Στοιχειώματα

Ξύπνησα τη νύχτα και περιπλανιόμουν μέσα στο σπίτι με σβησμένα τα φώτα. Μία σκέψη κυριαρχούσε στο νου μου: στοιχειώνουμε πολύ πριν να πεθάνουμε, ο θάνατος απλώς επιβεβαιώνει το γεγονός. Λέγεται προσκόλληση.

Λα πιάτσα ντε λα πρεζόνε

Έχω μάθει να τους εντοπίζω εγκαίρως πια και να τους αποφεύγω. Κάποτε σύχναζαν μπουλούκι στην Τοσίτσα, ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και το μουσείο. Τους βλέπανε και οι τουρίστες και κάποια στιγμή φαίνεται ότι τους διώξανε. Έκτοτε, περιπλανώνται, κάπου μεταξύ Πατησίων και Πανεπιστημίου, και κάποιες φορές επιστρέφουν στο αρχικό τους λημέρι. Μερικές φορές συχνάζουν μπροστά από το Πολυτεχνείο, άλλες φορές απέναντι, άλλοτε πάλι συχνάζουν λίγο παρακάτω σε κάποια από τις σκεπαστές διόδους. Σπάνια φτάνουν και μέχρι τις αρχές της Πανεπιστημίου. Ο κόσμος τους αντιμετωπίζει με τρόμο και αποστροφή και προτιμά το απέναντι πεζοδρόμιο. Όταν η αστυνομία αποφασίζει να τους δώσει σημασία και να τους διώξει από το ένα στέκι, πάνε στο άλλο στέκι και όταν τους διώξουν από το άλλο στέκι επιστρέφουν ξανά στο πρώτο στέκι και συνέχεια το ίδιο, σισύφειο έργο. Μία-δύο φορές από απροσεξία βρέθηκα να περπατάω ανάμεσά τους.

Ήταν σαν να βρέθηκα στην κόλαση, περιτριγυρισμένος από χαμένες ψυχές. Πρόσωπα παραμορφωμένα, αλλοιωμένα, άλλα απαθή, άλλα με την ένταση του ανεκπλήρωτου πάθους. Κορμιά, το ίδιο. Άνθρωποι που λύγιζαν τα γόνατα και ακουμπούσαν τα χέρα στο πεζοδρόμιο με κρεμασμένο το κεφάλι, σε αφύσικες στάσεις, σε απόλυτη ακινησία ή που ταλαντεύονταν αργά, μερικοί πεσμένοι κάτω, σαν πεθαμένοι. Άλλοι με επιδέσμους, άλλοι σε γωνίες έκαναν την περίεργη ιεροτελεστία τους κατά μόνας, άλλοι σε πηγαδάκια έκαναν τις συναλλαγές τους.

Βρώμικοι οι περισσότεροι, ίσως και άστεγοι, με σκισμένα ρούχα, όλων των ηλικιών, αρτιμελείς και ανάπηροι, ξεδοντιάρηδες, άλλοι σε καλύτερη κατάσταση, πιο φρέσκοι στη συνήθεια. Μια αδιόρατη απειλή στον αέρα, σαν να είσαι στο κλουβί μαζί με πεινασμένα ζώα που σε ζυγιάζουν. Κάποιες φορές διαπληκτισμοί και φωνές ακατανόητες, βρισιές, σπρωξίματα. Πλάσματα εκτός ελέγχου που τα περισσότερα δεν μπορείς πια να τα πεις ανθρώπους. Ένας άνθρωπος είναι κάτι πιο σύνθετο, αυτοί υπάρχουν μόνο για την επόμενη δόση τους, ζεμένοι σε ένα ζυγό που υποτάσσει όλη τους την ύπαρξη. Μιλούν, αλλά δεν έχουν λόγο. Δεν μπορείς να τους εμπιστευθείς, δεν μπορείς να τους πιστέψεις, ξέρεις ότι όλες τους οι ενέργειες, όλες τους οι πράξεις μόνο ένα σκοπό υπηρετούν, τα πράγματα είναι πολύ απλά και ξεκάθαρα, όλα τα άλλα και όλοι οι άλλοι είναι απλά μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Ζουν για τη σκόνη που θα τους ανοίξει λίγο την πόρτα του παραδείσου και θα τους αφήσει να κλέψουν μια ματιά από τις χαρές του, μα πριν προλάβουν να βάλουν μέσα το πόδι τους, η πόρτα κλείνει και γκρεμοτσακίζονται πίσω σε μια όλο και πιο άσχημη πραγματικότητα, αφού η σκόνη καίει κάθε άλλη χαρά, και το μόνο που μένει ο αγώνας για να εξασφαλιστούν τα είκοσι - τριάντα (;) ευρώ για να τους ανοίξει ξανά λίγο την πύλη ο κλειδοκράτορας Άγιος Πέτρος ο πρεζέμπορος. Ο παράδεισος βέβαια ξεθωριάζει σιγά-σιγά και μένει μόνο η δόση και ο πόνος από τη στέρησή της.

Νοιώθεις τα βλέμματά τους πάνω σου, προσπαθούν να καταλάβουν πώς θα μπορούσες να τους χρησιμεύσεις για τον υπέρτατο σκοπό τους. Η ψυχή γεμίζει με αηδία, κάπου νοιώθεις ενοχές που δεν μπορείς να αισθανθείς οίκτο ή λες ψέματα στον εαυτό σου ότι λυπάσαι κιόλας. Πώς να λυπηθείς αυτόν που δεν λυπάται ο ίδιος τον εαυτό του, αυτόν που είναι ανίκανος να λυπηθεί οτιδήποτε;! Ταχύνεις το βήμα, μα όχι πολύ, μη δείξεις στην αγέλη ότι φοβάσαι και ξυπνήσεις το ένστικτο του κυνηγιού, και απομακρύνεσαι.

Λίγο πιο πέρα, από μια τράπεζα ξεχύνονται κάτι γραβατωμένοι και γυναίκες με εμφάνιση μπίζνες, χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα περικυκλωμένος, κοίταξα γύρω μου με φρίκη και...

Άλλη μια ιστορία δρόμου

Με πλησίασε στον πεζόδρομο της Ερμού. Ήταν μικροκαμωμένη και αδύνατη, αλλά όχι χωρίς κάποια σπιρτάδα. Είχε έλθει από την επαρχία, μου είπε, αντιμετώπιζε προβλήματα στέγασης και έμενε στο δρόμο και να μην την περάσω για «πρεζάκι». Είχε, λέει, δεκαέξι (16) ευρώ και της λείπανε τέσσερα, διότι είχε κάνει συμφωνία με ένα ξενοδόχο να της παραχωρήσει ένα δωμάτιο έναντι 20 ευρώ για να πλυθεί και να φρεσκαριστεί λίγο. Τη διέκοψε κάποια στιγμή ένας νεαρός που μας ζήτησε μερικά λεπτά, τον έδιωξε, λέγοντάς του ότι την ίδια δουλειά κάνει, «πώς φαίνεται το πρεζάκι» μου είπε γελώντας πονηρά και συνωμοτικά μόλις απομακρύνθηκε ο νεαρός. Της αντιπρότεινα αντί να της δώσω χρήματα να πάμε μαζί στο ξενοδοχείο και να πληρώσω εγώ το δωμάτιο στη ρεσεψιόν και, εννοείται, να φύγω αμέσως. Αιφνιδιάστηκε, αλλά δεν τα έχασε. Είναι, λέει, κάθαρμα ο ξενοδόχος και σε μια κυρία που είχε κάνει το ίδιο της ζήτησε μετά σαράντα (40) ευρώ, διότι αυτή είναι η κανονική τιμή του δωματίου και η κυρία είχε τσατιστεί και είχε φύγει και ότι για είκοσι (20) ευρώ το άφηνε μόνο στην ίδια.

«Εγώ πάντως ήμουν ειλικρινής!» φώναξε καθώς απομακρυνόμουν.
.
Υ.Γ. Μου κάνει εντύπωση που, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κανένας από αυτούς τους δυστυχισμένους δεν παραδέχεται την κατάστασή του, προσπαθώντας, μάταια, να σε ξεγελάσουν, με τα παραμορφωμένα κορμιά, τα παραμορφωμένα πρόσωπα, τα χαλασμένα δόντια, το ακόρεστο πάθος στα μάτια.

Τι να κάνεις...

... όταν αγαπάς και το λιοντάρι και την αντιλόπη;

Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ για τα αδέσποτα

Και φέτος, το Stray.Gr διοργανώνει χριστουγεννιάτικο μπαζάρ για τα αδέσποτα, στις 13 Δεκεμβρίου, στο χώρο Thission Lofts, Πειραιώς 123, Αθήνα. Σίγουρα θα περάσω από εκεί, ελπίζω και εσείς.
.

- Για να κάνουμε και εμείς γιορτές!

Indymedia

- Τα στοιχεία σας!

Με τις περισσότερες θέσεις το Indymedia, δεν συμφωνώ ιδεολογικά. Το Indymedia, το ελληνικό που ξέρω περισσότερο, δεν το θεωρώ πηγή αμερόληπτης ή έστω αξιόπιστης πληροφόρησης. Το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων του στερούνται αντικειμενικότητας, είναι γεμάτα με εμπάθεια, παρουσιάζουν τα γεγονότα από τη μία μόνο πλευρά. Ωστόσο, είναι περίπου το μόνο μέρος στο οποίο θα βρεις αυτή την «άλλη» πλευρά των πραγμάτων. Το Indymedia το διαβάζω συχνά, αφού περιδιαβώ στους επίσημους ειδησεογραφικούς τύπους, των portal των μεγαλοεκδοτών. Ξέρω ότι με ένα κριτικό μάτι μπορείς να ξεχωρίσεις το 5-10% των ειδήσεων που μετά από μερικές μέρες θα δεις να εμφανίζονται και στα ψευτο-αντικειμενικά τηλεοπτικά κανάλια της χυδαιότητας και της χειραγώγησης (των καταδικασμένων αμετάκλητα σε φυλάκιση καναλαρχών που σουλατσάρουν σε κοσμικές εκδηλώσεις), όταν πλέον θα έχουν φουσκώσει τόσο, ώστε να μην χωρούν κάτω από το χαλί, όταν πλέον θα έχει βουίξει το ανεξάρτητο Διαδίκτυο, τα ιστολόγια, οι διάφορες άλλες πλατφόρμες δικτύωσης, οι ανεξάρτητοι ιστότοποι.

Δεν ξέρω πώς έφτασε στο σημείο να πάρει τόση δημοσιότητα η υπόθεση Κούνεβα, αλλά, εγώ τουλάχιστον, για πρώτη φορά από το Indymedia την πληροφορήθηκα, όταν για τα άλλα μέσα της σειράς ή δεν υπήρχε ή ήταν απλώς μια ασήμαντη ξένη που μάλλον της επιτέθηκε ο φίλος της ή τρέχα γύρευε τώρα σε τι ήταν μπλεγμένη. Το Indymedia επίσης είναι το μέρος όπου πολλές φορές δημοσιεύονται για πρώτη φορά περιστατικά αστυνομικής βίας και κατάχρησης εξουσίας, παρουσιάζεται η άσχημη πραγματικότητα σε πολλούς χώρους εργασίας, ακούγονται οι αφιλτράριστες μαρτυρίες του δρόμου που αλλού αποσιωπούνται.

Πρόσφατα, στα πλαίσια αυτής της νέας Ιεράς Συμμαχίας κατά των ελευθεριών που διαμορφώνεται διεθνώς και με την εκστρατεία κατά της ανωνυμίας/ψευδωνυμίας και της ελευθερίας της έκφρασης (ναι, όταν υπάρχει τόση ασυμμετρία πόρων και μέσων μεταξύ του ισχυρού εργοδότη/επιχείρησης/εξουσίας/κράτους, κατάργηση της ανωνυμίας ισούται με καταδίωξη της αντίθετης άποψης) και εναντίον των ανεξάρτητων και εναλλακτικών μέσων, είδαμε τη δικαιοσύνη να στρέφεται εναντίον της πρυτανείας του ΕΜΠ λόγω της φιλοξενίας του ιστοτόπου του Indymedia στους εξυπηρετητές του ιδρύματος. Η δίωξη αυτή ακολουθεί σχετικές καταγγελίες του Λαϊκίστικου Απολυταρχικού Ομοφοβικού Σχηματισμού που εκπροσωπείται στη Βουλή και είχαν γίνει το περασμένο καλοκαίρι. Το πιθανότερο είναι ότι αυτή η υπόθεση θα ξεφουσκώσει, όπως τόσες άλλες διεθνώς και ότι πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια της εξουσίας να διερευνήσει τα όριά της και το πόση πίεση μπορεί να ασκήσει.

Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες δύσκολα καταργούνται από τη μία στιγμή στην άλλη. Ροκανίζονται όμως σιγά - σιγά από τα τρωκτικά, με τις κατάλληλες συγκυρίες, μετά από μια τρομοκρατική επίθεση που μουδιάζει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, μετά από μια δραπέτευση από τον Κορυδαλλό που με στέλνει τώρα να δηλώνω το καρτοκινητό μου τηλέφωνο για να το σώσω. Διαβάζω τις ειδήσεις και ακούω κάθε μέρα το ροκάνισμα, χρατς, χρουτς, χρατς, δουλεύουν υπογείως οι τυφλοπόντικες (ζητώ συγγνώμη από τα ζώα) που προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ελευθερίες, που πιστεύουν ότι όταν η κοινωνία αρχίζει να στρέφεται εναντίον του συστήματος, τότε πρέπει να μπαίνουν οι γύψοι. Σήμερα, έχουν τελειοποιήσει τις μεθόδους τους. Δουλεύουν διακριτικά, υποβάλλουν μηνύσεις, γνωμοδοτούν, ασκούν διώξεις, προτάσσουν την ασφάλεια, βολιδοσκοπούν αντιδράσεις. Δεν πειράζει αν προηγηθούν δέκα αποτυχίες, κάποια στιγμή θα καταφέρουν να ανοίξουν άλλη μια τρυπούλα στο πουκάμισο των ελευθεριών και των δικαιωμάτων μας. Έτσι, τρυπούλα την τρυπούλα, κάποια στιγμή δεν θα τολμάς να το φορέσεις του πουκαμισάκι.

Κάποτε, ο χαφιές και ο χωροφύλακας έκανε παρέα στον ψιλικατζή για να μαθαίνει και να βλέπει τη εφημερίδα αγοράζει ο καθένας. Σήμερα, ζητάει να μάθει τα IP αυτών που επισκέπτονται το Indymedia και απαγορεύει μάλιστα να γίνει και αναφορά σε αυτό του το αίτημα. Τι πειράζει που σήμερα αποτυγχάνει; Κάποια στιγμή θα του περάσει. Ομοίως, κάποιοι παραπονιούνται στην Ελλάδα για την ανωνυμία των ιστολογίων. Πώς θα βρεις αυτόν που παρανόμως δημοσίευσε μια δημοσκόπηση που προοριζόταν μόνο για τους αρχόντους και τους προεστούς; Πώς θα βρεις τον ασήμαντο που ενοχλεί; Πώς θα βρεις τον αλήτη που έθαψε τόσο τεκμηριωμένα την ταινιάρα της Οχετών A.E. να τον σαπίσεις στη μήνυση; (Δεν πειράζει και αν δικαιωθεί στο τέλος, θα έχει τιμωρηθεί αρκετά.)

Ίσως να έχουν δίκιο, είναι δυνατόν ο καθένας να γράφει ό,τι θέλει;

Ε λοιπόν, όσο εσείς θα είσαστε μπάτσοι, εμείς θα είμαστε Απάτσι!
.
Αφορμή το πολύ καλό άρθρο του Greek Rider, εδώ.

Περισσότερα στοιχεία για το Indymedia, εδώ και εδώ.

Εθισμοί

Με πλησίασε κρατώντας αγκαλιά ένα μπλε τετράδιο. «Καλησπέρα σας, σας τρόμαξα;» «Όχι, καθόλου.» (Το περίμενα ότι θα με πλησίαζε από τότε που την είδα, από πολλά μέτρα μακριά.) «Ξέρετε, είμαι μαθήτρια, πηγαίνω σε φροντιστήριο (Στην πλατεία Κάνιγγος γαρ) και χρειάζομαι μερικά ψιλά για να τηλεφωνήσω στο σπίτι μου, μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε;» (Τα σημάδια του εθισμού παντού, και στο παραμορφωμένο της πρόσωπο) «Λυπάμαι, δεν έχω». Υποθέτω ότι καθώς αρκετοί προσφέρονται πλέον να βοηθήσουν σε είδος, αγοράζοντας φαγητό, και όχι προσφέροντας χρήματα, ένα πρεζόνι πρέπει να είναι ευρηματικό στις μέρες μας για να εξασφαλίσει τα προς τη δόση του.

Απέκτησα νωρίτερα μια φιάλη Beaujolais Nouveau, τρίτη Πέμπτη του Νοεμβρίου γαρ. Η ζωή είναι ένα ταξίδι πόνου και όλοι προσπαθούν να βρουν τα παυσίπονά τους, τους εθισμούς τους. Απολαμβάνω και εγώ τη ρουμπινί δόση μου, με το φρουτώδες άρωμα που μου θυμίζει μπανάνα. Είμαστε όλοι πρεζόνια, ακόμη και αν πιστεύουμε το αντίθετο, εθισμένοι σε πολλά αυτού του κόσμου, άλλοτε αποδεκτά από τους άλλους και άλλοτε όχι. Εξαίρεση οι ελάχιστες αυτές ψυχές που έχουν αφήσει κάτω το σάκο με όλες τις πέτρες, τους Βούδες, και αυτοί δεν θα σήκωναν ποτέ το δάχτυλο, δεν θα κοιτούσαν ποτέ υποτιμητικά ένα πρεζόνι. Πιείτε λοιπόν άφοβα!

Le Beaujolais Nouveau est arrivé!