ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ

Υποχρεωτική χορήγηση θρησκείας

2012-01-26T13:46:00.001+02:00

Θα το γράψω και αυτό.

Να ανεχθώ το ξεθωριασμένο εικόνισμα της Παναγίας, να ανεχθώ την Καινή Διαθήκη σε βάση στον τοίχο, στο κάτω, κάτω, για εμένα δεν είναι παρά αντικείμενα που απλώς βρίσκονται εκεί, αλλά μετάδοση από την εκκλησία του νοσοκομείου μέσω των μεγαφώνων ανακοινώσεων ολόκληρης της λειτουργίας κάθε Κυριακή και αργία; Αυτό πάει πολύ. Κανένας σεβασμός στις ανάγκες των ασθενών που θέλουν να κοιμηθούν νωρίς το πρωί; Κανένας σεβασμός στους ασθενείς που ενοχλούνται και δεν ωφελούνται από τη θρησκευτική κακοφωνία; (Δεν βοηθάει ακριβώς και η ποιότητα του ήχου.) Δεν άντεξα και το είπα στη νοσοκόμα που με ρώτησε πώς κοιμήθηκα. Ήταν απολογητική και ανέφερε ότι δεν είμαι ο μόνος που διαμαρτυρήθηκε. Υποψιάζομαι ότι δεν είναι μόνο οι «άπιστοι» που ενοχλούνται, αλλά και οι «κακοί» πιστοί που απλώς θέλουν να κοιμηθούν. Κατάλαβα ότι είναι θέμα της θεοσεβούμενης διοίκησης.

Θα φανταζόμουν ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις θα υπερίσχυε η αρχή του κοινού παρονομαστή. Δηλαδή, δεν υποχρεώνεις το σύνολο των ασθενών να εκτίθενται σε κάτι που για ορισμένους από αυτούς, περισσότερους ή λιγότερους, αποτελεί ενόχληση και δεν βοηθάει την κατάσταση της υγείας τους ή έστω την ψυχολογία τους.

Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι ένα νοσοκομείο είναι προνομιακός χώρος αλιείας ψυχών, αλλά… είπαμε, μιλάμε για δημόσιο νοσοκομείο και υποτίθεται ότι ζούμε σε κοσμικό κράτος (να πούμε και κάτι να γελάσουμε).

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο

2012-01-23T21:12:00.000+02:00

Έχει δίκιο, δεν μπορείς να προσποιείσαι πως δεν υπάρχει ελέφαντας στο δωμάτιο. Προτείνω να δείτε το βίντεο (δεν είναι δύσκολο, παρά τη διάρκειά του) και να διαβάσετε το βιβλίο, κυκλοφορεί και στα Ελληνικά.

Λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα έμαθα ότι έχω καρκίνο σε ένα αρκετά ευαίσθητο σημείο, στη γλώσσα. Οι πιθανότητες, σε αντίθεση με του ομιλητή στο βίντεο, είναι με το μέρος μου. Ο καρκίνος, όπως ίσως κάθε ασθένεια, κάθε μεγάλη κρίση, είναι ένα ταξίδι, μια μεγάλη εμπειρία που μπορεί, εκ των υστέρων, να αποδειχθεί ένα θετικό σημείο καμπής στη ζωή σου.

Τις προηγούμενες εβδομάδες πέρασα από διάφορα στάδια και καταστάσεις, και σωματικά και ψυχολογικά. Υποβλήθηκα ήδη σε ένα κύκλο χημειοθεραπείας, ως εσωτερικός ασθενής, με ορό όλο το εικοσιτετράωρο. Οι παρενέργειες με ταλαιπώρησαν αρκετά, και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας μου, αλλά και κατά τις ημέρες που ακολούθησαν. Υπήρξαν στιγμές που κάθε αίσθηση από το σώμα μου είχε μεταβληθεί σε πόνο ή ενόχληση, όπου νόμιζα ότι όλες οι μικροχαρές της ζωής, οι καλές αισθήσεις που μας προσφέρει το σώμα μας και μας είναι τόσο αναγκαίες για την καθημερινή μας ύπαρξη, είχαν εξαφανιστεί. Κάθε αίσθηση, κάθε γεύση, κάθε οσμή, κάθε λειτουργία του σώματος, είχαν γίνει δυσάρεστα ή είχαν ξεχαρβαλωθεί.

Πέρα από αυτά όμως θέλω να επισημαίνω και την τερατώδη γραφειοκρατία που ταλαιπωρεί τους ασθενείς και που φαίνεται ότι έχει υιοθετηθεί ως αντίδοτο για τις σπατάλες του δημοσίου. Το πώς περιορίζονται αυτές οι δαπάνες με το να υποχρεώνεις έναν ασθενή ή κάποιο συγγενή του να τρέχει κατά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο στα γραφεία του ΟΑΕΕ για μια σφραγίδα και τζίφρα που δίνονται χωρίς κανένα έλεγχο παραμένει, για εμένα, μυστήριο (τι να ελέγξεις όταν ο άλλος εισάγεται στο νοσοκομείο και πόσοι μπαίνουν στο νοσοκομείο με συνενοχή των ιατρών για να κάνουν διακοπές;). Επισημαίνω και την παράταση της νοσηλείας μου λόγω ελλείψεων που καθυστέρησαν τις αναγκαίες εξετάσεις που έπρεπε να προηγηθούν της χημειοθεραπείας. Να τρέχω, μετά από μια εξέταση αίματος ως εξωτερικός ασθενής, μετά την έξοδό μου από το νοσοκομείο, στο φαρμακείο του ΕΟΠΥ για να πάρω ενέσεις που προέκυψε ότι χρειαζόμουν επειγόντως (δεν επιτρεπόταν να τις χορηγήσει το φαρμακείο του νοσοκομείου). Μια εξαντλητική διαδικασία, δεδομένου ότι είχε προηγηθεί και η αναμονή σε ατελείωτες ουρές, σε ταμεία και σε εργαστήρια, για να κάνω την εξέταση αίματος. Χαμένος σε διαδικασίες που μου ήταν άγνωστες.

Σκέφτηκα πολλές φορές ότι πρέπει να είσαι σε εξαιρετικά καλή φυσική κατάσταση για να αρρωστήσεις στην Ελλάδα.

Κρατάω όμως επίσης τα θαυμάσιο και ηρωικό σε πολλές περιπτώσεις νοσηλευτικό προσωπικό του δημόσιου νοσοκομείου Αγ. Σάββας που, παρά τις ελλείψεις, τα εμπόδια και τους περιορισμούς, δείχνει πάντα ανθρωπιά, ευγένεια και ειλικρινές ενδιαφέρον για τον ασθενή, από την καθαρίστρια μέχρι τον διευθυντή ιατρό του τμήματος. Όταν ξεπερνάς τη γραφειοκρατία, αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε καλά χέρια και σε μια όαση μέσα στη γνωστή ελληνική πραγματικότητα. Ειλικρινά, ήταν μια μεγάλη έκπληξη για εμένα, σε σημείο να αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι στην Αγγλία. Αυτή τη χώρα μου θύμισε η ευγένεια και η νοοτροπία του νοσηλευτικού προσωπικού. Τι κρίμα που αυτή η Ελλάδα επισκιάζεται από την άλλη, την κακή εκδοχή της.

Πρέπει να αναφέρω και τη φίλη μου, τη Μ. Ήμουν στη μεγαλύτερη από τις μαυρίλες μου όταν ήλθε να με επισκεφθεί στο νοσοκομείο. Με πήγε στο μπάνιο και μου έπλυνε λίγο τα μαλλιά (λόγω ορού δεν μπορούσα να πλυθώ), με περιποιήθηκε, με παρηγόρησε, με έκανε να αισθάνομαι σαν να ήμουν μικρό παιδάκι που έπεσε και κτύπησε αλλά βρέθηκε σε στοργικά, μητρικά χέρια. Το μεγαλύτερο όφελος ήταν στην ψυχή μου, με μαλάκωσε, με γλύκανε, μου ομόρφυνε τη ζωή. Μια γυναίκα όντως μπορεί. Να σέβεστε τις γυναίκες, να αγαπάτε τις γυναίκες, έχουν ικανότητες και ένα είδος ωριμότητας που οι άνδρες δεν έχουμε. Θυμήθηκα τα λόγια ενός γιατρού, ότι ο καρκίνος θα σε φέρει πιο κοντά σε ορισμένους ανθρώπους.

Το ταξίδι συνεχίζεται. Στις αρχές Φεβρουαρίου θα εισαχθώ ξανά στο νοσοκομείο για ένα δεύτερο κύκλο χημειοθεραπείας και τα επόμενα βήματα θα αποφασιστούν μετά τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας. Το πιθανότερο είναι να ακολουθήσει ένας συνδυασμός χημειοθεραπείας/ακτινοθεραπείας, αλλά αυτή τη φορά θα είμαι εξωτερικός ασθενής, κάτι θετικό, αφού η παραμονή στο νοσοκομείο, ανεξαρτήτως συνθηκών, μου είναι δυσάρεστη.

Αλίμονο στον ελεύθερο επαγγελματία που αρρωσταίνει χωρίς να έχει κομπόδεμα. Παραπάνω από ένα μήνα τώρα αδυνατώ να εργαστώ. Πρώτη μέρα σήμερα που νοιώθω επιτέλους ξανά δυνατός. Αυτά προς το παρόν, τα ξαναλέμε.

Βόλτες...

2012-01-06T13:13:00.000+02:00

...με τη λιμουζίνα μου.

Η ζωή συνεχίζεται

2011-12-22T21:54:00.002+02:00

Για να μη γίνει σίριαλ, υπάρχει ένα πρόβλημα υγείας, ωστόσο, δεν θεωρώ ότιχρήζει ιδιαίτερης αναφοράς εδώ. Δεν θέλω το μπλογκ μου να γίνει σαπούνι, ριάλιτιή πλατφόρμα έκφρασης συμπαθείας. Θα συνεχίσω με αναρτήσεις για ό,τι μου έλθει, όπωςπάντα, κάπως χαλαρά ίσως, και ελπίζω ότι αν αναγκαστώ να διακόψω κάποια στιγμήαυτό θα είναι προσωρινό.

Όταν σου συμβαίνει κάτι, μη ρωτάς ποτέ «γιατί σε εμένα», αλλά να σκέφτεσαι «γιατί όχι σε εμένα» και να αποδέχεσαι. Ο τίτλος του μπλογκ τα λέει όλα.

Με ειλικρινείς ευχές γιαόλους.

Ενημέρωση

2011-12-19T16:39:00.000+02:00

Περιπέτειες υγείας μεεμποδίζουν να ανεβάσω αυτές τις μέρες κάποια ανάρτηση. Ένα σκιτσάκι το παράτησαεχθές στο τραπέζι μισοτελειωμένο. Θα επανέλθω μόλις αισθανθώ καλύτερα.

Υ.Γ. Πόσα μαθήματα μας διδάσκει,για εμάς και για τους άλλους, το να νοιώθουμε ξαφνικά αδύναμοι και να σερφάρουμεστα κύματα του πόνου.

Βάλ’ το να παίξει, μάστορα!

Καθρέπτισμα

2011-12-11T22:14:00.001+02:00

Στο δρόμο ρίξανε νερά,

Κοίταξα κάτω και είδα ναπετούν πουλιά.

Μια πολυκατοικία

2011-12-05T22:11:00.001+02:00

Μια παλιά πολυκατοικία στην Κυψέλη.

Κοίταξα τη σκοτεινή είσοδο, την πόρτα του ασανσέρ, το κλιμακοστάσιο.

Μια πολυκατοικία σαν τόσες άλλες των Αθηνών.

Είχε γίνει κάποτε ένα παιδικό πάρτι εδώ και ήμουν καλεσμένος και εγώ.

Καθώς κοιτούσα, έπεσε πάνω μου ένα κίτρινο φύλλο.

Παλαβομάρα

2011-11-29T15:54:00.001+02:00

Είδαν κάποιον παράξενα ντυμένα

Και γελάσανε πολύ

Και ας φορούσαν με καμάρι και οι δυο

Από μια θηλιά περασμένη στο λαιμό.

Υπενθύμισις: Και να μην ξεχάσουμε:

Τώρα μας χρειάζονται περισσότερο

2011-11-25T16:14:00.001+02:00

Έφτασε πάλι η εποχή των μπαζάρ των φιλοζωικών σωματείων. Άλλες χρονιές, μετην προοπτική των εορτών, αυτή ήταν μια χαρούμενη περίοδος, με ανοικτές καρδιέςκαι ανοικτά πορτοφόλια. Ωστόσο, σε τίποτα και σε καμία κρίση δεν πρέπει ναεπιτρέπουμε να κλείνει τις καρδιές μας… ούτε τα πορτοφόλια μας, εφόσον υπάρχεισε αυτά κάτι που ακόμη περισσεύει για όποιον το έχει ανάγκη. Ας ενισχύσουμελοιπόν τα φιλοζωικά σωματεία που βασίζονται σημαντικά σε αυτές τις εκδηλώσειςγια να προσφέρουν, όσο μπορούν, το έργο που κανονικά και με τον νόμο θα έπρεπενα προσφέρει η πολιτεία.

Οι φίλοι μου, του Stray.gr, διοργανώνουν το δικό τουςμπαζάρ στις 4 Δεκεμβρίου, στο Thission Lofts, Πειραιώς 123, 10:00 π.μ. έως 20:00 μ.μ.

Μην ξεχάσετε όμως και αυτό το μπαζάρ, αυτό το σαββατοκύριακο. Όλοι οι καλοί χωράνεστην καρδιά, και, έτσι και αλλιώς, γιορτές έρχονται, τα χρήματα που έτσι καιαλλιώς θα ξοδέψουμε για δώρα ας πιάσουν τόπο.

Αγοράζοντας από τα φιλοζωικά μπαζάρ ωφελούμε και την τσέπη μας και τα ζώα, ενώ μπορεί και να ανακαλύψουμε κάτι ενδιαφέρον και αξιόλογο που δεν είχαμε σκεφτεί ή δεν γνωρίζαμε. Ήταν σε ένα μπαζάρ του Stray που αγόρασα ένα βιβλίο με ενδιαφέρον εξώφυλλο και έτσι γνώρισα το έργο του Haruki Murakami.

Υ.Γ. Όπως βλέπετε στο σκίτσο, και ο Άγιος Βασίλης προσεφέρθη να συμβάλει οικειοθελώς.

Ο φερετζές...

2011-11-22T11:25:00.001+02:00

... του Αντωνάκη.

Isis Unveiled

2011-11-18T16:22:00.001+02:00

Η αλήθεια γυμνή.

Η επανάσταση της μίας, του ατόμου, πέρα από σκοπιμότητες, εναντίον τωνκοινωνικών αντιλήψεων και των λόγων των ιερέων, η πιο αληθινή επανάσταση που υπάρχει.

Η επανάσταση της γυναίκας μέσα στο άντρο του σωβινισμού και της πατριαρχίας.

Μου έδωσε λίγη αισιοδοξία για τον άνθρωπο αυτή η είδηση το πρωί.

Ορίστε και το μπλογκ της.

Της άφησα ένα σχόλιο συμπαράστασης, αν θέλετε, κάντε το ίδιο.

Φυσικά και η πράξη της αντλεί την αξία της από το σε ποια κοινωνία έγινε.

Ελπίζω να μην έχει τύχη παρόμοια με της Υπατίας.

Υ.Γ. Πόσο μεγάλη απειλή είναι ένα γυμνό γυναικείο κορμί για την τάξη τωνεθνών σας και τα ιερά και τα όσιά σας…

Πρωινά ακροβατικά

2011-11-14T12:49:00.001+02:00

Με σάλτα πάνω από το κεφάλι,

ο Λαράκης με ξυπνά καιμια νέα μέρα αρχινά.

Περιμένοντας

2011-11-09T10:58:00.005+02:00

Είχαμε δώσει ραντεβού με μια φίλη πριν από μέρες στην Κοραή. Παριστάνονταςτον ευγενικό κύριο, πήγα και την περίμενα πρώτος. Λόγω της στάσης του μετρό, τοσημείο είναι τόπος ραντεβού και πέρασμα, αλλά τελευταία και πιάτσα επαιτών κάθεείδους, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω. Στο διάστημα που περίμενα μουζήτησαν χρήματα διαφορετικά άτομα, το καθένα με το δικό του στυλ καιπροσέγγιση. Κοστουμαρισμένοι, κουρελήδες, ντυμένοι κάζουαλ επαίτες, άλλοι μεευγενικό στυλ, μιλώντας στον πληθυντικό, άλλοι με λαϊκό/street/«φιλικό» στυλ. Κάποιαστιγμή απηύδησα, η φίλη μου με ειδοποίησε από το κινητό ότι θα αργούσε, «έλαγρήγορα της είπα, δεν μπορείς να φανταστείς τι γίνεται εδώ».

Κάποια στιγμή είδα και ένα γνώριμο πρόσωπο, ντυμένο με ένα ελαφρύ μπουφάν καιφορώντας κουκούλα. Δέχθηκα να πάμε στο περίπτερο να της πάρω κάτι για να φάεικαι να καπνίσει. Τη αναγνώρισα πρώτος εγώ, σχεδόν αμέσως. «Εσύ είσαι… η Δήμητρα,σωστά;» Η αναγνώριση της προξένησε ευχάριστη έκπληξη, με θυμήθηκε και εκείνημόλις με πρόσεξε, και από τη φωνή, όπως είπε. Ακόμη άστεγη, κοιμάται στο κρύο,περιμένει τις διατυπώσεις για να της χορηγηθεί μεθαδόνη στον τόπο καταγωγήςτης, για να γυρίσει στην επαρχία και να εγκαταλείψει τους δρόμους της Αθήνας.Μιλήσαμε αρκετά. «Αν δενέχει έλθει η φίλη σου όταν ξαναπεράσω, θα σε πάρω εγώ για καφέ» μου είπεχαμογελώντας.

Οι απόεδώ και οι από εκεί, όλες οι διαχωριστικές γραμμές είναι μια ψευδαίσθηση.

Σκέφτομαι μερικές φορές τη Δήμητρα, έτσι αδύνατη, να κοιμάται στο κρύο.Ίσως το Λονδίνο του Ντίκενς να ωχριά μπροστά στην Αθήνα του σήμερα και οιάθλιοι του Ουγκώ δεν ξέρω αν είναι περισσότερο ή λιγότερο άθλιοι σε σύγκριση μετους αθλίους των Αθηνών. Αν εκπλήσσεσαι με αυτή τη διαπίστωση, αναγνώστη, σε διαβεβαιώνωότι σκέφτηκα καλά αυτό που έγραψα. Σκέψου τις γωνιές και τους δρόμους όπου δεντολμάμε να πατήσουμε πόδι και που έχουν γίνει στο μυαλό μας μαύρες τρύπες στοχάρτη, τόποι εγκλήματος, σωματεμπορίας και ναρκωτικών, χώροι αποθήκευσης ψυχώνπου στοιβάζονται κατά δεκάδες μέσα σε μικρά διαμερισματάκια και ερειπωμένασπίτια. Πόσα δράματα, πόσοι Όλιβερ Τουίστ και Φέιγκιν, πόσες Τιτίκες, πόσοιΑγιάννηδες και Ιαβέρηδες, χωρίς αντάξιό τους συγγραφέα, και η φτώχεια ναεξαπλώνεται σαν μεσαιωνικός λοιμός.

Το κλοτσοσκούφι

2011-11-04T23:53:00.001+02:00

Τις κλοτσιές των μέτρων βέβαια εμείς τις τρώμε, αλλά χαλάλι, με ηγέτες τέτοιου βεληνεκούς, είμαι βέβαιος ότι οι θυσίες θα πιάσουν τόπο...

Gone...

2011-10-30T12:26:00.003+02:00

ΓΑΠ: Μια καινούρια μέρα ξημερώνει...

Η βία ως τιμωρία

2011-10-25T12:30:00.001+03:00

Η βία δεν μπορεί να είναιποτέ αποδεκτή τιμωρία, ανεξαρτήτως του τι έχει κάνει κάποιος . Η υπόσταση ενόςανθρώπου είναι ανεξάρτητη των πράξεών του. Οι πράξεις μας ανήκουν στο πεδίο τωνφαινομένων και υπόκεινται στους νόμους της αιτιότητας (ακόμηκαι αν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή αυτή η αιτιότητα), η ύπαρξή μας ανήκειστο πεδίο του είναι, του όντος. Η βία και η θανάτωση, λοιπόν, δεν μπορούν ναείναι ποτέ αποδεκτές σε μια πολιτισμένη κοινωνία ως ποινές, καθώς τιμωρούν τοον. Δεν πρέπει λοιπόν να ασκούμε ποτέ βία; Δεν λέω αυτό, η βία είναι η έσχατηλύση στο βαθμό που απαιτείται για να διακόψεις την αδικοπραξία εν τη τελέσειτης. Ως ποινή, αποδεκτά είναι μόνο τα αναγκαία μέτρα για να μην έχει οπαραβάτης τη δυνατότητα - ή τη θέληση - να επαναλάβει την πράξη του, μέσω τουπεριορισμού ή/και, ιδανικά, μέσω του σωφρονισμού.

Γνωρίζω ότι μέρος τηςκοινωνίας περιμένει από την ποινή ανταπόδοση, εκδίκηση, δικαίωση, τηνικανοποίηση κάποιου περί δικαίου αισθήματος. Αυτά τα πράγματα είναι φενάκη. Οάνθρωπος είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως όλα τα άλλα. Όπως έγραψα και παραπάνω,υπακούει στους νόμους της αιτιότητας. Έννοιες στις οποίες βασίζονται οικοινωνίες μας, όπως δικαιοσύνη, ευθύνη, καλό και κακό, είναι επινοήσεις για τηναναπλήρωση της ανθρώπινης αδυναμίας να κατανοήσει την ανώτερη τάξη ή νααποδεχθεί την αταξία, αντικαθιστώντας τη με απλοϊκά παραμυθάκια. Ως φαινόμεναείμαστε, όπως κάθε άλλο φαινόμενο, απλώς μορφές, σχήματα, χρώματα, κίνηση,ήχος… βιολογικά συστήματα που τροφοδοτούνται με ενέργεια από τον ήλιο και αφούλάβουν την οριστική τους μορφή φθίνουν υπακούοντας στον αδυσώπητο νόμο τηςεντροπίας που τόλμησαν να αψηφήσουν για λίγο, επιστρέφοντας στο άμορφο και στοασχημάτιστο. Αν υπάρχουν κάποια περιθώρια ελευθερίας, όπως και αν εννοηθούναυτά, ειρωνικά, αυτά διεκδικούνται μόνο αφού φτάσουμε σε αυτή την παραδοχή, όσοαναζητούμε ερμηνείες και μύθους και θεωρούμε εαυτούς φορείς κάποιας θείαςθέλησης, ιστορικού γίγνεσθαι και δεν ξέρω τι άλλο, θα είμαστε απλώς ένα φυσικόφαινόμενο, μια κατολίσθηση, κοτρόνια.

Το σώμα του στυγνού δικτάτοραπου κακοποιείται από τον όχλο δεν είναι λιγότερο αξιολύπητο από το σώμα ενός αθώουπου κακοποιείται. Θα τσινήσουν πολλοί, αλλά ένοχη είναι μόνο η σκέψη, ο νους,και ο νους είναι απλώς ένα φαινόμενο. Το ον, ο πυρήνας της ύπαρξης, είναι πάντααθώο, ουδείς εκών κακός. Είναι άλλο πράγμα η μάχη, άλλο το λυντσάρισμα και η ενψυχρώ εκτέλεση, ακόμη και αν αυτή έχει τη νομιμοποίηση μιας δικαστικήςαπόφασης.

Είμαστε, ακόμη, όλοιπαιδιά που παίζουν, τρέχουμε κυνηγώντας το ένα το άλλο στην αυλή τουνηπιαγωγείου φωνάζοντας «Μπανγκ! Μπανγκ!»

Ο άνθρωπος είναι τραγικός.

Αν θέλουμε να ζήσουμεκάποτε σε έναν κόσμο σχετικής ειρήνης, αυτή είναι μια αναγκαία συνειδητοποίηση.Διαφορετικά, με όλο αυτό το κυνήγι της δικαιοσύνης, θα ζούμε σε ένα κόσμοαυξανόμενης αδικίας, βίας και πολέμου.

Είδατε του διαδηλωτές ναχτυπιόνται μεταξύ τους στην Πλατεία Συντάγματος; Με πόσο δίκαιο και πεποίθησηξεχείλιζαν και οι δύο πλευρές… ίσως πιθανά σπέρματα για άλλο ένα αιματοκύλισμα.Παρατάξεις, πλευρές, αφορμές, ιδέες, θρησκείες, ελάχιστη σημασία έχουν.

Ίσως να χρειαζόμαστε λίγουγιή μηδενισμό.

Το νοσηρό κλίμα αυτών των ημερών μόνο τα σκοτεινά αριστουργήματα του Γκόγια συλλαμβάνουν.

Στρατηγοί της καρπαζιάς

2011-10-20T17:23:00.005+03:00

Αρέσκονται οι κυβερνώντες στις παρομοιώσεις περί πολέμου. Αυτό πουαποσιωπούν είναι η τύχη των στρατηγών που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναιήττες:

Αντικαθίστανται/εκπαραθυρώνονταιμε συνοπτικές διαδικασίες.

Τα λάθος σπασμένα αβγά, η λάθος ομελέτα

2011-10-14T16:58:00.000+03:00

Γράφω με αφορμή αυτό το κείμενο, το οποίο θα ευχόμουν να διαβάσουν οιΈλληνες πολιτικοί και πολλοί άλλοι που ζουν στον κόσμο τους και, κρίνοντας ίσωςεξ ιδίων τα αλλότρια και τα γενικά, νομίζουν ότι έκτακτες εισφορές, φόροι καιχαράτσια σημαίνουν απλώς λιγότερες πολυτέλειες, πιο απλή ζωή και «έλα μωρέ τώραποιος πεινάει» καθώς και ότι περίπου όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναιμεγαλοεισοδηματίες που φοροδιαφεύγουν.

Λοιπόν, για πολλούς ανθρώπους αυτά τα μέτρα σημαίνουν χαμό, καταστροφή,ίσως ακόμη και αίμα και θάνατο, ενώ η χρεοκοπία και η καταστροφή γίνονται γιαορισμένους τρέχουσα πραγματικότητα, ακριβώς εξαιτίας αυτών των μέτρων.

Από την άλλη μεριά, ο ανορθολογισμός και η προκλητική ασυλία των παιδιών τουσυστήματος, των συντεχνιών, ζει και βασιλεύει. Κάποιοι μας θάβουν στα σκουπίδιαατιμώρητοι (ξέρω τι λέγεται, αλλά να δούμε στην πράξη), κάποιοι φοιτητές καιμαθητές θεωρούν φυσικό και δημοκρατικό δικαίωμά τους να αποκλείουν τους άλλουςμαθητές και φοιτητές (τα φυτά) από το δικαίωμα στην εκπαίδευση, ναξυλοφορτώνουν τους διαφωνούντες και να κρατούν φυλακισμένους τους καθηγητές τουςστα γραφεία τους όταν δεν τους κάνουν τα χατίρια.

Η παλαβομάρα και η αλητεία πάνε σύννεφο και συγκυβερνούν.

Ποια στάση πρέπει να τηρήσει ένας στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος; Με ποιαπλευρά να ταχθεί; Από τη μία η Σκύλα της ανάλγητης φορομπηχτικής και από τηνάλλη η Χάρυβδη της συνδικαλοσυντεχνιοαλητοπαλαβομάρας. Στην πραγματικότητα, φυσικά,πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Να την πληρώσουν όλοι οιάλλοι, όλοι οι απέξω, εκτός από τα καλόπαιδα/κωλόπαιδα.

Μετά, κάποιοι απορούν γιατί η κοινωνία δεν εξεγείρεται. Ίσως διότι πολύςκόσμος έχει πάρει πρέφα το παιχνίδι και δεν βλέπει ακόμη κάποια συγκροτημένηεναλλακτική διέξοδο, ενώ παράλληλα βυθίζεται στην απελπισία. Οι μεν μας θέλουνγια να μας αρμέγουν και να συντηρούν την πελατεία τους, οι δε προσπαθούν ναπλασαριστούν ως κοινωνικοί αγωνιστές ενώ είναι μέρος ακριβώς αυτής τηςπελατείας. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις δεν είναι παρά το παζάρι, (- Δώσε τόσακαι δικό σου - Όχι, κόψε κάτι - μα δεν βλέπεις; Με πιέζουν οι απέξω.). Όσο γιατους υπόλοιπους, είμαστε το εμπόρευμα.

Ούτε τα μέτρα μπορώ να αποδεχθώ, αλλά, λυπάμαι, ούτε και να επαναστατήσωγια τα κεκτημένα ΣΑΣ.

Δεχθείτε ότι θα πρέπει επιτέλους αυτός ο τόπος να κυβερνάται με κάποιαστοιχειώδη λογική, ότι η τράπουλα θα πρέπει να ξαναμοιραστεί, ότι δεν είναιδυνατόν ο δημόσιος υπάλληλος και να είναι μόνιμος και να αμείβεται καλύτερα απότον ιδιωτικό, και να είναι υπεράνω αξιολόγησης. Δεχθείτε, ότι δεν μπορεί η τίμια εργαζόμενη υπάλληλος του δημοσίου ή των ΔΕΚΟ με τον παχυλό μισθό ναπαίρνει δύο μήνες άδεια τοκετού μετ’ αποδοχών και η «κλέφτρα», επί ξύλουκρεμάμενη ελεύθερη επαγγελματίας που γέννησε να πρέπει να συνεχίσει να πληρώνειτο ΤΕΒΕ έναντι ενός εξευτελιστικού ποσού που την αναγκάζει να συνεχίζει ναεργάζεται κανονικά από την επόμενη εβδομάδα και μετά τα συζητάμε. Δεν μπορεί ηανύπανδρη κόρη αποθανόντος δημοσίου υπαλλήλου να λαμβάνει ισοβίως σύνταξη (τιείδους νόμοι του 19ου αιώνα είναι αυτοί; Έχει ακούσει κανένας για τη χειραφέτηση της γυναίκας;) και η άλλη να πετιέται στοδρόμο γιατί αδυνατεί να πληρώσει τα χαράτσια και την εισφορά αλληλεγγύης πουσυντηρεί την αργοσμισθία της πρώτης! Είναι αυτό κοινωνικό συμβόλαιο;! Και ναι, είναι καιρός να αντικρύσουμε τηνπραγματικότητα ότι τα παράλογα κεκτημένα και η αυθαιρεσία του ενός είναι το ξεζούμισμακαι η καταπίεση που υφίσταται ο άλλος.

Ποτέ πριν η παρανομία και η έλλειψη σεβασμού απέναντι σε αυτό το κράτος δενέμοιαζε, όχι απλώς ελκυστική, αλλά και αναγκαία για να διαφυλάξει κάποιος τηναξιοπρέπειά του.

Τα γράφω αυτά αισθανόμενος πλέον όχι πολίτης, αλλά δουλοπάροικος τουελεεινού ελληνικού φέουδου και προτεκτοράτου που έχει το θράσος να αυτοαποκαλείταιδημοκρατία.

Εννοείται πως, παρά την όποιαπαραπομπή, το κείμενο αυτό απηχεί αποκλειστικά δικές μου απόψεις και ερμηνείες.

Χαμένος στο διάστημα

2011-10-10T12:20:00.002+03:00

Όταν ήμουν πολύ μικρόςμου άρεσε να χώνομαι σε μικρούς χώρους, κάτω από γραφεία, σε ντουλάπες, μέσασε κούτες, και να φαντάζομαι ότι βρίσκομαι στο πιλοτήριοενός διαστημοπλοίου με πλήρωμα μόνο τον εαυτό μου, μοναχικός ταξιδιώτης τουδιαστήματος. Το διαστημόπλοιό μου ήταν αυτάρκες και μπορούσε να με συντηρήσειγια όλη μου τη ζωή, παρέχοντάς μου όλα όσα θα χρειαζόμουν. Το πιλοτήριο διέθετεμια μεγάλη διαφανή καλύπτρα και όλη μου η αποστολή ήταν να περιπλανιέμαι γιαπάντα στο άπειρο, με σκοπό να θαυμάζω, να θαυμάζω τα νεφελώματα, τα πλανητικάσυστήματα, τα άστρα, τους γαλαξίες, απόκοσμα τοπία που η ανθρώπινη φαντασία δενμπορεί καν να συλλάβει και που γεμίζουν την ψυχή με θάμβος και δέος.

Υποθέτω ότι τοδιαστημοπλοιάκι μου αψηφούσε τη θεωρία της σχετικότητας και τους νόμους τηςφυσικής, κινούμενο με ασύλληπτες ταχύτητες μέσα στο σύμπαν, υπακούοντας μόνο στουςνόμους της παιδικής φαντασίας. Ποιο ήταν το έναυσμα για αυτές τις φαντασιώσειςσε τόσο μικρή ηλικία; Ίσως ένα παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο αστρονομίας πουμου είχε δώσει ο πατέρας μου, σε συνδυασμό με τις πρώτες τηλεοπτικές σειρέςεπιστημονικής φαντασίας στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Κάποιες τάσεις φυγήςκαι ο εσωστρεφής χαρακτήρας μου μπορεί να έπαιξαν επίσης το ρόλο τους.

Τα θυμήθηκα αυτά κάποια στιγμή αυτές τις μέρες καιχαμογέλασα με αυτές τις παιδικές φαντασιώσεις. Έπρεπε να μεγαλώσω για νακαταλάβω πόση αλήθεια έκρυβαν, καθώς αυτό ακριβώς είμαστε, μοναχικοί ταξιδιώτεςτου απείρου, μέσα σε μαγευτικά και απόκοσμα τοπία. Πού είναι το πλήθος; Πούείναι οι άλλοι; Πού είναι το πεζό και το συνηθισμένο; Παντού ένα μόνο εγώ,πανδαισία των αισθήσεων και το απέραντο κενό να σε γεμίζει με δέος και θαυμασμό.Αρκεί η συνειδητοποίηση για να αποκτήσεις το δικό σου διαστημόπλοιο.

Και κάτι επείγον, εδώ.

Το μνημείο του αγνώστου ζώου

2011-10-04T22:44:00.002+03:00

Ίσως να είναι σημάδι ότι η ανθρωπότητα έχει αρχίσει να προοδεύει όταν σεκάθε πρωτεύουσα θα υπάρχει και ένα μνημείο «του άγνωστου ζώου», του ζώου πουμας έθρεψε, του ζώου που μας προστάτεψε, του ζώου πάνω στο οποίο κάναμεπειράματα για να βρούμε φάρμακα που μας έσωσαν, του ζώου στο οποίο κάναμεπειράματα για να βρούμε ασφαλή καλλυντικά για να στολίσουμε τη ματαιοδοξία μαςκαι την εσωτερική μας ασχήμια, του ζώου που βασανίσαμε και κακοποιήσαμε γιατους ανούσιους ή ανόσιους σκοπούς μας ή απλώς από σαδισμό, επειδή δεν μιλάει,επειδή είναι ανυπεράσπιστο και στο απόλυτο έλεός μας, του ζώου χωρίς το οποίο δεν θαυπήρχαμε.

Σήμερα ήταν η παγκόσμια ημέρα των ζώων. Τι αξία έχουν τέτοιες μέρες; Δενξέρω. Ξέρω όμως ότι δεν μου άρεσαν τα σημερινά αστεία και συνειρμοί τωνδιαφόρων γελοίων σατιρικών και κωμικών σχολιαστών των ΜΜΕ που, κάνοντας φτηνάαστεία, συνέδεαν τη μέρα αυτή με τους αθλίους που μας κυβερνούν οδηγώντας μαςστον όλεθρο.

Ας μην ξεχνάμε ότι, αν θέλουμε να κυριολεκτούμε, την ημέρα των ζώωνκανονικά γιορτάζουμε όλοι μας, καθώς το ανθρώπινο είδος ανήκει στα ζώα. Η λέξηζώο δεν θα έπρεπε να είναι βρισιά και την ημέρα των ζώων δεν τιμώνται τα τέρατα.Για αυτούς που μας κυβερνούν και καθορίζουν τις τύχες αυτού του κόσμου, αςοριστεί κάποια ημέρα των τεράτων.

Μερικές φορές σκέφτομαιότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε τέρατα.

Και καλοκαιρνός Λάρι:

Το ροκ του φορολογούμενου

2011-09-30T23:04:00.001+03:00

Να μελοποιηθεί σεστυλ grundge.

In the bankI paid the tax, I paid the fucking tax, in the bank,

I am Greek,I owe the world the air I breathe, every single cell in me,

I owe tothe bank, I owe to the state,

I owe forthe glory of Hellas,

Kiss my ass,

They saidit on the TV,

I lived onborrowed money,

On borrowedtime,

A borrowedlife,

I’ve got togive them back,

And buy anew jeep,

It is mysacred duty,
.

ChristineLagarde, take it easy on the tan,

Pleasedon’t talk us down,

DominiqueStross Kan, please don’t screw our sorry ass,

Pleasedon’t screw our sorry ass,

We’ re justsome worthless prats,

Will paywhat’s due to the EU,

The squareis empty, we submit now, we all know,

What wemust do,

What wemust pay,

What wemust say,

EU, EU, Iowe you,

IMF, IMF,

I amfalling

I amfading,

I am faking,

Pleasedon’t hit me,

I’ll pay,

The fascistpolice shall see to it,

They just puta cocktail molotov in my bag, it looks convincing to the judge,

See you inhell,

Bankruptcountry,

Bankruptnation,

Now I go inhibernation.

Pray to Goldman Sachs for our salvation.

Ποίηση, καλύτερη από αναλύσεις

2011-09-28T21:28:00.001+03:00

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί.
Οι έμποροι φωνάζουν για αγορές.
Οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα
πεινάνε και όσοι εργάζονται…

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ από το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα,
ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν.
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
λεν πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό είναι πάρα πολύ δύσκολη…

Όχι, δεν τα έγραψε κάποιος δικός μας σήμερα, τα έγραψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ τηδεκαετία του 1930. Μεταφέρω ένα μικρό δείγμα εδώ σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη. Αναζητήστετα. Τα έχω σε μια έκδοση του 1978, εκδόσεις Θεμέλιο.

Θα έπρεπε να χαίρονται πουτους πετάνε μόνο αβγά, ακόμη.

Στίγματα

2011-09-25T22:38:00.001+03:00

Περπατούσε στην Πατησίων,

Αδύνατος και βασανισμένος,

Από τα χέρια του έσταζε αίμα,

Από τα πόδια του έσταζε αίμα,

Το κορμί του όλο πληγές,

Σταυρώθηκε για τη δόση του,

Ο πρεζάκιας.

Αυτοδυναμούλης

2011-09-21T15:29:00.001+03:00

Και μέσα σεόλα τα άλλα μας προέκυψε άλλος ένας αυτοδυναμούλης και των καθαρών λύσεων (σαναυτές που μας φτάσανε στα σημερινά μεγαλεία). Πρέπει να κυβερνήσει και αυτό τοπαιδί. Το συγκεκριμένο στρουμφ θεωρείται πάντως ιδιαιτέρως επικίνδυνο, καθώςέχει ακραίες και μαξιμαλιστικές θέσεις σε θέματα μετανάστευσης και εξωτερικήςπολιτικής που ΛΑ(ΟΣ)ϊκίζουν, ενώ περιστοιχίζεται από κύκλους και δίκτυα πουαποτελούνται από το είδους του ανθρώπου που ο λαός αποκαλεί με τον άκομψο όρο«λεβεντομαλάκας».

Λα λα αυτοδυναμίαλα αυτοδυναμία λαλαλαλαλα αυτοδυναμία λαλαλα λαλα αυτοδυναμία λαλα αυτοδυναμία λαλαλαλαλακαθαρές λύσεις.

ΠΑΣΟΚΟΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μεμπλε και πράσινα μηδενικά.

Αχ, βρε Δήμητρα…

2011-09-18T23:39:00.001+03:00

Έκανα τηνΚυριακάτικη, απογευματινή βόλτα μου, για να χωνέψω μετά το φαγοπότι στο σπίτιτων γονιών μου. Στην Κοραή με πλησίασε μια εξαιρετικά αδύνατη, πολύμικροκαμωμένη και καταπονημένη γυναίκα. Αρκετά εύγλωττη και επικοινωνιακή, σεαντίθεση με τα πρεζόνια που συνήθως συναντώ να επαιτούν, μου ζήτησε να της πάρωκάτι να φάει. Μου συστήθηκε με το όνομά της και με ρώτησε το δικό μου. Ζήτησετην άδειά μου να μου μιλάει στον ενικό. Περπατήσαμε μαζί ως το κοντινότεροπερίπτερο και στη διαδρομή μου είπε ότι ήταν σε πρόγραμμα μεθαδόνης, μεδιαβεβαίωσε ότι δεν έκανε πλέον χρήση, κάτι όχι εντελώς απίθανο με δεδομένη τησυμπεριφορά και τον τρόπο ομιλίας της, αλλά ήταν άστεγη. Επωφελήθηκα και της έκανακαι εγώ κάποιες ερωτήσεις. Φτάνοντας στο περίπτερο, το αίτημα για φαγητό άλλαξεσε δύο πακέτα τσιγάρα και ένα μπουκαλάκι πορτοκαλάδα.

Της αγόρασααυτά που ήθελε και τη ρώτησα αν η ουσία στην οποία είχε εθιστεί ήταν η ηρωίνη. Μουαπάντησε καταφατικά και μετά τη ρώτησα πώς γίνεται όταν βλέπεις παντού γύρω σουπώς καταντάει αυτή η ουσία τους ανθρώπους να αποφασίσεις να γίνεις ο ίδιος χρήστης.Μήπως βλέποντας αυτή την εξαθλίωση, τους ακρωτηριασμένους από τη γάγγραινα, ταζόμπι (δεν χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη) σκέφτεσαι «α, να, θέλω και εγώ να γίνωσαν και αυτούς, σίγουρα αυτό είναι καλή ιδέα»; Γέλασε και μου απάντησε ότιξεκίνησε παλιά να κάνει χρήση (έχουμε, όπως μου είπε, την ίδια ηλικία, αν καιφαινόταν μεγαλύτερη λόγω των καταχρήσεων και των κακουχιών) και είναι απόεπαρχιακή πόλη, είχε σε μεγάλο βαθμό άγνοια, ήταν πάντα πνεύμα αντίδρασης, «αν της έλεγαν να καθίσει έτσι στο ποδήλατο, εκείνηκαθόταν αλλιώς», καιπαρασυρόταν από τους έρωτές της. Εκείνος που της γνώρισε τον κόσμο τωνναρκωτικών ήταν ένας από τους πρώτους έρωτές της που και ο ίδιος ήτανεθισμένος. Παρεμπιπτόντως, είχε παντρευτεί και είχε χωρίσει. Μου είπε ότι γενικά τα πρεζόνια λένε πολλές ιστορίες για το πώςξεκίνησαν, πολλές φορές ψεύτικες και κάποιες φορές αληθινές.

Μιλήσαμεκάποια ώρα και φάνηκε ότι το ήθελε αυτό. Αρκετά καταφερτζού, θα ήταν θαυμάσιαπωλητής ή ικανή σε κάποιο επάγγελμα με απαιτήσεις διαπροσωπικής επικοινωνίας. Παράτη ζημιά που είχε πάθει μου φάνηκε αρκετά ευφυής και συγκροτημένη. Είπαμεδιάφορα, ακόμη και θέματα που άπτονταν της πολιτικής. Μου είπε ότι το νέονομοσχέδιο για τα ναρκωτικά θα βοηθήσει πολύ κόσμο. Καθώς χωρίζαμε την ευχήθηκακαλή τύχη.
Βρε, τη Δήμητρα… τη συνομήλική μου.

Η φωτογραφία παρακάτω,αιώρα ψηλά, στην Αιόλου, από τη σημερινή μου βόλτα.

Πιγκουίνος

2011-09-16T11:26:00.000+03:00

- Ε, λοιπόν, ναι, θεωρώ την αφαίρεση των χρυσών οδόντων δίκαιο καιαναλογικό φορολογικό μέτρο. Δεν μπορείς να δηλώνεις άπορος και άνευπεριουσιακών στοιχείων και να κρύβεις πολύτιμα μέταλλα στη στοματική σουκοιλότητα… να έχεις ουσιαστικά ένα χρυσορυχείο στο στόμα σου και το κράτος νααδυνατεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Οφείλεις και εσύ να συμβάλεις διά τουχρυσού οδόντος σου. Μήπως δεν θα μπορείς να φας επειδή θα σου λείπει ένα δοντάκι; Δεν είναι πιο σημαντική η προσπάθεια που καταβάλλουμε για τη σωτηρία της πατρίδας; Έχω άδικο; Κάνω κάποιο λάθος; Σας ερωτώ.

Γκριν Γκόμπλιν

2011-09-13T12:06:00.001+03:00

Εντάξει,ξεχνάμε το κάλεσμα της προηγούμενης ανάρτησης καθώς δεν είδα ανταπόκριση. Τοκαταλαβαίνω, η κοινωνία βράζει από θυμό, αλλά δεν έχει διέξοδο. Πολυδιασπασμένηκαι με τη μία ομάδα να μισεί την άλλη. Να δούμε που θα μας οδηγήσουν όλα αυτά.

Οικυβερνώντες άρχισαν τις πατριωτικές κορώνες. Πώς το έλεγε ο SamuelJohnson; Ο πατριωτισμόςείναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα (patriotism is the last refuge of a scoundrel). Θα έλεγα ότι στησυγκεκριμένη περίπτωση τον πατριωτισμό (των άλλων) επικαλούνται οι ανίκανοι, οιάχρηστοι, οι διεφθαρμένοι, οι τελειωμένοι. Τι κάνατε κύριοι τα τελευταία δύοχρόνια που κυβερνούσατε; Με ποιο δικαίωμα εξακολουθείτε να κυβερνάτε έχονταςεπιδείξει τέτοια ανικανότητα; Τι μέτρα λάβατε πέρα από τα φορομπηχτικά; Ποιες αλλαγέςκαι μεταρρυθμίσεις κάνατε; Μόνο να επιβάλετε φόρους ξέρετε. Φόρους άδικους,φόρους καθολικούς, τους οποίους δεν ξέρετε πώς να εισπράξετε, αλλά και ηκοινωνία αδυνατεί να καταβάλει πλέον. Με αυτό τον τρόπο καταστρέφετε ακόμηπερισσότερο τη χώρα, φέρνετε το χάος και μας οδηγείτε σε αδιέξοδο. Μπορεί να μηγίνεται επανάσταση, αλλά έρχεται ένας σιωπηρός και μελαγχολικός θάνατος. Μπορείνα μην καταστραφούμε από τη φωτιά, αλλά θα καταστραφούμε από το ψύχος, μπορείνα μην καταστραφούμε με μια έκρηξη, αλλά σβήνουμε από παράλυση. Σε επόμενοχρόνο, η βία, με τη μία μορφή ή την άλλη, θα επικρατήσει πριν να δημιουργηθεί ηδιάδοχος κατάσταση, καθώς θα υπάρχει ένα μεγάλο κενό και αγώνας για επικράτηση.

Βέβαια, τίποτααπό αυτά δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να παραδεχθείτε καθώς το μόνο πουυπάρχει για εσάς είναι η προσκόλλησή σας στην εξουσία, είστε σαν τα στρείδιακολλημένα στην πέτρα, είστε φαιδροί και γελοίοι, αλλά τι να πεις και για αυτούςπου σας ψήφιζαν τόσο καιρό; Δεν πρόκειται για ψηφοφόρους και πολίτες, αλλά γιαπελάτες σας. Θυμάμαι ακόμη τον προϊστάμενο της τελευταίας επιχείρησης όπουεργάστηκα, πριν να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας, που μας προέτρεπε να ψηφίσουμεΣημίτη… για να ανέβει πάλι το χρηματιστήριο. Οι αξιόπιστες λύσεις, ηπασοκονεοδημοκρατία. Όποιος τολμούσε να πει πριν από μόλις λίγα χρόνια ότιβρισκόμαστε σε μια αδιέξοδη πορεία που μας οδηγεί με διακόσια χιλιόμετρα πάνωστον τοίχο γινόταν στόχος ειρωνικών σχολίων. Ακόμη και στις τελευταίες εκλογέςόλοι περίμεναν τη σωτηρία από τον Γιωργάκη. Πρέπει να πούμε πάντως ότι Κωστάκηςκαι Γιωργάκης κατάφεραν να κάνουν τον Σημιταρά να μοιάζει με γίγαντα της πολιτικής.Αυτό και αν είναι κατόρθωμα.

Δεν μου ήλθεακόμη η ειδοποίηση για το τέλος επιτηδεύματος και την εισφορά κοινωνικήςαλληλεγγύης, αλλά την είδα στο taxisnet. Αισθάνθηκανα ανακατεύεται στο στομάχι μου. Κάτι αντιδρούσε πολύ βαθιά μέσα μου. Ένααίσθημα βαθιάς αδικίας και θυμού. Είναι μια βάρβαρη ληστεία μετά βιασμού αυτόπου υφιστάμεθα. Πού να έλθει και ο λογαριασμός της ΔΕΗ με το χαράτσι επειδή έχειςένα σπίτι για να μένεις. Είσαι φτωχός; Εξαθλιωμένος; Δεν με ενδιαφέρει, θαπληρώσει φόρο επειδή συμβαίνει να μένεις σε ένα ιδιόκτητο δυαράκι, γκαρσονιέρα.Αλλά σκέφτομαι και επιχειρήσεις που βασίζονται σε μεγάλα ακίνητα, όπως ταξενοδοχεία. Αυτό σίγουρα θα ωφελήσει την οικονομία.

Να μη θίξουμετα κακώς κείμενα, οπότε τι κάνουμε; Φόροι, τέλη, χαράτσια σε όσους παράγουν, σεόσους εργάζονται, σε όσους πληρώνουν. Σφάζουν την αγελάδα για να φάνε ό,τικρέας της έχει απομείνει. Αύριο το πρωί όμως ποιον θα αρμέξουν; Ο Γιωργάκης οανίκανος που ήδη μία φορά έριξε την πετσέτα για να την μαζέψει πάλι θα έπρεπενα παραιτηθεί αμέσως λόγω αποδεδειγμένης ανικανότητας. Το ίδιο ισχύει για τον«ευφυή» και ευφραδή Ευάγγελο. Πόσο λίγοι αποδεικνύονται όλοι οι «κατάλληλοί μας»όταν περνούν από τη δοκιμασία της πραγματικότητας.

Αντιλαμβάνομαιότι στα σκαριά βρίσκεται κίνημα «δεν πληρώνω» για τα χαράτσια. Φυσικά, πολλοίδεν θα πληρώσουν από ανάγκη. Τα αισθήματά μου είναι τέτοια που και εγώ δεν ξέρωτι θα κάνω. Δεν είναι τόσο ένας επιφανειακός θυμός όσο κάτι βαθύτερο. Ένααίσθημα ότι σε εξευτελίζουν και σε ταπεινώνουν και απαιτούν να υποκλίνεσαικιόλας και μπροστά τους. Άκουσα στο ραδιόφωνο ότι υπάλληλοι εφοριών λένεψιθυριστά στους διαμαρτυρόμενους πολίτες ότι και αυτοί δεν μπορούν ναπληρώσουν. Αυτό και αν είναι κατόρθωμα του πολιτικού κατεστημένου μας. Να απονομιμοποιήσουνπλήρως τα κράτος.

Δεν ξέρω τι μαςπεριμένει, αλλά προτείνω σιγά-σιγά να μετατρέπετε τις καταθέσεις σας σεκονσέρβες και ξηρά τροφή, ίσως και κάνα μπουκαλάκι νερό, ποτέ δεν ξέρεις… ίσωςνα ανθίσει και καμιά μαύρη αγορά, πολλές ευκαιρίες για όσους έχουν πλούτο σεείδος.

Αφήστε άθλιοιπολιτικοί μας τις κορώνες, δεν μπορείτε και δεν θέλουμε να μας σώσετε εσείς. Όσοιδεν είστε διεφθαρμένοι είστε αποδεδειγμένα άχρηστοι και ανίκανοι. Λέτε ότιπερνάτε δύσκολα και κάνετε θυσίες για να μας σώσετε. Κουβαλάτε λέει σταυρό. Γιατί;Σας υποχρεώνει κανένας να μας εξουσιάζετε; Είστε διάδοχοι κάποιας κληρονομικήςμοναρχίας; Είστε βασιλείς; Δεν υπάρχουν άλλοι ικανότεροι από εσάς; Δεν καταλαβαίνετεότι όσο μιλάτε τόσο τρέφετε την οργή εναντίον σας; Θέλετε να φάτε ξύλο ή χειρότερα;

ΟΥΣΤ ΑΛΗΤΕΣ!

Κάλεσμα σε συγκέντρωση «Πάρτε τα πίσω!!!»

2011-09-12T00:09:00.001+03:00

Εχθές το βράδυ, εν θερμώ μετά την ανακοίνωση για τα νέα «έκτακτα» «έκτακτα» μέτρα, είχα ανεβάσει το παρακάτω και μετά το κατέβασα, περιμένω τις απόψεις σας, αν το στηρίξετε, αν βρει ανταπόκριση, θα είμαι και εγώ εκεί:

Σήμερα, άλλο ένα χαράτσι έρχεται να προστεθεί στα διάφορα έκτακτα καιτακτικά φοροεισπρακτικά μέτρα, προκειμένου να μην αγγίξει κανένας το σάπιοκομματικό και πελατειακό κατεστημένο και το βαθύ κράτος της πασοκονεοδημοκρατίας. Μετά από τις εισφορέςαλληλεγγύης (σε ποιους;) και τα τέλη επιτηδεύματος (πρώτα πληρώνεις και μετά έχειςτο δικαίωμα να δουλεύεις), μετά από τα άλλα φορομπηχτικά μέτρα και τις ψευτοαπελευθερώσειςεπαγγελμάτων, έρχεται και η υποχρέωση να πληρώνουμε νοίκι στο κράτος επειδήέχουμε ένα σπίτι να μένουμε. Είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Άνθρωποιάνεργοι, φτωχοί, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσοι έχουν μια ιδιόκτητη γκαρσονιέραγια να στεγάσουν τη μιζέρια τους, καλούνται να καταβάλουν νοίκι για τηνιδιοκτησία τους.

ΔΕΝ ΘΑΠΕΡΑΣΕΙ!

Αν η χώραήταν επιχείρηση, το διοικητικό συμβούλιο που θα την είχε οδηγήσει σε αυτά τα χάλιαθα είχε οδηγηθεί στον εισαγγελέα ή, τουλάχιστον, θα είχε εκδιωχθεί λόγωανικανότητας. Σε αντιδιαστολή, την Ελλάδα την κυβερνούν και εμφανίζονται σανσωτήρες της οι ίδιοι που την οδήγησαν στην καταστροφή, οι διεφθαρμένοι και οιανίκανοι. Πιστεύω ότι υπήρχαν χρονικά περιθώρια για να αποφευχθούν τα χειρότερα όταν ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση, αλλά που αδράνησε για δύο χρόνια προσπαθώντας να προστατεύση το κεκτημένο πελατειακό κράτος. Τώρα απομένει η διαχειριση της καταστροφής.

ΔΕΝ ΘΑΠΕΡΑΣΕΙ!

Την ίδια στιγμή,ο Όλι Ρεν, Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, εκφράζει ικανοποίηση γιατα μέτρα. Πιστεύω ότι όλοι ξέρουν ότι αυτό που γίνεται είναι μια ξεδιάντροπηληστεία των Ελλήνων. Γνωρίζουν ότι τα μέτρα είναι λάθος. Γνωρίζουν ότι δεν έχουν καμία προοπτική, ότι είναι απλώς φοροεισπρακτικού χαρακτήρα και σκοτώνουν την αγελάδα που δίνει το γάλα (την οικονομία), με αποτέλεσμα ακόμη μεγαλύτερο έλειμμα και χρέος. Φως δεν υπάρχει στοτούνελ, αλλά προσπαθούν, παρατείνοντας το μαρτύριό μας, να αρπάξουν ότι μπορούναπό τις τσέπες μας πριν να μας εγκαταλείψουν στην εξαθλίωση. Αυτή δεν είναι ηΕυρώπη που θέλουμε και δεν μας ενδιαφέρει να ανήκουμε σε αυτή την Ευρώπη!

ΔΕΝ ΘΑΠΕΡΑΣΕΙ!

Τα πρόσφατα φορομπηχτικά μέτρα καταπατούν την πιο βασική αρχή της φορολογίας σε ένα κράτος δικαίου: ότι πληρώνει ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του και όχι από αυτά που του είναι αναγκαία για την επιβίωσή του. Και όμως, τα πρόσφατα μέτρα δεν κάνουν καμία διάκριση, είναι καθολικά και εξοντωτικά, είναι κάτι σαν φόρος για το δικαίωμά μας να αναπνέουμε. Η ψευτοδιάκριση περί ανέργων δεν πείθει. Είναι απαράδεκτο ότι ενας άνεργος πρέπει να αποδεικνύει ότι είναι ανεργος και είναι απαράδεκτο ότι ένας ημιαπασχολούμενος ή ένας φτωχός μισθωτός οικογενειάρχης μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας θα πρέπει να επιβαρυνθεί με αυτά τα μέτρα.

ΔΕΝ ΘΑΠΕΡΑΣΕΙ!

Προτείνω:

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΟ, ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΒΡΑΔΥ.

Κεντρικόσύνθημα: Πάρτε τα φορομπηχτικά μέτρα πίσω! Όχι στη ληστεία!

Κάποιεςπροτάσεις για βασικό αίτημα και επιμέρους αιτήματα:

Οριστική αποχώρηση/παραίτησηαπό την πολιτική σκηνή όλου του πολιτικού δυναμικού που υπηρέτησε μεοποιαδήποτε ιδιότητα στις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης με μια μεταβατικήπερίοδο υπηρεσιακής κυβέρνησης τεχνοκρατών που θα στηριχθεί από τις δύο μεγάλεςπαρατάξεις, αλλά χωρίς ουσιαστική εμπλοκή στο έργο της, με καθορισμένη αποστολή και εντολή:

Διαχείρισημιας γενναίας περικοπής του χρέους. Χρεοκοπία; Ναι, χρεοκοπία! Όπως γράφω και παραπάνω, νομίζω ότι όποιο περιθώριο υπήρχε για κάτι καλύτερο κατασπαταλήθηκε από την αδράνεια και ανικανότητα των κυβερνόντων.
Διαχείρισητων διαπραγματεύσεων με τις χώρες του ευρώ για την παραμονή μας ή όχι σε αυτό.Το αίτημα της άμεσης μη αναγνώρισης μέρους του χρέους είναι αδιαπραγμάτευτο. Αν μας θέλουνστο ευρώ, θα πρέπει να δεχθούν και την περικοπή του χρέους, διαφορετικά,διαπραγμάτευση και διευθετήσεις για την όσο γίνεται πιο ομαλή έξοδό μας.
Εξορθολογισμόςτου δημοσίου, εγκαθίδρυση αξιοκρατίας, συνέχιση όσων μέτρων είναι στη σωστήκατεύθυνση, όπως του μεγαλύτερου μέρους των μέτρων για την ανώτατη παιδεία.
Ριζική αναθεώρησητης τοπικής αυτοδιοίκηση που δεν είναι παρά μια εστία διαφθοράς και σπατάλης.Είχαμε ένα διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό κράτος, με την τοπική αυτοδιοίκησηόλα τα κακά του υψώθηκαν στο τετράγωνο. Θέλουμε ενιαία λογοδοσία και όχι ένατένις ευθυνών από τον ένα φορέα στον άλλο. Χίλιες φορές καλύτερα διορισμένοιαπό την κεντρική διοίκηση δήμαρχοι με κάποιας μορφή συμμετοχής των πολιτών,ίσως διατήρηση της εκλογής δημοτικών συμβούλων, αλλά χωρίς παρατάξεις και χωρίςκόμματα. Δηλαδή, κατάργηση της τοπικής αυτοδιοίκησης όπως την ξέρουμε.
Κατάργηση τηςγραφειοκρατίας και απλοποίηση. Καθολικά και ιδίως στην άσκηση επαγγελμάτων, μεμοναδικές εξαιρέσεις τις περιπτώσεις όπου απαιτούνται ειδικά προσόντα πουεπηρεάζουν την ασφάλεια προσώπων. Κάθε ενήλικος θα πρέπει ανά πάσα στιγμή ναμπορεί να εργαστεί ελευθέρως ως ελεύθερος επαγγελματίας και να έχει ένα απλότρόπο να δηλώνει τα εισοδήματά του.
Αντί γιαγελοιότητες όπως οι ποινές διαπόμπευσης και δημοσιοποίησης οφειλετών και άλλες ανοησίες,διαφάνεια στη διαχείριση του κράτους. Να ξέρει ο κάθε ενδιαφερόμενος πώςδιαχειρίζεται το κάθε υπουργείο τα κονδύλιά του και τις επιδόσεις τουδιαχρονικά. Επιβράβευση όσων διοικήσεων επιτυγχάνουν μη αύξηση ή και μείωση τωνεξόδων των υπηρεσιών τους, σε συνάρτηση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες και τηναποτελεσματικότητα. Παράλληλος ανεξάρτητος μηχανισμός εποπτείας της δημόσιαςδιοίκησης. Τέρμα οι παντοδύναμοι υπουργοί. Κάθε υπουργός θα λογοδοτεί σε αρχιελεγκτήτου αντίστοιχου μηχανισμού ελέγχου του υπουργείου του ο οποίος θα είναιτεχνοκράτης. «Πολιτοκεντρική» οργάνωση της δημόσιας διοίκησης, κατά τηνπελατοκεντρική οργάνωση των επιχειρήσεων. Βασικός στόχος κάθε υπηρεσίας είναι ηεξυπηρέτηση του πολίτη και αυτός θα είναι άξονας της οργάνωσής της.
Δικαιοσύνημε αναλογικότητα σε όλα. Τέρμα στα ψευτοδρακόντεια μέτρα της ατιμωρησίας τωνισχυρών και της εξόντωσης των αδυνάτων. Επιείκεια στο σφάλμα και αυστηρότηταστην πρόθεση.
Όλα υπόσυζήτηση, όλες οι προτάσεις στο τραπέζι. Θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα. Τέρμα στην κυρίαρχη αντίληψη του «να μηναλλάξει τίποτα».

Θα είμαι παρών στησυγκέντρωση αν μέχρι την προτεινόμενη ημερομηνία διαπιστώσω επαρκή ανταπόκριση, στήριξη,προώθηση και προοπτικές επιτυχίας. Διαδώστε το, χρησιμοποιήστε αυτό το υλικό όπωςθέλετε. Μια συγκέντρωση των 400 ή των 1000 ατόμων δεν θα με ενδιέφερε και θα τηθεωρούσα απόδειξη ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας (θα δω από τη γωνίτσα). Οι εγκάθετοι μπαχαλάκηδες πουυποκινούνται από ασφαλίτες δεν κάνουν παρά τη βρώμικη δουλειά του παρακράτους,να τρομοκρατούν τους πολίτες, προτάσεις για περιφρούρηση δεκτές.

Εσείς που μας κυβερνάτε μας οδηγείτε στην καταστροφή και πουθενά αλλού!

Μας αφαιμάζετε μέχρι θανάτου προς όφελος των πιστωτών μας και μας βάζετε να πληρώνουμε τα δικά σας λάθη.

Να φύγετε, να πάτε αλλού!

ΔΕΘέλω άλλο

2011-09-10T16:26:00.001+03:00

Παππούς reloaded

2011-09-07T22:10:00.004+03:00

Είδα πάλιπριν από 2-3 μέρες τον ηλικιωμένο για τον οποίο είχα γράψει εδώ. Τον χαιρέτισακαι του είπα ότι είχα κάνει μια μικρή έρευνα και είχα μάθει για αυτό τον οργανισμό και του εξήγησα για την υπηρεσία «κόκκινου κουμπιού» για άμεση βοήθειασε ηλικιωμένους. Του είπα ότι είμαι διατεθειμένος να τον βοηθήσω αν χρειαστείκάτι, αλλά σε περίπτωση ανάγκης, εκτός του ότι μπορεί να απουσιάζω, είναιάγνωστο και αν θα είναι σε θέση να ειδοποιήσει οποιονδήποτε, ενώ θα ήταν πολύπιο εύκολο να πατήσει το κουμπί αυτό που κρέμεται από το λαιμό του για να έλθειεξειδικευμένη βοήθεια. Του είπα αν θέλει να επικοινωνήσω εγώ για λογαριασμό του,για τη διαδικασία. Με ευχαρίστησε θερμά, μου είπε ότι του το ανέφεραν καιάλλοι, αλλά, τελικά, αποφάσισε ότι ακόμη δεν έχει ανάγκη από τέτοια πράγματα,το γερόντιο των ενενήντα πέντε (95) ετών. Μάλλον ξαναπήρε τα πάνω του. Κατάλαβεςφίλε μου;

Μερικές φορές βέβαια δενείναι η βοήθεια που είναι σημαντική, αλλά το να νοιώθει κάποιος ότι υπάρχουν σεαυτό τον κόσμο άνθρωποι που θα ήταν διατεθειμένοι να τον βοηθήσουν (αυτά δεν ισχύουν για εμένα, λέμε). Αυτό θαήθελε ο γεροντάκος μέσα στη μοναξιά του… All we need is love.

Ο μηχανόβιος

2011-09-03T23:21:00.004+03:00

Κόλλησε το έψιλον εν Δελφοίς πάνω στο κράνος της μηχανής

Στους δρόμους βγήκε να δώσει τη μάχη της εποχής

Τι κρίμα που δεν διάβασε και λίγο αρχαία τραγωδία

Δεν θα τον έδερνε τώρα… η συμβολολατρεία.

Με αφορμή αναβάτη μηχανής που είδα σε έναν από τουςπεριπάτους μου.

Φανταστικός λόγος απευθυνόμενος σε γέροντα

2011-08-27T16:23:00.010+03:00

...και ο Κωστάκης Κονανίδης επιτέθηκε στα γερόντια που ετοιμάζονταν να θυσιάσουν την... εχμ... όχι και τόσο παρθένα στον θεό των νιάτων και τα κανόνισε.

Μένει ένας παππούλης μόνος του σε ένα διαμερισματάκι στο υπόγειο της πολυκατοικίας. Συμπαθέστατος, μικρόσωμος, λεπτοκαμωμένος άνθρωπος που παρά τη μεγάλη ηλικία του εξακολουθεί κάθε απόγευμα να ντύνεται κομψά και σύγχρονα, αλλά σύμφωνα με την ηλικία του, και να κάνει τον περίπατό του κάθε απόγευμα. Τον χαιρετάω όποτε τον συναντώ και τον θαυμάζω όπως κρατιέται.

Τον συνάντησα και εχθές στο δρόμο, με χαιρέτισε, αλλά δεν ήταν σε τόσο καλή διάθεση. Μου είπε για μια περιπέτειά του τον Δεκαπενταύγουστο. Από ό,τι κατάλαβα, εμφάνισε μια αιμορραγία στη μύτη που δεν σταματούσε και τον τρόμαξε πολύ. Έβαλε τις φωνές και βρέθηκαν ευτυχώς κάποιοι που είχαν ξεμείνει στο κλεινόν άστυ για να τον βοηθήσουν. Μου παραπονέθηκε μετά ότι δεν βρίσκεται άνθρωπος να του κτυπήσει το κουδούνι του να δει τι κάνει και ό,τι ανησυχεί για την επόμενη φορά που θα του συμβεί κάτι. Τον ρώτησα αν έχει συγγενείς και μου είπε πως δεν έχει κανέναν. Τον ρώτησα γιατί δεν κάλεσε βοήθεια τηλεφωνικά και μου είπε ότι δεν βλέπει καλά. Τον ρώτησα αν έχει ψάξει για συστήματα τηλεειδοποίησης για ηλικιωμένος, που παρέχουν ένα σύστημα «κόκκινου κουμπιού» με το οποίο καλείται αυτόματα βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης. Μου δήλωσε, εσφαλμένα όπως διαπίστωσα αργότερα, ότι αυτά κοστίζουν. Μετά, η συζήτηση ελάφρυνε κάπως, του είπα ότι φαίνεται μια χαρά και μου δήλωσε όλο υπερηφάνεια ότι είναι, παρακαλώ, ενενήντα πέντε (95) ετών

Μετά από αυτή τη συνάντηση, ομολογώ ότι στην αρχή αισθάνθηκα κάποιες ενοχές. Ως ένοικος αυτής της πολυκατοικίας, δεν τον είχα ρωτήσει ποτέ αν χρειαζόταν κάτι. Μετά όμως, σαν από αντίδραση, αναδύθηκαν κάποιες άλλες σκέψεις στο μυαλό μου.

«Τι ολοφύρεσαι ούτως παππούλη;» σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να του είχα πει, «Κάτθανε και Πάτροκλος, κάτθανε και Αχιλλέας, πεθαίνουν και υποφέρουν και ένα σωρό νέοι άνθρωποι κάθε μέρα πριν να γευθούν μια ολόκληρη μερίδα ζωής. Εσύ όχι μόνο έφαγες όλη τη μερίδα που σου αναλογεί, σφούγγισες λαίμαργα και το πιάτο και είσαι τώρα στο συμπλήρωμα. Ακόμα μια χαρά στέκεσαι, έχεις γίνει η Νέμεση του ασφαλιστικού συστήματος έχοντας συμπληρώσει ίσως περισσότερα χρόνια σε σύνταξη παρά σε δουλειά. Κάθεσαι όμως και κλαις τη μοίρα σου γιατί σου άνοιξε η μυτούλα και δεν ασχολούνται περισσότερο οι ξένοι μαζί σου, παίρνοντας ίσως χρόνο από τους δικούς τους γέροντες γονείς, τις οικογένειές τους, τις δουλειές τους, τις απολαύσεις των νιάτων τους και τις δικές τους ζωές, τις ίσως πολύ συντομότερες της δικής σου.

Έκανα και εγώ την επιλογή που έκανες και εσύ, να μην κάνω οικογένεια, και, ελπίζω, αν ποτέ φτάσω στην ηλικία σου να στέκομαι όπως εσύ, με τα δυο μου πόδια να μπορούν να με κουβαλάνε και το μυαλό μου ακμαίο, έστω και αν τα μάτια μου έχουν αδυνατίσει κάπως. Αν είναι όμως να κλαίγομαι όπως εσύ και να βυθιστώ στην αναξιοπρέπεια της αυτολύπησης, καλύτερα να φεύγω μια ώρα αρχύτερα πριν να φτάσω σε τέτοια κατάντια. Τα γηρατειά υποτίθεται ότι σε αντιστάθμισμα των άλλων απωλειών δίνουν σοφία και στωικότητα, αποδοχή της κατάστασης της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν δεν τα έχεις ούτε αυτά και το μόνο που μένει είναι η κρεμασμένη πλαδαρή σάρκα, η αδυναμία και η κλαψομουνίαση, καλύτερα να μην είναι τόσο πολλά τα χρόνια.

Αλήθεια, παππούλη, όταν ήσουν νέος εσύ πήγες να φροντίσεις κάποιον άγνωστό σου γέροντα σκεφτόμενους ότι θα μπορούσες να είχες τη μοίρα του; Ήθελες να βλέπεις την αηδιαστική γέρικη σάρκα και να ακούς κλαψουρίσματα, βάσανα και αναμνήσεις αντί να τρέχεις πίσω από κοριτσίστικα κάλλη; Μήπως προσπαθούσες και εσύ, όπως οι περισσότεροι, να ελέγξεις το περιβάλλον σου, τους άλλους, μέσα από την εξουσία και τη δύναμη, όσο από αυτά είχες, χωρίς να σκέφτεσαι ότι κάποτε θα είσαι στο έλεος όλων και όπλο σου θα είναι πλέον ο οίκτος και η ενοχή; Κοινή μοίρα όλων είναι η αδυναμία και ο θάνατος και το μόνο που μπορεί να σε γλιτώσει από το πρώτο είναι ο πρόωρος ή έγκαιρος θάνατος. Γιατί κλαίγεσαι τώρα αντί να μακαρίζεις την τύχη σου; Γιατί όταν άνοιξε η μυτούλα σου έμπηξες τις στριγκλιές αντί να μπεις στην μπανιέρα σου και να αποδεχθείς έναν σχετικά ανώδυνο, όπως λέγουν για την αιμορραγία, θάνατο, απευθύνοντας στον κόσμο ένα μεγάλο ύστατο ευχαριστώ, ένα «So long and thanks for all the fish»; Προτιμάς μήπως να καταλήξεις (και με τις δύο έννοιες) λίγο αργότερα σε κάποιο νοσοκομείο ή άσυλο όπου νέοι άνθρωποι θα πληρώνονται για να συντηρούν αυτό το απομεινάρι ζωής, για να σε ξεχέζουν και να σε συνδέουν με καθετήρες; Προτιμάς έναν τέτοιο θάνατο ή μήπως έχεις την κρυφή ελπίδα ότι θα φτάσεις στη δευτέρα παρουσία ζωντανός; Τι προσδοκάς παππούλη; Γιατί δεν χαίρεσαι με αυτά που έχεις, με κάθε επιπλέον στιγμή που σου χαρίζεται πλέον χωρίς να τη δικαιούσαι και θέλεις να αρπάξεις και τις ενδεχομένως λιγότερες και πολυτιμότερες στιγμές των άλλων;

Πόσο φοβάσαι για αυτή τη γέρικη ζωούλα παππούλη και τρέμεις σαν κιτρινισμένο και ζαρωμένο πια φύλλο στον φθινοπωρινό άνεμο, που αρνείται πεισματικά να αφήσει τη θέση του στο κλαδάκι. Εσύ δεν έχεις σκοπό να κάνεις τόπο για κανέναν άλλο παππούλη; Στη θέση σου περιμένουν να βλαστήσουν φρέσκα, πράσινα φυλλαράκια να κάνουν και αυτά τον δικό σου κύκλο και, κρίνοντας από αυτό που βλέπω, μόνο τα πιο τυχερά θα φτάσουν να γίνουν σαν και εσένα. Και όμως, εσύ θες ακόμη να τρως με αυτά τα φθαρμένα από τη χρήση δόντια, να τρέχουν ζουμιά και φρέσκοι χυμοί στις χαλαρωμένες παρειές σου, στα σιχαμερά, ζαρωμένα χείλη σου. Θεωρείς πολύτιμη αυτή τη γεροντική σάρκα όταν στον κόσμο πεθαίνουν βρέφη. Δεν είναι ωραίο που όταν φύγεις δεν θα χυθεί δάκρυ παππού, αφού όσοι ήταν να σε θρηνήσουν έχουν φύγει πριν από σένα; Το έσπασες το κοντέρ, πέρασες τη γραμμή του τερματισμού, πόσους γύρους του θριάμβου θέλεις να κάνεις, τι άλλο θέλεις; Μίλα, τι με κοιτάς σαν χάνος; Τι άλλο περιμένεις από αυτή τη ζωή; Ποιο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας σου έχει ξεφύγει και ελπίζεις να το ζήσεις σε αυτή την προχωρημένη ηλικία;

Από τον κινηματογράφο και τα βιβλία ξέρουμε ότι κάποιοι γέροντες Ινδιάνοι της Αμερικής, όταν αισθάνονταν ότι είχαν εξαντλήσει τις μέρες τους, ότι η ύπαρξή τους δεν προσέφερε τίποτα άλλο στη φυλή, έπαιρναν την κουβερτούλα τους και απομακρύνονταν σε κάποια βουνοκορφή, να κάνουν την ειρήνη τους με το εδώ και το επέκεινα. Στην αρχαία Ελλάδα, σε ένα νησί, οι πολύ γέροντες έπαιρναν μόνοι τους κώνειο αφού συνέλεγαν οι ίδιοι τα άνθη. Δεν είμαι υπέρ της αυτοκτονίας, αλλά δεν πρέπει κάποια στιγμή να συμφιλιωθείς μέσα σου με το τέλος; Υπάρχει σοφία και τελική ωρίμανση χωρίς αυτή τη συμφιλίωση; Αυτό δεν είναι το ανώτερο και τελευταίο σκαλοπάτι; Μόνο αυτό δικαιώνει την γέρικη ύπαρξη. Ακόμη και τα άγρια ζώα όταν διαισθάνονται το τέλος συμπεριφέρονται με αξιοπρέπεια και απομακρύνονται από την αγέλη. «I never saw a wild thing sorry for itself…» Εσύ όμως θέλεις άλλους να τους βασανίζεις, να σε ανέχονται, να τους φορτώνεις τα γηρατειά σου, να τους βάζεις ενδεχομένως να μαζεύουν τα σκατά σου. Πιστεύεις ότι έχεις αυτό το δικαίωμα. Πιστεύεις ότι έχοντας φάει όλη τη δική σου μερίδα, μπορείς να απαιτείς να μαγαρίζεις με τα σάλια σου και τη μερίδα των άλλων.

Με ρωτάς, παππούλη, τι θα κάνω εγώ όταν φτάσω στην ηλικία σου… («αν φτάσω» να λες, τυχερέ παππούλη). Ελπίζω λοιπόν ότι αν φτάσω στην ηλικία σου θα έχω τη σοφία που λείπει από εσένα, αλλιώς θα είμαι άξιος της μοίρας μου. Όλοι βέβαια έχουμε τις στιγμές της αδυναμίας μας και ελπίζω αυτό να ήταν αυτά που μου είπες. Δεν είναι ότι σε περιφρονώ, παππούλη, είναι ότι με απογοητεύεις και με κάνεις πιο αποφασισμένο να μη γίνω σαν και εσένα, τόσο κλεισμένος σε ένα μικρούλι και κλεισμένο σε ένα καρυδότσουφλο εγώ, τόσο ανίκανο να δει τη μεγάλη εικόνα, να αντικρύσει το μεγάλο άπειρο.

Αν δεν μπορώ να ζήσω σαν ήρωας παππού, θέλω τουλάχιστον να αντικρύσω τον θάνατο με ένα μειδίαμα. Γεννιόμαστε κλαίγοντας, αλλά και με ελάχιστη επίγνωση, αν φεύγουμε και κλαίγοντας, σαν μωρά, τι αξία έχουν τα ενδιάμεσα;

Ίσως μωρά/μωροί να γεννιόμαστε, ξεμωραμένοι/μωροί να πεθαίνουμε, αλλά εσένα, όπως και σε κάποιους άλλους τυχερούς, βλέπω να σου έχει μείνει λίγο μυαλό σε αυτή την προχωρημένη ηλικία. Πού είναι όμως η σοφία; Θεωρείς λοιπόν σωστό να ξοδεύονται τα νιάτα για να συντηρούν τα γηρατειά; Ελάφρυνε λίγο, χαλάρωσε λίγο, σταμάτα να λυπάσαι τόσο το γερασμένο σαρκίο σου. Τραγούδα αυτοσαρκαζόμενος εκείνο το δημοτικό σκωπτικό τραγουδάκ «φύγε γέ φύγε γέρο από κοντά μου! φύγεγέ φύγε γέρο από κοντά μου σε σιχά σε σιχάθηκε η καρδιάμου.»

Δεν ξέρω, αν πράγματι του τα έλεγα αυτά, αν θα του έκανα καλό ή κακό. Δεν νομίζω ότι θα του τα πω. Όπως και να έχει, έκανα μια έρευνα και βρήκα αυτό (Γραμμή Ζωής). Την επόμενη φορά που θα τον δω θα του προτείνω. Ίσως πάλι να του πάρω ένα σύστημα ατομικού συναγερμού. Θα δούμε.

Σας λέω, από τότε που ανέβασα το all you need is love, κάποιος μου κάνει πλάκα, μου την έχουν στημένη εκεί έξω όλοι οι αναξιπαθούντες, μετανάστες, πρεζόνια, γέροι. Α στο διάλο λέμε μην τους πιάσω στις κλωτσές και δούνε πόσο love έχω!

Ελπίζω να μην παίρνετε αυτά που γράφω πολύ στα σοβαρά, ε; Ειλικρινά όμως, λίγα πράγματα μου δημιουργούν τόσο άσχημη εντύπωση όσο η κλάψα, η αυτολύπηση και η επίκληση του οίκτου των άλλων.

Πάντως, διαβάζω ότι σε 2-3 δεκαετίες το μισό του πληθυσμού μας θα είναι γέροντες, μεταξύ των οποίων, αν δεν με έχει πατήσει κανένα τρόλεϊ, και εγώ. Αναρωτιέμαι ποιος θα σηκώσει αυτό το μεγάλο βάρος το οποίο δεν είναι μόνο οικονομικό. Η μισή χώρα θα υπηρετεί την άλλη μισή; Θα γίνονται οι νέοι νοσοκόμοι ή θα εισάγουμε και τότε μετανάστες που αδιαμαρτύρητα και αγόγγυστα θα παίζουν το ρόλο των σκλάβων μας χωρίς να μας κόψουν το λαρύγγι, των κωλόγερων, και να αρπάξουν τα υπάρχοντά μας. Αν είναι η ιατρική να μας χαρίζει διάρκεια χωρίς αντίστοιχη παράταση των νιάτων, αφήστε το καλύτερα, δεν έχω καμία διάθεση να έχω την τύχη του Τιθωνού, στον οποίο οι θεοί χάρισαν αιώνια ζωή, παραλείποντας όμως τα αιώνια νιάτα. Προτιμώ το τελευτήσαι καλώς.

Nobody will help us

2011-08-25T12:11:00.001+03:00

Αυγουστιάτικο δειλινό στην ερημωμένη Σόλωνος, κοντά στη Νομική. Σκοτεινιασμένες βιτρίνες, άλλα μαγαζιά κλειστά λόγω διακοπών, άλλα μαγαζιά κλειστά λόγω κρίσης. Ένας Πακιστανός, από αυτούς που πωλούν λουλούδια, με μια ανθοδέσμη στην αγκαλιά, με ρωτάει αν μιλάω Αγγλικά. Το μωρό μου… παρακαλώ βοηθήστε μας… είκοσι εννέα ευρώ… και η φωνή του σπάει. Αλήθεια; Ψέματα; Θυμάμαι τους επαίτες και τις επαίτισσες-πρεζόνια που μου έχουν ζητήσει κατά καιρούς χρήματα «για τα μωρά τους», «για γάλα». Θυμάμαι τα ψιλά που έδωσα λίγο πριν σε εκείνη τη γριά με τα χαρτομάντιλα. Θυμάμαι την τηλεφωνοκάρτα που αγόρασα εχθές σε εκείνον τον Γερμανό τουρίστα που ήθελε να επικοινωνήσει με το σπίτι του για να του στείλουν λεφτά γιατί πεινούσε (ακούς Άγκελα;). Θυμάμαι εκείνες τις φορές που αγόρασα φαγητό για κάποιο πρεζόνι και εκείνες τις φορές που κάποιο πρεζόνι με έβρισε καθώς απομακρυνόμουν διότι δεν του έδωσα τίποτα. Θυμάμαι τις εμπειρίες μου με άλλους επαίτες/ανθωπόλες Πακιστανούς, που συχνά είναι εξαιρετικά φορτικοί και ικανοί να στέκονται εκεί και να παρακαλάνε ατελείωτα όπως και αν τους απαντάνε.

Να λέει άραγε αλήθεια; Κάνω το πιο εύκολο, τελικά του δίνω ένα ευρώ, επιμένει, «λυπάμαι, δεν έχω άλλα» του λέω και απομακρύνομαι, αγνοώντας τις εκκλήσεις του. Λίγο παρακάτω ξανασκέφτομαι το «nobody will help us.» Κάνω μεταβολή και πηγαίνω πίσω, κοιτάζω λίγο στα στενά, άφαντος. Θα μπορούσα να είχα ζητήσει διευκρινήσεις, ίσως να είχα καταλάβει αν έλεγε αλήθεια… Να ρωτήσω γιατί τα χρειαζόταν… Είκοσι εννέα ευρώ είναι ένα σεβαστό ποσό… Ίσως να του έδινα ένα μέρος, αν με έπειθε…

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πού βρίσκω το κουράγιο να βγαίνω και να περπατάω ακόμη σε αυτούς τους δρόμους. Κάποτε με πείραζε πόσο βρώμικη είναι αυτή η πόλη. Τώρα είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Πολύς πόνος και πολλή στέρηση περπατάνε ή κείτονται στους δρόμους, εξαθλίωση. Ίσως να χρειάζεται μια οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια, εθελοντική ή/και σε συνεργασία με τον δήμο. Χρειάζονται Ανθρωπίστας. Οι Σαχλαμαρίστας περισσεύουν.

Με αυτό το κείμενο δεν παίρνω καμία θέση, δεν επιλέγω σωστό και λάθος, δεν λέω δώσε ή μη δώσεις (μην περιμένεις να αισθανθείς καλά είτε δώσεις είτε δεν δώσεις), λέω τα πράγματα όπως τα έζησα και όπως τα σκέφτηκα προχθές το βράδυ.

Ένα χρόνο πριν

2011-08-21T23:14:00.001+03:00

- Ναι, έχω γατάκι, πού το καταλάβατε; (κάντε κλικ εδώ)

Προσεχώς

2011-08-19T23:03:00.001+03:00

ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΕΡΜΑΝ

Από τον Σεπτέμβριο κοντά σας! (Για άλλη μια φορά.)

Προσθήκη: Τελικά, κάτι άλλο που δεν γνωρίζει όρια στην Ελλάδα είναι η αυτογελοιοποίηση. Ενδεικτική αυτή η δίκη για το πώς θα ήθελαν να αντιμετωπίζουν τους μπλόγκερ, που δεν έχουν βέβαια στη διάθεσή τους το νομικό επιτελείο και τη στήριξη ενός γερμανικού εκδοτικού οίκου.

All you need is love

2011-08-13T20:44:00.007+03:00

Με αφορμή τα γεγονότα στο Λονδίνο χορτάσαμε αγγλοσαξονική/προτεσταντική ηθικολογία και άρνηση μπροστά στα προβλήματα και αδιέξοδα των σύγχρονων κοινωνιών και οικονομιών. Ποια πρέπει να είναι η απάντηση στις ταραχές, στην εγκληματικότητα, στην απείθεια; Καταστολή, περισσότερο φόρτωμα των νέων με ηθικολογία, θρησκεία, φόβο, αυστηρότητα, ντροπή, ενοχή… Όλο το σκουπιδαριό της χειραγώγησης της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μην με παρεξηγήσετε, έχοντας ζήσει για ένα μικρό διάστημα στην Αγγλία, υπάρχουν πράγματα στην κουλτούρα τους που θεωρώ εξαιρετικά θετικά. Ένα παράδειγμα είναι η έννοια της ευθύνης που είναι τόσο αυτονόητη εκεί και απουσιάζει παντελώς από την ελληνική κουλτούρα. Θυμάμαι όμως επίσης τα ντυμένα με στολές στο σχολείο και με περισσή αυστηρότητα μεγαλωμένα παιδιά που με την πρώτη ευκαιρία και μόλις μεγαλώσουν λίγο ξεσαλώνουν, γίνονται λιώμα στις μπίρες και φοβάσαι όταν τα βλέπεις Σάββατο βράδυ να περιφέρονται στα κέντρα των πόλεων.

Έβλεπα μια δημοφιλή αμερικανική αστυνομική σειρά της προάλλες. Το επεισόδιο αφορούσε σε συμμορίες νέων. Ο πρωταγωνιστής, στο τέλος, έβγαζε την ετυμηγορία της κοινωνίας, το ηθικό δίδαγμα: αυτά συμβαίνουν διότι οι νέοι, έχοντας χάσει την αίσθηση της ντροπής και την ενοχής, δεν έχουν πλέον κανένα φραγμό στις πράξεις τους.

Δεν πιστεύω ούτε στην ενοχή ούτε στη ντροπή ούτε σε κανένα άλλο είδος προγραμματισμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Από τη φύση τους αποτυγχάνουν και δεν παράγουν πραγματικά ενάρετους ανθρώπους.

Τι είναι λοιπόν αυτό που λείπει από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες σήμερα, είτε πρόκειται για φτωχούς είτε για πλούσιους; Ποιο είναι το έλλειμμα που παράγει τόση βία, τόση διαστροφή; Η αγάπη θεωρώ ότι λείπει και δεν λείπει απλώς, αλλά συστηματικά ξεριζώνεται από όλη τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, και από την οικογένεια και από θεσμούς όπως η εκπαίδευση, για να αντικατασταθεί από τον προγραμματισμό που θα παραγάγει τους χειραγωγούμενους εργαλειακούς, υποτελείς ανθρώπους, τους δούλους στο πνεύμα, ή, όταν τα πράγματα πάνε στραβά, ανθρώπους ανεξέλεγκτους, ανθρώπους που θυματοποιούν και τους εαυτούς τους και τους άλλους.

Ο άνθρωπος που αγαπά, όχι κάποιον ή κάτι συγκεκριμένα, αλλά την ύπαρξη, τον εαυτό του και τον κόσμο, δεν έχει ανάγκη από σωστό και λάθος, δεν έχει ανάγκη από ηθική, δεν έχει ανάγκη από θρησκεία. Η αγάπη παράγει φροντίδα, παράγει δημιουργικότητα, παράγει κατανόηση, παράγει αυτοσυγκράτηση, παράγει σεβασμό στις ανάγκες των άλλων, παράγει προσφορά, παράγει πολιτισμό, παράγει πνευματικότητα, γεννά τα πάντα. Το μειονέκτημά της είναι ότι παράγει και ελεύθερους ανθρώπους, ανθρώπους κυρίους στο πνεύμα, δηλαδή, ανθρώπους μη χειραγωγούμενους. Για το λόγο αυτό τα κοινωνικά συστήματα των ανθρώπων, αυτά που έχει γεννήσει η εξουσία μέχρι τώρα, μέσα από επίσημους και ανεπίσημους θεσμούς, βαπτίζουν ψευδεπίγραφα αγάπη τα ψέματά τους. «Αγαπάς την οικογένειά σου; Πάτα επί πτωμάτων», «Αγαπάς την πατρίδα σου; Πήγαινε στην άλλη άκρη του κόσμου και σκότωσε, βίασε».

Η πραγματική αγάπη όμως είναι καθολική και άπειρη. Δεν είναι κάτι εξωγενές, πηγάζει από μέσα μας, από την ίδια την καρδιά. Όταν μάθεις να ακούς πρώτα αυτήν και μετά τον νου, ως υπηρέτη της, τότε ξέρεις τι να κάνεις σε κάθε περίσταση. Διάβασα κάπου ότι ένα από τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου είναι ότι βάζει τον νου πριν από την καρδιά, σαν να βάζεις το κάρο μπροστά από τα άλογα ή, θα έλεγα, τον πλοηγό να δίνει εντολές στον καπετάνιο. Όχι, ο καπετάνιος αποφασίζει για τον προορισμό και ο πλοηγός χαράσσει τη διαδρομή. Καπετάνιος η καρδιά και πλοηγός ο νους. Η καρδιά μιλάει ακόμη και σωματικά αν δεν έχεις χάσει την ευαισθησία σου και δεν είσαι πωρωμένος. Είναι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι ή το πλάκωμα στο στήθος όταν φωνάζει με όση δύναμη έχει ότι αυτό που κάνεις είναι λάθος.

Η ευαισθησία όχι μόνο δεν πρέπει να καταπιέζεται, αλλά πρέπει να καλλιεργείται ώστε να αναβαθμίζεται και πάνω από το επίπεδο του απλού συναισθηματισμού, να γίνεται ικανότητα να ακούς την καρδιά, να γίνεται αγάπη. Η ευαισθησία είναι δύναμη και ακόμη μεγαλύτερη δύναμη είναι να ενεργείς σύμφωνα με αυτήν. Σκεφθείτε όμως τι κάνει η κοινωνία μας, τι εντολές δίνει, οι άντρες πρέπει να γαμούνε και να δέρνουνε και οι γυναίκες να είναι γκόμενες (ή χαμηλοβλεπούσες μυξοπαρθένες και υποταγμένες, παλαιότερα).

Αν δεν έχεις αγάπη, ζεις σαν φάντασμα, …ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. (Αν έμενε σε αυτά ο Χριστιανισμός καλά θα ήταν, αλλά τα πλάκωσε στη χωματερή με τις αμαρτίες, τις ενοχές, τα προπατορικά, τις κολάσεις, τις αναστάσεις και τα λοιπά σκουπίδια).

All you need is love και δεν εννοώ απλώς να μας δείχνουν αγάπη, εννοώ ότι η αγάπη μέσα μας μπορεί να αντικαταστήσει τα πάντα, κάθε ιδεολογία, κάθε θρησκεία, κάθε ηθική, αποτινάσσοντας όλα τα δεσμά.

Αρκετά όμως, δεν μπορούσα να τους ακούω μόνο, και, ως «κουκουλοφόρος του Διαδικτύου», έγραψα αυτά.

Παραμιλητά

2011-08-10T16:57:00.003+03:00

Κάποτε όσοι μιλούσαν στο δρόμο μοναχοί νομιζόντουσαν τρελοί

Μα την εποχή του χαντσφρί όλοι τη βγάζουν καθαρή

Και περνιούνται γνωστικοί

Στης τεχνολογίας τ’ αγαθά, κρύβεται η τρέλα μια χαρά

Όλοι παίζουν με κουμπιά και χαμογελούν χαζά

Και αν περνιέσαι γνωστικός

Στον καθρέπτη δες, να ο παλαβός!

Blogbusters!

2011-08-05T20:36:00.015+03:00

Άμα είσαι εξουσία

Τα ‘χεις κάνει σκατά και σου βρίζουνε τα θεία

Who ya gonna call?

Blogbusters!!!

I ain't afraid a no blog…

Άντε πάλι με την ανωνυμία των blog. Η είδηση εδώ και εδώ, ενδεικτικά, αφού έχει βουίξει ο κόσμος. Το προσπάθησαν και οι προηγούμενοι, αλλά δεν το ολοκλήρωσαν. Είχα γράψει και τότε σχετικά, εδώ, εδώ, εδώ.

Τα προσχήματα περί εγκληματικότητας δεν περνάνε, καθώς, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, όταν υπάρχει ζήτημα διάπραξης εγκλημάτων ή δημοσίευσης απειλών καθόλου δεν αποτελεί εμπόδιο η ανωνυμία για τον εντοπισμό των «διαχειριστών ιστολογίων» (τι όρος, μου θυμίζει διαχειριστή πολυκατοικίας). Μου αρέσει επίσης η χρήση του όρου «κουκουλοφόροι του διαδικτύου». Μαρτυρά την ποιότητα των επιχειρημάτων και την προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα. Όσο για τα περί συκοφαντίας, στην Ελλάδα έχουμε πήξει στους λεβεντομαλάκες που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Κάποια από αυτά που θεωρούνται συκοφαντία εδώ θα έκαναν κάθε δικαστή πολιτισμένης χώρας να γελάει. Τεκμαίρεται αυτό και από αποφάσεις ευρωπαϊκών δικαστηρίων που ανατρέπουν σχετικές αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων. Δεν μπορείς κύριε να είσαι δημόσιο πρόσωπο/οργανισμός/πατριωτικός σύλλογος/μητροπολίτης και να μηνύεις όποιον σε επικρίνει, κατακρίνει ή σε λέει ανίκανο, χαζό ή ακόμη και μαλάκα σε κάποιο κείμενό του.

Δεν με πείθει επίσης ούτε η όποια αναφορά σε διάκριση μεταξύ «απλών» ιστολογίων και ειδησεογραφικών ιστολογίων που διαχειρίζονται δημοσιογράφοι. Εξ όσων γνωρίζω η ελευθερία του λόγου δεν επιδέχεται διακρίσεις μεταξύ απλών πολιτών και δημοσιογράφων. Και οι δημοσιογράφοι έχουν το δικαίωμα να έχουν ιστολόγια. Ίσως βέβαια να ενοχλούνται οι εργοδότες τους που βλέπουν κάποια κίτρινα ιστολόγια να ανταγωνίζονται τις ακόμη πιο κίτρινες φυλλάδες τους… αλλά ξύδι. Οι εισπράξεις τους δεν αποτελούν λόγο δημόσιου συμφέροντος και περιστολής των ελευθεριών. Όσο για τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, διαπρέπουν κάτι αξιόπιστα έντυπα. Τουλάχιστον, όποιος διαβάζει ιστολόγια ξέρει ότι αυτά δεν έχουν κανένα τεκμήριο αξιοπιστίας πέραν του έντιμου πρότερου βίου τους και ότι πρέπει να διασταυρώνει όποια είδηση διαβάζει σε αυτά.

Όσο για την ανωνυμία (ψευδωνυμία ίσως να είναι πιο σωστό για τα μπλογκ και τις περισσότερες περιπτώσεις), γενικά, όχι μόνο δεν θεωρείται κάτι κακό, αλλά αναφέρεται συχνά και ως απαραίτητη δυνατότητα για την ελευθερία του λόγου. Για παράδειγμα, ο ανώνυμος λόγος προστατεύεται με βάση διατάξεις του αμερικανικού συντάγματος. Πολλές ιστορικές προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό επέλεξαν κατά διαστήματα να αρθρογραφήσουν και γενικά να δημοσιεύσουν κείμενα ανωνύμως/ψευδωνύμως, όχι απαραιτήτως για να αποφύγουν διώξεις. Γιατί να επιλέξει κάποιος να διατηρεί ανωνύμως ένα ιστολόγιο; Το πιο απλό από όλα, για να γράφει πιο ελεύθερα, απαλλαγμένος από την αυτολογοκρισία που προκύπτει από την πιθανότητα να μάθει κάποιος άλλος ορισμένα πράγματα για αυτόν, όπως π.χ. ο εργοδότης του τις πολιτικές του ή άλλες πεποιθήσεις ή για να αποφύγει να πληγώσει κάποια άτομα ή να πληροφορηθεί ο περίγυρός του κάποια πράγματα που τον αφορούν και που θα μπορούσαν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο για τον ίδιο ή άλλους.

Ας αφήσουμε όμως τη θεωρία. Θεωρώ προφανή τα κίνητρα και όλη αυτή την πρεμούρα να καταργηθεί η ανωνυμία των μπλογκ. Το θέμα δεν είναι να εντοπίζονται ευκολότερα οι παρανομούντες, αλλά να φιμώνονται οι δυσαρεστούντες και οι ενοχλούντες, ακόμη και όταν δεν υπάρχει ποινικό θέμα. Κάποιοι έχουν βαθιές τσέπες, δικηγόρους και νομικά τμήματα στη διάθεσή τους και άντε εσύ κακομοίρη να γράφεις ελεύθερα τις απόψεις σου όταν ξέρεις ότι υπάρχει κίνδυνος να σε τραβολογάνε στα δικαστήρια για χρόνια, αλλά και να εξουθενωθείς οικονομικά πριν καν να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Ζούμε στη χώρα όπου οι μηνύσεις πάνε σύννεφο, όπου εταιρείες διανομής ταινιών μηνύουν κριτικούς κινηματογράφου επειδή δεν τους αρέσουν οι κριτικές τους και όπου λογής-λογής πατριωτικά δίκτυα και μητροπολιτάδες έχουν λυμένο το ζωνάρι τους για μηνύσεις (και ας έρχονται μετά τα ευρωπαϊκά δικαστήρια να αποκαθιστούν τις αδικίες και να επιβάλλουν αποζημιώσεις στο ελληνικό δημόσιο). Για τόλμα να πεις χαζό ή ανίκανο τον δείνα ή τον τάδε μεγαλόσχημο.

Δεν ξέρω πώς ελπίζουν να περάσουν τέτοια νομοθετήματα, που από όσο ξέρω δεν ισχύουν σε καμία πολιτισμένη, ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, χωρίς να τους πέσει ο φερετζές της δημοκρατικότητας και να προκαλέσουν και τη διεθνή κατακραυγή. Ζήλεψαν φαίνεται το Ιράν και την Κίνα.

Στην πράξη, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα προχωρήσουν στην εφαρμογή τέτοιων μέτρων. Για ποιους θα ισχύουν οι ρυθμίσεις; Για όσους γράφουν από Ελλάδα; Για όσους γράφουν στα ελληνικά όπου και αν βρίσκονται στον πλανήτη; Τι γίνεται αν κάποιος Έλληνας αρθρογραφεί και τους βρίζει στα Αγγλικά ή αν κάποιος αλλοδαπός φιλέλληνας τους βρίζει στα Ελληνικά από το Λονδίνο; Τι είδους νομοθετικές ρυθμίσεις θα είναι αυτές; Θα ορίζουν γενικά και αόριστα ότι όποιος έχει μπλογκ πρέπει να δηλώσει την ταυτότητά του; Αν δεν το πράξει πώς θα εντοπίζεται και ποιες θα είναι οι κυρώσεις; Θα συνεργαστεί η Google και άλλες διεθνείς υπηρεσίες ιστολογίων σε αυτό; Μήπως πρόκειται να θέσουν κάποιο τεχνολογικό φραγμό πρόσβασης στις πλατφόρμες μπλογκ σε εθνικό επίπεδο και αν θες να έχεις δυνατότητα πρόσβασης θα πρέπει να δηλώνεις τα στοιχεία σου; Εδώ είναι που θα γελάσει κάθε παρδαλό κατσίκι και θα μπούμε στο κλαμπ των χωρών που λογοκρίνουν το Διαδίκτυο.

Επειδή δεν θεωρώ ότι οι ανερμάτιστοι που μας κυβερνούν έχουν τέτοια κότσια ή ότι αντιλαμβάνονται τις πρακτικές δυσκολίες, αποτελώντας απολιθώματα άλλων εποχών, νομίζω ότι τα όσα εξαγγέλλουν οφείλονται περισσότερο στην άγνοιά τους. Μάλλον μπερδεύουν την περίπτωση των μπλογκ με αυτή της ταυτοποίησης των καρτοκινητών τηλεφώνων χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. Θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται για κάτι που σκέφτηκε ο κύριος υπουργός μέσα στη ζέστη του Αυγούστου και θα ξεχάσει τον Σεπτέμβριο. Σε διαφορετική περίπτωση, προβλέπονται τραγελαφικές καταστάσεις. Το φιάσκο της καθολικής απαγόρευσης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που μας εξέθεσε ήδη μια φορά διεθνώς δεν θα είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει. Ίσως ο Γιωργάκης και η νέα γενιά πασόκων που παίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα δάχτυλα να παρέμβουν παρασκηνιακά και να αποσοβήσουν το ρεζιλίκι.

Οι προθέσεις αυτές ανακοινώθηκαν παράλληλα με τα πολύ σωστά μέτρα περί αποποινικοποίησης, σε κάποιο βαθμό, της χρήσης ναρκωτικών, ακόμη και της καλλιέργειας χασίς για προσωπική χρήση. Επιβεβαιώνεται ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ασύγκριτο στο να αυτοπυροβολείται σκεπάζοντας ό,τι θετικό κάνει με δύο αρνητικά και κάνοντας δύο βήματα πίσω για κάθε βήμα εμπρός. Πρώτα πεθαίνει ο πασόκος και μετά του βγαίνει του χούι.

Πέρα από όλα αυτά, οι σαρωτικές διεθνείς και οι συνακόλουθες αναμενόμενες εγχώριες εξελίξεις φαίνεται ότι δύσκολα θα αφήσουν σε αυτές τις παλαιολιθικές πασοκικές αντουανέτες τα χρονικά περιθώρια να επιχειρήσουν να υλοποιήσουν τα οράματά τους, που θα μείνουν θλιβερές υποσημειώσεις της ιστορίας.

Με μπλογκ ή χωρίς μπλογκ, δεν προβλέπεται να το γλυτώσουν το βρωμόξυλο, μεταφορικά ή κυριολεκτικά (δεν απειλώ εγώ κανέναν, εκτιμήσεις κάνω, να το ξεκαθαρίσουμε, ε κύριε όργανο;).

Μια τελευταία σχετική είδηση που είδα μετά τη δημοσίευση της παραπάνω ανάρτησης, εδώ. Ελπίζω να καταλάβουν.
.

Από τον γέροντα του ιστολογίου

2011-07-29T17:25:00.002+03:00

Εμ… ήλθε στο ιστολόγιο και ήταν ενοχλητικός. Αναγκάστηκα, για να φύγει, να δεχθώ να μου υπαγορεύσει και να αναρτήσω τα παρακάτω.

Αυτό που έχει γίνει κατανοητό στη φιλοσοφία της Άπω Ανατολής από την αρχαιότητα, αλλά ίσως και σε κάποιες φιλοσοφικές σχολές της αρχαίας Ελλάδας και του ελληνορωμαϊκού κόσμου, και που ακόμη δεν λέει να εννοήσει ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος, εμποτισμένος από τον Χριστιανισμό και τον ωφελιμισμό, την ενοχή και τον υπολογισμό, είναι ότι για να υπερβείς το θυμό, πρέπει να αγκαλιάσεις το θυμό, για να υπερβείς τη λύπη, πρέπει να αγκαλιάσεις τη λύπη, για να υπερβείς τον φθόνο, πρέπει να αγκαλιάσεις τον φθόνο και, γενικά, για να υπερβείς τα πάθη και το πάθος, πρέπει πρώτα να τα αποδεχτείς, όχι ως κάτι εξωτερικό από εσένα, ως αμαρτία, εκδήλωση κάποιου κακού/σατανά που σε επηρεάζει, ατέλεια, ελάττωμα, εμπόδιο στο υψηλό πεπρωμένο σου, αλλά ως κάτι που είσαι εσύ ο ίδιος, ως ένα αντικειμενικό στοιχείο της πραγματικότητας, ως ένα φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν τη βροχή.

Με άλλα λόγια, όποιος τρώγεται και ασχολείται με τα πρέπει και το τι είναι σωστό και τι λάθος, όποιος υψηπετεί κρίνοντας και κατακρίνοντας και σκεπτόμενος «αυτό δεν είμαι εγώ, γιατί το έκανα;», σπάει τα μούτρα του και όποιος δεν κοιτάει χαμηλά, πατάει λάσπες και σκατά. Αντιθέτως, όποιος καταδέχεται να κοιτάει χαμηλά, όποιος μαθαίνει να προσγειώνεται, αυτός μπορεί κάτι καλύτερο και, τουλάχιστον, διατηρεί καθαρά τα παπούτσια του. Για να το πούμε και με χριστιανική φρασεολογία, ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται.

Το σημαντικό είναι πάντα η αποδοχή, όχι η θέληση, και όποιος ορκίζεται ότι δεν θα ξαναδείρει τη γυναίκα του και τα παιδιά του ή δεν θα ξαναμεθύσει ή δεν θα ξαναοργιστεί, αυτός είναι καταδικασμένος να επιστρέφει μοιραία στα ίδια. Όποιος αρνείται ότι είναι ψάρι, θα τσιμπάει πάντα στο ίδιο αγκίστρι. Όταν αποδέχεσαι και παρατηρείς, τότε έρχεται η αποταύτιση, νοιώθεις κάποια πράγματα να ξεκολλάνε από πάνω σου σχεδόν με φυσικό τρόπο, σαν να τραβιέται ένα τσιρότο, σηκώνοντας και λίγες τρίχες. Όσο παλεύεις και βάζεις δύναμη, όσο σπαρταράς στην άρνηση και στην άμυνα, τροφοδοτείς με ενέργεια αυτό με το οποίο παλεύεις. Είναι κάπως σαν τις πολεμικές τέχνες, το θέμα είναι να αξιοποιήσεις την ενέργεια του πράγματος που παλεύεις και αυτό συνήθως σημαίνει να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι η πρώτη σου αντίδραση και μοιάζει αυτονόητο. Αντί να σπρώξεις, να τραβήξεις, αντί να κτυπήσεις, να κάνεις στην άκρη.

Αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, δεν είμαστε. Όσο έξυπνοι και αν νομίζουμε ότι είμαστε ή όντως είμαστε, δεν είμαστε παρά σκυλιά του Παυλώφ που τους παίζει το καμπανάκι ο κόσμος/ο κάθε ηλίθιος και τους τρέχουν τα σάλια, όπου σάλια η κάθε αντίδραση, εσωτερική ή εξωτερική. Πόσες φορές ένας βλάκας σας έκλεψε το μυαλό και σας ανάγκασε να τον σκέπτεστε για μια ολόκληρη μέρα ή μέρες, ασχημαίνοντας τη ζωή σας και παραβλέποντας άλλα ωραιότερα και σημαντικότερα πράγματα;

Η προσωπικότητα, όσα πιστεύουμε, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι συνειδητές και ασυνείδητες αντιδράσεις μας, η ταυτότητά μας και όσα την απαρτίζουν, δεν είναι παρά μια κρούστα πάνω σε μια κενή σφαίρα καθαρής συνειδητότητας και σιωπής που είναι κοινή πάντων, είναι η μοναδικότητα που γέννησε τα πάντα.

Μία υποχρέωση έχεις σε αυτόν τον κόσμο, να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Μπορεί όλος ο κόσμος να είναι εναντίον σου, να σε κυνηγάει και να θέλει να σε φυλακίσει ή εξοντώσει και να έχει και δίκιο. Και πάλι, εσύ οφείλεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου και ας είσαι σφαγέας, μαζικός δολοφόνος, βιαστής. Μόνο αν αγαπήσεις τον εαυτό σου θα σταματήσεις να είσαι αυτά τα πράγματα και θα αγαπήσεις τους άλλους. Αντί να αυτοκτονήσεις, βρες το θάρρος να αγαπήσεις τον εαυτό σου, την αθωότητα πίσω από τα φαινόμενα, και ας κάνει ο κόσμος ό,τι νομίζει, ας πάει να κουρεύεται. Όλοι έχουμε ένα θεό που κοιμάται μέσα στην κοιλιά μας.

Το να αγαπάς τον εαυτό σου δεν έχει σχέση με τον εγωισμό. Ο εγωισμός είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι το να απαρνιέσαι τον εαυτό σου και να τον βλέπεις σαν ένα εργαλείο. Ο εγωιστής μισεί τον εαυτό του (και τους άλλους) γιατί δεν είναι αυτό που θα «έπρεπε να είναι», δεν έχει τη θέση που θα έπρεπε να έχει, δεν έχει αποδοχή μέσα του, ούτε για τον εαυτό του ούτε για κανέναν. Ο εγωισμός είναι η εσωτερίκευση των στρεβλώσεων με τις οποίες φορτώνεσαι από τα βιώματά σου, από την κοινωνία. Ο εγωιστής νομίζει ότι πάει ψηλά, αλλά στην πραγματικότητα γίνεται εργαλείο και παίγνιο… ποιανού; Των άλλων εγωιστών ηλιθίων που νομίζουν ότι εξουσιάζουν, των στρεβλών αντιλήψεων που κυριαρχούν.

Αρνήσου κάθε σκοπό, αυτό δεν σημαίνει αδράνεια, ο ήλιος δεν έχει σκοπό όταν λάμπει, αν και κάποια αστεία ανθρωποειδή πλάσματα πάνω σε ένα μικρό πλανήτη νομίζουν ότι λάμπει για αυτά. Άφησε το γίγνεσθαι να απορρέει αβίαστα από το είναι. Με άλλα λόγια, πράττε από αγάπη, όχι γιατί θέλεις εκείνη την προαγωγή και να αποδείξεις πόσο ανώτερος είσαι. Μας μαθαίνουν την αδυναμία για δύναμη, Λάμψε, φωτίσου και φώτισε, γίνου άστρο.

Υπάρχει μια βουδιστική ιστοριούλα, δεν ξέρω αν τη θυμάμαι καλά. Πήγε κάποιος να επισκεφτεί έναν πνευματικό δάσκαλο και εκείνος του υπέδειξε να καθίσει σε μια θέση με την επιγραφή «Βούδας». Ο επισκέπτης, από σεβασμό και ταπεινοφροσύνη, τινάχθηκε πάνω μόλις το αντιλήφθηκε. «Γιατί δεν κάθεσαι;» τον ρώτησε ο δάσκαλος. «Μα… δάσκαλε, εδώ γράφει ότι αυτή η θέση είναι για τον Βούδα, εγώ δεν είμαι Bούδας ακόμη,» απάντησε ο επισκέπτης. «Γιατί; Τι σε εμποδίζει;» Αντιγύρισε ο δάσκαλος κοιτάζοντάς τον επίμονα στα μάτια.

Επιλέγουμε να είμαστε αυτό που είμαστε κάθε στιγμή, γοητευμένοι από τερτίπια και σκιές. Με ένα ανοιγοκλείσιμο τον βλεφάρων μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε θεοί. Αρκεί μια στιγμή, μία στιγμή μόνο που θα ακούσεις την καρδιά αντί για τον νου και θα κάνεις το αδιανόητο.

Υπουργείο Οικονομικών και Εκβιασμών

2011-07-23T18:56:00.002+03:00

- Φιλαράκο, από τον Μπένυ τον Μπάκα ερχόμαστε, καλό λέει θα ήταν να ξανασκεφτείς το θεματάκι με την περαίωση, αλλιώς θα ξαναπεράσουμε σε μερικές μερούλες για έλεγχο, και αυτό δεν θα ήταν τόσο καλό, αν μας εννοείς.

Είχα γράψει για την αθλιότητα της περαίωσης το περασμένο Φθινόπωρο, εδώ και εδώ. Φαίνεται ότι τα «κακά παιδιά» επαγγελματίες που δεν συμμορφωθήκαμε ήμασταν πολλά, οπότε το υπουργείο οικονομικών και εκβιασμών αποφάσισε να επανέλθει δριμύτερο, μπας και εκβιάσει κάνα ευρώ παραπάνω. Η είδηση εδώ, και εδώ. Ξανά λοιπόν σημείωμα περαίωσης τον Αύγουστο και αυτή τη φορά, για να μπει λίγος φόβος θεού στους απείθαρχους, το σημείωμα της περαίωσης θα συνοδεύεται από την ειδοποίηση για έλεγχο, για να χεστούμε από το φόβο μας και να πάμε σαν καλά παιδιά να σκάσουμε το παραδάκι στον προστάτη μας, το κράτος.

Η απορία μου είναι το σόι έλεγχος θα είναι αυτός και τι περιεχόμενο έχει αυτή η απειλή όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους είναι τόσο ανεπαρκείς. Θα ελέγξουν στα σοβαρά εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες και μάλιστα εντός ημερών, αν δεν υποκύψουν στον εκβιασμό; Το πράγμα θα είναι αυτός ο φορολογικός έλεγχος-εξπρές; Ακούγοντας σε μια άλλη είδηση ότι το κράτος θα συνεργαστεί με ιδιωτικές εταιρείες για την είσπραξη των οφειλών προς αυτό, σκέφτομαι μήπως έχουν σκοπό να κάνουν κάτι παρόμοιο και για τους ελέγχους. Καθώς αυτή η υπόθεση της περαίωσης μου θυμίζει κυκλώματα εκβιαστών και νονών της νύχτας, ίσως να κάνουν καμία ΣΔΙΤ με τον Βάγκο τον Σουγιά και τον Σούλη τον Λοστό. θα ήταν αυτός ένας αποτελεσματικός τρόπος. Θα παίρνουν τα καλόπαιδα σβάρνα τα μαγαζιά και τα γραφεία και θα υποδεικνύουν «φιλικά» στους επαγγελματίες ότι καλό θα ήταν να πληρώσουν την προστασ… συγγνώμη, την περαίωση.

Εν τω μεταξύ (χωρίς ταξί), περιμένω ακόμη την επιστροφή φόρου, μήπως πρέπει να στείλω τίποτα καλόπαιδα να κάνουν έλεγχο στο Υπουργείο Οικονομικών; μεγάλο θράσος αυτό, να σου κρατάνε την επιστροφή φόρου που είναι δικά σου λεφτά και μετά να σου ζητάνε να τους πληρώσεις και περαίωση.

Σε κάθε περίπτωση, σκέφτομαι να τους δώσω αυτά που τους έδωσα και την προηγούμενη φορά, έτσι, από περιέργεια, για να δω πώς είναι να σε ελέγχουνε.

Ένας ήσυχος άνθρωπος

2011-07-18T12:15:00.001+03:00

- Ορίστε και η απόδειξη για τα κοινόχρηστα. Πριν από λίγο λέγαμε με τη Σούλα, καλέ, τι ήσυχος κύριος που είστε. Τίποτα δεν ακούγεται από το διαμέρισμά σας.

Πήγα να πληρώσω τα κοινόχρηστα τις προάλλες. Η διαχειρίστρια σχολίασε τι ήσυχος και τυπικός που είμαι. Πήγα να τις πω ότι οι άνθρωποι που είναι ήσυχοι και υπερβολικά διακριτικοί μερικές φορές έχουν πράγματα να κρύψουν και ενίοτε θεωρούνται ύποπτοι. Προτίμησα να μην το κάνω. Ώρα είναι να με πάρουν στα σοβαρά και να έχω μπλεξίματα.

Μεγάλη αύξηση των κλοπών σε όλη τη χώρα.

2011-07-15T23:22:00.004+03:00

ΠΑΣΟΚ εναντίον ζώων και φιλόζωων

2011-07-10T21:38:00.008+03:00

- Συριζαίοι;

- Φιλόζωοι, κ. υπουργέ.

Παραθέτω την παρακάτω ανακοίνωση χωρίς περιττά σχόλια, μπορείτε να τη βρείτε και στον ιστότοπο του stray.gr:

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ 3 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΩΝ ΦΙΛΟΖΩΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ
.

Το πολυδιαφημιζόμενο νομοσχέδιο για « την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό » που εκπονήθηκε από τη διεύθυνση κτηνιατρικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων((ΥΑΑΤ) απεδείχθη όχι απλώς κατώτερο των εξαγγελιών του υπουργείου περί εκσυγχρονισμού του υπάρχοντος νομικού πλαισίου για πληρέστερη και αποτελεσματικότερη προστασία των ζώων, αλλά ευδιακρίτως αντίθετο με αυτή.
.

Στη μετά τη διαβούλευση εκδοχή ενός ήδη επιπόλαιου και προβληματικού σχεδίου νόμου , έχουν αφαιρεθεί βασικά σημεία του, που είχαν αρχικά χρησιμοποιηθεί ως «κράχτες» στην παραπλανητική επικοινωνιακή πολιτική του Υπουργείου.
.

Η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου θα στείλει στο δρόμο αμέτρητα κατοικίδια που θα προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα αδέσποτα , ενώ κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες άλλα θα προκύπτουν από την απελευθέρωση της ερασιτεχνικής εκτροφής και το ανεξέλεγκτο εμπόριο. Οι φιλοζωϊκές οργανώσεις που εδώ και χρόνια αναπληρώνουν την προκλητική απουσία της πολιτείας, επωμιζόμενοι το κόστος διάσωσης,εμβολιασμού,στείρωσης και ανεύρεσης οικογενειών στα αδέσποτα, ακινητοποιούνται μέσω φωτογραφικών διατάξεων που ποινικοποιούν και τιμωρούν κάθε στάδιο της δράσης τους με εξουθενωτικές κυρώσεις και πρόστιμα. Καθίσταται επομένως πρόδηλο, ότι η ψήφιση του νομοσχεδίου αυτού ως έχει, θα σηματοδοτήσει το τέλος του εθελοντισμού και την επιστροφή της νομοθεσίας στη δεκαετία του 1960.

Οι παρατηρήσεις και προτάσεις των φιλοζωϊκών φορέων στην υποτιθέμενη διαβούλευση αγνοήθηκαν, αφού σκοπός του νομοσχεδίου αυτού δεν ήταν ποτέ η διαμόρφωση μιας σύγχρονης νομοθεσίας ανταποκρινόμενης στις ανάγκες των ζώων και της Κοινωνίας, αλλά αποκλειστικά η οικονομική ενίσχυση συντεχνιακών συμφερόντων εντός και εκτός του ΥΑΑΤ, εις βάρος τόσο των ζώων όσο και του κοινωνικού συνόλου.
.

Σε περίοδο οικονομικής ύφεσης , περιορίζεται δραματικά η δυνατότητα χρηματοδότησης των προγραμμάτων εμβολιασμού και στειρώσεων των αδέσποτων. Η εσκεμμένη επιλογή -προκειμένου να ευνοηθούν οικονομικά ορισμένοι- να αυξηθεί ο πληθυσμός των ζώων (εντατική εκτροφή και εμπόριο), θα επιφέρει γεωμετρική αύξηση αυτών που καταλήγουν στο δρόμο. Η επιλογή αυτή είναι άκρως ανεύθυνη κοινωνικά και επικίνδυνη υγειονομικά, τόσο για τα ζώα όσο και για τους ανθρώπους.
.

Η κάκιστη διαχείρηση του θέματως των ζώων συντροφιάς στην οποία χρωστάμε την κατάταξη μας στις υπανάπτυκτες χώρες , συνιστά πολιτική ευθύνη των μέχρι σήμερα υπουργών του συγκεκριμένου υπουργείου.
.

Ενδεικτικές των θλιβερών επιλογών τους αλλά και της πρόθεσης εμπαιγμού των πολιτών είναι οι διατάξεις περί αναγκαστικής και αποκλειστικής μεταφοράς των αδέσποτων ζώων που περισυλλέγονται σε Δημοτικά κτηνιατρεία και καταφύγια τα οποία δεν υπάρχουν , ή η ανέφικτη πρόβλεψη της περισυλλογής των αναρίθμητων αδέσποτων γατών για να σημανθούν ηλεκτρονικά...
.

Αυτό που χρειαζόταν ήταν να υιοθετήσουμε μία σύγχρονη στρατηγική για τα ζώα συντροφιάς, με κοινή λογική και με ηθική, όπως γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όλες οι προτάσεις και επισημάνσεις των φιλοζωϊκών φορέων συνέκλιναν προς αυτή την κατεύθυνση. Αγνοήθηκαν προκλητικά, όπως και τα αποτελέσματα της Δημόσιας διαβούλευσης, από μία ομάδα υπαλλήλων οι οποίοι –σε πλήρη απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο- παρασέρνουν τη χώρα σε τριτοκοσμικές πρακτικές και μοντέλα διαχείρισης.
.

Καλούμε τον Πρωθυπουργό και τους Βουλευτές όλων των κομμάτων να ενεργήσουν υπεύθυνα για την τροποποίηση του παρόντος νομοσχεδίου και να ανταποκριθούν στην απαίτηση των πολιτών να γυρίσει επιτέλους η Χώρα τους σελίδα στον τομέα της προστασίας των ζώων ώστε να ανακτήσει το χαμένο έδαφος που την χωρίζει από τις υπόλοιπες Ευρώπαϊκές χώρες.
.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΖΩΟΦΙΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ
.
Ενημέρωση 13/7: Ουπς, κάνανε λάθος λένε τώρα: εδώ, εδώ.

Νομιμοποιείν δια του πληρώνειν

2011-07-08T16:29:00.004+03:00

Μετά τις ρυθμίσειςγια τα αυθαίρετα, έρχεται και η ρύθμιση για το κάπνισμα. Αν πληρώνει ο μαγαζάτορας, όλη η επιχειρηματολογία περί υγείας εργαζομένων και πελατών στην οποία βασίστηκε η απαγόρευση του καπνίσματος γίνεται… καπνός. Και ποιος πιστεύει εδώ που τα λέμε ότι εφεξής θα εφαρμόζεται ο νόμος και σε χώρους μικρότερου εμβαδού από αυτό που αναφέρεται στη ρύθμιση ή όταν δεν έχει πληρώσει ο καταστηματάρχης. Μήπως θα γίνονται τώρα έφοδοι στις καφετέριες, σαν αυτές που δεν γίνονταν πριν*; Όσο για το πράσινο όραμα της κυβέρνησης και του πράσινου, κομψού και γυμνασμένου κυρίου τίποτα που μας κυβερνά, αποδείχθηκε πράσινα άλογα. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος αποδεικνύεται ότι είναι, ιδίως μετά την ανάληψή του από τον πρώην Υπουργό Οικονομικών, Υπουργείο Εμπορίας του Περιβάλλοντος (ο άνθρωπος προφανώς ακόμη θεωρεί - και σίγουρα του έχει ανατεθεί - ως αρμοδιότητά του τα έσοδα και όχι το περιβάλλον). Όλα γίνονται τελικά για να βρεθούν μερικά λεφτά. Όλα εξαγοράζονται.

Γιατί ασχολούμαι με πράγματα γνωστά; Διότι κάποιοι νόμιζαν ότι με την κρίση θα βάζαμε μυαλό. Ότι επιτέλους θα καταλαβαίναμε ότι με το να αγνοείς το μακροπρόθεσμο σπέρνεις τους σπόρους για τις αυριανές μεγάλες κρίσεις. Ότι θα καταλαβαίναμε ότι μέχρι τώρα πορευόμαστε στραβά. Αντιθέτως, βλέπω να κυριαρχεί η ίδια ακριβώς λογική που μας οδήγησε σε αυτή την κατάντια και μάλιστα ακόμη πιο ενισχυμένη. Διαπιστώνω την κυριαρχία του βραχυπρόθεσμου και του ό,τι αρπάξουμε σήμερα και για αύριο βλέπουμε. Όλα αυτά με την ευλογία των Ευρωπαίων εταίρων μας, των οποίων όμως τα κράτη αλλιώς λειτουργούν.

Τελικά, απλώς δανειστές είναι οι άνθρωποι και αυτό που φοβούνται είναι να μην πυροδοτήσουμε τη δική τους κρίση. Το αν εμείς θα μπαλώσουμε τις τρύπες μας καταστρέφοντας τα περιβάλλον μας, την υγεία μας ή κάνοντας εμπόριο ναρκωτικών, βρεφών και γυναικών, λίγο τους απασχολεί, αρκεί να μην ενοχλήσει τους δικούς τους ψηφοφόρους. Το πιο αποκαρδιωτικό είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν μαθαίνουμε τίποτα. Σίγουρα θα ακούσετε πολλούς να λένε: «σε τέτοιους καιρούς, ρε φίλε, το περιβάλλον θα μας απασχολεί; Άσε να τα βολέψουμε τώρα και μετά βλέπουμε.» Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι με αυτή ακριβώς τη «μέθοδο» φτάσαμε εδώ, δια του βολέματος την σήμερον και δια του βλέπουμε δια την αύριον, με το να θεωρούμε όλες τις αξίες χρηματικές και εξαγοράσιμες. Σίγουρη συνταγή αδιεξόδου αυτή.

Θυμήθηκα τον πρώην δήμαρχο Αθηναίων, τον Πριόνη τον Α΄, να κάνει δηλώσεις στην τηλεόραση υπερασπιζόμενος τις καταπατήσεις του Πανελληνίου, του γνωστού καναλάρχη και καταδικασμένου οριστικά σε φυλάκιση αρχικαταπατητή (που νομίζω ποτέ δεν είδε κελί από μέσα), στο Πεδίο του Άρεως. Η λογική του ήταν «ακαταμάχητη» και έθετε ξεδιάντροπα το ερώτημα του γιατί να επέμβει ο δήμος, όταν έχει τόσο καλά έσοδα από τα πρόστιμα. Αφού τα πρόστιμα εξοφλούνται, δεν τίθεται θέμα άρσης της παρανομίας. Αυτή είναι η λογική με την οποία λειτουργούν σχεδόν όλοι οι άθλιοι θεσμοί μας. Κυνήγα τον φτωχό και φίλα τον πισινό του πλουσίου και ισχυρού.

Μακάρι να είχαμε μείνει μόνο στο «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Έχουμε πάει παραπέρα προ πολλού. Τώρα, η αρχή μας, με τη βούλα και με το νόμο, είναι το «ό,τι είναι πληρωμένο είναι και νόμιμο και ηθικό», κοινώς:

όποιος έχει να πληρώσει κάνει ό,τι γουστάρει και λογαριασμό δεν δίνει.

Συντελέστηκε μεγάλη πρόοδος στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Από το «αν το δηλώσεις μπορείς να το σώσεις» της δεκαετίας του 1980, που τέλος πάντων είχε μια επίφαση κοινωνικής λογικής, φτάσαμε στο «αν το πληρώσεις μπορείς να το σώσεις» του 2011, που έχει μια απροκάλυπτα εισπρακτική λογική και κλείνει ξεδιάντροπα το μάτι σε διάφορα συμφέροντα.

* Μη με παρεξηγείτε, έχω φίλους και φίλες καπνιστές/καπνίστριες και η κατάσταση με βολεύει, αλλά σκέφτομαι τις συνθήκες εργασίας ενός σερβιτόρου σε ένα κλειστό χώρο καπνιζόντων, χαρά στα πνευμόνια τους.

Μάνα αγανακτισμένη

2011-07-04T14:58:00.001+03:00

Εχθές ήταν ένα γλυκό και δροσερό καλοκαιρινό βραδάκι. Καθόμαστε με τη φίλη μου, τη Χ, στα Starbucks και πίναμε χυμούς και παγωμένα τσάγια, είχε πάρει επίσης ένα μάφιν και εγώ ένα σοκολατογλυκό με καραμέλα. «Λείπω αρκετά από το σπίτι, τώρα και με την πλατεία,» είπε, «τα παιδιά μου παραπονούνται, είναι ανήσυχα και τα ζώα». Την κοίταξα και της είπα: «Θα δώσω κάνα πενηντάευρο σε δυο ματατζήδες να σε κάνουν μαύρη στο ξύλο και να σε προσαγάγουν στο σπίτι σου». Με έβρισε γελώντας. Λίγο αργότερα τη συνόδευα στη Σταδίου, προς την πλατεία. Πλήθος λαού ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Μια κοπέλα μας είπε ότι πέσανε πάλι χημικά. «Πρέπει να πάω», μου είπε κοιτώντας με στα μάτια, ενώ μας προσπερνούσαν τα πανικοβλημένα πλήθη. Ένοιωσα ότι έπαιζα σε σκηνή αποχωρισμού παρωδίας πολεμικής ταινίας. «Καταλαβαίνω» της είπα, την αγκάλιασα, τη φίλησα και της είπα «Με τη νίκη, θα σου πλέξω καμιά κάλτσα».

Πάρτε το! Μεγάλη ευκαιρία!

2011-07-02T12:19:00.007+03:00

Βγήκα την περασμένη Κυριακή το βράδυ μια βόλτα για να ξεσκάσω και παραλίγο να σκάσω. Στουρνάρη και Πατησίων, δίπλα στον Παπασωτηρίου που έχει κλείσει, ένα μικρό γατάκι. Υπέθεσα ότι κάποιος θα το παράτησε. Σε μικρή απόσταση πρεζόνια και αστυνόμοι, έκανα κάποια τηλέφωνα μήπως κανόνιζα κάτι. Όλοι οι φιλόζωοι γνωστοί μου τίγκα στα γατάκια, η εποχή βλέπετε και κάτι «ωραίοι» τύποι που δεν θέλουν να στερήσουν το δικαίωμα στο σεξ των γατιών τους, αλλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πετάνε τον καρπό αυτών των συνευρέσεων στο δρόμο, μπροστά στα σπίτια και στις αυλές άλλων, ενίοτε και στα σκουπίδια. Ωραίοι άνθρωποι… Κάποια στιγμή κοιτάω και το γατάκι είχε εξαφανιστεί. Όλη την ώρα απείχα μόλις λίγα μέτρα, ήταν μικρό για να κινηθεί με ταχύτητα, υπήρχαν δύο σωλήνες εξαερισμού, δεν ξέρω αν μπήκε εκεί μέσα… θα ήταν κάπως δύσκολο. Ξαναπέρασα μετά από ώρα, πάλι άφαντο.

Πέρασα τις επόμενες μέρες μία ή δύο φορές από το σημείο χωρίς να τύχει να το δω. Εχθές όμως το είδα πάλι, ζαρωμένο πίσω από τους σωλήνες, να παρακολουθεί μόνο του την χαοτική κίνηση της πόλης. Κάποιοι είχαν αφήσει ένα μπωλάκι με νερό και στην εφημερίδα δίπλα πρέπει να υπήρχε κάποια τροφή, δεν ξέρω πόσο κατάλληλη. Το γατάκι είναι πολύ μικρό για να επιβιώσει μόνο του στο δρόμο. Η υπόθεση μου θυμίζει τον Λάρι μου, αλλά για πολλούς λόγους είναι δύσκολο να πάρω και δεύτερη γάτα στο σπίτι (υπάρχει και το θέμα του πώς θα δεχόταν ο Λάρι ένα γατάκι στο σπίτι). Απευθύνω έκκληση λοιπόν σε όποιο έχει φιλοζωικά αισθήματα, σε όποιον μπορεί να πάρει ένα γατάκι και ενδεχομένως μένει στην ευρύτερη περιοχή ή περνάει από εκεί, να έχει το νου του και να το πάρει όταν το δει.

Σε αυτή τη φωτογραφεία βλέπετε το σημείο που είναι το γατάκι.

Εδώ λεπτομέρεια, με το γατάκι. Η φωτογραφία είναι λίγο κουνημένη και μακρινή, δεν ήθελα να πλησιάσω πολύ και να το τρομάξω. Ήδη, όπως βλέπετε, προσπαθεί να κρυφτεί.

Δεν θέλω εξυπνάδες και συμβουλές. Αν κάποιος μπορεί να του προσφέρει τη φροντίδα που χρειάζεται, μιας και κάποιος καλός συνάνθρωπός μας (λέτε να είναι και αγανακτισμένος πολίτης;) του στέρησε τη μητέρα του, ας το κάνει και, αν θέλει, μπορεί να ενημερώσει στα σχόλια.

Ας το πάρει κάποιος έστω και προσωρινά και, μετά, ας το προωθήσει για υιοθεσία μέσω και διαφόρων σχετικών ιστοσελίδων και σωματείων.

Ενημέρωση 1/7, ώρα 17:00 : πέρασα και σήμερα, με μια κοσερβούλα στην τσάντα δια παν ενδεχόμενο, αλλά το μικρό ήταν πάλι άφαντο. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό, όποιος ενδιαφέρεται, ας έχει το νου του. Δεν αποκλείεται να εμφανιστεί πάλι.

Ενημέρωση 3/7 : Πέρασα δύο φορές από το σημείο. Δεν ήταν εκεί. Κανένα ίχνος. Έχω μια μικρή ελπίδα να βρήκε τη φροντίδα και την αγάπη που του αξίζει. Ας έχουμε όμως πάλι το νου μας. Γενικά, ας έχουμε το νου μας όπου και αν περπατάμε.

ΕΛΑΣ ντελίβερι

2011-07-01T00:10:00.006+03:00

- Η γκλομπιά που παραγγείλατε!

Οι άλλοι διαδηλώνουν και εσύ στην καφετέρια; Βαρέθηκες οι φίλοι σου να σε λένε απολιτίκ, σταρχιδιστή, αδιάφορο; Θες και εσύ να νοιώσεις λίγο αγωνιστής, χωρίς να ξεβολευτείς πολύ και να τραβιέσαι στις διαδηλώσεις;

Τώρα, υπάρχει λύσις! Δοκίμασε τη νέα υπηρεσία της ελληνικής αστυνομίας: ΕΛΑΣ ΝΤΕΛΙΒΕΡΙ!

Αφού δεν πάς εσύ στην πλατεία, ερχόμαστε εμείς και σε βρίσκουμε:

στην καφετέρια...

στη σουβλακερί….

ακόμη και στο μανάβικο που ψωνίζεις…

Τα παιδιά με τα παπάκια έρχονται στο χώρο σου για καταστολή όπως την θέλεις!

Κάλεσε στο ΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧΧ1 για απλή καταστολή (στάνταρ βρωμόξυλο και μπινελίκια).

Κάλεσε στο ΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧΧ2 για καταστολή με κρότου/λάμψεις.

Κάλεσε στο ΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧΧ3 για καταστολή με δακρυγόνα.

Κάλεσε στο ΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧΧ4 για καταστολή με απ’ όλα και πάτημα στη μούρη με την αρβύλα έξτρα!

Εσύ ακόμη να γευτείς την αστυνομική βία; Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον!

Στα σοβαρά τώρα, με πονάει να βλέπω έτσι πληγιασμένη την ήδη άσχημη πόλη. Ποτέ δεν κατάλαβα τη λογική της καταστροφής και τι επιτυγχάνεται με αυτό το είδος της τελετουργικής βίας στο οποίο επιδίδονται κάποιοι ανεγκέφαλοι. Δεν έχω επίσης καμία κατανόηση για την τυφλή και εκδικητικού χαρακτήρα αστυνομική βία. Δεν έπρεπε να υποστούν αυτή τη μεταχείριση οι πολίτες που διαδήλωναν αυτές τις μέρες, μεταξύ αυτών και μια στενή φίλη μου, που μου αφηγήθηκε την απαράδεκτη μεταχείριση του κόσμου από τα όργανα της αταξίας.

Πέρασα σήμερα έξω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, μου φάνηκε ότι έχουν σπάσει τη μύτη του αγάλματος του Κωστή Παλαμά. Μήπως για πυρομαχικά;

Φόρος αναπνοής

2011-06-25T22:39:00.001+03:00

- Φόρος αναπνοής, μάλιστα, κύριέ μου, και όχι, δεν αντιλαμβάνομαι την έκπληξή σας. Δεν εισπνέετε οξυγόνο και εκπνέετε διοξείδιο του άνθρακα, το κατεξοχήν αέριο του θερμοκηπίου; Δηλαδή εσείς δεν πρέπει να πληρώνετε για δικαιώματα εκπομπής ρύπων; Ένα πράσινο φόρο είπαμε να βάλουμε για το φουκαριάρικο το περιβάλλον, αλλά ο νεοέλληνας, ο τυπικός ο τζαμπατζής, ο καραμπουζουκλής, θέλει να την σκαπουλάρει. Θα έπρεπε να ντρέπεστε που διαμαρτύρεστε.

Ωραία λόγια

2011-06-24T11:29:00.001+03:00

Κάντε κλικ στην εικόνα.

Ευχαριστίες στην καλή φίλη που μου το υπέδειξε.

Τι να την κάνω την αγανάκτησή σας ρε παιδιά...

2011-06-20T14:51:00.004+03:00

…όταν είστε με τον Φωτόπουλο και τη ΓΕΝΟΠ και τα άλλα τα καλά παιδιά; Εγώ που είμαι αγανακτισμένος δεκαετίες τώρα και πιστεύω ότι αυτοί που μουντζώνετε στο Σύνταγμα είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος αυτών που υπερασπίζεστε, εγώ που πιστεύω ότι έπρεπε να είχαμε πουλήσει εδώ και καιρό - όταν μπορούσαμε να το κάνουμε με όρους και επιλεκτικά, σε ποια πλατεία να πάω;

Όπως και να έχει, καλή και άγια η αγανάκτηση, αλλά προέχει να μπούμε σε ένα δρόμο, να συμφωνήσουμε σε ένα πρακτέο και προς αυτό το μεγάλο ζητούμενο δεν βλέπω απάντηση. Εκεί που τελειώνουν οι μούντζες αρχίζουν τα δύσκολα. Δεν μπορούμε να μένουμε μετέωροι σε ένα λίμπο, σε ένα διαρκές κώμα. Πρέπει να παρθούν αποφάσεις για την κατεύθυνση προς την οποία θα βαδίσουμε εδώ και τώρα. Θα πουλήσουμε ή δεν θα πουλήσουμε; Τα θέλουμε τα δανεικά που μας δίνουν; Έχουμε ως στόχο να μείνουμε στο ευρώ και να βαδίσουμε σε μια παράλληλη πορεία με τους άλλους Ευρωπαίους ή όχι; Θα συνεχίσουμε να βασιζόμαστε στο φόβο του διεθνούς και ευρωπαϊκού συστήματος για τις συνέπειες μιας κατάρρευσής μας, με την πίστη ότι μπορούμε να εκβιάζουμε με αυτό τον τρόπο την στήριξη και την ανοχή των άλλων επ’ αόριστο και χωρίς συνέπειες για την εθνική μας κυριαρχία, για τη διεθνή μας θέση ή χωρίς φόβο ότι με την πρώτη ευκαιρία θα μας βάλουν σε κάποιο είδος περιθωρίου; Θα γίνουμε οι τρακαδόροι της υφηλίου, διεκδικώντας τη χρηματοδότηση των κεκτημένων μας από τον Γάλλο και τον Γερμανό φορολογούμενο, ενώ εμείς θα διαδηλώνουμε με τσίγκινες περικεφαλαίες και πλαστικές σημαίες στις πλατείες, καθυβριζόμενοι ανά την υφήλιο; Είναι και αυτό μια άποψη.

Εξάλλου, το φέσι είναι ένα από τα εθνικά σύμβολά μας.

Και ένα κοινωνικό μήνυμα: Μακριά από τα ασανσέρ.

Μην κάνεις πολλή ηλιοθεραπεία αυτό το καλοκαίρι…

2011-06-17T15:14:00.003+03:00

…για να μη σε περάσουν για μετανάστη τα καλόπαιδα που διοργανώνουν τα σαφάρι μεταναστών στις γειτονιές της Αθήνας. Φίλη μου έλεγε ότι εχθές το βράδυ στη γειτονιά της, κάπου στις νότιες συνοικίες, μια μεγάλη ομάδα ατόμων εποχούμενοι σε 30 μηχανές, επιτέθηκαν σε δύο σπίτια μεταναστών. Αφού έβαλαν φωτιά στα σπίτια, έσπασαν στο ξύλο τους ενοίκους καθώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τις φλόγες. Επενέβη η πυροσβεστική και η αστυνομία. Συλλήψεις, οποία έκπληξις, δεν έγιναν και αυτή τη φορά. Φυσικό είναι, αφού στην Ελλάδα «δεν είμαστε ρατσιστές» και τέτοια πράγματα δεν γίνονται. Μπορεί να ήταν και αυτό «εσωτερικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών»…

Δεν την είδα πουθενά αυτή την είδηση ακόμη, όπως δεν προβάλλονται και τα άλλα πολυάριθμα περιστατικά επιθέσεων σε μετανάστες σε όλη τη χώρα, πολλές φορές σε ανυπεράσπιστους και ενταγμένους στην κοινωνία ανθρώπους, σε γυναίκες και παιδιά, πολλές φορές όχι μόνο με την ανοχή, αλλά και τη συμμετοχή μελών της ΕΛΑΣ, σάπια Ελλάς. Ένα αποκαλυπτικό άρθρο, εδώ.

Όσο για τον μέσο φιλήσυχο πολίτη, είμαι βέβαιος ότι κάπου βαθιά μέσα του εύχεται όλα να γίνονταν όπως ήταν είκοσι χρόνια πριν, να επέστρεφε σε έναν κήπο της Εδέμ του πρελθόντος, όπου όλα ήταν όπως έπρεπε, πριν από την Πτώση, όπως συμβαίνει με όλους τους φιλήσυχους πολίτες ανά τους αιώνες. Ο φόβος για την αλλαγή είναι βασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Ίσως κάποιοι άνθρωποι στις γειτονιές να νομίζουν ότι οι ηρωικές ομάδες των αλητών αφού δείρουν και διώξουν εντελώς από τη χώρα τα πλήθη των μεταναστών (κάτι αδύνατον χωρίς να γίνουμε κάτι άλλο), μετά θα επιστρέψουν στις συνήθεις ασχολίες τους, πουλώντας προστασία στα μαγαζιά, στη σωματεμπορία, στα επεισόδια των γηπέδων, ακόμη και στο σχολείο τους, και τέλος πάντων σε ό,τι συνήθως κάνουν οι άνθρωποι αυτών των ομάδων, αφήνοντας τη φιλήσυχη κοινωνία να επανέλθει στη μακαριότητά της, κάτι σαν το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι (αν είστε της ηλικίας μου και θυμάστε). Ποτέ, βέβαια, δεν γίνεται έτσι. Όταν πολεμάς την αλλαγή δημιουργείς μια διαφορετική αλλαγή. Ποτέ δεν επιστρέφεις στο παρελθόν. Κρίμα που το μόνο που μαθαίνει ο φιλήσυχος πολίτης της γειτονιάς από την ιστορία είναι τα παραμύθια για την ανωτερότητα του έθνους και της φυλής.

Ίσως να αξίζει σε ορισμένους ότι ο Έλληνας μοιάζει να αντιμετωπίζεται πλέον από τους Ευρωπαίους, με τους οποίους φιλοδοξούσε να συγκλίνει, περίπου όπως εκείνος αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τον Αλβανό, συν κάποιες επιπλέον δόσεις περιφρόνησης και μίσους, καθώς ο κομπιναδόρος Έλληνας τρώει τα λεφτά από τους φόρους μας και απειλεί όλο το Ευρωπαϊκό μας οικοδόμημα και την ευημερία μας. Ναι… ξέρω, τρώγανε βελανίδια και ο Περικλής και τα φώτα του πολιτισμού. Εις υγείαν στην Άγγελα, όπως λέει και η διαφήμιση.

Ίσως το τελευταίο πρόβλημά μας να είναι η οικονομία. Κάπου είμαστε σάπιοι πολύ βαθιά.

Από έναν αγανακτισμένο που δεν πάει πλατεία.

Εκ των Γραφών

2011-06-12T22:06:00.002+03:00

Ιησούς δε επορεύθη εις το όρος των ελαιών
όρθρου δεν πάλιν παρεγένετο εις το ιερόν, και πας ο λαός ήρχετο προς αυτόν και καθίσας εδίδασκεν αυτούς.
άγουσι δε οι αγανακτισμένοι πολιτικόν επί μίζαν κατειλημμένον, και στήσαντες αυτόν εν μέσω λέγουσιν αυτώ
διδάσκαλε, αυτός ο πολιτικός κατείληπται επ' αυτοφόρω μίζαν εισπράττων
και ιερά οργή λαού ενετείλατο τους τοιούτους λιθάζειν.
συ ουν τι λέγεις; ο δε Ιησούς κάτω κύψας τω δακτύλω έγραφεν εις την γην.
ως δε επέμενον ερωτώντες αυτόν, ανέκυψε και είπεν αυτοίς: ο μηδέ ρουσφέτιον ζητήσας υμών, ο μηδέν εις πολιτικού γραφείον προσήλθας δια παντοειδήν εξυπηρέτησιν υμών, ο μηδέ λαμογιάν επιδιώξας υμών, ο μηδέ αργομισθίαν ζητήσας ή ποθήσας εις τας αγκάλας του Δημοσίου υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτού.
και πάλιν κάτω κύψας έγραφεν εις την γην.
οι δε ηκούσας εξήρχοντο εις καθ’εις, αρξάμενοι από των πρεσβυτέρων, ότε ηκούσθη φωνήν από το πλήθος: Μικρέ Μιχαλάκη, ρίψε πρώτος εσύ το λιαθαράκιόν σου, και μετά το κανονίζουμε ημείς το καθήκιον.

Ασήμαντες δηλώσεις ασήμαντων σκίτσων

2011-06-07T23:04:00.000+03:00

Σύννεφα

2011-06-01T18:49:00.002+03:00

Στις παρέες υπάρχει ένα σφίξιμο. Οι του ιδιωτικού τομέα ανησυχούν για τις επιχειρήσεις που εργάζονται και δεν πάνε καλά, για τις θέσεις τους που δεν τις νοιώθουν ασφαλείς. Οι του δημόσιου τομέα ανησυχούν για τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις, την απώλεια των κεκτημένων, τις περικοπές, τις γενικές προοπτικές. Σε χειρότερη θέση όλων, όσοι χρωστούν, όσοι έχουν υποχρεώσεις και φοβούνται την απόλυση. Στη χώρα κυριαρχεί ο φόβος, σκεπάζει τα πάντα, σαν τα γκρι σύννεφα που δεν λένε να φύγουν από πάνω μας και μοιάζουν με κακό οιωνό. Ηλιόλουστη μέρα δεν είδαμε και μπήκε καλοκαίρι. 1η Ιουνίου σήμερα και καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, νωρίς το μεσημέρι, ακούω τη βροχή που πέφτει καταρρακτωδώς.

Εχθές οι ειρηνικοί αγανακτισμένοι έπαψαν να είναι τόσο ειρηνικοί. Βουλευτές φυγαδεύτηκαν μέσα από τον Εθνικό Κήπο. Γιατί αγανακτούν οι πολιτικοί που μπαίνουν όλοι στο ίδιο σακί; Οι ίδιοι έχουν επιλέξει τη συλλογική ατιμωρησία, να αλληλοπροστατεύονται σαν συνένοχοι. Διαβάζω ότι στην Αγγλία βουλευτήςκαταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκισης για ατασθαλία αξίας 12.600 ευρώ, όσο κάνει ένα μικρό αμαξάκι. Στην Ελλάδα, πολιτικός δεν πάει κανένας φυλακή ούτε για βίλα, ούτε για εκατομμύρια ευρώ, τις πολεοδομικές διατάξεις να μην πούμε πού τις έχουν γραμμένες. Γιατί παραπονούνται λοιπόν; Σαν μια ολιγαρχία συμπεριφέρονται, σαν μια ολιγαρχία αντιμετωπίζονται. Τι έκαναν για να δείξουν ότι δεν είναι «όλοι ίδιοι»;

Μη με παρεξηγείτε. Δεν με έχει καταπιεί το γενικό κλίμα του φόβου και της απελπισίας. Προσωπικά, αν και ο όγκος της εργασίας έχει μειωθεί κατακόρυφα, νοιώθω μια χαρά. Εχθές, στα κλαδιά των δέντρων μπροστά από το σπίτι, έβλεπα από το παράθυρο ένα ζευγαράκι κοτσύφια να φλερτάρουν και να κυνηγιούνται, αδιάφορα για χρέη, ελλείμματα και σπρεντ, για τις παράξενες συμβάσεις των ανθρώπων. Στο κάτω-κάτω, ας μην ξεχνάμε ότι τα γκρίζα σύννεφα δεν είναι κακός οιωνός, αλλά υπόσχεση και το νερό χαρά και ζωή και ο ήλιος πάντα βγαίνει τελικά.

Υ.Γ.

Αν και τα κοτσύφια δεν είναι πολύ συνεργάσιμα για φωτογράφηση, κατάφερα να έχω αυτή τη χαμηλής ποιότητας φωτογραφία του αρσενικού.

Στον καταραμένο τόπο…

2011-05-28T23:58:00.005+03:00

…τον Μάη μήνα βρέχει.

Έτσι έλεγαν οι παλιοί. Είχαμε ένα μουντό και βροχερό Μάιο. Προχθές, από τις βροντές έτριζαν τα τζάμια. Ανάξιοι για την πέμπτη δόση, ανάξιοι και για λίγο ήλιο.

Δώστε μας την πέμπτη δόση, κακό ΔΝΤ και κακή ΕΕ, να σωθούν τουλάχιστον τα μπάνια του λαού. Να κάνουμε ένα καλοκαιράκι από αυτά που ξέρουμε. Μετά, ας γίνει ό,τι θέλει.

Πώς το λέει και ο Όμηρος διά στόματος Αίαντα στην Ιλιάδα; Δία, πατέρα, σώσε μας από την καταχνιά, και στο φως σκότωσέ μας αν θέλεις… εν δε φάει και όλεσσον…

Πιστεύω ακράδαντα ότι ως κοινωνία, ως λαός, ως χώρα, μας αξίζουν όλα αυτά που περνάμε. Ζούσαμε μέσα στην ύβρη, καμωνόμαστε ότι θαυμάζαμε τον Καποδίστρια, μα ήμαστε πάντα δίπλα στους Μαυρομιχαλαίους, ζωσμένοι τα κουμπούρια μας. Η αλήθεια ήταν casus belli. Με αυτό δεν απαλλάσσω κανέναν πολιτικό από το παραμικρό, αλλά αν αυτοί είναι άχρηστοι, ληστές και κλέφτες, είναι διότι τέτοιους ηγέτες ήθελε ο «αγνός» λαός, του χεριού του ή αρχικλεφταράδες, να του δίνουνε από τη λεία. Για να αλλάξει κάτι ουσιαστικό, πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό.

Η στολή

2011-05-24T13:27:00.001+03:00

- Ελάτε εις τας αγκάλας μου, μην ντρέπεσθε ωραία μου περιστερά!

Για πολλούς λόγους θα μπορούσε να πει κάποιος ότι επέλεξα να γίνω έφεδρος αξιωματικός όταν υπηρετούσα τη θητεία μου. Θα μπορούσε να πει εν μέρει το πίστευα και εν μέρει κίνητρό μου ήταν ο μισθός και οι αδιαμφισβήτητα καλύτερες συνθήκες θητείας. Εγώ όμως ξέρω ότι αυτό που με ώθησε στο βάθος ήταν κάτι άλλο, εντελώς ανορθολογικό.

Ήταν μια οικογενειακή φίλη, παλιά αριστοκράτισσα μεγάλης ηλικίας, νονά της αδελφής μου. Έλεγαν ότι γνώριζε από κοντά τον Βενιζέλο, τον Λευτεράκη, και ότι σύχναζε στα σαλόνια της καλής κοινωνίας. Τη θυμάμαι καλοσυνάτη, πάντα καλοντυμένη και τόσο λεπτή και μικροκαμωμένη, και λόγω ηλικίας, που δεν ήταν πολύ πιο ψηλή από εμάς, τα παιδιά. Μου δημιουργούσε πάντα την εντύπωση μιας εύθραυστης κούκλας. Μιλούσε πάντα ευγενικά και χαμογελώντας εγκάρδια, αλλά και με αριστοκρατική επιτήδευση. «Η νονά η Λίζα», έτσι τη λέγαμε, και πάντα χαιρόμαστε όταν ερχόταν επίσκεψη στο σπίτι, καθώς ήταν τόσο καλή μαζί μας… και δεν έλειπαν και τα δωράκια.

Πλησίαζαν απόκριες και πήγαινα στην πρώτη δημοτικού, ή μήπως ήταν νηπιαγωγείο, όταν η νονά η Λίζα μου έκανε δώρο μια παιδική αποκριάτικη στολή, παλιά, αλλά καλοδιατηρημένη. Ποιος ξέρει πόσο παλιά ήταν και από ποιο σεντούκι την έβγαλε. Θυμάμαι ακόμη την ποιότητά της που δεν είχε καμία σχέση με τις σημερινές αποκριάτικες στολές της πλαστικούρας, του χαρτιού και των πρόχειρα ραμμένων ή μάλλον στερεωμένων υφασμάτων. Ήταν η στολή ενός Γάλλου αξιωματικού της Belle Époque ή τέλος πάντων κάτι παρόμοιο. Θυμάμαι το μετάξι και τις χρυσοκλωστές, τις μεταλλικές επωμίδες από όπου κρέμονταν χρυσά σιρίτια, το παντελόνι με τη λωρίδα στο πλάι. Αυτό βέβαια που το ξεπερνούσε όλα ήταν το πηλίκιο. Χωρίς φτερά και υπερβολές, αλλά πλούσια διακοσμημένο. Το σύνολο συμπλήρωνε ένα μεταλλικό σπαθί που είχε αγοράσει η οικογένειά μου και που δεν νομίζω ότι θα πληρούσε τα σημερινά πρότυπα ασφάλειας των παιδικών παιχνιδιών.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι μου ήταν δύσκολο όταν μου έβαλαν τη φόρμα μπροστά μου για να δηλώσω αν ήθελα να γίνω αξιωματικός να απαντήσω αρνητικά και να δεχτώ να χάσω τα αποκριάτικα γαλόνια που κάποτε είχα.

Καθώς είμαι από τη φύση μου πειθαρχημένος και φέρω σε πέρας αυτά που αναλαμβάνω, όλοι στον στρατό με θεωρούσαν υπόδειγμα εφέδρου αξιωματικού, παρά το ότι ποτέ δεν συμπάθησα τον στρατό και τη λογική του.

Όταν απολύθηκα, περνώντας από την πύλη του στρατοπέδου, δεν σκεφτόμουν παρά ότι τέλειωσε άλλος ένας αποκριάτικος χορός.

Πάντα λειτουργούσα με λογιώ-λογιώ παράξενα κίνητρα.

Οι προϊστορικοί

2011-05-21T11:47:00.001+03:00

Προϊστορικοί Λάρι και Περαστικός

Το λιοντάρι του βουνού:

Και ο Terminator Λάρι:

Ένα κοινωνικό μήνυμα

2011-05-18T21:40:00.004+03:00

- Ναι, βέβαιααααα, η απογραφήηηηη, περάααααστε.

Ανοίγουμε στους απογραφείς, απαντάμε στις ερωτήσεις τους.

Με απογράψανε εχθές. Ο Λάρι κρύφτηκε και δεν απογράφηκε.