Εν μέσω σοσιαλΗστών

Μπένι: Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη πρωθυπουργία Σου.

Ανησυχούν λέει οι μπενιζελικοί για τα πόστα που θα πάρουν όταν το ΠΑΣΟΚ επανέλθει στην εξουσία...

Η παρά φύση φύση

Να είσαι συντηρητικός δήμαρχος στην Πολωνία, να έχεις πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά σου για ένα ελέφαντα επιβήτορα και αυτός να σου βγαίνει γκέι. Η είδηση, εδώ. Ντροπή για τη φύση που αρνείται να υποταχτεί στη φυσική τάξη! Λες και δεν είναι δική της, λες και είναι ένα φτιαχτό κατασκεύασμα των ανθρώπων.

Αυτό πάλι που εξοργίζει και σοκάρει εμένα δεν είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του φιλαράκου αυτού, αλλά ότι ένα ζώο αιχμαλωτίζεται και εκτίθεται φυλακισμένο μακριά από το φυσικό του περιβάλλον, για ψυχαγωγία και ικανοποίηση της περιέργειας των ανθρώπων.

Αν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο παρά φύση, αυτός αρμόζει στον πολιτισμό μας, στη συμπεριφορά μας προς τη φύση και στην μανία ορισμένων να ορίζουν τι είναι φυσικό και τι αφύσικο, φυλακίζοντας συνήθως το φυσικό σε κλουβιά, καθώς μόνο εκεί το ανέχονται.

Και να μην ξεχνάμε τον έρανο που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση. Ορίστε η σύνδεση και εδώ.

Δύσκολοι καιροί για καθαρόαιμα

- Μήπως θα μπορούσατε να βοηθήσετε έναν ευπατρίδη;

.

Όλοι έχουν υπόψη τους το στερεότυπο με το μικρό, κακομαθημένο σκυλάκι που κυκλοφορεί μονίμως στην αγκαλιά της κυρίας του και τρώει μόνο φιλετάκι. Πολλοί κάθονται και χαζεύουν τα αξιαγάπητα κουτάβια στις βιτρίνες κάποιων, όχι όλων, των πετ-σοπ. Λίγοι, όμως, γνωρίζουν την άσχημη πραγματικότητα που πολλές φορές κρύβεται πίσω από αυτές τις εικόνες. Λίγοι γνωρίζουν τους όρους puppy-mill και puppy-farm (φάρμα παραγωγής κουταβιών). Πρόκειται για παράνομα εκτροφεία καθαρόαιμων ζώων που προορίζονται κυρίως για πώληση σε πετ-σοπ. Τα ζώα μεγαλώνουν σε άθλιες συνθήκες, με ελάχιστη φροντίδα και φαγητό, χωρίς περίθαλψη, αρρωσταίνοντας, με πολλά να μην επιβιώνουν, ενώ και η τύχη όσων μείνουν απούλητα στη βιτρίνα και αρχίσουν να «μπαγιατεύουν» είναι άγνωστη. Φυσικά, η υγεία τους και ο χαρακτήρας τους επηρεάζονται και εμφανίζουν προβλήματα ακόμη και μετά την αγορά τους από τον ανυποψίαστο αγοραστή. Οι εκτροφείς που τηρούν τη νομοθεσία και φροντίζουν σωστά τα ζώα, δεν τα διαθέτουν μέσω καταστημάτων!

Τέτοιες περιπτώσεις, puppy-mill, μύλων που αλέθονται ζώα, τις ξέραμε από το εξωτερικό, πρόσφατα, όμως, αποκαλύφθηκε και προβλήθηκε μια τέτοια περίπτωση και στην Ελλάδα, με ένα τέτοιο κολαστήριο ζώων ράτσας στα Δερβενοχώρια. Δείτε την είδηση, εδώ. Με τις προσπάθειες εθελοντών φιλοζωικών σωματείων σώθηκαν όχι ένα ούτε δύο ούτε δέκα, αλλά πενήντα τέσσερα (54) τέτοια ζώα. Η περίθαλψη και φροντίδα αυτών των ζώων μέχρι να αποκατασταθεί η υγείας τους και να βρουν οικογένεια έχει ένα δυσβάσταχτο κόστος και, όπως με ενημέρωσαν, έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων ή, ακόμη καλύτερα, εύρεσης ανθρώπων που θα υιοθετήσουν κάποια από αυτά τα ζώα. Όσοι θέλετε να βοηθήσετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπορείτε να βρείτε όλες τις πληροφορίες, εδώ.
.

How much is that doggie in the window / The one with the waggley tail... Μην αγοράσεις το χαριτωμένο ζωάκι στη βιτρίνα, σκέψου ότι με αυτό τον τρόπο ενισχύεις ένα άθλιο εμπόριο και ότι, ακόμη και έχοντας την πρόθεση να βοηθήσεις ένα ζώο τώρα που τα ξέρεις αυτά, καταδικάζεις άλλα σαν αυτό να έχουν την ίδια μοίρα, και σίγουρα δεν μπορείς να αγοράσεις και αυτά που θα πάρουν τη θέση του πίσω από το τζάμι μετά από αυτό. Αν αγαπάς τα ζώα, μάζεψε ένα αδέσποτο από το δρόμο, θα σε ευγνωμονεί. Αν πάλι θες ζώο ράτσας, απευθύνσου σε υπεύθυνους εκτροφείς... ή ιδού μια λαμπρή ευκαιρία να αποκτήσεις ένα από τα διασωθέντα καθαρόαιμα ζώα. Η θέση των ζώων δεν είναι στις βιτρίνες, όπως των εμπορευμάτων.

Ρία

Με πλησίασε κρατώντας τρία εισιτήρια λεωφορείου. «Να σας απασχολήσω για λίγο...» ήταν εμφανές περί τίνος επρόκειτο. Ήταν μια μικροκαμωμένη κοπέλα. Ήθελε να μου δώσει τα εισιτήρια, που δεν ήταν ακυρωμένα, όπως μου τόνισε, με αντάλλαγμα μερικά ψιλά για φαγητό. Την κοίταξα λίγο, της είπα ότι δεν ήθελα τα εισιτήρια, αλλά ότι πολύ ευχαρίστως θα της αγόραζα ό,τι ήθελε να φάει. Δέχθηκε, αφού επέμεινε για λίγο ότι έπρεπε να πάρω τα εισιτήρια. Καταλήξαμε να περπατήσουμε για αρκετά τετράγωνα μαζί. Μου μιλούσε στον πληθυντικό, τη ρώτησα το όνομά της, μου το είπε τονίζοντας ότι είναι Ελληνίδα, της είπα το δικό μου και της ζήτησα να μου μιλά στον ενικό. «Ανέβα στο πεζοδρόμιο» της είπα κάποια στιγμή, βλέποντας ότι περπατούσε απρόσεκτα στη μέση ενός κεντρικού δρόμου. «Δεν με νοιάζει, μακάρι να με πατήσει αυτοκίνητο» μου είπε. Αρχίσαμε τη συζήτηση. Της είπα μερικές τετριμμένες σοφίες, ότι το τέλος που ζητά θα έλθει έτσι και αλλιώς και δεν υπάρχει λόγος να βιάζεται. Μου είπε ότι ο πατέρας της είχε πεθάνει πριν από έξι μήνες, ότι ήταν με κάποιον που τη κτυπούσε και την παράτησε, ότι δεν την δεχόταν η μητέρα της πια στο σπίτι λόγω της εξάρτησής της (μύριζε ότι είχε να πλυθεί καιρό), ότι είχε προσπαθήσει να απεξαρτηθεί κάποιες φορές χωρίς επιτυχία, ότι η αναμονή για αυτά τα προγράμματα μετριέται πλέον σε χρόνια. Ήταν είκοσι δύο χρονών.

Φτάσαμε κάποια στιγμή σε ένα φούρνο. Πήρε μια τυρόπιτα, την ενθάρρυνα να πάρει ό,τι άλλο ήθελε. Διάλεξε δύο γαλακτομπούρεκα, ζήτησε παραπάνω χαρτοπετσέτες και κάποιο πλαστικό πιρουνάκι, δεν θυμάμαι αν υπήρχε. Βγήκαμε έξω και μιλήσαμε για λίγη ώρα ακόμη, «ξέρω ότι θα έχεις ακούσει πολλές τέτοιες βλακείες» της είπα αφού της επισήμανα πόσο σημαντικό ήταν να μη βασίζεται σε κανέναν, σε άντρες, στους άλλους, για να βρει κάποιο νόημα, αλλά ότι έπρεπε να ψάξει μέσα της για να βρει το δικό της, ότι έπρεπε να προσπαθήσει για τον εαυτό της και για κανέναν άλλο. Αισθανόμουν σχεδόν ένοχος που έπαιζα αυτό το ρόλο από θέση ισχύος απέναντι σε ένα άλλο άνθρωπο, προσπαθούσα απεγνωσμένα να βρω τις μαγικές λέξεις που θα έλυναν το ξόρκι, αυτή ήταν η σκέψη μου, ότι δεν μπορεί, θα υπάρχει ένας μαγικός συνδυασμός λέξεων που θα την απελευθέρωνε, προτίμησα να την αφήσω πριν να αρχίσει να σκέπτεται πόσο μεγάλο τίμημα πλήρωνε τελικά για το φαγητό της (ψέματα, φαινόταν ότι ήθελε να μιλήσει). Με ευχαρίστησε πολλές φορές και για το φαγητό και για τις συμβουλές και φύγαμε σε αντίθετες κατευθύνσεις.

Γράφω αυτές τις γραμμές λίγο πριν από τα μεσάνυχτα και αναρωτιέμαι πού θα κοιμηθεί απόψε η Ρία και αν τελικά θα καταφέρει να αναμετρηθεί με τους εσωτερικούς της δαίμονες και τον μεγάλο δράκο που την κρατά αιχμάλωτη στον πύργο του. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ιππότης για αυτή τη δουλειά.

Βγαίνω έξω και συναντώ πληγωμένα και αδέσποτα ζώα, πληγωμένους και αδέσποτους ανθρώπους. Οι απόψεις μου είναι γνωστές, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ αυτό το σύστημα πλέον, είναι σάπιο, πρέπει να πεθάνει, πρέπει να ανατείλει ένα νέος κόσμος, ένας κόσμος που δεν ξερνάει ψυχές, που δεν αφοδεύει ανθρώπους, που δεν βασανίζει ζώα, αλλιώς, καλύτερα να πάμε όλοι να πνιγούμε.
.
Υ.Γ. Ήταν πριν από μερικές μέρες που περπατώντας μαζί με τον φίλο μου, τον αερόστατο, τον είδα να κάνει κάτι ανάλογο σε έναν άλλο εξαρτημένο που ζήτησε να του πάρουμε φαγητό. Η κατάσταση με τα ναρκωτικά μοιάζει να είναι πλέον εκτός ελέγχου... όπως και τόσα άλλα.

Φλυαρίες

Περπατάς ανάμεσα στους ανθρώπους και χίλια πράγματα σε ενοχλούν και σε θυμώνουν. Σκέψου όμως ότι ίσως αυτό να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολύ σημασία που τους δίνεις, στον τρόπο που υπερεκτιμάς τη φύση τους. Τους θεωρείς φορείς του καλού και του κακού, φορείς κάποιας θείας φύσης ή ελεύθερης βούλησης, αλλά είναι αυτή η σωστή αντίληψη; Ένας λογικός άνθρωπος δεν θυμώνει όταν του επιτίθεται ένα πεινασμένο ή τρομαγμένο ζώο, κάνοντας φυσικά όσα πρέπει για να αμυνθεί όσο διαρκεί η απειλή. Σκέψου τώρα ότι ο άνθρωπος που πετά ένα χαρτί στο δρόμο ή αδικεί για να υπηρετήσει την ιδιοτέλειά του δεν είναι παρά ένα έρμαιο ορμών και παρορμήσεων, είναι λιγότερο ελεύθερος από ένα ζώο. Τι σημασία έχει ότι μιλάει και μοιάζει να έχει κάποια λογική σκέψη; Μη σε ξεγελούν αυτά. Η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι και αυτή ένα φυσικό φαινόμενο, όπως η βροχή, όπως μια φυσική καταστροφή. Μπορείς, με αυτό τον τρόπο, ακόμη και να περπατάς σε μια άσχημη πόλη όπως αυτή που ζω και να παρατηρείς τους άσχημους ανθρώπους που σε περιστοιχίζουν ακριβώς όπως παρατηρείς ένα ηφαιστειακό τοπίο, ένα πλήθος άγριων ζώων. Με αυτό τον τρόπο, ίσως να ανακαλύψεις ότι μπορείς να δεις με συγκατάβαση, για να μην πω συμπάθεια, ακόμη και αυτούς που κάνουν τα χειρότερα.

Κοίταξέ τους, κρεάτινα συστήματα που δεν έχουν κανένα έλεγχο στη βούλησή τους, που νομίζουν, οι αφελείς, ότι είναι δική τους. Καθορίζονται από τις γενετικές καταβολές τους και τις επιδράσεις από το περιβάλλον τους. Αξίζει να οργίζεσαι για αυτούς, ακόμη και όταν σε βλάπτουν; Κάνεις ό,τι μπορείς, τους αποφεύγεις, τους χειραγωγείς, τους χρησιμοποιείς για να επιτευχθεί αυτό που θεωρείς σωστό, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπορείς να θυμώσεις με ένα είδος πιθήκου, έστω και αν αυτό είναι το χειρότερο που υπάρχει, έστω και αν εκτελεί τα αναπαραγωγικά τελετουργικά του και ανταγωνίζεται για την αρχηγία της αγέλης κραδαίνοντας πυρηνικά όπλα. Κοίτα πώς πάει να κρύψει τη γύμνια του με χρωματιστά υφάσματα, πώς στολίζει τις αθλιότητές του με γυαλιστερά μπιχλιμπίδια. Με όλα του τα κόλπα, αντί να κρύψει, κάνει ακόμη πιο προφανή την αχρειότητά του. Ανεβαίνει στον ψηλό βωμό να θυσιάσει στους θεούς του και, έτσι, όλοι βλέπουν από κάτω τον κώλο του. Κρίμα, βέβαια, που είχαμε την ατυχία να ζούμε ανάμεσά τους και να έχουμε την όψη τους. Εσύ και εγώ δεν είμαστε, φυσικά, σαν και αυτούς, έτσι δεν είναι;
.
Πόσο θα άλλαζε ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας εάν στρέφαμε αυτό το ίδιο βλέμμα καταπάνω μας; Πόσο θα άλλαζε ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο εάν οχυρωνόμασταν σαν παρατηρητές καρχαριών μέσα σε ένα κλουβί παρατήρησης στα βάθη της θάλασσας, επιστρατεύοντας όσο καλύτερα μπορούμε ό,τι είναι καθαρή συνείδηση μέσα μας, χωρίς λέξεις, χωρίς καμία κρίση, χωρίς καμία ερμηνεία και απλώς παρατηρούσαμε όσα γίνονται στο μυαλό μας, όσα αντιλαμβανόμαστε από τις αισθήσεις μας, τις ίδιες μας τις σκέψεις, σαν ξένα πράγματα, σαν κάτι που είναι εκεί έξω; Πώς θα ήταν να βιώναμε έστω και μία στιγμή καθαρής, ανόθευτης συνειδητότητας, χωρίς κανένα φόβο, χωρίς καμία ελπίδα, χωρίς κανένα υπολογισμό, απαρνούμενοι σαν ξένα όσα μέχρι τώρα θεωρούσαμε ότι είναι εγώ; Μήπως είναι αυτή η απόλυτη, η υπέρτατη ελευθερία στην οποία μπορεί να ελπίζει ένα άνθρωπος; Το τέλος της δυστυχίας και της ευτυχίας, αλλά το άνοιγμα μιας πύλης σε κάτι άλλο; Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.

Ένας γαϊδαράκος που τον έλεγαν Κλάρενς

Ήταν ένας γαϊδαράκος που τον λύσαν τα παιδιά, γιατί τον είχανε δεμένο και πεινούσε, ο καημένος,
Βρήκε πόρτα ανοικτή, σε περβόλι δροσερό, και μπήκε μέσα με χαρά, δυο λάχανα έφαγε, δεν ήτανε πολλά,
Μα τον ηύρε ο νοικοκύρης, του χωριού του το καμάρι, που δεν φόραγε σαμάρι, και εθύμωσε πολύ, με τον κλέφτη γαϊδαράκο,
Ξύλο έπεσε πολύ, έσπασε το γαϊδουρινό κορμί, και με πόνο έφυγε πολύ από τούτη τη ζωή, ο κλεφτάκος γαϊδαράκος,
Να πεθάνει ο χωριάτης, να πεθάνει το χωριό, να πεθάνουν τα παιδιά τους και να σβήσει η γενιά τους μεσ' σε πόνο τρομερό,
Να με ακούσει η Εκάτη, να με ακούσει και ο Άδης και η Άρτεμη να στείλει τ' άγριά της τα σκυλιά, για όσα κάνανε στον Κλάρενς, να τους σκίσουν τα κορμιά,
Και αν ο άνθρωπος εκλείψει, πανηγύρι για τη φύση!

Μεταφέρω από το newsletter του Αρκτούρου που έλαβα:

(Μια είδηση που δημοσιεύεται στο καινούριο τεύχος της Μικρής Αρκτου που θα σταλεί στους υποστηρικτές του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ τις επόμενες ημέρες).

Από την Μελίνα Αυγερινού, ξεναγό του Καταφυγίου της Καφέ Αρκούδας.

Σε χωριό της δυτικής Μακεδονίας, ήταν ένας γάιδαρος… δεμένος σε ένα δέντρο, κουρασμένος και πεινασμένος. Τα παιδιά του χωριού τον έλυσαν γιατί τον λυπήθηκαν. Ο γάιδαρος μπήκε στον πρώτο κήπο που βρήκε με ανοιχτή την πόρτα κι έφαγε δυο λάχανα. Ο ιδιοκτήτης του κήπου αντί να τον διώξει και να κλείσει την πόρτα, τον ξυλοκόπησε άγρια. Η αιτία της βίαιης αντίδρασης ήταν η ‘παραβατική’ συμπεριφορά του γαιδάρου, που μπήκε απρόσκλητος στον κήπο κι έφαγε δυο λάχανα. Ο ιδιοκτήτης του γαιδάρου, μη ξέροντας τι να κάνει, στράφηκε για βοήθεια στους ανθρώπους του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.

Διστακτικοί εμείς, καθώς δεν ξέραμε πως να βοηθήσουμε αρχικά, μεταφέραμε το τραυματισμένο ζώο-που κείτονταν ανήμπορο στη μέση του δρόμου, στις εγκαταστάσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ. Μετά από 10 μέρες σκληρού αγώνα των εθελοντων, φίλων, εργαζόμενων και κτηνιάτρων του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ κι αφού το ζώο ακόμη δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του τον μεταφέραμε για πιο ειδική φροντίδα σε Ειδικό Καταφύγιο στα Τρίκαλα Εκεί, μετά από συνολικά δεκαέξι μέρες, ο Κλάρενς υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά του.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές, δεν ταιριάζουν στον 21ο μας αιώνα. Η φύση δεν μας ανήκει, εμείς της ανήκουμε γι’ αυτό ας φροντίσουμε να συνυπάρξουμε αρμονικά με τους συγκάτοικούς μας σε αυτόν τον πλανήτη.

Τελικά, ούτε στην επαρχία θα ήθελα να ζήσω. Μακριά από τους ανθρώπους θα ήθελα να μπορούσα να ζήσω.

Αδιάβατη πόλη, άνομη πόλη

Δεν μπορείς πια ούτε να περπατήσεις σε αυτή την πόλη. Πρέπει να κάνεις κουτσό ανάμεσα στην απλωμένη στα πεζοδρόμια πραμάτεια μεταναστών - παράνομων «καταστηματαρχών». Τα παράνομα, υπαίθρια καταστήματα όλο και πληθαίνουν, αντίθετα με όσα λειτουργούν νομίμως. Η κατάσταση μοιάζει να έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Εχθές, έχοντας επισκεφθεί κάποιο πελάτη, διαπίστωσα ότι η απλωμένη πραμάτεια στην είσοδο του μετρό στην Πανεπιστημίου εμπόδιζε την κίνηση των επιβατών και, φυσικά, όλων των περαστικών. Δύο τετράγωνα πιο πάνω, μια διμοιρία των ΜΑΤ να διαφυλάττει την έννομο τάξη (την ποια;). Έχουμε φαίνεται αστυνομία ειδικών αποστολών. Αν κάποια όργανα έχουν ταχθεί να φυλάνε τις βιτρίνες, θα ασχολούνται μόνο με αυτό και δεν πρόκειται να ασχοληθούν με ο,τιδήποτε άλλο, ακόμη και αν διαπράττεται φόνος μπροστά στα μάτια τους.

Δεν ξέρω ποιοι προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά στους καταστηματάρχες, αυτοί που σπάνε τις βιτρίνες ή αυτό το παράνομο εμπόριο που είναι προφανές ότι είναι μεγάλη μπίζνες από την οποία κάποιοι, σε κάποιο στάδιο της αλυσίδας, πλουτίζουν, εκμεταλλευόμενοι και την κακώς νοούμενη ανοχή απέναντι στους «κακόμοιρους τους μετανάστες που δεν έχουν άλλη διέξοδο». Δεν ξέρω με τι μούτρα αυτό το κράτος θα ζητάει μετά ΦΠΑ και φόρους από τους νόμιμους εμπόρους, όταν ανέχεται μια παράλληλη αγορά που τους ανταγωνίζεται χωρίς καμία φορολογική επιβάρυνση, χωρίς κανέναν κανόνα και έλεγχο. Καταλαβαίνω τα προβλήματα με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, αλλά αν είναι το κράτος να κατεβάσει ρολά, ας το κάνει για όλους. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να είναι τα κορόιδα.

Αυτό βέβαια που με ενόχλησε πιο έντονα εχθές, όπως και κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι μου, είναι αυτή η αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου, ζωτικού χώρου θα έλεγα, λαμβάνοντας υπόψη το πόσο πολύτιμο αγαθό είναι ο χώρος σε αυτή την πόλη. Η Πατησίων είναι σε ακόμη χειρότερη μοίρα από πλευράς παράνομου εμπορίου, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, δεν είναι ακόμη μόνο και τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα τραπεζοκαθίσματα. Είναι και το ότι ακόμη και αν κάπως καταφέρεις να ελιχθείς ανάμεσα σε όλους αυτούς τους παράνομους ή νομότυπους καταληψίες, έχεις να αντιμετωπίσεις παρακάτω τους επαίτες και τα φορτικά πρεζόνια και άλλους ωραίους τύπους, απεργούς σε αντίσκηνα, κοινωνικούς αγωνιστές, αντιεξουσιαστές έξω από καταλήψεις και δεν συμμαζεύεται. Μοιάζω εγωιστής; Σκεφθείτε τον ηλικιωμένο, τον ανάπηρο, τον τυφλό. Τα ειδικά ανάγλυφα στα πεζοδρόμια μας μαράνανε. Αυτή η πόλη σε κάνει να νοιώθεις λίγο σαν μυθολογικός ήρωας, σαν τον Θησέα! Από τον Περιφήτη με το σιδερένιο ρόπαλο, στον Σίνη τον Πιτυοκάμπτη, για να σε παραλάβει πιο κάτω ο Σκίρωνας! Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ομόνοια... η Οδύσσεια της Αθήνας και ένα κράτος για τις κλωτσιές που κύριο μέλημά του είναι πώς να ορίσει την κουκούλα, που αντί να επιβάλλει τον οποιοδήποτε νόμο, νομοθετεί συνέχεια, ώστε να περιορίσει τις ήδη περιορισμένες ελευθερίες μας, φυσικά, όσων ενδιαφέρονται έτσι και αλλιώς για το νόμο. Ένα κράτος που απονομιμοποιείται συνεχώς και που είναι καταδικασμένο να ακολουθεί αυτή την πορεία της παρακμής, αφού ο κύριος χαρακτήρας του είναι πελατειακός. Ενδιαφέρεται για την καταστολή, για τη μη αμφισβήτηση των συμφερόντων που εκπροσωπεί. Ο πολίτης ανάμεσα στις συμπληγάδες της ανομίας και του αυταρχισμού, που ποντάροντας στη βλακεία του χρησιμοποιούν ως άλλοθι το ένα το άλλο.

Αυτή η πόλη, όπως κτίστηκε, έχει ζυμωμένη τη βία μέσα της. Όταν πας να περιορίσεις τη μία μορφή της, θα εμφανίζεται η άλλη, είναι ένα γνήσιο «Gotham City», μια Λερναία Ύδρα. Το μόνο που συγκρατούσε τα πράγματα μέχρι τώρα ήταν η κοινωνική συνοχή, η οποία αποδυναμώνεται συνέχεια.

Αν είχα το οποιοδήποτε ενδιαφέρον ή συμπάθεια για τον διπλανό μου και αισθανόμουν μέρος αυτής της κοινωνίας, θα έλεγα ότι ήλθε η ώρα να μαζευτούμε μερικοί και να κινηθούμε επιθετικά, ίσως δημιουργώντας ανεξάρτητες, παράλληλες κοινότητες και συστήματα, τουλάχιστον αν μετά τις επόμενες εκλογές δεν συμβούν ριζικές αλλαγές στην πολιτική σκηνή. Δεν βαριέσαι, ας ανησυχούν όσοι έχουν παιδιά και δεν σχεδιάζουν να μεταναστεύσουν, αφήνοντας αυτή τη χώρα να βουλιάζει κάτω από τη σαπίλα και την ανεξέλεγκτη και μαζική μετανάστευση. Με κάποιους φίλους λέγαμε ότι ίσως να είμαστε η τελευταία γενιά που προσδοκούσε να ζήσει και ζει καλύτερα από τη γενιά των γονιών της (αν και δεν πρέπει να μακαρίζουμε κανέναν πριν από το τέλος, ιδίως καθώς τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης είναι στον αέρα). Η επόμενη γενιά βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σκοτεινό μέλλον. Ελπίζω αυτές οι δυσοίωνες προβλέψεις να μην επαληθευθούν.

Υπαίθριο πολυκατάστημα, Πατησίων, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας.