούλες επιχείρησαν όντως να δημιουργήσουν επεισόδια, ενώ άκουσα στις ειδήσεις ότι αποδοκίμασαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, φωνάζοντας συνθήματα όπως «προδότες» και «μασόνοι», η είδηση εδώ και εδώ.

Ιπτάμενη ενόχληση

Όποτε γίνονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην Αθήνα ή όποτε μας επισκέπτεται κάποιος μεγαλόσχημος, σαν να μη μας έφταναν όλα τα άλλα, έχουμε και ένα γιγαντιαίο κουνούπι που κόβει ακατάπαυστα βόλτες στον ουρανό, όλο το βράδυ και μέσα στη νύχτα, βουίζοντας ενοχλητικά. Δεν μπορούσαν να πάρουν ένα πιο αθόρυβο ελικόπτερο; Σκόντο τους το δώσανε ή δεν του βάζουν καλά λάδια; Έτσι μου έρχεται να τα «κατεβάσω» καμιά ώρα... (μήπως σας βρίσκεται κανένας stinger;)

.

Κάντε λίγη ησυχία, κοιμάται ο κόσμος ρε! Θέλετε μήπως να ξυπνήσει; Αφού δεν το θέλετε, τι ενοχλείτε;

Πώς έχασε ο Μωάμεθ ένα μανίκι

Πήγα εχθές στο μπαζάρ του Stray.gr, την αφίσα του οποίου θα είχατε δει στις προηγούμενες αναρτήσεις μου, και πέρασα καλά, πήρα και κάτι ωραιότατα κουλουράκια για εμένα και παιχνιδάκια για τον Λάρι. Με αυτή την αφορμή και μετά από τις παραινέσεις της yotas στα σχόλια της προ-προηγούμενης ανάρτησης, σχετικά με την αγάπη των Τούρκων για τις γάτες, θα αναφέρω μια ωραία ιστοριούλα, την οποία εγώ έμαθα από τη Wikipedia πριν από καιρό που έψαχνα κάποιες πληροφορίες για τις γάτες.

.

Ο Μωάμεθ, λοιπόν, σύμφωνα με το θρύλο, είχε μια γάτα που αγαπούσε, τη Μουέζα. Μια μέρα, καθώς ντυνόταν για να πάει για προσευχή, διαπίστωσε ότι η Μουέζα κοιμόταν πάνω στο μανίκι του ρούχου του. Για να μην διακόψει τον ύπνο της, πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε το μανίκι του. Όταν γύρισε από την προσευχή, η Μουέζα, για να τον ευχαριστήσει, υποκλίθηκε και εκείνος τη χάιδεψε τρεις φορές. Λέγεται ακόμη ότι ο Μωάμεθ κήρυττε με τη Μουέζα στην αγκαλιά του και ότι δεν τον πείραζε να πλυθεί πριν από την προσευχή με νερό από το οποίο είχε πιει η Μουέζα. Λόγω του σεβασμού του Μωάμεθ προς τη Μουέζα, οι μουσουλμάνοι έχουν ιδιαίτερη αγάπη για τις γάτες. Θυμήθηκα τη γιαγιά μου, κρητικιά, που λέει ότι όποιος σκοτώσει γάτα είναι καταραμένος και ότι το στόμα του γάτου είναι «γανωμένο», πάντα καθαρό. Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι μουσουλμανική επιρροή.

.

Όσο για τη γενικότερη στάση του ισλάμ απέναντι στα ζώα, όσοι γνωρίζουν Αγγλικά μπορούν να ρίξουν μια ματιά εδώ.

.

Συμπτωματικά, πρόσφατα διάβασα το Νούμερο 31328 του Βενέζη, το οποίο αναφέρεται στην περίοδο της αιχμαλωσίας του από τους Τούρκους μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Είναι ένα σκληρό βιβλίο που κινεί έντονα συναισθήματα, δεν χαρίζεται σε κανέναν, ενώ αναδεικνύει και τις στιγμές ανθρωπιάς και από τις δυο πλευρές. Εντύπωση μου έκαναν πάντως παράλληλα κάποιες αναφορές για τη στάση των φρουρών και των αιχμαλώτων απέναντι στα ζώα. Σε ένα σημείο αναφέρεται ότι οι Έλληνες έβγαζαν τις ψείρες πάνω από τη φωτιά και τις πετούσαν σε αυτήν. Οι φρουροί τους, παρατηρώντας τους, πήγαν και αυτοί κοντά και έκαναν το ίδιο, με μια διαφορά, αντί να πετούν τα έντομα στη φωτιά, τα πετούσαν με προσοχή στο χώμα. Όταν οι Έλληνες τους ρώτησαν απορημένοι για ποιο λόγο το κάνουν αυτό, αυτοί απάντησαν, αφήνοντας τους έκπληκτους, ότι είναι κρίμα και ότι το κάνουν από οίκτο για τα έντομα. Ο συγγραφέας, μάλιστα, μέσα στην κόλαση που ζούσε, σκέφτηκε ότι ίσως να ήταν καλύτερα να ήταν ψείρα στην Ανατολία παρά αιχμάλωτος στα τάγματα εργασίας.

.

Αργότερα, προς το τέλος της αιχμαλωσίας και όταν τα πράγματα κάπως είχαν εξομαλυνθεί, οι αιχμάλωτοι Έλληνες είχαν σκυλιά στο στρατόπεδο τα οποία περιέθαλπαν με στοργή και τάιζαν από τα ελάχιστα τρόφιμα που τους έδιναν. Ήταν για εκείνους αυτά τα σκυλιά ένα στήριγμα. Ο συγγραφέας, μάλιστα, όταν άκουσε ότι απαγορευόταν να πάρουν μαζί τους αυτά τα ζώα κατά την επιστροφή στην Ελλάδα, έκρυψε το σκυλί που είχε (Ναβουχοδονόσωρ ή Αγία Ζώνη; Δείτε εδώ τι γράφει ο καλός Doctor) σε ένα σάκο και το πήρε μαζί του. Αυτό ελπίζω να κάνει κάποιους που ακόμη θεωρούν ότι η φιλοζωία είναι μια πολυτέλεια για αργόσχολες κυρίες να αντιληφθούν ότι τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς.

.

Βέβαια, η αντιπάθειά μου και για τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες είναι δεδομένη και δεν είναι στις προθέσεις μου να εξιδανικεύσω κάτι. Πάντως, ειδικά στο θέμα των ζώων, το Ισλάμ φαίνεται να είναι αρκετά ευαισθητοποιημένο, τουλάχιστον στη θεωρία, και από ό,τι είδα ο διαχωρισμός των ζώων σε «καθαρά» και «ακάθαρτα» δεν σημαίνει άδεια για σκληρότητα απέναντι στα δεύτερα, αλλά έχει χαρακτήρα μάλλον τελετουργικό. Αναφέρεται, για παράδειγμα, ότι αν και ο Μωάμεθ θεωρούσε τα σκυλιά ακάθαρτα (φονταμενταλιστικά γατόφιλος), στη διάρκεια μιας εκστρατείας έβαλε σκοπούς να φρουρούν μια σκύλα ώστε αυτή να γεννήσει ανενόχλητη. Επίσης, κάποιοι Σούφι είχαν υιοθετήσει τη χορτοφαγία και έλεγαν ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ της σάρκας του ζώου και του ανθρώπου.

.

Κλείνω όμως με αυτό που είπε ο Μωάμεθ για το κυνήγι για λόγους αναψυχής και που θα ευχόμουν να το ασπαστούν πολλοί χριστιανοί:

.

«Όποιος βάλλει εναντίον ζωντανού πλάσματος για διασκέδαση είναι καταραμένος.»

Ο Sniper*

.

Κανένας δεν τον βλέπει, μα όλοι αισθάνονται την παρουσία του. Αθέατος, κρυμμένος, παραλλαγμένος, κτυπά από μεγάλη απόσταση και ξαφνικά τα θύματά του. Βλέπεις τον διπλανό σου να πέφτει και τρέχεις να καλυφτείς. Ο sniper βγάζει στην επιφάνεια την αληθινή φύση του καθενός, είτε είναι θύμα που έχει επιζήσει είτε κάποιος που βρίσκεται κοντά εκεί που επέλεξε να κτυπήσει.

.

Βλέπεις έναν πληγωμένο να κοιτάει αν ο κοντινός του είναι εντάξει, άλλον πληγωμένο να βρίζει και να ουρλιάζει απαιτώντας εδώ και τώρα βοήθεια, άλλον να αποδέχεται καρτερικά τη μοίρα του και να προσμένει υπομονετικά σωτηρία ή λύτρωση, άλλον με ένα «γιατί σε εμένα;» ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, κάποιοι ελάχιστοι με ένα στωικό μειδίαμα που δείχνει ότι καταλαβαίνουν το «και γιατί όχι σε μένα;».

.

Από τους παρισταμένους, βλέπεις άλλον να τρέχει να καλυφθεί αδιαφορώντας εντελώς για τον κοντινό του, τον φίλο, τον συγγενή που έπεσε ή λαβώθηκε, άλλον να αψηφά τον κίνδυνο και να προσπαθεί να προσφέρει ό,τι βοήθεια μπορεί ακόμη και σε κάποιον άγνωστο, άλλον να κατηγορεί τον πληγωμένο για την απροσεξία και την ανευθυνότητά του, γιατί βαραίνει τους άλλους και ίσως γιατί τους εξέθεσε σε κίνδυνο με την προκλητικότητά του.

.

Όταν ο Sniper κτυπάει θανατηφόρα, τα ίδια και χειρότερα για τους κοντινούς στο θύμα. Άλλος πενθεί και αποχαιρετά, άλλος πασχίζει να αρπάξει το ρολόι πριν να προλάβουν οι άλλοι. Καμιά φορά, μάλιστα, μπορεί κάποιος από τους βιαστικούς της αρπαγής να αρπάξει κανένα βόλι και ο ίδιος πάνω στην προσπάθεια, ποτέ δεν ξέρεις με τον Sniper. Ο Sniper πάντα αθέατος, με το πανίσχυρο τουφέκι του και τη οξύτατη όρασή του, αναζητά πίσω από φυλλωσιές και πάνω σε ταράτσες το επόμενο θύμα του. Όλοι συναισθάνονται την παρουσία του και ακόμη και όταν δεν κτυπά, πάλι καθορίζει τη συμπεριφορά μας. Και μην ξεχνάτε, αν δεν τον βλέπετε εσείς, σας βλέπει εκείνος, με το αλάθευτο τουφέκι του.

.

Σας ορκίζομαι, το ποστ δεν είναι δικό μου, μου το υπαγόρεψε ο ίδιος, και δεν θέλω να κοντράρω τον Sniper.

.

* Sniper: Ο ελεύθερος σκοπευτής. Η λέξη προέρχεται από το πτηνό snipe (μπεκατσίνι) και χαρακτηριζόταν έτσι από τους Βρετανούς στην Ινδία τον 19o αιώνα κάποιος κυνηγός ικανός να πετύχει αυτό το πουλί. Επέλεξα τη λέξη για τον ήχο της, σαν σφαίρα που σφυρίζει.

.
.

Είναι ο Λάρι, είναι ο Λάρι σας λέω!

.
.

Ο άλλος Λάρι

Περπατούσα στην Πανεπιστημίου, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος, όταν τον είδα. Ήταν ο Λάρι, περίπου. Ένα γατάκι με τα ίδια χρώματα, στην ίδια υπολόγισα ηλικία, αλλά πιο μικροκαμωμένο, αδύνατο και κακοπαθημένο. Το έχασα όταν χώθηκε στα παρτέρια της Βαλαωρίτου, περνώντας ανάμεσα από τους περαστικούς.

.

Το περιστατικό συνέβη λίγο πιο πέρα από εκεί που βρήκα τον Λάρι, ένα οικοδομικό τετράγωνο πιο κει. Σκέφτηκα αμέσως ότι μπορεί να ήταν αδέλφια. Το περιστατικό με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια είδα πόσο διαφορετικό είναι ένα γατάκι που έχει ένα σπίτι και περιποίηση από ένα γατάκι που επιβιώνει στους σκληρούς, για ζώα και ανθρώπους, δρόμους της Αθήνας. Ο χρόνος που ο Λάρι έμεινε στους δρόμους του άφησε ένα μικρό πρόβλημα στην τραχεία που μερικές φορές τον κάνει να αναπνέει βαριά και με θόρυβο, κάτι για το οποίο η γιατρός μου είπε ότι δεν γίνεται τίποτα, αλλά ευτυχώς δεν είναι κάτι σοβαρό.

.

Από την άλλη λυπήθηκα λίγο, καθώς υποψιάστηκα ότι αυτό που έμοιαζε να ψάχνει ο Λάρι στην αρχή, όταν τον πήρα στο σπίτι, ίσως να ήταν η οικογένειά του, τα αδέλφια του. Λυπήθηκα επίσης που άφησα πίσω αυτό το αδελφάκι του Λάρι, παρά το ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να αναλάβω και δεύτερο γατάκι, χωρίς να υπολογίζουμε ότι η «σύλληψη» και μεταφορά του Λάρι ήταν κάτι που κατάφερα μόνο και μόνο διότι ο Λάρι με εμπιστεύτηκε μετά τη «διάσωσή του» και μου επέτρεψε να το κάνω.

.

Υπάρχουν πολλοί «Λάριδες» εκεί έξω που περιμένουν να τους προσφέρετε μια χλιδάτη, πολυτελή ζωή κοντά σας. Μη διστάσετε, το αξίζουν.

.

Και μην ξεχάσετε το μπαζάρ του Stray.gr στις 5 Δεκεμβρίου.

.

Μαγκιά, κλα*ιά

Συνέβη πριν από λίγες μέρες. Στη διασταύρωση της Πατησίων και Γλάδστονος (ο πεζόδρομος λίγο πριν από την Πανεπιστημίου, κοντά στην Ομόνοια) υπάρχει ένας συνάνθρωπος ο οποίος παρκάρει συστηματικά και προκλητικότητα πάνω στο πεζοδρόμιο της Πατησίων, δυσχεραίνοντας εκατοντάδες συμπολίτες του που διέρχονται από το πολυσύχναστο σημείο. Ένα απόγευμα που περνούσα από εκεί διαπίστωσα ότι πέραν από το αυτοκίνητο του κυρίου είχε προστεθεί άλλο ένα διακοσμητικό στοιχείο. Τρεις ή τέσσερις αστυνομικοί, μοτοσικλετιστές μάλλον της ομάδας Ζήτα ή Δέλτα ή ΔΙΑΣ ή όπως αλλιώς τους λένε, οι οποίοι στέκονταν και χαχάνιζαν αμέριμνοι, μάλλον τοποθετημένοι εκεί λόγω κάποιας συγκέντρωσης.

.

Δεν έχασα την ευκαιρία. Τους πλησίασα και πολύ ευγενικά τους ρώτησα αν θα έπρεπε να κάνουν κάτι για την περίπτωση. Οι απαντήσεις που πήρα με τη σειρά ήταν οι εξής:

α. Ναι, ξέρετε, δεν έχουμε τα μπλοκάκια μας για να κόψουμε κλήση.

β. Θα καλέσουμε την τροχαία/γερανό.

γ. Έχουμε καλέσει γερανό.

δ. Δείξτε κατανόηση, κρίση έχουμε κύριε… (το κοινωνικό/ανθρώπινο πρόσωπο της αστυνομίας).

.

Φυσικά, τους είπα ότι δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε σημείο, ότι δεν μπορεί για να «κάνει τη δουλειά του» ο άνθρωπος αυτός να δυσχεραίνει τόσους πολλούς και ότι πρόκειται για πρόκληση για τους διερχομένους (δεν ξέρω αν κατάλαβαν ότι εννοούσα με αυτό και την παρουσία και απαθή στάση τους, ίσως καλύτερα για το δικό μου καλό που δεν το κατάλαβαν).

.

Βεβαίως, οι αντιφάσεις των διαδοχικών απαντήσεων δείχνουν πόσο ειλικρινείς ήταν και πόσο λίγο η αστυνομία σέβεται ή προσπαθεί να κάνει πως σέβεται τον πολίτη και δεν εννοώ βέβαια τον παράνομα παρκαρισμένο πολίτη (τι θέλει τώρα ο ενοχλητικός;).

.

Για να είμαι ειλικρινής, υποψιάστηκα από την πρώτη στιγμή ότι η στάση των οργάνων (των αστυνομικών, όχι άλλων) ίσως να έχει κάποια σχέση με το ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν πιο στενές σχέσεις μαζί τους ή συμπάθειες. Εξάλλου, υποψιάζομαι ότι ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας μάλλον θα έχει κάποια σχέση με κάποια σουβλακερί εκεί, ίσως να είναι σουβλακοπαραγοντίσκος της περιοχής και, ποιος ξέρει, ίσως και να σουβλακώνει τα όργανα (τα αστυνομικά), που τα κακόμοιρα παιδιά του λαού είναι που πεινάνε και για αυτό η άτιμη κοινωνία τα έκανε να διαλέξουν αυτό το επάγγελμα.

.

Αφιερώνω, επ’ ευκαιρία, στη κυβέρνηση, στο υπουργείο ξυλοδαρμού του πολίτη, στην αστυνομία και στα συγκεκριμένα όργανα (τα αστυνομικά) την είδηση για την εξαιρετικά δυσάρεστη για τη χώρα μας έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Συμπεριφοράς. Δυστυχώς, τουλάχιστον εγώ, δεν αντιλήφθηκα κάποια απάντηση, εξήγηση, αντίδραση για αυτή την έκθεση, έστω ανεπίσημη. Τα δε ΜΜΕ την πέρασαν στα ψιλά (καιροί που είναι μη δυναμιτίζουμε και το στραβό το κλίμα).

.

Δεν ξέρω αν έχουν απομείνει αφελείς που να θεωρούν ότι τα βασανιστήρια στην Ελλάδα ήταν μια υπόθεση που τελείωσε με την έλευση της μεταπολίτευσης. Στην Αμερική μπορεί να συζητούν, κάκιστα, αν υπάρχουν περιστάσεις όπου κάποια βασανιστήρια θα πρέπει να νομιμοποιηθούν υπό προϋποθέσεις, αλλά εδώ εφαρμόζονται, όπως και κάθε τι άλλο, στη ζούλα, σε κάποια απομονωμένα δωματιάκια. Άνθρωποι έχουν βρει και το θάνατο από αυτά (φυσικά, τέτοιοι θάνατοι δεν αναγνωρίζονται, καθώς τα θύματα υπέκυψαν από «άγνωστη αιτία στα σπίτια τους ή αλλού και αφού τα όργανα τα είχαν ξεπροβοδίσει με καλή καρδιά), ενώ η έκθεση μιλάει και για εικονικούς βιασμούς (θυμίζω εδώ μια περίπτωση που δεν ήταν τόσο εικονική). Όσο για την κατασκευή ενόχων με ψευδείς μαρτυρίες και κατασκευασμένα αποδεικτικά στοιχεία, όπως του φοιτητή με τις πυτζάμες που πήγαν να του φορτώσουν την τσάντα με τις μολότωφ… άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Πρέπει να προσέχεις σήμερα την εμφάνισή σου για να μην σε θεωρήσουν κάποια όργανα με αληθινό ζήλο για το επάγγελμά τους υποψήφιο ένοχο. Αλλά τώρα, ώχου και άσε με μωρέ, αυτά γίνονται μόνο στους κακούς ανθρώποι και σε όσους δεν κοιτούν τη δουλειά τους.

.

Κρίμα μόνο για τους όποιους ευσυνείδητους μπορεί να υπάρχουν στις τάξεις της αστυνομίας (αν μπορεί ένας άνθρωπος να έχει και να διατηρήσει καθαρή συνείδηση σε ένα τέτοιο περιβάλλον), διότι με τέτοιες συμπεριφορές γίνονται όλοι στόχοι και χάνουν και τη συμπάθεια τουλάχιστον μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Ας μην ξεγελιούνται οι κύριοι και οι κυρίες όργανα από την ευγενική συμπεριφορά όσων τους έχουν ανάγκη, αυτό συμβαίνει ακριβώς για τον λόγο ότι τους χρειαζόμαστε κατά καιρούς, όποια γνώμη και αν έχουμε για το ποιόν τους. Και εγώ, είμαι πολύ ευγενικός μαζί τους… όργανα είναι και τα χρησιμοποιώ, αν παραστεί σοβαρή ανάγκη.

.

Ορκίζομαι να προσπαθήσω, στους δύσκολους καιρούς που έρχονται, να διατηρήσω τη λογική μου και να μη γίνω ένα ανεγκέφαλο νευρόσπαστο που αντιδρά τυφλά στις εξελίξεις, όπως τόσοι και τόσοι συμπολίτες μου. Ένας κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονα που σιχαίνεται πολλούς κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα που είναι πρόθυμοι να εναποθέσουν τη μοίρα τους σε τραμπούκους και που συγχέουν την κοινωνία των πολιτών με την κοινωνία του όχλου και τους λιντσαρίσματος.

.

Και μην ξεχνάτε.