Οι άθλιοι των Εξαρχείων

Σάββατο απόγευμα, Πλατεία Κάνιγγος, γυρνούσαμε το απόγευμα από τον σαββατιάτικο καφέ με τον Αερόστατο. Ο Αερόστατος θα επέστρεφε στο σπίτι του με τρόλεϊ και έτσι, σταματήσαμε σε ένα περίπτερο για να πάρει εισιτήριο. Μπροστά ήταν κάποιος άλλος που κρατούσε ένα κρουασάν. Ξαφνικά, ξέσπασε λογομαχία μεταξύ αυτού του άνδρα και του περιπτερά. Ο περιπτεράς του έλεγε να αφήσει το κρουασάν (ήταν ίδιο με άλλα κρουασάν που βρίσκονταν στο σημείο), ενώ ο άνδρας υποστήριζε με πάθος ότι το είχε αγοράσει από τι προηγούμενο περίπτερο. Πολύ γρήγορα τη λογομαχία ακολούθησαν οι χαριτωμένοι χαρακτηρισμοί και ο περιπτεράς εξήλθε του περιπτέρου με άγριες διαθέσεις, για να ακολουθήσουν σπρωξίματα, τραβήγματα και ατελέσφορες απόπειρες για κλωτσιές και άλλα πλήγματα και από τις δύο πλευρές. Ομολογώ ότι περισσότερο μου έκανε εντύπωση η επιθετικότητα του περιπτερά που άρχισε τη «σωματική επαφή» χωρίς χρονοτριβή και χωρίς, κατά τη γνώμη μου, να έχει εξαντλήσει άλλα μέσα.

.

Στο τέλος, το κρουασάν πετάχτηκε στο πεζοδρόμιο χωρίς να το διεκδικήσει κάποιος και, καθώς ο άνδρας έφευγε, φρόντισε να σωριάσει δύο σταντ με περιοδικά και να τραβήξει μερικές εφημερίδες από τα μανταλάκια τους πετώντας τις στο βρεγμένο από τη βροχή πεζοδρόμιο. Ο περιπτεράς βγήκε, κάνοντας αρχικά να τον καταδιώξει, υπό τις επευφημίες ενός καλοντυμένου διερχόμενου ηλικιωμένου - που δεν είχε δει καν από την αρχή τη σκηνή, αλλά μάλλον διψούσε για συγκινήσεις - και, μετά, για να μαζέψει την πραμάτεια του.

.

Με τον Αερόστατο, και άλλους παρισταμένους, περιοριστήκαμε να παρακολουθούμε. Η αίσθηση που είχα και που αργότερα μου είπε και ο φίλος μου ότι είχε κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, ήταν ότι δεν άξιζε να επέμβει κάποιος. Η όλη σκηνή έμοιαζε με καυγά ανάμεσα σε σχολιαρόπαιδα, σε εξίσου αντιπαθητικά σχολιαρόπαιδα. Η συμπεριφορά και η μάγκικη επιθετικότητα του περιπτερά τον έκανε αντιπαθητικό σε εμένα, καθώς κατέφυγε με μεγάλη ευκολία στη βία. Εν τέλει, ας έχανε και ένα κρουασάν λόγω αμφιβολιών, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τους τζίρους που κάνει αυτό το περίπτερο-σουπερμάρκετ στο συγκεκριμένο σημείο (καταλαμβάνοντας και νομίμως ή παρανόμως δημόσιο χώρο με την αφθονία των εμπορευμάτων του). Οφείλω βέβαια να ομολογήσω ότι μόνο να φανταστώ μπορώ τι θα τραβάνε οι περιπτεράδες του κέντρου από τους διάφορους εθισμένους συνανθρώπους μας.

.

Ο Αερόστατος αποφάσισε να μην αγοράσει από εκεί εισιτήριο και φύγαμε αναζητώντας άλλο περίπτερο, σχολιάζοντας την απουσία της αστυνομίας από ένα τόσο κεντρικό σημείο. «Κάπου θα την έχουν αράξει για να μη βρέχονται» απήντησα στη σχετική ρητορική ερώτηση του φίλου και, λίγα μέτρα πιο πέρα, βρήκαμε την απάντηση. Στο επόμενο περίπτερο, γύρω από τη γωνία, καμιά εικοσαριά μέτρα από το σημείο του επεισοδίου, δύο ογκώδη όργανα της τάξης έκρυβαν την πρόσοψη του περιπτέρου και χαριεντίζονταν αμέριμνα με την όμορφη περιπτερού, απερίσπαστοι από τον κόσμο. Προστασία του πολίτη, αρκεί ο πολίτης να έχει καμπύλες. Η διολίσθηση στη βία συνεχίζεται. Χαίρομαι που δεν έχω παιδιά να εκτίθενται σε τέτοια ωραία δρώμενα.

Όταν «σε θέλει»

Προχθές βγήκα περίπατο στο κέντρο, κάποια στιγμή είχα την παρόρμηση να δω την ταινία Άβαταρ, ίσως επηρεασμένος από το κείμενο του φίλου Jolly Roger. Δεν είχα πολύ χρόνο και ήξερα ότι δεν προλάβαινα να πάω περπατώντας στην αίθουσα όπου παιζόταν η ταινία. Μπήκα στο μετρό του Συντάγματος, έβγαλα ένα κέρμα του ενός ευρώ, είμαι όσο σίγουρος μπορώ να είμαι ότι ήταν κέρμα του ενός ευρώ, είχα προσέξει και τον γερμανικό αετό στην πίσω πλευρά. Το έριξα στη μηχανή έκδοσης εισιτηρίων και η καλή μηχανή μου έδωσε το εισιτήριο… συν το ευρώ μου, με τον αετό στην πίσω πλευρά.

.

Όταν ήμουν στο συρμό, κατάλαβα ότι θα δυσκολευόμουν να προλάβω την ώρα έναρξης του έργου. Έφτασα στον σταθμό λίγο μετά την ώρα έναρξης και είχα και μερικά λεπτά περπάτημα. «Τουλάχιστον δεν μου κόστισε η διαδρομή», σκέφτηκα. Φτάνοντας όμως στον κινηματογράφο, παρά το ότι κόντευα τα δέκα λεπτά καθυστέρησης, διαπίστωσα ότι όχι μόνο δεν είχε αρχίσει το έργο, αλλά ούτε καν οι διαφημίσεις. Απήλαυσα το έργο από την αρχή (πολύ ενδιαφέρον, αρκετή τροφή για σκέψη). Στο τέλος, αν και η αίθουσα είχε αρκετό κόσμο και καθόμουν σχετικά μακριά από την έξοδο, δεν δυσκολεύθηκα να βγω έξω. Ήμουν σχεδόν ο πρώτος στην έξοδο, αν και βγήκα με το πάσο μου, με παραξένεψε λίγο αυτό. Τελικά, πέρασα ένα ωραίο βράδυ και μου έμεινε ένα παραπανίσιο ευρώ, με έναν αετό, που το νοιώθω λίγο σαν να μη μου ανήκει και θα διαθέσω μάλλον σε κάποιο κουτάκι δωρεών με την πρώτη ευκαιρία.

Συγκάτοικοι

Τα είδα για πρώτη φορά το καλοκαίρι. Ένα μικρό σημαδάκι στον τοίχο. Πλησιάζεις και βλέπεις ένα μικρό σκουλήκι, το μισό μέσα σε ένα σακουλάκι που το σέρνει πίσω του πασχίζοντας να σκαρφαλώσει στον τοίχο. Όταν φτάσει σε κάποιο ύψος που βρίσκει ικανοποιητικό ή, αν είναι αρκετά εργατικό, στο ταβάνι, κλείνεται μέσα στο σακουλάκι που έχει υφάνει το ίδιο, από σκόνη, χνούδια και λίγο μετάξι που παράγει μόνο του, και μένει εκεί μέχρι να ξαναβγεί στον κόσμο σε μερικές εβδομάδες μεταμορφωμένο σε μια μικρή πεταλούδα/σκόρο.

.

Στην αρχή δεν ήξερα τι είναι, αλλά κατάφερα να εντοπίσω τον κύκλο τους και να βρω και τη λατινική ονομασία τους, Tinea pellionella (αν είναι κάτι παραπλήσιο και κάνω λάθος, οι ειδικοί διορθώστε). Καταλαβαίνω ότι τα θηλυκά δεν πετάνε, αλλά μένουν κρυμμένα σε ρούχα, κάτω από χαλιά και γωνίες και περιμένουν τους ιπτάμενους εραστάς τους.

.

Στην αρχή αδιαφόρησα, αλλά όταν είδα ότι ήταν σχετικά ευάριθμα, για να αποφύγω πληθυσμιακή έκρηξη, βρήκα μια αποδεκτή και για τα δύο μέρη (ελπίζω) λύση. Σε ένα μπαλκόνι στον ακάλυπτο έχω πάντα κλειστό ένα πατζούρι. Τα απομάκρυνα λοιπόν τα σκουληκάκια με τα σακουλάκια τοποθετώντας τα προσεκτικά έξω (καθώς είναι ντροπαλά, τραβιούνται μέσα στη θήκη τους όταν ενοχληθούν), στον προστατευμένο χώρο ανάμεσα στο τζάμι και στο πατζούρι, όπου είδα με ικανοποίηση ότι συνέχιζαν εκεί το έργο τους. Με τους μικρούς σκόρους τα πράγματα ήταν πιο απλά, ακολουθούσα τη γνωστή μέθοδο.

.

Οι αριθμοί τους έχουν μειωθεί πλέον, αλλά πού και πού βλέπω πάλι κανένα. Λόγω του χειμώνα, τα σκουληκάκια (προνύμφες) δεν τα βγάζω πλέον έξω, αν ο καιρός είναι καλός, μπορεί να βγάλω αν εντοπίσω κάποιο σκόρο (δεν ξέρω τι είναι αυτό το διαρκές καλοκαίρι που βιώνουμε φέτος). Όπως και να έχει, τα συγκεκριμένα έντομα δεν αποτελούν απειλή για τα ρούχα και, εδώ που τα λέμε, τα βρίσκω συμπαθητικά. Έχουν και αυτά δικαιώματα στο χώρο που μοιραζόμαστε και ας μην έχουν πολυσέλιδα συμβόλαια με υπογραφές και σφραγίδες.

.

Τις φωτογραφίες που ακολουθούν τις τράβηξα ο ίδιος και δείχνουν τις ικανότητές μου ως φωτογράφου της άγριας φύσης. Μην τρομάζετε, τα πλασματάκια είναι πολύ μικρά.

.
. .

Τελικώς, υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα που μπορεί να βρει κάποιος ακόμη και μέσα στους τοίχους του σπιτιού του. Ποιος ξέρει, με επιμονή μπορεί να ανακαλύψεις και κάποιο σπάνιο ή νέο είδος και να σου ανακηρύξουν το σπίτι σε προστατευμένο βιότοπο.

Ψιχάλες περιπάτου

Περπατούσα εχθές το βράδυ στο κέντρο της πόλης. Στην Ερμού, μέσα στην πολυκοσμία, αισθάνθηκα κάτι υγρό. Ετοιμάστηκα να χειροδικήσω εναντίον εκείνου που με έφτυσε, αλλά δεν τον εντόπισα και σκέφτηκα μήπως ήταν κλιματιστικό. Μετά από αρκετά μέτρα, με τη δεύτερη σταγόνα, κατάλαβα ότι ψιλόβρεχε. Τελικώς, όταν βρέχεσαι, δεν σημαίνει ότι σε φτύνουν, μπορεί και να ψιχαλίζει.

.

Η εύθυμη πλευρά των πραγμάτων, μετά από λίγο, τα παπούτσια μου αρχίζουν να βγάζουν τσιριχτούς ήχους πάνω στο βρεγμένο πεζοδρόμιο.

.

Μπροστά στην παλιά εκκλησία ένας μαύρος ξελαρυγκιάζεται γρατζουνώντας μια κιθάρα «You took my heart!». «You took my ears» σκέπτομαι. Αν και κατά του παραεμπορίου και της πειρατείας, δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να σκεφθώ «δεν πα να πουλήσεις και συ κάνα σιντί ρε μεγάλε!».

.

Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, στην κάτω πλευρά, ένα τεράστιο τζιπ έχει κάνει προκλητικά στάση στον λεωφορειόδρομο, αυτόν που πάει ανάποδα στο ρεύμα κυκλοφορίας και δεν μπορεί και να παρακαμφθεί. Το λεωφορείο πλησιάζει, ο οδηγός, ευσυνείδητος, ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο κυνηγώντας με το τανκ τους πεζούς.

.

Μυρίζω μια ζεστή, γλυκιά μυρωδιά, ένας καστανάς! Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, σκέφτομαι να αγοράσω δυο-τρία καστανάκια που τα 'ρέχτηκα, αλλά τελικά συνεχίζω το δρόμο μου.

.

Περνώντας από την πιάτζα ντε λα πρεζόνε, ακούω μια φωνή από πίσω να εύχεται για τις γιορτές και να με πλησιάζει, «κύριε, κύριε», δεν είμαι σίγουρος ότι είναι για εμένα, όπως και να έχει, απλώς ταχύνω το βήμα μου.

..

Υ.Γ. Τέσσερα χρόνια και δύο ημέρες.

Συνοπτικά

- Μα, φυσικά και θα πληρώσουμε μεσιέ! Δώστε το λογαριασμό σε αυτόν τον περαστικό και πείτε του ότι είναι για την αξιοπιστία της χώρας.

Ένα κράτος τραμπούκος/κλέφτης/νταβατζής/τύραννος ετοιμάζεται να μου στείλει το λογαριασμό για ένα τραπέζι στο οποίο ποτέ δεν παρακάθισα. Καλούμαστε πάντα να διασώσουμε την πέτρα που είναι δεμένη στο λαιμό μας και μας παρασέρνει στον πνιγμό και που κανένας δεν τολμάει να πετάξει πέρα.

Το ότι δεν ξεσηκώνονται και οι πέτρες με δύο τρόπους ερμηνεύεται: α) ραγιαδισμός, β) συνενοχή.

.Φαντασίωση: Απόσχιση, να μαζευτούμε λίγοι ομοφρονούντες, να αγοράσουμε/ελέγξουμε μια έκταση, να συστήσουμε δικά μας εναλλακτικό/οικολογικό κράτος, οικονομία και νόμισμα… και να προμηθευτούμε και βαρύ οπλισμό... αν και η απέχθειά μου προς τους ανθρώπους με οδηγεί μάλλον στον ασκητισμό. Αισθάνομαι κάθε μέρα να ξεμακραίνω όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους, σαν μια πολική αρκούδα που ξέμεινε σε ένα κομμάτι πάγου που αποκολλήθηκε από τον παγετώνα και το παρασέρνουν μακριά τα κύματα. Το προτιμώ.

Ρεβεγιόν στη βιτρίνα

Δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να γράφω τελευταιοχρονιάτικα ή πρωτοχρονιάτικα κείμενα. Απαραίτητες, αλλά ανούσιες ημερολογιακές συμβάσεις… Προτιμώ, με αφορμή άλλη μία υπόθεση παράνομου εκτροφείου κατοικιδίων ή πάπι-μιλ, αυτή τη φορά στο Αλεποχώρι (λεπτομέρειες εδώ), να υπενθυμίσω αυτή τη θλιβερή ιστορία. Η προηγούμενη σχετική ανάρτησή μου, με αφορμή άλλο παράνομο εκτροφείο, εδώ.

.

Όπως αποδείχθηκε, εκτός από την κακομεταχείριση των ζώων, τέτοιες «επιχειρήσεις» εμπλέκονται ακόμη και σε κλοπές καθαρόαιμων ζώων, όπως μπορείτε να δείτε σε αυτό το βίντεο του «παρά τρίχα».

.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι:

.

ΠΕΤ ΣΟΠ ΜΕ ΖΩΑ ΣΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ = ΖΩΑ ΑΠΟ ΚΟΛΛΑΣΤΗΡΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΑΠΙ ΜΙΛ Ή ΑΜΦΙΒΟΛΗΣ, ΜΗ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ (εκφράζομαι εξαιρετικά ήπια)

.

Θα ήθελα λοιπόν να σας προτρέψω, όσους θέλετε να αποκτήσετε ζώο ή ακόμη και όσους έχετε ζώα, για το νέο έτος:

.

ΚΑΜΙΑ ΑΓΟΡΑ ΑΠΟ ΠΕΤ ΣΟΠ ΠΟΥ ΠΩΛΟΥΝ ΖΩΑ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΖΩΟΤΡΟΦΩΝ Ή ΑΛΛΩΝ ΕΙΔΩΝ! Προτιμήστε για τα είδη που αγοράζετε πετ σοπ που δεν επιδίδονται σε αυτό το εμπόριο του πόνου και των ψυχών.

.

Εάν ενδιαφέρεστε να αποκτήσετε ζώο, αν αυτό πρέπει να είναι καθαρόαιμο, αγοράστε από τους νόμιμους/πιστοποιημένους εκτροφείς, οι οποίοι δεν λειτουργούν ποτέ μέσω πετ σοπ. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να είστε και πιο σίγουροι ότι το ζωάκι σας δεν θα εμφανίσει κάποιο πρόβλημα υγείας και, το σημαντικότερο, ότι για να φτάσει στα χέρια σας δεν υπέφεραν οι γονείς του και τα πιο άτυχα αδέλφια του.

.

Ακόμη και αν λυπάστε το ζωάκι που βλέπετε στη βιτρίνα, μην το αγοράσετε, εκτός αν είστε διατεθειμένοι να αγοράσετε και αυτό που θα το αντικαταστήσει σχεδόν αμέσως, και τα επόμενο, και το επόμενο…

.

Δεν μπορώ να μεμφθώ τους ακτιβιστές που ανήμερα των Χριστουγέννων γέμισαν με αφίσες τις βιτρίνες των εν λόγω καταστημάτων για να ενημερωθούν όσοι σταματούν ανυποψίαστοι σε αυτές για να χαζέψουν τα αξιαγάπητα, αλλά άτυχα πλάσματα (δείτε εδώ)!

Διαστημικό λεωφορείο

Περίμενε υπομονετικά στη στάση το λεωφορείο του για να πάει στη δουλειά, όπως κάθε μέρα. Όταν αυτό σταμάτησε επιτέλους μπροστά του, ανέβηκε αφηρημένα, διάλεξε μια θέση πίσω και αφέθηκε σαν σακί. Όταν το όχημα άρχισε να κινείται πάλι, ένοιωσε μια τεράστια δύναμη να τον ακινητοποιεί, όπως εκείνες τις φορές που είχε ταξιδέψει με το αεροπλάνο, αλλά ακόμη μεγαλύτερη. Έστρεψε με δυσκολία το κεφάλι και κοίταξε έξω πανικόβλητος. Το λεωφορείο απογειωνόταν σχεδόν κάθετα και βρισκόταν ήδη σε ύψος εκατοντάδων μέτρων πάνω από τη Γη. Ήθελε να σηκωθεί, να τρέξει μπροστά, στον οδηγό, και να ρωτήσει τι συμβαίνει, αλλά δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει. Πέρασαν μερικά λεπτά και ένοιωσε σιγά - σιγά τη δύναμη που τον κρατούσε ακινητοποιημένο να μειώνεται. Μπόρεσε να ανασάνει και να σηκωθεί αρπάζοντας μια χειρολαβή. Γύρω ο ουρανός ήταν σκοτεινός και μπορούσε να δει αστέρια. Στο πίσω παράθυρο, η Γη είχε απομακρυνθεί τόσο ώστε να φαίνεται σφαιρική και συνέχιζε να απομακρύνεται και άλλο. .

Το λεωφορείο συνέχιζε να τραντάζεται σαν να ανέβαινε κάποια ανηφόρα σε χωματόδρομο και αυτός, πιάνοντας τη μια χειρολαβή μετά την άλλη, κατάφερε να φτάσει μπροστά, παρατηρώντας ταυτόχρονα ότι μόνο πέντε ή έξι άλλοι επιβάτες υπήρχαν, κάπως περίεργοι, κλεισμένοι στον κόσμο τους, με ένα ή δύο να κρύβουν τα πρόσωπά τους, σκυμμένοι, κάτω από κουκούλες. Ο οδηγός έμοιαζε συνηθισμένος, ένας σαραντάρης, λαϊκός τύπος, με μουστάκι. «Συγγνώμη, αυτό δεν είναι το Α2, Ακαδημία – Βούλα;» ψέλλισε, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα το εξωφρενικό και γελοίο της φράσης του, δεδομένων των συνθηκών. Ο οδηγός απήντησε απαθής «Όχι, κύριε, αυτό είναι το Α-Α-2, Άλφα Κενταύρου – Άλφα Κασσιόπειας, δεν περνάμε πολύ συχνά και μερικοί αφηρημένοι μας μπερδεύουν… τώρα που το σκέπτομαι, εκείνος ο Πελασγός την τελευταία φορά είχε ταραχτεί πολύ.»

Ο αφηρημένος επιβάτης έμεινε να χάσκει με ανοικτό το στόμα. Ο οδηγός τον περιεργάστηκε για λίγο, κάπως υποτιμητικά, κάπως με συμπάθεια, και συνέχισε «Ακούστε, είναι αντίθετο στους κανονισμούς, αλλά όσο είμαστε ακόμη κοντά στη στάση, μπορώ να σας γυρίσω πίσω, αλλά πρέπει να το κάνουμε τώρα, όσο δεν έχουμε απομακρυνθεί, σε λίγο θα εισέλθουμε στη χωροχρονική δίοδο και θα είναι αργά». Για μια στιγμή ανακουφίστηκε, μετά δίστασε, μετά κοίταξε πίσω, το μπλε μπαλάκι που απομακρυνόταν..

Μία ώρα αργότερα έμπαινε στο γραφείο του. «Πρώτη φορά αργείς εσύ» του είπε περιπαιχτικά ένας συνάδελφος. Άνοιξε τον υπολογιστή του και σηκώθηκε να ετοιμάσει καφέ, όπως κάθε μέρα.