Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007

Κόψ' το επιτέλους!

Αυτοί καλά συμψηφίζουν τα σκάνδαλά τους, εμείς όμως γιατί τους ψηφίζουμε;

Σε ένα μόνο πράγμα συμφωνώ με την Παπαρήγα, είναι πια καιρός να δουν την «πολυθρόνα για δύο» στην οποία έχουν θρονιαστεί να κλονίζεται.

Ο ένας ανταγωνίζεται τον άλλο σε διαφθορά. Ο ένας βγάζει τα άπλυτα του άλλου στη φόρα, σαν να πρόκειται για δύο πόρνες του πεζοδρομίου που μαλλιοτραβιούνται για το ποια θα κρατήσει το καλύτερο πόστο. Δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε ο ένας, δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε ο άλλος. Όμως, ποιος θα μιλήσει τελικά για εμάς; Ποιος θα ομιλήσει για την κοινή μας τσέπη και για αυτό το άθλιο κράτος; Τους ακούς και τους δύο και μερικές φορές έχεις την εντύπωση ότι πιστεύουν (δικαιολογημένα) ότι αυτό το κράτος είναι το τσιφλίκι τους που κληρονόμησαν από τον πατέρα τους (ή τον μπάρμπα τους), για να μην ανατρέξουμε και σε άλλους προγόνους. Ο νεποτισμός, η αναξιοκρατία, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις είναι τα κυρίαρχα στοιχεία του δικομματικού πολιτικού μας συστήματος. Ο εφησυχασμός μάλιστα των δύο κομμάτων λόγω της απόλυτης κυριαρχίας τους έχει επιτείνει ακόμη περισσότερο τα φαινόμενα ανικανότητας.

Το κοπάδι, συγνώμη, οι ψηφοφόροι ήθελαν να πω, είτε προσκολλώνται φανατικά στο ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, με την ψυχολογία οπαδού ποδοσφαιρικής ομάδας, είτε πηγαίνουν από τον ένα στον άλλο, σαν μπαλάκια του τένις, πιστεύοντας αφελώς σε υποσχέσεις περί διαφάνειας, επανίδρυσης του κράτους, ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας ή του κοινωνικού κράτους κ.λπ. κ.λπ., για να διαψευστούν κάθε φορά, είτε, απλώς έχουν κάποιο συγκεκριμένο συμφέρον που τους συνδέει με το ένα ή το άλλο κόμμα. Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ συγκεντρώνουν τον δημόσιο πλούτο και τα αξιώματα και τα μοιράζουν στους ημετέρους και στα συμφέροντα που τους στηρίζουν, με διαβαθμίσεις, ανάλογα με το πόσο ισχυρός, χρήσιμος και κοντά στο κέντρο εξουσίας είναι ο κάθε ένας (από τον επιχειρηματία που παίρνει το συμβόλαιο και δίνει προμήθεια στο κόμμα ή στο πολιτικό στέλεχος ή στον δημόσιο λειτουργό, μέχρι τον πάτο, τον χαχόλο που κάνει τα θελήματα και κολλάει αφίσες ελπίζοντας να διοριστεί κάπου αυτός ή το παιδί του).

Δεν θα αντέξω να δω όποιον εκλεγεί, τον Κωστάκη ή τον Γιωργάκη, να πανηγυρίζει πάλι χωρίς καμία έγνοια μετά τις εκλογές. Σας προτρέπω λοιπόν όλους, σας παρακαλώ, τουλάχιστον όσοι δεν είστε μέσα σε αυτό το σύστημα και έχετε λίγη λογική, μην τους ψηφίσετε! Δεν λέω ότι τα μικρά κόμματα αποτελούνται από αγίους, ψηφίστε λευκό αν προτιμάτε, αν και το να ψηφίσετε ένα μικρό κόμμα που βρίσκεται πλησιέστερα στις απόψεις σας είναι καλύτερο. Ωστόσο, με όποιο τρόπο και αν αντιμετωπίζεται η λευκή ψήφος από το εκλογικό σύστημα, ακόμη και η διαπίστωση ότι ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων έχει αποστασιοποιηθεί πλέον από τα μεγάλα κόμματα έχει τη δική της αξία και μπορεί να ενθαρρύνει φυγόκεντρες τάσεις και την εμφάνιση νέων δυνάμεων. Δεν είναι καιρός να εμφανιστεί και στην ελληνική πολιτική σκηνή, για παράδειγμα, ένα σοβαρό «πράσινο» κόμμα; Επίσης, η ανάγκη για συνεργασίες μπορεί να περιορίσει την απόλυτη ασυδοσία και αυθαιρεσία. Κάποτε έλεγαν ότι είναι προς το εθνικό συμφέρον η ύπαρξη αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Οραματιζόντουσαν οι αφελείς τον μεγάλο ηγέτη που θα ανέβει σε ένα άσπρο άλογο και θα τους οδηγήσει, χωρίς προδοσίες και περιορισμούς, σε λαμπρές σελίδες δόξης ή στην ευημερία. Σήμερα, θα έλεγα ότι είναι προς το εθνικό συμφέρον να μην υπάρχει αυτοδυναμία καμίας κυβέρνησης.

Τα δύο μεγάλα κόμματα πρεσβεύουν παρόμοιες γενικές θέσεις και, ευτυχώς, υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση που κρατάει τα χαλινάρια και θέτει γενικές κατευθύνσεις. Ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης, ή η Ντορούλα αύριο (το καραμαλακοπαπανδρεομητσοτακικό κατεστημένο), έχουν, κυρίως, διαχειριστική εξουσία και για αυτό το είδος εξουσίας, είναι καλύτερα να υπάρχει έλεγχος από περισσότερα του ενός κέντρα εξουσίας. Η βουλή έχει γεμίσει από τη μία πλευρά από τζάκια, μικρά και μεγάλα, και από την άλλη πλευρά από «γλάστρες» από διάφορους χώρους, π.χ. του θεάματος και του αθλητισμού. Ο πολιτικός διάλογος, όπως προανέφερα κινείται στα επίπεδα της αντιπαράθεσης για το ποιος είναι ο χειρότερος και οι πολιτικοί θεωρούν επιτυχία, όχι να πείσουν ότι αυτοί έχουν δίκιο ή είναι έντιμοι, αλλά ότι ο άλλοι έχουν περισσότερο άδικο ή είναι περισσότερο ανέντιμοι! Λες και αυτό με κάποιον τρόπο θα πρέπει να μας κάνει εμάς (όσους είμαστε απ’ έξω) να αισθανθούμε καλύτερα! Είναι προφανές ότι δίνουν μια παράσταση για καθορισμένο κοινό και για συγκεκριμένη μερίδα των ψηφοφόρων. Μια μερίδα που πρέπει να διαπιστώσουν ότι μικραίνει όλο και περισσότερο.

Αναγνώστη, σε εκλιπαρώ, σεβάσου τον εαυτό σου, λυπήσου μας όλους και μην ψηφίσεις πάλι Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ. Δείξε τους ότι έχεις καταλάβει κάτι και ότι δεν είσαι ένα κουκί ή μπαλάκι του τένις που πάει από τον ένα στον άλλο. Αυταπάτες δεν έχω, επειδή το σύστημά μας είναι πελατειακό, επειδή υπάρχουν επενδυμένα συμφέροντα, μικρά και μεγάλα, επειδή υπάρχει φόβος για το άγνωστο, επειδή υπάρχει η δύναμη της συνήθειας κ.λπ., είναι εξασφαλισμένο ότι αυτοί οι δυο θα έχουν πάλι τη μερίδα του λέοντος στην εξουσία, αλλά βοήθησε να μπει κάποιος περιορισμός, κάνε τους να καταλάβουν ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που τους έχει πλέον προσπεράσει. Λένε ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει. Δείξε τους λοιπόν ότι, τουλάχιστον εσύ, αξίζεις κάτι καλύτερο.

Στις επόμενες εκλογές, κόψτε τους τα πόδια - ή τουλάχιστον ψαλιδίστε την αλαζονεία τους!

Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007

Τι κρίμα...

...που δεν ψηφίζουν και τα δέντρα.

Κυριακή, Ιουλίου 01, 2007

...σώθηκε το καζίνο

Ωστόσο,
δεν σώθηκαν τα δέντρα,
δεν σώθηκαν τα φυτά,
δεν σώθηκαν τα ελάφια,
δεν σώθηκαν χιλιάδες άλλα πλάσματα,
δεν σώθηκε η πόλη,
δεν σώθηκε ο αέρας που αναπνέουμε,
δεν σώθηκαν οι κοντινές περιοχές από τις άμεσες συνέπειες,
δεν σώθηκε η ήδη απελπιστικά χαμηλή ποιότητα της ζωής μας.

Μας έμεινε όμως το καζίνο, να στέκει στην κορυφή, υπερήφανο, αψηφώντας την καταστροφή , ανάμεσα στα αποκαΐδια, σύμβολο των αντεστραμμένων αξιών μας, σύμβολο της μιζέριας μας, του ευδαιμονισμού, της ευτέλειας και της θλιβερής βλαχογκλαμουριάς μας, που πάντα θα μένουν αλώβητα, ό,τι και να συμβεί.

ΖΗΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ! ΖΗΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ! ΤΟ ΚΑΖΙΝΟ ΔΙΕΣΩΘΗ! ΔΙΕΣΩΘΗΣΑΝ ΑΙ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ! ΔΙΕΣΩΘΗΣΑΝ ΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΑΙ!

Κάνανε το βουνό από γιορτή της ζωής, όπου νύμφες έπαιζαν με τα ελάφια της Άρτεμης και χαρούμενοι θεοί χαριεντίζονταν, έναν μαυροντυμένο, στεγνό τραγόπαπα που δεν δίνει τίποτα σε κανέναν.

Δεν ξέρω ακόμη αν τελικά ήταν εμπρησμός ή αμέλεια, πάντως, θα ριψοκινδυνέψω κάποιες προβλέψεις. Βλέπω το μέλλον, μετά από κάποια χρόνια, όταν το μέρος θα έχει κάπως πρασινίσει πάλι. Ένα ζευγάρι ξεναγείται από τον εργολάβο σε ένα μεγάλο, υπό ανέγερση πολυτελές σπίτι. Εκείνος ανερχόμενο στέλεχος, εκείνη με τη δική της σταδιοδρομία, που έχει μπει λίγο σε δεύτερη μοίρα για να μεγαλώσει το παιδί. Με τη στήριξη των γονιών τους πήραν ένα μεγάλο δάνειο και βρήκαν ένα μέρος για να ζήσουν όπως φαντάζονταν, μακριά από την άθλια γκρίζα πόλη, μακριά από τον κάθε κάφρο, την πολυκατοικία, το καζανάκι του από πάνω, την τηλεόραση της διπλανής. Εδώ θα έχουν άνεση, το γκαράζ για το δικό του πολυτελές αμάξι και το μικρό αυτοκίνητο εκείνης με το οποίο θα κάνει τα ψώνια. Ο εργολάβος χαμογελάει, εκείνοι το ίδιο. Ο εργολάβος ξέρει, εκείνοι δεν θυμόνται ή δεν θέλουν να θυμόνται τι ήταν εκεί πριν από μερικά χρόνια. Αργότερα, το βράδυ, θα δουν στην τηλεόραση για άλλη μια πυρκαγιά και θα κουνήσουν το κεφάλι με ειλικρινή λύπη, θάβοντας βαθιά μέσα τους μια ενοχλητική υποψία. Το ελληνικό όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ένας λαός ανταλλάσσει τα δέντρα του με στάχτες και τσιμέντα... hot ashes for tree....

Η σύγχρονη ελληνική τραγωδία: μια οικογένεια τρέχει με τα λάστιχα να σώσει από τη φωτιά το σπίτι της, παραπονούμενη για την πυροσβεστική/ τους εμπρηστές/ την κακή της μοίρα. Το σπίτι που έκτισε στο οικόπεδο που της πούλησε καταπατώντας καμένες δασικές εκτάσεις ο ίδιος εργολάβος που άναψε και αυτή τη φωτιά ή που είναι ο ηθικός αυτουργός της. Η αλυσίδα της μιζέριας καλά κρατεί.

Για να φτάσουμε στα αποκαΐδια του δάσους, στα αποκαΐδια της ζωής μας, προηγήθηκαν τα αποκαΐδια του μυαλού μας.

Υ.Γ. Ανοίγω για λίγο την τηλεόραση για να δω τις ειδήσεις, κάτι νεολαίοι χειροκροτούν έναν πολιτικό αρχηγό κραυγάζοντας συνθήματα. Παρατηρώ όσο πιο προσεκτικά μπορώ τα πρόσωπά τους στα γκρο πλαν, ψάχνοντας για κάτι που να προδίδει ότι πρόκειται για έλλογα όντα. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία ελπίδα;

Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007

Λόγια του καύσωνα

Η υπερβολική ζέστη, τέτοια που δεν θυμάμαι άλλοτε, πήζει λες τον αέρα και κάνει τα στερεά να μοιάζουν ρευστά. Η δουλειά αρκετή άλλα έχω μια αίσθηση παραίτησης, μια αίσθηση σαν να πλησιάζει το τέλος του κόσμου. Αν αληθεύει αυτό ας με ενημερώσει κάποιος, θα προτιμούσα σε αυτή την περίπτωση να παρατήσω τον υπολογιστή και το κυνήγι τον προθεσμιών και να βρω μια ήσυχη, κάπως δροσερή γωνιά να πίνω παγωμένες μπύρες, περιμένοντας να δω, με το ενδιαφέρον με το οποίο παρακολουθεί κάποιος τις διαφημίσεις στην τηλεόραση, τον κόσμο να χάνεται... κάτι σαν το εστιατόριο στο τέλος του σύμπαντος, όπου μπορεί κάποιος να απολαύσει το δείπνο του μαζί με εξαιρετικά πυροτεχνήματα. Αυτή η αναφορά από το The Hitch Hiker's Guide to the Galaxy (The Restaurant at the End of the Universe) του πρόωρα αποχωρήσαντος από τον μάταιο τούτο κόσμο Douglas Adams... το βιβλίο αυτό θα έπρεπε να διδάσκεται στη θέση των θρησκευτικών, αν μη τι άλλο περιέχει το τελικό μήνυμα του Θεού προς τα δημιουργήματά του.

Σοβαρά τώρα, αν το τέλος του κόσμου με βρει μέσα σε αυτή τη ζέστη να μεταφράζω ηλιθιότητες θα εκνευριστώ πολύ. Βέβαια, υπάρχει πάντα το χειρότερο και δυστυχώς περισσότερο πιθανό, να μην έλθει το τέλος του κόσμου και να περιμένω μερικές δεκαετίες για την ατομική μου λύτρωση, αναγκασμένος να ανταλλάσσω σφαλιάρες με τους συγκρατούμενούς μου από κάποιον αόρατο, σαδιστή χωροφύλακα. Προς το παρόν αρκούμαι στο να φαντασιώνομαι, ενώ ιδρώνω πάνω από το πληκτρολόγιο, ότι κάθομαι σε μια σκιερή αυλή, κάπου στην γκρίζα πόλη όπου μεγάλωσα, απολαμβάνοντας παγωμένες μπίρες χωρίς να με απασχολεί το έργο που πρέπει να παραδώσω, η επιταγή που πρέπει να κόψω, η επιστροφή από την εφορία που δεν ήλθε ακόμη, οι υπόλοιπες «έγνοιες μικρές και λύπες». Μόνιμη μουσική επένδυση αυτού του έργου η κακόφωνη συμφωνική ορχήστρα της πόλης με κυρίαρχο το ακατάπαυστο βουητό των κλιματιστικών. Των κλιματιστικών που κάθε καλοκαίρι γίνονται όλο και περισσότερα, συμβάλλοντας στην υπερθέρμανση του πλανήτη και στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, ώστε του χρόνου να πωληθούν ακόμη περισσότερα κλιματιστικά και η θερμοκρασία του πλανήτη να ανέβει ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα τον επόμενο χρόνο να πωληθούν ακόμη περισσότερα κλιματιστικά και η θερμοκρασία του πλανήτη να ανέβει ακόμη περισσότερο κ.ο.κ., μέχρι τελικής ανάφλεξης.

Black hole sun, won’t you come and wash away the rain...

Κυριακή, Ιουνίου 24, 2007

Οι δύο λέξεις

Όταν ο κακός μάγος εκάλεσε το δαιμόνιον, διεπίστωσε ότι αυτό δεν ήτο ακριβώς όπως το περίμενε.

Ήταν πριν από πολλά χρόνια, όταν είδα ένα από αυτά τα όνειρα που τα θυμάσαι για χρόνια, σαν μερικές ταινίες, και τα οποία έχω την τάση να βλέπω αρκετά συχνά. Πρέπει να ήμουν στον ύπνο μου θυμωμένος για κάποιο λόγο, όταν κάποιος μου ψιθύρισε δυο λέξεις. Τα λόγια ακριβώς δεν τα θυμάμαι, μα μου ανέφερε τη μία λέξη για να τη χρησιμοποιήσω εάν θελήσω κάποτε ένα δαίμονα να καλέσω και την άλλη λέξη για όταν θελήσω να τον στείλω πίσω. Όταν ξύπνησα θυμόμουν πολύ καλά και τις δύο λέξεις. Τις θυμόμουν και τις δύο για καιρό πολύ, μα η πρώτη λέξη με τρόμαζε και ποτέ δεν τη χρησιμοποίησα. Τώρα πια, την πρώτη λέξη την έχω ξεχάσει, ίσως από φόβο να μην τη χρησιμοποιήσω κάποια στιγμή. Τη δεύτερη λέξη όμως τη θυμάμαι ακόμη και σήμερα καλά, "Ασπέκειεθ".

Σκέφθηκα αργότερα ότι η λέξη αυτή μοιάζει και ίσως να προέρχεται από μια φράση που το μυαλό μου συντόμευσε σε μία μόνο λέξη μέσα στον ύπνο μου. Ίσως η φράση αυτή να ήταν, σε αρμονία με τη χρήση της λέξης που γέννησε, «Απ’ εκεί όθεν» (από εκεί από όπου) ή «Ας πας εκεί όθεν». Φαίνεται ότι στον ύπνο μου έπαιζα κάποιο είδος σκραμπλ και ανακάτευα γράμματα και λέξεις. Κρίμα που δεν θυμάμαι την πρώτη λέξη για να την αναλύσω με παρόμοιο τρόπο. Κρίμα επίσης διότι, τώρα, που έχω το θάρρος (της απελπισίας), δεν τη θυμάμαι για να τη δοκιμάσω.

Παρασκευή, Ιουνίου 22, 2007

Police Productions

- Γεια, από τη διπλανή πολυκατοικία είμαι, μήπως έχετε τίποτα με σεξ και βία για να δούμε με τα φιλαράκια;

Το χειρότερο από όλα είναι ότι αν μερικοί ανεγκέφαλοι δεν βιντεοσκοπούσαν τα κατορθώματά τους, οι πολιτικοί, οι δικαστές, οι αρμόδιοι και οι ηγήτορες θα εξακολουθούσαν να κάνουν πως δε βλέπουν, πως δεν ακούν πως δεν καταλαβαίνουν. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι αισιόδοξος τώρα. Οι αστείες πειθαρχικές ποινές που εξακολουθούν να επιβάλλονται δεν προδιαθέτουν για τίποτε θετικό αφού ξεθυμάνει ο θόρυβος. Αυτά τα βιντεάκια βέβαια πρέπει να είναι πολλά και όλο και ξετρυπώνει κάποιο, αλλά φοβάμαι ότι από κάποια στιγμή και μετά η υπόθεση θα εκφυλιστεί και η προβολή τους θα αποσκοπεί περισσότερο στο να ικανοποιούνται τα χαμηλότερα, ηδονοβλεπτικά ένστικτα μεγάλης μερίδας των συνανθρώπων μας, ώστε τα κανάλια να κάνουν υψηλά νούμερα με το πρόσχημα των αποκαλύψεων.

Επειδή κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά, ποντάροντας ίσως στη βραχυπρόθεσμη μνήμη του αποβλακωμένου τηλεθεατή, και προσπαθούν με πλάγιους τρόπους να καθησυχάσουν το φοβισμένο, απαθές και κάπως ρατσιστικό μέρος της κοινής γνώμης, περνώντας το μήνυμα ότι αυτά μόνο σε αισχρούς κακοποιούς που τα αξίζουν συμβαίνουν ή, ακόμη χειρότερα, μόνο σε αλλοδαπούς και συνεπώς δεν αφορούν τον καλό και φιλήσυχο Έλληνα, όποιος έχει χρόνο, ας δει αυτό το δελτίο τύπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του ΕΛΣΙΝΚΙ τη 20ηςΔεκεμβρίου του 2006. Δεν είναι λίγες επίσης οι καταδίκες της Ελλάδας από το ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), ενώ και ο Άρειος Πάγος επικρίνεται για υπονόμευση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων και την άρνησή του να διερευνά υποθέσεις κακοποίησης πολιτών από αστυνομικά όργανα. Εάν έχετε χρόνο για έρευνα, δεν θα ξέρετε από πού να ξεκινήσετε.

Ένας άλλος ύπουλος τρόπος ορισμένων για να κάμψουν το κύμα της αγανάκτησης είναι να θέτουν πλαγίως το δίλημμα ότι ή θα έχουμε μια φοβισμένη, ευνουχισμένη αστυνομία που δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει το έγκλημα ή θα πρέπει να ανεχόμαστε την αυθαιρεσία και την κατάχρηση εξουσίας του αστυνομικού, που θα αποφασίζει έξω από κάθε έλεγχο και λογοδοσία για το πώς θα ενεργεί, και τη δυνατότητά του να επιβάλλει ποινές σε υπόπτους επιτόπου, πέραν όσων ορίζουν οι νόμοι και αποφασίζουν τα δικαστήρια, σαν ένα είδος δικαστή Ντρεντ. Λες και η έλλειψη εκπαίδευσης, η υποστελέχωση των τμημάτων και τα άλλα προβλήματα στην αστυνόμευση αντισταθμίζονται με την εκδήλωση των σαδιστικών ενστίκτων και του αυταρχισμού των οργάνων της αταξίας μέσα στα κρατητήρια. Όχι, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω. Απαιτώ επαγγελματική και ικανή αστυνομία και όχι ένστολους τραμπούκους και αλητάκους που ποιος ξέρει σε τι άλλες δραστηριότητες επιδίδονται με την εξουσία που τους δίνει η στολή τους.

Αυτά βέβαια είναι γνωστά, όπως γνωστή είναι και η κουλτούρα που διέπει οργανισμούς όπως η αστυνομία και η δικαιοσύνη στην Ελλάδα (και ναι, το ξέρω ότι αυτά συμβαίνουν και αλλού). Αντιμετωπίζω λοιπόν με μεγάλη δυσπιστία και καχυποψία όσους, για άλλη μια φορά «πέφτουν από τα σύννεφα». Μα καλά, πού μεγάλωσαν, στρατό δεν πήγαν, την ψυχολογία της στολής, της κλειστής ομάδας που ασκεί εξουσία δεν τη συνάντησαν πουθενά;

Ξέρουμε και την τελευταία γραμμή άμυνας όλων των παλιανθρώπων, είτε αυτοί είναι δικαστές, είτε γιατροί, είτε αστυνομικοί, είτε δημόσιοι υπάλληλοι είτε οτιδήποτε άλλο «τι να κάνουμε... πενταροδεκάρες παίρνουμε και εμείς και κινδυνεύει η ζωή μας/πιεζόμαστε/έχουμε ευθύνες/δουλεύουμε σα σκυλιά». Εγώ ένα πράγμα ξέρω: ο άτιμος πάντα θα βρίσκει δικαιολογίες για νά είναι άτιμος. Πέραν αυτού, η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει συστήματα ελέγχου και να τιμωρεί αμείλικτα όσους καταχρώνται την εξουσία τους, καθώς αυτά τα εγκλήματα είναι ίσως η χειρότερη απειλή για την ίδια και τη δημοκρατία.

Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007

Ύβρις

«ΤΟΥ Δ’ ΗΝ ΕΛΚΟΜΕΝΟΙΟ ΚΟΝΙΣΑΛΟΣ, ΑΜΦΙ ΔΕ ΧΑΙΤΑΙ ΚΥΑΝΕΑΙ ΠΙΤΝΑΝΤΟ, ΚΑΡΗ Δ’ ΑΠΑΝ ΕΝ ΚΟΝΙΗΣΙ ΚΕΙΤΟ ΠΑΡΟΣ ΧΑΡΙΕΝ» Ιλιάδα, Χ 400
(Καθώς σερνόταν, σηκωνόταν κουρνιαχτός, τα μαύρα του μαλλιά σκορπίζονταν και το κεφάλι του, που είχε τόση χάρη, το σκέπαζε η σκόνη)

Κάθε πρωί και κάθε βράδυ τον έσερνε πίσω από το αμάξι του, περιφέροντάς τον θριαμβευτικά στους βρώμικους δρόμους της πόλης, διαπράττοντας ασχημίες πολλές.